Γιε μου, (όχι)
Τελικά σ’ όποιο δρόμο και να περπατήσεις, ανταμώνεις πληγές… Ανεβαίνοντας την οδό Μαρασλή, στο Κολωνάκι, συναντάς έναν άστεγο κύριο, που έχει διακοσμήσει το παγκάκι του, με απομεινάρια, από τη ζωή του, από την Ελλάδα, την άλλη, την προηγούμενη… «Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί»…
Μεγάλος αφορισμός του Νίκου Καζαντζάκη που μου'ρχεται στο νου από την Β και τον Μ που δεν είναι πια μαζί... 
Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια, που ο ισχυρισμός μου, ότι τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα ουδόλως ενδιαφέρονται για την Πατρίδα και τους Έλληνες, αλλά για το μαγαζάκι τους, τους οπαδούς τους και τα συμφέροντά τους, ολονέν βαίνει αποδεικνυόμενος.
Όχι επειδή υπάρχει κρίση.
Σας καλωσορίζουμε στον νέο θαυμαστό κόσμο των τραπεζιτών με τις δανεικές ζωές. Καλούμαστε να ζήσουμε τα πρώτα Χριστούγεννα της κυριαρχίας της Goldman Sacks, με το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι άδειο, χωρίς δέντρο με πολύχρωμα λαμπάκια, χωρίς δώρα και με τα παιδάκια να μην μπορούν να πουν τα κάλαντα, είτε γιατί ο κόσμος δεν θα ανοίγει τις πόρτες του σπιτιού του, από ντροπή που δεν θα έχει λίγα ψιλά να δώσει, είτε από φόβο μήπως τον κλέψουν, είτε γιατί το υπουργείο οικονομικών θα ξαμολήσει τους οικονομικούς ράμπο στους δρόμους, ώστε να ελέγχουν αν τα παιδάκια κόβουν αποδείξεις όταν λένε τα κάλαντα.
Δεν Είναι η Αγάπη μόνο για έναν συγκεκριμένο δικό σου άνθρωπο που σε καθιστά ικανό για κάθε θυσία και προσφορά. Ούτε η ανάγκη για επιβίωση, καταξίωση, ή ένας στόχος χάριν το οποίου τα δίνεις όλα . Δεν είναι η μέθη του έρωτα που δεν υπολογίζει τίποτα και θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ζωή σου ακόμη όταν είναι τρελός!!!
Πάσχα κατάθλιψης. Γι αυτούς, την συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας, που θα βιώσουν εν ζωή το Πάσχα την προσομοίωση του θανάτου. Σε τι τέλος πάντων μπορεί να διέφερε στην πράξη αυτός πλην του γεγονότος πως θα τους είχε απαλλάξει ευεργετικά από την μιζέρια τους εντός της οποίας είναι ζωσμένοι πνιγηρά, θα σκεφτούν κάποιοι...Διαβάζοντας αυτό το κείμενο, έχετε δύο επιλογές: Το παρατάτε επιτόπου επειδή θα σας χαλάσει, ή το διαβάζετε και σκέφτεστε καλά αυτά που θα σας πω.
Την έχω γραμμένη αυτή την γιορτή. Δεν είναι καν δικός μας άγιος, αλλά εντάξει, πες ότι τώρα τον συνηθίσαμε. Εμπορικότητα είναι αυτή, εδώ καθιέρωσαν τα Χριστούγεννα μαζικά στην Ασία, που οι περισσότεροι είναι ινδουιστές, ανιμιστές, Σίντο και βουδιστές. Εντάξει.
Την έχω γραμμένη γιατί...
Δευτέρα, 13 του Σεπτέμβρη με τον καθιερωμένο σχολικό Αγιασμό έρχονται στο προσκήνιο χτυποκάρδια, αγωνίες, χαρές και προσδοκίες με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς και φέτος την ίδια μέρα αρχίζουν για τα “πρωτάκια” της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης οι εγγραφές στα οικεία τμήματα.
