Απίστευτο παρασκήνιο αυτές τις ώρες στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας…
Η παλαιοκομματική επαγγελματική πολιτική ελίτ, θα προσπαθήσει το επόμενο διάστημα, με την αμέριστη εννοείται βοήθεια του κρατικοδίαιτου οικονομικού καθεστώτος, να αναστήσει το καταστροφικό για τον τόπο δίπολο ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Ναι, όπως το ακούτε και σημειώστε αυτά που θα διαβάσετε πιο κάτω.
Πριν λίγες μέρες, ήμουν κι εγώ ανάμεσα στους πολίτες του Δήμου Θερμαϊκού που, τηρώντας όλους τους κανόνες του πρωτοκόλλου της λαϊκής αγανάκτησης, έσπευσαν να συναντήσουν τη μεγάλη Θεοδώρα (Μπακογιάννη) του οίκου Μητσοτάκη, προεξέχον μέλος της καταστροφικής (για τη χώρα) κομματοκρατίας και αντιπροσωπευτικότατο δείγμα της ολέθριας (για τη Δημοκρατία) οικογενειοκρατίας που λεηλατεί ασύστολα τη χώρα με κλεψιές και με ψευτιές, γνωστές σε όλους μας.
Έχει κανείς να κρύψει κάτι κύριε Πετσάλνικε; Φοβάται κανείς κάτι; Νομίζει κάποιος ότι θα γλιτώσει τη βάσανο της δικαιοσύνης κωλυσιεργώντας;
Ο Νίκος Παπανδρέου φέρεται να μπαινοβγαίνει στα γραφεία των υφυπουργών Μανιάτη και Μωραΐτη σαν κυβερνητικός παράγοντας!
Αυτά που είπε σήμερα το πρωϊ στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA ο κ. Χρυσοχοΐδης για τον κ. Παπανδρέου, ήταν τόσο ισχυρά που απορούμε γιατί μέχρι στιγμής δεν έχει ακουστεί κάτι για κομματικές κυρώσεις κατά του κ. Χρυσοχοΐδη, όπως φυσικά θα γινόταν σε άλλες εποχές ηγετικής ολοκληρωτικής δόξας!!!
Η συντριβή της οικογενειοκρατίας και γενικά η ήττα του κομματικού κατεστημένου της Νέας Δημοκρατίας, με τα πολιτικά του «τζάκια», τους βαρώνους, τους γόνους και τους κολαούζους των οικογενειών, από την ίδια τη βάση του κόμματος στις 29-11-2009 και η σχεδόν κινηματική άνοδος στην εξουσία του Αντώνη Σαμαρά και των εσωκομματικών δυνάμεων που τον στήριξαν, δημιούργησε, όπως ήταν φυσικό δύο κομματικά στρατόπεδα. Η μέχρι τότε κατεστημένη κομματική ελίτ, όπως ήταν αναμενόμενο δεν θα καθόταν με σταυρωμένα χέρια. Απλά περίμενε μια αιτία, μια πολιτική εξέλιξη που θα την βόλευε να δώσει τον αγώνα της επανάκαμψης στην κομματική εξουσία.
Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ σήμερα αποκαθηλώνει τον γιό του ιδρυτή του. Ο παππούς του σημερινού πρωθυπουργού γεννήθηκε τον προπερασμένο αιώνα και από τις αρχές του περασμένου αιώνα είχε άμεση ανάμιξη στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Από τότε και μέχρι σήμερα η δυναστεία των Παπανδρέου, μαζί με δύο άλλες πολιτικές δυναστείες, είναι οι κύριες υπεύθυνες για την σημερινή εξέλιξη του ελληνικού κράτους, με το κρατικοδίαιτο πελατειακό σύστημα που εγκαθίδρυσαν.
Η αίσθηση ότι από στιγμή σε στιγμή θα σκάσει ένα τσουνάμι αποκαλύψεων είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα.
Όλα τα σοσιαλιστικά οικογενειοκρατικά καθεστώτα στη λεκάνη της Μεσογείου ξεκαθαρίζονται ένα ένα, αφού πρώτα υπηρέτησαν πιστά το διεθνές κεφάλαιο σε βάρος των λαών τους και τώρα του είναι πλέον βάρος. Μετά το προδιαγεγραμμένο τέλος του Καντάφι η παγκόσμια προσοχή θα συγκεντρωθεί στην άλλη δυναστεία των Άσαντ με το ίδιο φυσικά αποτέλεσμα.
