Η θεοποίηση της κακουργίας

Το - σχετικό με τον «καλό υπόκοσμο» - μεγαλοβδομαδιάτικο κείμενό μου ήταν φυσικό να ενοχλήσει την «καθωσπρέπει» αυτή τάξη.

Όπως επίσης πολύ φυσικό είναι η περισπούδαστη αυτή τάξη να έχει και το περισπούδαστο πολυπληθές – απ’ την τσέπη και τον ιδρώτα του λαού εκτρεφόμενο - τεμπελχανείο της. Με τους περισπούδαστους υπερασπιστές και απολογητές της.

Παρότι θα περίμενε κανείς να είχαν σωπάσει και να είχαν λουφάξει ύστερα απ’ τον παροξυσμό και το παραλήρημα της τοκογλυφικής αλητείας, που, τον τελευταίο καιρό, εκδηλώνεται σε βάρος της Ελλάδας.

Θα ήθελα, λοιπόν, να πω στον ευυπόληπτο αυτόν «καλό υπόκοσμο» και στο αξιότιμο τεμπελχανείο του τα εξής πολύ απλά:

Οι πριν από δύο χιλιάδες (2.000) χρόνια αξιότιμοι ομοϊδεάτες τους, δεν σταύρωσαν το Χριστό, επειδή «βλασφήμησε», λέγοντας πως είναι γιος του Θεού. Γιατί το τελευταίο, που θα μπορούσε να τους ενδιαφέρει ήταν ο Θεός.

Ο Θεός ήταν το... εύσχημο πρόσχημα για να «τον βγάλουν από τη μέση». Όπως παντού και πάντοτε συμβαίνει. Όπου, στο όνομα των θρησκευτικών και κοινωνικών φρονημάτων και της νομιμοφροσύνης, σταυρώνουν όσους καταγγέλλουν το όργιο της ασυδοσίας και της αυθαιρεσίας τους.

Τον σταύρωσαν, γιατί ο Χριστός, με τη διδασκαλία του, σημάδευε κατάστηθα τη μοναδική τους θεότητα, που ήταν ο Μαμωνάς. Του οποίου η θρησκεία παραμένει στο διηνεκές και ακούει άλλοτε και αλλού σε άλλα ονόματα.

Με κυρίαρχο, στις μέρες μας, όνομα, εκείνο του καπιταλισμού, που τείνει να γίνει και η παγκόσμια θρησκεία. Στο βωμό της οποίας θυσιάζονται και θα θυσιάζονται, ολοένα και περισσότερα, εκατομμύρια αθώων.

Και, παρότι, στις μέρες μας, ο καπιταλισμός ξετσιτσιδώθηκε, μέχρι και του «φύλλου της συκής», εντούτοις οι μίσθαρνοι απολογητές του δεν σταματούν να το λιβανίζουν και να λιθοβολούν τους επικριτές του. Όμως…

Εκτός απ’ την κατάστηθη, κατά του Μαμωνά, στόχευσή του ο Χριστός, θέλησε να κόψει και τα δυο πόδια, τα δυο ανήθικα ηθικά στηρίγματα, του ανθρωποφάγου αυτού τέρατος, που είναι το νομικό και το θρησκευτικό κατεστημένο.

Που σαν πρώτο βήμα του έχει τη μεγαλύτερη απάτη στην πανανθρώπινη ιστορία, που είναι η ταύτιση της νομιμότητας με τη δικαιοσύνη.
Απάτη, που στις μέρες μας, όπως θα ’λεγε και ο ο ποιητής, «σε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει».

Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι μικροπταισματίες άνθρωποι του λαού δικάζονται και καταδικάζονται για ασήμαντες αφορμές, ενώ μεγλοαπατεώνες απολαμβάνουν τα προνόμια της εγκληματικής ασυλίας.

-«Γιατί, είπαν σε κάποιον υπουργό, δεν αποκαλύπτονται και δεν αντιμετωπίζονται ανάλογα οι αρχιτέκτονες της καταβαράθρωσης της ελληνικής οικονομίας»;

-«Δεν είναι εύκολο»! είπε ο υπουργός.

