ΗΜαρία Δημητριάδη δεν ήταν, μόνο, η τραγουδίστρια με την υπέροχη φωνή και τις εμβληματικές ερμηνείες, αλλά κι ένα κομμάτι της δικής μας διαδρομής, όπως αυτή «κύλησε» στο πέρασμα του χρόνου ανάμεσα στις μικρές και μεγάλες στιγμές της καθημερινότητας, στις μικρές και μεγάλες σκηνές των ονείρων μας, στους μικρούς και μεγάλους δρόμους των αγώνων μας.
Με διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων και συσκέψεις επί συσκέψεων – των αρχηγών με τα στελέχη και τις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων τους, του πρωθυπουργού με την τρόικα και τον επικεφαλής του IIF Τσαρλς Νταλάρα, των υπουργών που εμπλέκονται στο PSI και την δανειακή σύμβαση με τον πρωθυπουργό ή την τρόικα – και με την σημερινή νέα σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον κ. Παπαδήμο, οδηγούμεθα στην τελευταία πράξη του δράματος.
Έχουμε κάπου χαθεί εμείς οι Έλληνες μέσα στον λαβύρινθο της παραπληροφόρησης και δίνουμε υπερβολική έμφαση σε στερεότυπα, ενώ η αλήθεια είναι ολοφάνερη μπροστά μας, σε μια ποιο γενικευμένη όμως εικόνα. Μας συμβαίνει αυτό που λέμε «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος». Και ένας αφελής ακόμα θα αναρωτιέται σήμερα, «πως είναι δυνατόν, αφού υποτίθεται πως έχουμε …φουντάρει, οικονομικά, να συνεχίζουν οι ‘εταίροι’ μας να μας δανείζουν;». Δεν είναι φυσικό να τίθεται αυτό το ερώτημα; Δεν είναι από την άλλη αφελές να εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είμαστε το «κέντρο του κόσμου» και πως κάποιες σκοτεινές δυνάμεις συνωμοτούν εναντίον μας;
Μας τρομοκρατούν με την χρεοκοπία, η οποία έτσι κι αλλιώς έχει ήδη συντελεστεί, αλλά μας αποκρύπτουν τη σκλαβιά που μας ετοιμάζουν. Μας εκβιάζουν με επιστροφή στη δραχμή, αλλά μας αποκρύπτουν πως έτσι κι αλλιώς (εκτιμούμε) αυτό θα γίνει.
Εξακολουθεί το διαδίκτυο να αποτελεί τον λαϊκό προμαχώνα αντίστασης ή μήπως έχει καταληφθεί ύπουλα από τον εχθρό;
Στον τόπο μας η ιδεοληπτική ανοησία αποτελεί σύμπτωμα σοβαρό της νόσου που ενδημεί χρόνια, αλλά εμφανίστηκε πια απειλητικότατη, συνεπεία της δίνης που έφερε η λεγόμενη οικονομική κρίση. Η πιο σοβαρή και εξοργιστικά εμμένουσα τέτοιας μορφής ανοησία είναι η προσπάθεια να διεκδικείς τις «δάφνες» του να λέγεσαι και να δείχνεις, αν δεν μπορείς να θεωρείσαι, αριστερός.
Εκτός ελέγχου είναι πλέον η κατάσταση στην Κερατέα. Μετά τα νέα βίαια επεισόδια που ξέσπασαν χθες και τους τραυματισμούς από τις συγκρούσεις κατοίκων με δυνάμεις των ΜΑΤ, αίσθηση προκαλεί η επίθεση αγνώστων με βόμβες μολότοφ σε οικία αστυνομικών στην Κερατέα, στη διασταύρωση της Λεωφόρου ΝΑΤΟ και της οδού Μιχαήλ Δελίση.
Όταν κάποιοι αγώνες προσλαμβάνουν εκρηκτική διάσταση και «σφραγίζουν» συμβολικά μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, τότε γίνονται και αντικείμενο στυγνής δημαγωγικής εμπορίας και θεαματικών σώου.
Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω τους φόρους μου. Δεν με ενδιαφέρει που θα στείλεις το παιδί σου σχολείο, σε τι σχολείο θα το στείλεις, επειδή εγώ στέλνω το δικό μου σε ιδιωτικό. Δεν με ενδιαφέρει σε ποιο νοσοκομείο θα πας, επειδή εγώ θα πάω σε ιδιωτικό. Δεν με ενδιαφέρει αν πέσει πυρηνική βόμβα και σε σκοτώσει σε αυτή τη χώρα, επειδή εγώ δεν θα είμαι εδώ. Ο χειρότερος εφιάλτης του καθεστώτος είναι εδώ. Ο μεγαλύτερος φόβος του καθεστώτος είναι η απώλεια των εσόδων του που το αιμοδοτούν. Η συνεχώς επεκτεινόμενη από το κράτος οικονομική αφαίμαξη των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων του ελληνικού λαού δημιούργησε, όπως ήταν φυσικό, αντίδραση.
Αν περιμένουμε από το πολιτικό σύστημα να ορθώσει κεφάλι στον Παπανδρέου και να οργανώσει την αντίσταση του λαού, σωθήκαμε. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, 8 μήνες μετά την υπογραφή του μνημονίου και της αδιανόητης δανειακής σύμβασης τώρα αρχίζουν και κουνιούνται και αρχίζουν να ντρέπονται γι΄αυτά που ψηφίζουν και κάνουν τα κοκόρια στον αρχηγό. Μέχρι οι ντροπές να γίνουν κρίση συνείδησης, πολιτικής και υπαρξιακής, που θα οδηγήσει σε «ηρωικές» ρήξεις, θα έχουμε φτάσει στο μνημόνιο νούμερο τάδε, κατά πάσα πιθανότητα διψήφιο νούμερο.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