Οι Γερμανοί είναι ένα έθνος που έχει πολλά προτερήματα. Είναι εργατικοί, υπάκουοι και αποφασιστικοί όταν πρέπει να πετύχουν έναν στόχο.
Από την εποχή του Μέγα Φρειδερίκου που έδωσε όραμα μεγάλου έθνους στην τότε σχεδόν αδιάφορη "Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία", αφού ισοπεδώθηκε από τον Μέγα Ναπολέων, αναστηλώθηκε έφτασε με το Β’ Ράιχ έξω από το Παρίσι για να ξανακαταστραφεί στο Α’ Π.Π., για να φτάσει μερικά χιλιόμετρα έξω από την Μόσχα για να ισοπεδωθεί από τους Σοβιετικούς και να χτιστεί από το μηδέν στην οικονομική υπερδύναμη που είναι σήμερα.
Το ελάττωμα τους, είναι κι αυτό πάνω στο...
Η συμμετοχική και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ανάγκη τους συμμετέχοντες, τους αντιπροσωπευόμενους και τους αντιπροσώπους τους. Τους πολίτες, τους ενεργούς πολίτες, όχι τους κρατίτες, τους πελάτες. Τα πολιτικά κόμματα όχι τα μη κόμματα, τις παρέες, τα προσωπικά – οικογενειακά λόμπι, τις κάστες.
Έχει ανάγκη την μεγάλη πλειοψηφία των ελεύθερων εκλογέων πολιτών και όχι τις διαπλεκόμενες μειοψηφίες. Τους κυβερνώντες αλλά και αυτούς που θέλουν να κυβερνηθούν από αυτούς. Ούτε κεντρική ούτε τοπική αυτοδιοίκηση μπορούν να υπάρξουν χωρίς τους πολίτες, τους εκλογείς. Όταν αυτά απουσιάζουν επιβάλλεται η μειοψηφική κακιστοκρατία. Η κακιστοκρατία δεν είναι λειτουργική της Δημοκρατίας. Η τελευταία είναι συνώνυμη της αξιοκρατίας.
Ποτέ άλλοτε ένας...
Ότι αποτέλεσμα και να βγει σήμερα, ένα είναι βέβαιο: Η χώρα θα πρέπει να μαζέψει ένα τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα και να αποπληρώσει ένα τεράστιο δημόσιο χρέος και αυτό σημαίνει ότι όλοι οι Έλληνες θα πρέπει να πληρώσουμε. Όλοι;; Αυτό θα το δούμε.
Ταυτόχρονα η διεθνής οικονομική κρίση, αλλά και ο κίνδυνος του ντόμινο με άλλα κράτη της ευρωζώνης είναι ισχυρός και αφόρητα πιεστικός.
Επομένως, θα πρέπει η κυβέρνηση να λάβει σκληρά μέτρα, τέτοια που είναι αδύνατο να τα αντέξει μόνη της, γιατί τότε, απλούστατα σε λίγους μήνες το κόμμα του ΠΑΣΟΚ (αν δεν πάει άμεσα σε εκλογές), θα υπάρχει μόνο σαν ιστορική ανάμνηση.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο η τύχη του ΠΑΣΟΚ, όσο η τύχη ολόκληρης της κρατικοδίαιτης παρασιτικής άρχουσας τάξης, η οποία και θα επιδιώξει με κάθε μέσο να διατηρήσει τον έλεγχο της κατάστασης, τον έλεγχο του δημοσίου χρήματος, που της εξασφαλίζει και την κοινωνική ηγεμονία της, αδιαφορώντας για τα μεσαία λαϊκά στρώματα. Για να το επιτύχει όμως αυτό, θα πρέπει να μην καταρρεύσει το ισχύον ολιγαρχικό και απόλυτα ελέγξιμο από την ίδια πολιτικό σύστημα, το οποίο και κινδυνεύει άμεσα, από τις επερχόμενες κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις.