Και ασφαλώς έχει δίκιο! Γιατί αυτοί, που νομοθέτησαν το τέλειο, «εκ προμελέτης έγκλημα», της βουλευτικής και υπουργικής ασυλίας, κι εκείνοι, που επωφελούνται απ’ αυτό, είναι ιδιοφυΐες του είδους…

Και ύστερα επιμένουμε να μιλούμε και για…Δικαιοσύνη!

Το νομικό, λοιπόν, κατεστημένο νομιμοποιεί την κακουργία και την απανθρωπιά. Και κηρύσσει παράνομη τη δικαιοσύνη και την ανθρωπιά.

Το θρησκευτικό κατεστημένο στο βήμα αυτό του νομικού κατεστημένου έρχεται να προσθέσει ένα άλμα: Προχωρεί στη θεοποίηση της απανθρωπιάς και της κακουργίας.

Γιατί μόνο με τη θεοποίηση της κακουργίας μπορεί να ερμηνευτεί η δολοφονία και η σταύρωση του Χριστού.

Αθλιότητα, που διαιωνίζεται, όπου Γης νομιμοποιείται και θεοποιείται το έγκλημα. Σε βάρος των λαών και των αθώων. Και προς δόξαν του «καλού υπόκοσμου»!

Και αγαλλίαση, ασφαλώς, των υπερασπιστών, των ψηφοφόρων και των λιβανιστάδων του…
Παπα-Ηλίας

Του καλού...υπόκοσμου!...

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου!
Όχι πριν δυο χιλιάδες χρόνια εκεί στα Ιεροσόλυμα. Αλλά εδώ και τώρα! Ο Χριστός ξανασταυρώνεται! Στο πρόσωπο των απανταχού της Γης «ελάχιστων αδελφών» του.

Των εκατομμυρίων ανθρώπων, που δεινοπαθούν από τη φτώχεια και τους πολέμους και πεθαίνουν από την πείνα και την κακουργία.
Όχι επειδή οι χώρες τους είναι φτωχές και οι ίδιοι τεμπέληδες, όπως οι σταυρωτές και τα φερέφωνά τους διατυμπανίζουν. Αλλά επειδή οι σταυρωτές κλέβουν τον πλούτο της χώρας τους και τον ιδρώτα του προσώπου τους.

Και ποιοι είναι οι σταυρωτές;
Αναμφίβολα οι κακούργοι του κάθε τόπου και της κάθε εποχής!
Και ποιοι είναι οι κακούργοι;

Όχι, βέβαια, οι... λήσταρχοι και οι φονιάδες και οι αναρχικοί και «ταραξίες» και οι πάσης φύσεως δακτυλοδεικτούμενοι και αποδιοπομπαίοι, βαρυποινίτες και οι τρομοκράτες, που είναι κλεισμένοι σε φυλακές ύψιστης ασφάλειας ή ζουν σε τόπους εξορίας. Όχι αυτοί!

Αλλά οι κακουργότεροι μεταξύ των κακούργων: Η αφρόκρεμα του, λεγόμενου, «καλού κόσμου»! Ή, όπως θα ταίριαζε καλύτερα στην περίπτωσή τους, του …καλού υπόκοσμου! Οι μεγαλύτεροι συνένοχοι-σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές- για τη σταύρωση λαών και αθώων…

Που, κατά κανόνα, είναι κάποιοι μεγάτιμοι εκπρόσωποι της θρησκείας, του μαμωνά και του νόμου…

Αλλά για τη σταύρωση του Χριστού και των «ελάχιστων αδελφών» του δεν είναι αμέτοχος και, ο δήθεν ανεύθυνος, όχλος.

Στην περίπτωση του Χριστού τον ακούμε να φωνάζει το «άρον-άρον». Καθώς τον καθοδηγούσαν και του κανοναρχούσαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι.

Ενώ σήμερα τον βλέπουμε και τον ακούμε να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει και να ψηφίζει τους σταυρωτές των λαών. Καθώς του κανοναρχούν τα κομματόσκυλα και οι κομματοκαρχαρίες των ΜΜΕ και του οικονομικού κατεστημένου…

Και η αποκρουστική αυτή πραγματικότητα γίνεται ακόμη αποκρουστικότερη, όταν οι όχλοι αυτοί, που χειροκροτούν και ψηφίζουν την καταλήστευση και τον θάνατο των «ελαχίστων αδελφών» του Χριστού, φιγουράρουν και ως σούπερ-χριστιανοί.