Βάζω υπότιτλο Απογαλακτισμός, Δικαιοσύνη, Υπομονή, Αγάπη και ως συνταξιούχος πλέον Πανεπιστημιακός δάσκαλος καταθέτω από το blog συμβουλές σε παιδιά, γονείς, συγγενείς και συναδέλφους στο ξεκίνημα της Νέας Χρονιάς.
Ομολογώ ότι για τα... «πρωτάκια» και τους γονείς τα χτυποκάρδια έχουν μέσα τους την ανυπέρβλητη γοητεία και δυσκολία του πώς θα αποχωρισθεί η μανούλα τον κανακάρη ή την κανακάρισσα της, πώς θα φανεί στα παιδιά ο κόσμος του σχολείου όπου θα πρέπει να υποταχθούν σε νέους κανόνες, να μάθουν να συνυπάρχουν με ένα τσούρμο άλλα παιδάκια να δεχθούν ότι δεν είναι ΟΛΑ δικά τους, ότι στο σχολείο ΔΕΝ πρόκειται να ικανοποιηθούν όλες οι επιθυμίες τους όπως συνέβαινε μέχρι τώρα στο σπίτι τους;
Η συμβουλή μου στους γονείς είναι απλή: ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟΣ! Κόψτε τον συμβολικό «ομφάλιο λώρο» και αφήστε το παιδί σας να ενταχθεί στην ομάδα, να απελευθερωθεί από την οικο-οικειοστρέφεια που άθελά μας γονείς και συγγενικό περιβάλλον καλλιεργούμε.
Τη νεότερη στην ηλικία και σχετικά άπειρη δασκάλα, αυτήν που θα κληθεί, όπως το θέλει και ο ποιητής μας, «να σμιλέψει ψυχές» θα συμβούλευα να μάθει ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ! Να μάθει να κρατά ίσες αποστάσεις καθώς θα σκύβει με αγάπη πάνω από όλα τα παιδιά, να ξεπεράσει τις δικές της ανθρώπινες υποκειμενικές αδυναμίες διαφορετικής αντιμετώπισης των παιδιών που η Πολιτεία της εμπιστεύθηκε.
Για τους συναδέλφους της μέσης εκπαίδευσης οι συμβουλές μου υποχρεωτικά επικεντρώνονται στο ιδιόμορφα απαιτητικό θέμα της εφηβείας που ταλανίζει κάθε γενιά. Οι έφηβοι δεν αντιμετωπίζουν μόνο τις εγγενείς στα μαθήματα απαιτήσεις και δυσκολίες αλλά παράλληλα με ιδιαίτερη έμφαση απαιτήσεις ψυχοκοινωνικές καθώς οδεύουν από την παιδική στην εφηβική ηλικία. Στο κρίσιμο σταυροδρόμι της εφηβείας αρχίζουν οι υποκειμενικές δυσκολίες της αποδοχής ή απόρριψης του μυοσκελετικού και ψυχοσυναισθηματικού τους ΕΓΩ που ταυτίζεται με το πώς το ίδιο το παιδί "βλέπει" τον εαυτό του, πώς νομίζει ότι το βλέπουν οι άλλοι και κατά πόσο αισθάνεται ότι αυτό που ΕΙΝΑΙ βρίσκεται μέσα ή έξω από τα πρότυπα που το κοινωνικό σύστημα καθιερώνει και προβάλλει με τα ΜΜ"Ε".
Η συμβουλή μου προς τους γονείς περικλείεται σε μια απλή αλλά ταυτόχρονα απαιτητική έννοια ..ΥΠΟΜΟΝΗ. Στους λιγότερο έμπειρους συναδέλφους της Μέσης εκπαίδευσης θα συνιστούσα να επιδείχνουν στον σύγχρονο έφηβο ΑΓΑΠΗ και ΑΝΟΧΗ την ίδια στιγμή που θα απαιτούν και προσήλωση σε κάποια πλαίσια ευπρέπειας. Στα παιδιά συνιστώ περισσότερη προσπάθεια για δημιουργικότητα και προσήλωση στην επίτευξη στόχων.