Επομένως αυτή η τάξη των... κρατικοδίαιτων νταβατζήδων, θα καλέσει όλα τα κόμματα και κυρίως φυσικά το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία σε διατεταγμένη συνεργασία, προκειμένου να διασωθεί το ισχύον πολιτικό σύστημα που την νομιμοποιεί και της εξασφαλίζει τον έλεγχο στην ψήφιση των νόμων εκείνων που εξυπηρετούν τα συμφέροντά της.
Φυσικά οι πιέσεις που θα ασκηθούν, κυρίως προς την Νέα Δημοκρατία και τον Αντώνη Σαμαρά (αφού το ΠΑΣΟΚ είναι δεδομένο), θα είναι αφόρητες, βασικά με μπαμπούλα τα ΜΜ"Ε", το νέο οικογενειοκρατικό κόμμα που δημιουργείται, αλλά και "καλοθελητές" επαγγελματίες εξουσιαστές από το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
Μην σας φανεί καθόλου παράξενο, αν εξεταστικές επιτροπές, Siemens, Βατοπέδια κ.λ.π. κλείσουν μπροστά στο «κοινό καλό».
Εμείς, όπως είναι γνωστό στους αναγνώστες μας, είμαστε σταθερά υπέρ της αλλαγής του ισχύοντος πολιτικού συστήματος της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (ολιγαρχίας), που νομιμοποιεί την παρασιτική άρχουσα τάξη, η οποία και μας έφτασε σ’ αυτό το σημείο. Θα περιμένουμε λοιπόν με πολύ ενδιαφέρον τις εξελίξεις και τις θέσεις των κομμάτων, υπέρ ή κατά του πολιτικού συστήματος.
από το προεδρική δημοκρατία
Είμαστε όλοι για τα μπάζα. Πρέπει να είμαστε το λάθος στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν εξηγείται διαφορετικά. Γι’ αυτό εξάλλου και καταντήσαμε εκεί που καταντήσαμε, αν και είμαστε από τις πιο πλούσιες χώρες στον κόσμο. Είμαστε στον 21ο αιώνα, στο έτος 2010 και τη χώρα μας ακόμα εξακολουθούν να την ελέγχουν τρεις οικογένειες που ξεκίνησαν από τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, που κι’ αυτές είχαν αντικαταστήσει κάποιες άλλες παλιότερες και πάει λέγοντας.
Είναι ανατριχιαστικό ακόμα και να το σκέφτεσαι. Με την ίδρυση του μητσοτακικού κόμματος στις 21 Νοεμβρίου θα έχει ολοκληρωθεί πλήρως ο κύκλος. Θα είμαστε μια χώρα που θα διαθέτει τρία κόμματα τριών οικογενειών: Παπανδρεϊκοί, Καραμανλικοί και Μητσοτακικοί. Και όλοι εμείς τα πρόβατα που τσιμπάμε στα διάφορα ιδεολογήματα και στα διάφορα διλήμματα πάμε και μπαίνουμε στα τρία μαντριά. Πέστε μας, που συμβαίνει σε ολόκληρη την υδρόγειο αυτό το πράγμα;;
Το ότι το ΠΑΣΟΚ είναι καθαρά Παπανδρεϊκό κόμμα φάνηκε από την αναμέτρηση Παπανδρέου – Βενιζέλου. Αν και πολύ πιο... ικανός ο κ. Βενιζέλος, εντούτοις οι Παπανδρεϊκοί ήθελαν Παπανδρέου. Φάνηκε εξάλλου ακόμα και στο τελευταίο δίλημμα που έθεσε ο κ. Παπανδρέου. Μπροστά στον κίνδυνο να απομακρυνθεί ο κ. Παπανδρέου από την εξουσία, συσπειρώθηκαν οι Παπανδρεϊκοί και τον διέσωσαν από τη φυγή.
Στη Νέα Δημοκρατία του σήμερα, παρότι ο κ. Καραμανλής έχει αποτύχει και έχει καταδικαστεί από τον ελληνικό λαό, εντούτοις, δεν εγκαταλείπει, ώστε να αφήσει το κόμμα να βρει το δημοκρατικό δρόμο του. Δεν μιλάει επίσημα, δηλώνει όμως παρών, μέσω συνεργατών του και καταχειροκροτείται σε κάθε εμφάνισή του από τους φανατισμένους Καραμανλικούς, που ονειρεύονται επάνοδό του..