Έτσι ώστε να δίνουν το προκάλυμμα στους σταυρωτές τους να ταυτίζουν την άδικη και κακουργούσα νομοθεσία τους με τη δικαιοσύνη. Την οποία δικαιοσύνη, συστηματικά μεθοδικά και προγραμματισμένα δολοφονούν. Επειδή ακριβώς είναι αντίθετη με τα συμφέροντά τους.

Και η τραγική ειρωνεία είναι πως η άδικη νομιμότητα πλήττει, μεταξύ των άλλων, και τη συντριπτική πλειονότητα του όχλου, που ψηφίζει, χωρίς περίσκεψη και συναίσθηση, τους νομοθέτες της αδικίας…

Έτσι ώστε κάποιοι εύλογα να αναρωτιούνται: Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, τότε προς τι οι αγώνες και οι θυσίες; Δεν είναι παραλογισμός και ουτοπία!
Και βέβαια όχι. Γιατί μπορεί οι ακατέργαστοι και ασυνείδητοι όχλοι να επιμένουν, μαζί με τους γραμματείς και αρχιερείς και φαρισαίους στη δολοφονία του Χριστού και των συνανθρώπων τους και στην αυτοκτονία τη δική τους, αλλά ο Θεός και η δικαιοσύνη του, που αενάως δολοφονούνται, αενάως και ανασταίνονται…

Λοιπόν;

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται; Αλλά και αδιάκοπα ανασταίνεται! Επιμένουν οι άνθρωποι του “καλού”…υπόκοσμου να μας προσφέρουν ασταμάτητα τη χολή της Μεγάλης Παρασκευής; Κι εμείς, αδιάκοπα, όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε να κρατάμε αναμμένη την αναστάσιμη λαμπάδα!

Μαζί με τους Χρυσόστομους και τους Τερτσέτηδες. Και όλους τους άλλους Σίμωνες Κυρηναίους, που πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη. Και που φορτώνονται τους σταυρούς των «ελάχιστων αδελφών» του Χριστού….
Παπα-Ηλίας

Καταργούν το σταυρό από το λάβαρο του Ερυθρού Σταυρού!

Δεν θα λάβει μέρος στην παρέλαση για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, το σώμα εθελοντών της πόλης, σε ένδειξη διαμαρτυρίας και για τη στάση της Προέδρου Μ. Παπαδοπούλου.

Συμβαίνει για πρώτη φορά και αποτελεί αρνητική εξέλιξη, που θα σχολιαστεί ποικιλότροπα.

Η Ολομέλεια του Σώματος Εθελοντών Νοσηλευτικής του Περιφερειακού Τμήματος Ιωαννίνων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, αποφάσισε να μην συμμετάσχουν οι εθελόντριες στην παρέλαση για τα «Ελευθέρια» των Ιωαννίνων την ερχόμενη Κυριακή. Δηλαδή δεν θα δούμε, όπως έχουμε συνηθίσει, στην παρέλαση τις εθελόντριες του Ερυθρού Σταυρού να διασχίζουν, κρατώντας με υπερηφάνεια τη σημαία του σώματος, τον κεντρικό δρόμο, έξω από τη Νομαρχία και να περνούν μπροστά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Γιατί, όμως, τα πράγματα οδηγήθηκαν σε αυτή την αρνητική κατάσταση;
Σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση της...

Ολομέλειας του Σώματος Εθελοντών Νοσηλευτικής του Περιφερειακού Τμήματος Ιωαννίνων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, η αποχή από την παρέλαση, αποτελεί έντονη διαμαρτυρία «για τη συμπεριφορά της προέδρου του εδώ Τμήματος Μάρθας Παπαδοπούλου, η οποία ζητά να αφαιρεθεί μόνιμα ο σταυρός από το έμβλημα της σημαίας μας» (δηλ. του Ερυθρού Σταυρού).
Βέβαια, υπήρξε και προηγούμενο σχετικό περιστατικό με «πρωταγωνίστρια» την κ. Παπαδοπούλου.