Για γονείς παιδιών ΑΕΙ και ΤΕΙ τα οποία στις 13 Σεπτεμβρίου θα αρχίσουν να εγγράφονται στα τμήματα όπου πέτυχαν οι συμβουλές μου αφορούν στις αυξημένες προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προετοιμάζονται τα αυριανά στελέχη και οι ηγέτες του κοινωνικού και οικονομικού μας συστήματος. Το πτυχίο μόνο δεν εξασφαλίζει την επιθυμητή θέση εργασίας αλλά συνιστά το ΚΛΕΙΔΙ με το οποίο οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα ανοίξουν την πόρτα της προσωπικής τους κοινωνικής, οικονομικής και επαγγελματικής ανέλιξης.
Και οι «δάσκαλοι» σε ΑΕΙ και ΤΕΙ απαιτείται (όσο και εάν μου θυμώσουν οι ιδιοκτήτες καφετεριών και «ορθάδικων» θα το πω) να επαναφέρουν τα παιδιά στα αμφιθέατρα και τις αίθουσες διδασκαλίας. Να συνεχίσουν άοκνα και δημιουργικά τις προσπάθειες για παραγωγική ζεύξη των γνώσεων και δεξιοτήτων που προσφέρει η τριτοβάθμια εκπαίδευση με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας (με την οποία δέχομαι την διασύνδεση αλλά απορρίπτω ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ την υποτέλεια) σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα κορεσμένα με πληθώρα πτυχιούχων και στα μη…κορεσμένα!.
Το 2010-2011 τα πράγματα είναι δύσκολα αλλά από βάθος καρδιάς σε παιδιά, γονείς και δασκάλους εύχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Πριν από λίγες μέρες έγινε στο Houston του Texas το συνέδριο blogging Mom 2.0 Summit. Παράλληλα με το συνέδριο διοργανώθηκε έκθεση τέχνης που είχε σκοπό να τιμήσει τις μαμάδες που δραστηριοποιούνται online και μοιράζονται μέρος της ζωής τους στο διαδίκτυο. Γιατί όταν οι γονείς ανοίγονται και λένε την ιστορία τους, τότε συνδέονται, επικοινωνούν, γίνονται σοφότεροι και καλύτεροι.
Η Katherine Center, μαμά δύο μικρών παιδιών και συγγραφέας, δημιούργησε και παρουσίασε εκεί το παρακάτω βίντεο.
(Ακολουθούν τα λόγια του βίντεο μεταφρασμένα στα ελληνικά.)
ΤΙ ΘΑ ΤΗΣ ΕΛΕΓΑ: (Αν ήξερα τι να πω.)
Είσαι ένα θαύμα.
Και πρέπει να σε αγαπάω λυσσαλέα: Έτσι ώστε να μπορείς να το αισθάνεσαι ακόμα κι αφού φύγεις για το σχολείο ή ακόμα κι όταν κοιμάσαι ή ακόμα κι όταν η παιδική σου ηλικία γίνει μια ανάμνηση.
Θα τα ξεχάσεις όλα αυτά όταν μεγαλώσεις. Αλλά δεν πειράζει.
Να είσαι μαμά σημαίνει να υποφέρεις.
Και σημαίνει να αγαπάς και να χάνεις και να διαλύεσαι και να συνέρχεσαι και πάλι.
Και είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει. Κι επίσης, καμιά φορά ό,τι χειρότερο.
Καμιά φορά δεν έχεις να μιλήσεις σε κανέναν.
Καμιά φορά αναρωτιέσαι αν έχεις ξεχάσει ποια είσαι.
Αλλά πρέπει να θυμάσαι το εξής: Αυτό που κάνεις αξίζει.
Και πρέπει να είσαι γενναία στη ζωή σου έτσι ώστε και οι άλλοι να μπορούν να είναι γενναίοι στη δική τους ζωή.