Και φυσικά στο νέο κόμμα που θα ιδρύσει η κ. Μπακογιάννη, βλέπουμε να προστρέχουν όλοι εκείνοι που αναδείχτηκαν επί Μητσοτάκη και ανήκουν στο μητσοτακικό στρατόπεδο.
Τι θα έπρεπε λοιπόν να κάνουμε για να απαλλαγούμε από αυτή την κατάσταση:
Αν δεν ήμασταν πρόβατα στα οικογενειακά πολιτικά «μαντριά», θα κάναμε το εξής απλό: Κατ’ αρχήν δεν θα κάναμε αποχή σήμερα, γιατί με την αποχή απλά ανεχόμαστε και διαιωνίζουμε την κατάσταση. Αν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε με κάποιον τρόπο, θα τους κάναμε μια έκπληξη. Θα πηγαίναμε σήμερα να ψηφίσουμε Νέα Δημοκρατία. Πριν αναρωτηθείτε, τι είναι αυτά που λένε αυτοί εδώ πέρα, εξηγούμαστε: Με νίκη της Νέας Δημοκρατίας αφενός καταρρέει ο Παπανδρέου και ο Παπανδρεϊσμός και αφετέρου ενισχύεται οριστικά ο Αντώνης Σαμαράς έναντι της ισχυρής Καραμανλικής πτέρυγας μέσα στη Νέα Δημοκρατία, οπότε με «ένα σμπάρο δύο τριγώνια»: Καταρρέει ο Παπανδρεϊσμός και ταυτόχρονα εξαλείφεται η επιρροή του Καραμανλισμού.
Πέρα όμως και αυτό θα υπάρξει και άλλο όφελος. Ειδικότερα δεν πρόκειται να έχει καμία προοπτική το νέο κόμμα της κ. Μπακογιάννη για δύο λόγους: Πρώτον γιατί μετά την κατάρρευση των δύο οικογενειών (Παπανδρέου, Καραμανλή), δεν θα μπορεί σε καμία περίπτωση, να έχει προοπτική η οικογένεια Μητσοτάκη και δεύτερον, γιατί με την ενδυνάμωση του Αντώνη Σαμαρά θα σταματήσει εν τη γενέσει του το νέο κόμμα να έχει προσέλευση ψηφοφόρων από τη Νέα Δημοκρατία.
Όμως δυστυχώς, δεν θα κάνουμε το πιο πάνω. 
Είτε θα απέχουμε αυτοχειριαζόμενοι, είτε θα πάμε να ενισχύσουμε τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ με αποτέλεσμα 1) Να ενισχυθεί ο Παπανδρεϊσμός και φυσικά και η πολιτική του μνημονίου, 2) Να ενισχυθεί ο Καραμανλισμός έναντι του Σαμαρά και 3) Να ανοίξουν οι προοπτικές για τον Μητσοτακισμό. Άλλωστε ο κ. Καραμανλής το είπε χθες. Το κόμμα της κ. Μπακογιάννη θα πάει καλά και θα μπει στη Βουλή. Τι έχετε να πείτε γι' αυτό;;
Μετά θα ξαναλέμε πάλι για τους κακούς πολιτικούς, αλλά θα φταίμε μόνο εμείς.
Όμως τελικά, η αλήθεια είναι ότι δεν θα φταίμε ούτε εμείς, γιατί έτσι γαλουχηθήκαμε και πολιτικοποιηθήκαμε, από το ισχύον πολιτικό σύστημα, γενιές και γενιές.
Μόνο μια ολοκληρωτική καταστροφή μπορεί να μας κάνει να καταλάβουμε ότι πρέπει να αλλάξει αυτό το πολιτικό σύστημα, που μας κρατάει αιχμάλωτους.
από το προεδρική δημοκρατία
Σήμερα Σάββατο 23 Οκτωβρίου θα διεξαχθεί στην Αθήνα, το πρώτο Επενδυτικό Φόρουμ για την Πράσινη Ανάπτυξη στη Μεσόγειο, με ατζέντα τη χρηματοδότηση «πράσινων» επενδύσεων. Πρόκειται για ένα πραγματικό μπίζνες-πάρτυ στο οποίο θα συμμετέχουν ο Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, Πρωθυπουργοί και Υπουργοί χωρών, τραπεζίτες και στελέχη πολυεθνικών.