Όπως καταγγέλλεται «την εσχάτη στιγμή, στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2009, την στιγμή της εκκίνησης, χωρίς καμία προειδοποίηση, η κ. Παπαδοπούλου, έδωσε εντολή με τρόπο αυταρχικό, να αφαιρεθεί ο σταυρός».
Η πρόεδρος του Τμήματος Ιωαννίνων επικαλείται απόφαση της κεντρικής διοίκησης των Αθηνών.

Τον ίδιο ισχυρισμό προέβαλε και χθες σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε μαζί της ο «Π.Λ.» χωρίς να δώσει κάποια άλλη εξήγηση. «Μιλάω με τη Διοίκηση στην Αθήνα και σας ξαναπαίρνω…», μας είπε γύρω στις 2 το μεσημέρι, αλλά έκτοτε ουδέν!
Ωστόσο, αν και εδώ και τέσσερις ολόκληρους μήνες οι εθελόντριες ζητούν κάποιο έγγραφο από την Κεντρική Διοίκηση, εντούτοις αυτό ποτέ δεν προσκομίστηκε.
Επιβάλλεται να βρεθεί μια λύση, γιατί διαφορετικά θα πρόκειται για ένα λυπηρό, ανησυχητικό, αλλά και με περίεργες έως ύποπτες διαστάσεις γεγονός…
Θα προκαλέσει πραγματικά έκπληξη σε όλους, αν τελικά, οι εθελόντριες, που εκπροσωπούν το ερυθροσταυρικό πνεύμα, δεν παρελάσουν.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Ολόκληρο το περιεχόμενο της ανακοίνωσης της Ολομέλειας του Σώματος Εθελοντών Νοσηλευτικής του Περιφερειακού Τμήματος Ιωαννίνων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, έχει ως εξής:
«Η Ολομέλεια του Σώματος Εθελοντών Νοσηλευτικής του Περιφερειακού Τμήματος Ιωαννίνων του Ε.Ε.Σ. μετά την τακτική συνέλευση που έλαβε χώρα στις 1/2/2010, ανακοινώνει ότι δε θα λάβει μέρος στην παρέλαση με αφορμή τις εκδηλώσεις εορτασμού της πόλης μας την 21η Φεβρουαρίου 2010.

Το Σώμα μας έχει αποτίσει φόρο τιμής στους πεσόντες πολέμου για 70 χρόνια, συμμετέχοντας ανελλιπώς ενεργά σε όλες τις εκδηλώσεις μνήμης. Με την τωρινή μας στάση διαμαρτυρόμαστε έντονα για τη συμπεριφορά της προέδρου του εδώ Τμήματος του Ε.Ε.Σ. κ. Μάρθας Παπαδοπούλου όπως μόνιμα αφαιρεθεί ο σταυρός από το έμβλημα της σημαίας μας. Παράλληλα διαμαρτυρόμαστε για τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησε κατά την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2009, όταν την έσχατη στιγμή, χωρίς καμία προειδοποίηση, έδωσε εντολή με τρόπο αυταρχικό, να αφαιρεθεί ο σταυρός, τη στιγμή της εκκίνησης. Τότε δεν απείχαμε, αν και βαθύτατα προσβεβλημένοι, σεβόμενοι τον τόπο και τον χρόνο.

Μετά από 4 μήνες αναμένουμε ακόμη το επικείμενο έγγραφο εξ' Αθηνών που η ίδια η Πρόεδρος επικαλέστηκε περί αφαίρεσης του σταυρού, προκειμένου να λειτουργούμε σύμφωνα με τις οδηγίες της Κεντρικής Διοίκησης του Ε.Ε.Σ. Οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι δεν υπάρχει προσωπική αντιδικία αλλά διαφωνία με τακτικές και μεθόδους που ακολουθούνται, αντίθετες με το πνεύμα του Ε.Σ..
Σ
εβόμενοι την ιστορία του τμήματος, τις αρχές και το ήθος που ο Ερυθρός Σταυρός πρεσβεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ανακοινώνουμε την απόφαση μας στην τοπική κοινωνία που έχει συνδέσει αυτές τις εκδηλώσεις με την ερυθροσταυρική μορφή της εθελόντριας».
από το Πρωϊνός Λόγος