Η αλήθεια είναι, ότι το να είσαι γυναίκα είναι δώρο. Η τρυφερότητα είναι δώρο. Η οικειότητα είναι δώρο. Και το να καλλιεργείς το καλό σε αυτό τον κόσμο δεν είναι και μικρό προνόμιο.
Για αυτό πρέπει να σε αγαπώ με αυτόν τον τρόπο. Για να μπορέσω να δώσω ό,τι έχω σε σένα. Έτσι ώστε να το κουβαλήσεις μέσα σου και να το μεταδώσεις κι εσύ.
Σε έχω δει να κοιμάσαι. Σε έχω φιλήσει εκατομμύρια φορές. Και ξέρω κάτι που δεν ξέρεις ακόμα:
Γράφεις την ιστορία της μίας και μοναδικής ζωής σου κάθε λεπτό της ημέρας.
Και η μεγαλύτερη ελπίδα μου για σένα, γλυκό μου παιδί, είναι να μπορέσω να σε διδάξω πώς να γράφεις μια καλή ιστορία.
από την Aspa
Πολύ "παγωμένα" τα Χριστούγεννα… Αυτά είναι τα φετινά… Κι όμως, οι θερμοκρασίες στη χώρα μας είναι υψηλές για την εποχή. Άσχετο… Έχουμε ξυλιάσει στην κυριολεξία από την κρυάδα – μια κρυάδα που νιώθουμε να μας διαπερνά μέχρι τον πυρήνα της ψυχής μας... Τα ψεύτικα λαμπιόνια και τα στολίδια που έχουν κρεμαστεί σε δρόμους και πλατείες, όπως είναι το έθιμο, οι λόφοι από κουραμπιέδες και μελομακάρονα, οι αχνιστές γαλοπούλες με τα παραγεμίσματα, δεν καταφέρνουν να μας γεμίσουν την ψυχή με ζεστασιά. Τι μας λείπει άραγε; Μήπως ξεπαγιάσαμε από τις εξαγγελίες-απειλές για τις θυσίες που καλούμαστε να κάνουμε, πληρώνοντας για πολλοστή φορά τα σπασμένα και τα κλεμμένα άλλων, για να βγει – αν ποτέ βγει – η χώρα από τα οικονομικά αδιέξοδα και να γλιτώσει την πτώχευση;
Για μένα, εκείνο που μας... λείπει συνοψίζεται σε μία και μόνο λέξη: ΑΓΑΠΗ. Εδώ είναι το μεγάλο έλλειμμα της φυλής μας, που όσο πάει διογκώνεται. Κι αυτό το έλλειμμα δεν πρόκειται ποτέ να καλυφθεί με μέτρα κατά της φοροδιαφυγής, με διαρθρωτικές αλλαγές, ξεπουλήματα ασημικών, με εξωτερικά δάνεια, ή με πράσινη ανάπτυξη. Αυτό το εθνοκτόνο έλλειμμα δεν καλύπτεται με χρήμα ή με οτιδήποτε υλικό. Δεν υπάρχουν Τράπεζες που θα μας δανείσουν Αγάπη, όσο υψηλά επιτόκια κι αν τους δώσουμε. Η ΑΓΑΠΗ είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός που δεν εξαγοράζεται ακόμη και με όλο το χρυσάφι της γης.