Ελληνική τραγική φάρσα η πολιτική ιστορία της οικογένειας.
Σε καθεμιά από τις τρεις αποφασιστικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας της, η Ελλάδα ανακόπηκε από την πιθανότητα κοινωνικού μετασχηματισμού προς την πολιτική ανεξαρτησία και την ελευθερία από την ξένη κηδεμονία από κάποιο μέλος της οικογένειας Παπανδρέου.[…]
Γεώργιος Παπανδρέου ο πρεσβύτερος: Μεταξύ επανάστασης και αντίδρασης
Στον απόηχο μιας από τις μεγαλύτερες αντιφασιστικές αντάρτικες νίκες στην Ευρώπη το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, υποστηριζόμενο από περισσότερα από 2 εκατομμύρια πολίτες, προέλαυνε τον Οκτώβρη του 1944 για την απελευθέρωση της Αθήνας. Με πενιχρή υποστήριξη στο εσωτερικό της χώρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου στηριζόταν στα πολεμικά αεροπλάνα και άρματα μάχης των Βρετανών ιμπεριαλιστών και στην εξόριστη δεξιά ελληνική μοναρχία. Ως πρωθυπουργός διέταξε τον αφοπλισμό της Αντίστασης και στήριξε τη στρατιωτική επίθεση των Βρετανών ενάντια σε χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας.
Ο Παπανδρέου προΐστατο της... στρατολόγησης πολλών πρώην συνεργατών των ναζί και μοναρχικών που χρηματοδοτούνταν, εξοπλίζονταν και διοικούνταν από Βρετανούς και Αμερικανούς στρατηγούς. Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός σε κυβερνήσεις που εξαπέλυσαν μια άγρια επίθεση στα μαζικά αριστερά λαϊκά κινήματα. Μετέτρεψαν μια χαρούμενη στιγμή, τη στιγμή της απελευθέρωσης της χώρας από τους ναζί, σε έναρξη μιας άθλιας περιόδου άγριας καταστολής και αποκατάστασης όλων των αποβρασμάτων της ανώτερης τάξης της προπολεμικής Ελλάδας και των φιλοναζί συνεργατών τους. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα υποτελή των ΗΠΑ και κυβερνήθηκε από επιδοτούμενα από το εξωτερικό κλεπτοκρατικά αστυνομικά καθεστώτα που διατηρήθηκαν στην εξουσία αυξάνοντας την ξένη κηδεμονία.
Ανδρέας Παπανδρέου: Το κληρονομικό δικαίωμα
Επακόλουθο της μετάβασης από τη στρατιωτική δικτατορία της περιόδου 1967-1974 ήταν η άνοδος στην εξουσία της ελληνικής Δεξιάς που διατήρησε ένα μεγάλο μέρος του παλιού κρατικού μηχανισμού και στήριξε μια πλούσια αλλά δυσλειτουργική κυρίαρχη τάξη η οποία ζούσε από τις χρηματικές μεταβιβάσεις της ΕΟΚ. Η λεηλασία των κρατικών πόρων, η πτώχευση των περισσότερων εταιριών του ιδιωτικού τομέα, η καθυστέρηση της γεωργίας, η κλειστή και αυταρχική φύση των δημόσιων και ιδιωτικών θεσμών, οδήγησαν τη μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των φοιτητών, των αγροτών και των ανέργων να δώσουν το 1981 μια εντυπωσιακή εκλογική νίκη στον Ανδρέα Παπανδρέου.
Το άθροισμα των εκλογικών ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ ξεπέρασε το 60% και παρείχε μια ξεκάθαρη πλειοψηφία που νομιμοποιούσε το μετασχηματισμό της κοινωνίας και της οικονομίας. Επιπλέον, το πρόγραμμα του Α. Παπανδρέου υποσχόταν «κοινωνικοποίηση της οικονομίας», εκσυγχρονισμό της υπαίθρου και σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Ειδικότερα υποσχόταν την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ακύρωση της συμφωνίας για τις στρατιωτικές Βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Με δεδομένο τον κατακερματισμό, το σπασμένο ηθικό και την παρακμή της Δεξιάς, η αντιπολίτευση στην επιλογή για μια σοσιαλιστική πρόοδο ήταν ελάχιστη. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την υψηλή χρέωση του ιδιωτικού τομέα στις κρατικές τράπεζες, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν χρειαζόταν καν τη νομοθεσία για να τις απαλλοτριώσει. Μπορούσε να ζητήσει αποπληρωμή των δανείων τους ή τα κλειδιά των εταιριών.
Ο Παπανδρέου […]πρόσφερε νέα δάνεια, παρέγραψε χρέη και επενέβη για να αποκαταστήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία, βγάζοντας στο σφυρί υπερχρεωμένες εταιρίες. Εκείνη την εποχή ήμουν σύμβουλός του. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν κοινωνικοποιούσε τις χρεωμένες εταιρίες, απάντησε πως «λόγω της κρίσης δεν είναι η ώρα κατάλληλη για να μετασχηματίσουμε την οικονομία. Πρέπει να περιμένουμε μέχρι η οικονομία να σταθεί στα πόδια της».
Όταν του απάντησα πως εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα, ακριβώς λόγω αυτής της κρίσης και πως όταν αποκατασταθεί ο καπιταλισμός η πολιτική και οικονομική αντιπολίτευση θα είναι πιο σθεναρή, ανταπάντησε ότι «η οικονομία είναι πολύ αδύναμη για να στηρίξει ένα σοσιαλιστικό καθεστώς» και πρόσθεσε πως «η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας».
Στην πράξη, ο Α. Παπανδρέου αποκατέστησε τον καπιταλισμό, παρά τις συνθήκες κατάρρευσης που αυτός αντιμετώπιζε, αυξάνοντας, προοδευτικά, το δημόσιο χρέος. […]Δημαγωγώντας ο Παπανδρέου διατήρησε τις Βάσεις. Ακόμα χειρότερα, παρέμεινε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, αποδεχόμενος μεταβιβάσεις και δάνεια ως αντάλλαγμα για τη μείωση των εμπορικών περιορισμών. […]Ο Παπανδρέου χρησιμοποίησε τις μεταβιβάσεις της ΕΟΚ για να εξαγοράσει ψήφους μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες, βραχυπρόθεσμων κερδών στις αμοιβές των εργαζόμενων και τεράστιων παραγραφών χρεών και δανείων που παρείχε στις επιχειρηματικές ελίτ. Τα ελλείμματα και τα χρέη αυξήθηκαν, ενώ ο παραγωγικός μηχανισμός μαράζωσε προκειμένου να στηρίξει την κατανάλωση. Η κηδεμονία ήταν η «εναλλακτική» λύση που επέλεξε ο Παπανδρέου αντί για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. […] Ενώ ενώπιον μαζικών συγκεντρώσεων ο Α. Παπανδρέου κατάγγελλε το ΝΑΤΟ, διαβουλευόταν σε εβδομαδιαία βάση με τον πρέσβη των ΗΠΑ […]. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της διακυβέρνησής του (1982-1984) όταν διηύθυνα το Κέντρο Μεσογειακών Σπουδών και ήμουν ανεπίσημος σύμβουλός του, έφευγα από την πίσω πόρτα του σπιτιού του στο Καστρί, την ώρα που από την μπροστινή έμπαινε ο πρέσβης των ΗΠΑ. Μετά από κάποιο διάστημα συνειδητοποίησα πως δανειζόταν την κριτική της Αριστεράς για να δικαιολογήσει δεξιές πολιτικές. Στην πρακτική, αυτή είχε γίνει βιρτουόζος της εξαπάτησης. Πρόσφατα, ένας ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχολίασε σε συζήτησή μας πως προτιμά τον Γιώργο Παπανδρέου τον νεότερο από τον πατέρα του. «Οι ίδιες κομφορμιστικές πολιτικές», μου είπε, «χωρίς τη δημαγωγία». Με τα χρόνια η κενή ρητορική του Ανδρέα και η φιλονατοϊκή του πρακτική μετέτρεψαν μια ολόκληρη γενιά στρατευμένων σοσιαλιστών σε κυνικούς οπορτουνιστές και κοινωνικούς αναρριχητές[…]
Γεώργιος Παπανδρέου ο νεότερος: Η ιστορία ως φάρσα (τρίτη φορά)
Όπως και οι προκάτοχοι της οικογένειάς του ο Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη τον Οκτώβρη του 2009 εν μέσω της πιο βαθιάς παγκόσμιας κρίσης που αντιμετωπίζει ο καπιταλισμός μετά από τη δεκαετία του 1930. Η ελληνική δημοσιονομική κατάσταση ήταν βυθισμένη, η οικονομία σε ελεύθερη πτώση.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο Παπανδρέου υποσχέθηκε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος ευημερίας και προτεραιότητα στις επενδύσεις στον κοινωνικό τομέα, στη δημόσια υγεία, παιδεία και στην αντιμετώπιση της φτώχειας.