Η ΑΓΑΠΗ είναι η υπέρτατη αξία, μια παντοδύναμη θεραπευτική ενέργεια που γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και, όπως οι αχτίδες του ήλιου, διαλύει το πνευματικό σκοτάδι και ζεσταίνει ολόκληρη την ύπαρξη. Η ΑΓΑΠΗ είναι όπως ο ήλιος, ενώ η έλλειψη αγάπης σαν το γκρίζο ουρανό με τα πυκνά σύννεφα. Ακόμη και τα παιδιά είναι σκυθρωπά σε μια μουντή συννεφιασμένη μέρα. Ο ήλιος όμως κάνει τη διαφορά. Τι κρίμα που εμείς οι Έλληνες προτιμούμε το γκρίζο ουρανό από την ξαστεριά … «Συννεφιασμένη Κυριακή, μοιάζεις με την καρδιά μου, που έχει πάντα συννεφιά…», λέει το δημοφιλές τραγούδι του Τσιτσάνη. Συννεφιασμένη είναι η καρδιά του Έλληνα, και δε λέει να ξαστερώσει. Μίσος παντού, ζήλεια που σπάζει κόκκαλα, εγωισμός σκληρότερος κι από το γρανίτη, πείσμα που φτάνει μέχρι παραλογισμού και αυτογελοιοποίησης, χολή μέχρι που στραγγίζει τη χοληδόχο κύστη…
Προσπαθώντας να βγάλω άκρη μέσα από την πενταήμερη συζήτηση (μονολόγους) για τον Προϋπολογισμό, ένιωσα την παγωμάρα του μίσους να μου διαπερνά το κορμί. Επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά ότι ο “ναός” της Δημοκρατίας είναι φυτώριο κομματικού μίσους που τροφοδοτεί και τρέφεται από ταξικά μίση – μίση που διαχέονται σε όλη την κοινωνία, δηλητηριάζοντας και κατακερματίζοντας τον κοινωνικό ιστό και παγώνοντας τις καρδιές των ανθρώπων. Ακόμη και μπροστά στο απειλητικό φάσμα της πτώχευσης της χώρας, οι εκλεγμένοι εθνοπατέρες προτάσσουν τον εγωισμό, την αλαζονεία, και τα ατομικά και κομματικά τους συμφέροντα.
Παλιό είναι το αδελφοκτόνο μίσος της φυλής μας, ένα σαράκι που δυστυχώς έχει τις ρίζες του στην αρχή της ιστορίας μας. Οι Έλληνες δε χρειάστηκαν ποτέ τη βοήθεια εξωτερικού εχθρού για να διαλυθούν και να κάνουν τη χώρα τους ρημαδιό. Το κατάφερναν πολύ καλά μόνοι τους, όπως το κατορθώνουν και σήμερα. Οι εχθροί, ως όρνεα, επιπίπτουν μόνο πάνω σε πτώματα, κατά προτίμηση όταν η σήψη είναι προχωρημένη και η δυσοσμία της πτωμαΐνης τους σπάζει τα ρουθούνια. Αυτό συμβαίνει και σήμερα με τους λεγόμενους διεθνείς κερδοσκόπους – όρνεα που έχουν επιπέσει μετά βουλιμίας πάνω στο πτώμα-Ελλάδα.
Στην άκρως αλαζονική και διχαστική ομιλία του Πρωθυπουργού για τον προϋπολογισμό, τον άκουσα με έκπληξη να ζητάει βοήθεια λέγοντας: «Ελάτε, λοιπόν, να μας βοηθήσετε να κάνουμε τις μεγάλες αλλαγές. Ελάτε!» Και πότε το είπε αυτό; Αφού είχε περάσει τη ΝΔ γενεές δεκατέσσερις, αφού την είχε απαξιώσει και ξεφτιλίσει έως εδάφους, αφού είχε καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να ξυπνήσει μέσα σε κάθε “γαλάζιο” βουλευτή την παραδοσιακή κομματική εμπάθεια! Πρόκειται για υπέρμετρη αλαζονεία ή επιεικώς βλακεία; Ποιος νοήμων άνθρωπος που χρειάζεται τη βοήθεια κάποιου άλλου θα τον απαξιώσει πρώτα και μετά θα του πει “έλα τώρα να με βοηθήσεις”; Ας δούμε όμως ποια ακριβώς ήταν τα προκλητικά λόγια του κ. Γ. Παπανδρέου που προηγήθηκαν της έκκλησης για βοήθεια:
«Όταν τα έκαναν θάλασσα και τα βρήκαν σκούρα, ναι, εγκατέλειψαν το σκάφος. Το εγκατέλειψαν όχι επειδή το ήθελαν, αλλά επειδή η Νέα Δημοκρατία βρέθηκε μπροστά στον ύφαλο της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της λαϊκής απαίτησης για αλλαγή πορείας που εξέφρασε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. (…) Εμείς δεν ψελλίζουμε, όταν μιλάμε για μέτρα. Δεν λέμε άλλα ως Αντιπολίτευση και άλλα ως Συμπολίτευση και να τα ξεχνάμε όταν είμαστε κυβέρνηση. (…) Όμως, η διαφορά μας είναι ότι εμείς αυτά τα εννοούμε και τα κάνουμε ήδη πράξη. Μέσα σε ογδόντα μέρες έχουμε κάνει όσα εσείς δεν τολμήσατε μέσα σε έξι χρόνια. Διότι εμείς είμαστε δεσμευμένοι από το λόγο μας που είναι λόγος τιμής!»
Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να του αντιτείνει, «αφού πετύχατε μέσα σε ογδόντα μέρες όσα εμείς δεν είχαμε πετύχει σε έξι χρόνια, αφού εσείς όσα λέτε τα εννοείτε και τα κάνετε πράξη ενώ εμείς δεν τα κάνουμε, αφού ο λόγος ο δικός σας είναι λόγος τιμής ενώ ο δικός μας λόγος ατιμίας, γιατί μας ζητάτε να σας βοηθήσουμε; Πρώτα-πρώτα δε χρειάζεστε την βοήθειά μας και δεύτερον εμείς, έτσι κι αλλιώς, είμαστε αναξιόπιστοι.»
Βεβαίως η ανικανότητα της ΝΔ είναι γνωστή και γι’ αυτό τιμωρήθηκε από το λαό. Και βεβαίως, στις δημοκρατίες που θεμελιώνονται στην αντιπαλότητα και στο μίσος, αυτή η απαξιωτική ρητορική είναι συνηθισμένη προεκλογικά. Όμως, αφού κάποιος έχει κερδίσει την εξουσία και μάλιστα με μεγάλη διαφορά, τ' αφήνει αυτά πίσω και κοιτάζει πώς θα συνεργαστεί με τα «αντίπαλα» κόμματα για το καλό της χώρας και του λαού της. Παρόλη όμως την απαξίωση, η ΝΔ φάνηκε πιο ώριμη πολιτικά και πιο υπεύθυνη. Σημείωσα τις σταράτες κουβέντες από την ομιλία του κ. Σαμαρά:
«Δεν ήρθατε για να ενώσετε την κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία του ελληνικού λαού μπροστά στους μεγάλους κινδύνους που αντιμετωπίζει ο τόπος, αλλά για να καταγγείλετε τη Νέα Δημοκρατία. Να ξέρετε ότι η συναινετική μας διάθεση, κύριε Πρόεδρε, είναι αρετή δεν είναι αδυναμία. Δεν τη θέλετε; Δεν θα την έχετε. Ελπίζουμε την επόμενη φορά που θα έλθετε για την αναθεώρηση αυτού του προϋπολογισμού, να δείξετε πιο υπεύθυνοι, πιο τολμηροί, πιο συναινετικοί και βέβαια λιγότερο αλαζόνες.»
Για νάμαι ειλικρινής μου άρεσε πολύ αυτό το κομμάτι. Κοντολογίς, η συναίνεση είναι αρετή δεν είναι αδυναμία, και υποδηλώνει υπευθυνότητα και ταπεινότητα! Αυτό δυστυχώς είναι το εθνοκτόνο έλλειμμα του ελληνικού κοινοβουλίου: έλλειμμα αρετής, υπευθυνότητας και ταπεινότητας, που έχει τις ρίζες του στο έλλειμμα ΑΓΑΠΗΣ για την πατρίδα, για το λαό της, για τους κομματικούς “αντιπάλους”. Αλίμονο, το μίσος εκπορεύεται από τις ίδιες τις δομές της δημοκρατίας…
Χωρίς να ξεχνάω τις αμαρτίες της ΝΔ και του πρώην Προέδρου της, ομολογώ ότι πολύ μου άρεσαν κι αυτά που είπε η Βουλευτής Σερρών της ΝΔ, Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά. Μπράβο Μαρία!
Παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα της ομιλίας της:
«Όταν ο Κώστας Καραμανλής ζητούσε συναίνεση στο μεγάλο θέμα της οικονομίας, λέγατε ότι "συναίνεση σημαίνει συνενοχή" και ζητούσατε εκλογές παίζοντας ακόμα και με τους θεσμούς. Όταν λέγαμε σκληρές αλήθειες και μιλούσαμε για θυσίες, απαντούσατε με ακατάσχετη παροχολογία. Θέτω ένα απλό ερώτημα: Αν δεν είχαν, κύριοι της Κυβέρνησης, προκηρυχθεί εκλογές, υπήρχε περίπτωση εσείς, ως ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην αντιπολίτευση, να συμφωνήσετε ποτέ για την λήψη των αναγκαίων μέτρων; Εσείς αρνιόσασταν ακόμα και την ύπαρξη της παγκόσμιας κρίσης. Τώρα τη θυμηθήκατε που γίνατε Κυβέρνηση. Τη συναίνεση έχει κάθε λόγο να την αναζητά η Κυβέρνηση, η αντιπολίτευση όμως είναι εκείνη που θα την κάνει πράξη ενάντια στον συνηθισμένο της ρόλο να αντιπολιτεύεται και αυτό θέλει θάρρος, πολιτική ανδρεία και πολιτικό πολιτισμό. Ο νέος Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ο κ. Σαμαράς, ξεκαθάρισε ότι δεν έχει καμία πρόθεση να κερδοσκοπεί πολιτικά στη φθορά της Κυβέρνησης προσδοκώντας να διαχειριστεί ερείπια αύριο. Ξεκαθάρισε ότι “εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε κακό στην χώρα προκειμένου να την κυβερνήσουμε”, αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά μας.»
Εδώ διαφαίνεται πολιτικό ήθος, ωριμότητα και υπευθυνότητα. Κάτι πάει να βλαστήσει, αλλά οι αλαζόνες επέμειναν να πνίξουν το φυτώριο της συναίνεσης εν τη γενέσει του. Κρίμα! Ζητάς βοήθεια, απλώνει ο άλλος το χέρι για να σου τη δώσει, κι εσύ το δαγκώνεις… Και μπορεί, λόγω βλακείας, εσύ μεν ν' απαλλάσσεται, όμως ο λαός δεν απαλλάσσεται από τις ολέθριες συνέπειες της βλακείας σου.
«Χτίζει σπίτια η ομόνοια, τα γκρεμίζει η διχόνοια», λέει η σοφή παροιμία. Στη Δημοκρατία μας, όμως, τα κόμματα προσπαθούν να χτίσουν το κοινό μας σπίτι, την Ελλάδα, πάνω στη διχόνοια. Αδύνατον! Η διχόνοια το γκρεμίζει, και ήδη καταρρέει, ενώ εμείς ψαχνόμαστε για να βρούμε πώς και γιατί μας προέκυψε η καταστροφή. Είναι η δημοκρατία του μίσους, stupid! Είναι το έλλειμμα της ΑΓΑΠΗΣ, βάρβαροι! Αυτό είναι που μας έχει παγώσει το αίμα, ανεπίδεκτοι ανάνηψης!
Φανταστείτε μια οικογένεια που τα μέλη της μισούνται και ανταγωνίζονται μέχρις αλληλοεξόντωσης. Είναι δυνατόν αυτός ο οικογενειακός πυρήνας να ευτυχήσει; Είναι δυνατό να προκόψει, όταν το ένα μέλος γκρεμίζει ό,τι κάνει το άλλο; Αυτό μας έχει συμβεί με τη Δημοκρατία του μίσους που απολαμβάνουμε. Όλα τα δεινά μας από το κομματικό και ταξικό μίσος προκύπτουν.