Όταν ανέλαβε την εξουσία, πιστός στην παράδοση των Παπανδρέου, έκανε μεταβολή. Υιοθέτησε μια αγανακτισμένη στάση ισχυριζόμενος ότι «ανακάλυψε» πως το ελληνικό δημόσιο ταμείο ήταν άδειο και η χώρα υπερχρεωμένη και πως η μόνη λύση ήταν να πετσοκόψει το βιοτικό επίπεδο μειώνοντας τους μισθούς, τα κοινωνικά προγράμματα και τις συντάξεις προκειμένου να πληρωθούν οι ξένοι τραπεζίτες.
Όπως και οι προκάτοχοι συγγενείς του, δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια να συλλέξει τους φόρους από τους πλούσιους ή να επιβάλει εμπάργκο στους μυστικούς ξένους λογαριασμούς των τραπεζιτών, των στελεχών των εταιριών, των πλοιοκτητών, των κερδοσκόπων του χρηματιστηρίου, των συμβούλων και των μεσαζόντων που έκαναν απάτες δισεκατομμυρίων ευρώ εις βάρος των Ελλήνων φορολογούμενων και συνταξιούχων. Δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να εξοφληθούν τα χρέη του ιδιωτικού τομέα προς τους κρατικούς χρηματοδοτικούς οργανισμούς. Αντίθετα, στράφηκε στους απατεώνες της Γουόλ Στριτ Goldman & Sachs για συμβουλές και υποστήριξη, εκείνους που το 2001 διευκόλυναν τη λεηλασία των δημόσιων δανείων για ιδιωτικό όφελος. […]
Αντί για ευκαιρία ο Οκτώβρης μετατράπηκε σε εφιάλτη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου και τα κοινοβουλευτικά ρομπότ της προχώρησαν πολύ πιο πέρα ακόμα κι από τις προηγούμενες δεξιές κυβερνήσεις στη διάβρωση του βιοτικού επιπέδου, παρέδωσαν το σχεδιασμό, τη διεύθυνση και την επιβολή της οπισθοδρομικής κοινωνικοοικονομικής πολιτικής στην Ε.Ε. και την Ουάσιγκτον, που για να υπερασπιστούν τις δικές τους οικονομικές ελίτ είναι αποφασισμένες να απομυζήσουν και την τελευταία ρανίδα αίματος των Ελλήνων εργαζόμενων.
Η τραγωδία ενός λαού…
Η πολιτική ιστορία της οικογένειας Παπανδρέου αποτελεί μια ελληνική τραγική φάρσα. Είναι η τραγωδία ενός λαού που πολέμησε ενάντια στους ναζί και τους συνεργάτες τους για να δεχτεί την επίθεση των νέων Αγγλο-αμερικανών κυρίαρχων. Είναι η τραγωδία του ηρωικού φοιτητικού αγώνα του Πολυτεχνείου το 1973 ενάντια στην αμερικανοστήριχτη στρατιωτική δικτατορία που κατέληξε μάρτυρας της ανόδου ενός ψευδολαϊκιστή δημαγωγού, του Α. Παπανδρέου ο οποίος υποσχέθηκε δημοκρατικό σοσιαλισμό και κατέληξε στην κοινωνικοποίηση των προσωπικών χρεών των καπιταλιστών κλεπτοκρατών.
Και τώρα, ο τελευταίος, ας ελπίσουμε, στη σειρά των κολάκων των ιμπεριαλιστών, ο Γ. Παπανδρέου, που υποσχέθηκε προοδευτικές αλλαγές αλλά εφάρμοσε οπισθοδρομικές πολιτικές, παρέδωσε τα κλειδιά της εξουσίας στους υπερατλαντικούς ιμπεριαλιστές επιτηρητές του. Πέρα από την πολιτική ιδιοσυγκρασία της Ελλάδας η ιστορία των ελληνικών σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων περιγράφει τον ιστορικό τους ρόλο ως σωτήρων του καπιταλισμού σε περιόδους κρίσης του. […] Η πιο ελπιδοφόρα αλλαγή σήμερα είναι πως έχει εξαφανιστεί η μυστηριακή αύρα του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. […]
του James Petras* στο δρόμος
*Ο James Petras είναι ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης.
Όπως διαπιστώνουμε πλέον, τα πολιτικά τζάκια μέσα στη Νέα Δημοκρατία πήραν την οριστική απόφαση να μην εξέλθουν από το κόμμα, αλλά να συνασπιστούν και να κάνουν αντεπίθεση εναντίον του Αντώνη Σαμαρά, προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και την ασυλία τους, γράφοντας στα παλιότερα των υποδημάτων τους 800.000 ανθρώπους που στήθηκαν όλη μέρα στις 29-11-2009 προκειμένου να στείλουν οργισμένοι το δικό τους μήνυμα.
Απ’ ότι φαίνεται η αντεπίθεση θα αναπτυχθεί σε τρία μέτωπα:
1) Το πρώτο θα είναι εσωκομματική αναμέτρηση με φόντο το Συνέδριο και κύριο στόχο τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά και τις προτάσεις του.
2) Το δεύτερο θα είναι οι δημοτικές και νομαρχιακές ή περιφερειακές εκλογές, όπου από τώρα έχουν αρχίσει δίκην χιονοστιβάδας να σκάνε μύτη, οι αυτοχριζόμενοι υποψήφιοι, αγνοώντας παντελώς τον Αντώνη Σαμαρά και
3) το τρίτο θα είναι η εναντίωση στην απομάκρυνση από τη Νέα Δημοκρατία όλων εκείνων που πλήγωσαν την ηθική της παράταξης και την κατάντησαν εδώ που την κατάντησαν.
Όλα αυτά, δεν μας αρέσουν καθόλου και δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι για τις εξελίξεις.
Επιπλέον, όλα αυτά ενισχύονται από επίμονα δημοσιεύματα μιας μερίδας ΜΜΕ που δεν θέλουν και το καλύτερο για τη Νέα Δημοκρατία και ετοιμάζονται να προωθήσουν, σε περίπτωση αποτυχίας του ΠΑΣΟΚ, οικουμενική λύση.
Εμείς, σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε ο Ηγέτης Αντώνης Σαμαράς, να φτάσει σε σημείο να φθείρεται προσπαθώντας να κάνει συμβιβασμούς μεταξύ υποψηφίων και μάλιστα σε επίπεδο δημάρχων, ούτε να αιμορραγεί η Νέα Δημοκρατία από την απείθεια ορισμένων τοπικών στελεχών που αν δεν πάρουν το χρίσμα θα κατέβουν ανεξάρτητοι κόντρα στο κόμμα.
Όπως το έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη από αυτό εδώ το blog, η απάντηση σε όλα αυτά τα φαινόμενα είναι μια και μοναδική. Τη λύση να τη δώσουν δημοκρατικά τα 800.000 μέλη. Όποιος θέλει να είναι υποψήφιος θα πρέπει να πάρει την έγκριση της κομματικής βάσης στην αντίστοιχη τοπική κοινωνία. Αν η βάση του κόμματος απορρίψει κάποιον τότε αυτός δεν θα έχει το ανάστημα να βάλει υποψηφιότητα για μια μάχη εκ προοιμίου χαμένη.
Εξάλλου αν τολμήσει κάποιο τοπικό στέλεχος να βάλει υποψηφιότητα και να περιφρονήσει την εσωκομματική δημοκρατία, θα έχει υπογράψει την πολιτική του καταδίκη.
Υπάρχει άμεση ανάγκη για νέο Πολιτικό Σύστημα
από το προεδρική δημοκρατία
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