Σήμερα γιορτάζουμε τη μεγάλη γιορτή της Αγάπης, τα γενέθλια του Χριστού, της ενσαρκωμένης Αγάπης. Ας αναρωτηθούμε όλοι μας, μα πρώτα οι άνδρες και οι γυναίκες του Κοινοβουλίου, πόσο χώρο έχουμε δώσει στην καρδιά μας για να γεννηθεί ο Χριστός της Αγάπης μέσα μας; Η γέννηση του Θεανθρώπου σε μια ταπεινή φάτνη διότι, όπως λέει η Γραφή, δεν υπήρχε χώρος στο κατάλυμα (Κατά Λουκά 2:7), έχει μια τραγικά αλληγορική σημασία: ότι ο άνθρωπος δεν κάνει χώρο στην καρδιά του για να γεννηθεί η Αγάπη… Κι αυτό παγώνει όλη την ύπαρξη, παγώνει τις διαπροσωπικές σχέσεις, παγώνει οικογένειες, παγώνει κοινωνίες και λαούς, παγώνει την ανθρωπότητα ολόκληρη.
Ας δώσουμε όλοι μια πρόσκληση στην Αγάπη σήμερα! Ας της προσφέρουμε κατάλυμα να βλαστήσει μέσα στην καρδιά μας. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πικραθεί πολύ από συγγενικά τους πρόσωπα, από φίλους που τους πρόδωσαν, από συντρόφους, από συνεργάτες . Η καρδιά τους έχει γίνει πέτρα διότι τόσο άδικα και τόσο βάναυσα κάποιοι αχάριστοι τους πλήγωσαν. Και αυτοί, όμως, πρέπει να δώσουν χώρο στην αγάπη, όσο δύσκολο, παράλογο ή άδικο κι αν φαίνεται. Διότι δεν υπάρχει ωφέλιμο μίσος. Το μίσος σκοτώνει, όσο δικαιολογημένο κι αν είναι. Η αγάπη ελευθερώνει, θεραπεύει και αναζωογονεί την ψυχή.
Μπορεί να κουράστηκες να συγχωρείς, χωρίς μάλιστα να σου ζητά ο φταίχτης συγνώμη, όμως δεν έχεις άλλη επιλογή, αν θέλεις να μη γίνεις στήλη πάγου. Αγάπα, για να ζεσταθείς και να ζεστάνεις, αγάπα για να θεραπευτείς και να θεραπεύσεις, αγάπα για να ελπίζεις και να δώσεις ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, έναν καλύτερο κόσμο. Αγάπα για να μπορείς να δημιουργείς το ωραίο, το μεγάλο και τ' αληθινό!
ΑΓΑΠΗ, εσύ υπέρτατη θεά,
Που της καρδιάς τους πάγους λιώνεις,
Εσύ που προτιμάς να πληγωθείς,
Και όχι να πληγώνεις,
Έλα να μου ζεστάνεις την ψυχή,
Μάθε με πώς να συγχωρώ,
Πώς να ξεχνάω, πώς να δικαιολογώ,
Και πώς να μην προσμένω ούτε φχαριστώ.
Θα έλθω, αν πραγματικά με θες,
Πρέπει όμως να ξέρεις ότι θα πονέσεις,
Και από τη σκουριά σαν το χρυσό θ’ απαλλαγείς
Μόνο αν το καμίνι αντέξεις…
Και πώς θα νιώσω ότι καθαρίστηκα απ’ τη σκουριά;
Υπάρχει άραγε για τούτο κάποια ζυγαριά;
Όταν, παρόλο που πληγώθηκες, το μίσος δεν το αντέχεις,
Είναι απόδειξη πως στην καρδιά σου Αγάπη έχεις.
από Μαρία Σεφέρου
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
