Γιε μου, (όχι)
Σταμάτα τις απαγορεύσεις και δωσ’ του απλά τις σωστές πληροφορίες. Σταμάτα τις διδαχές για τις αξίες και δωσ’ του τα κίνητρα να τις ανακαλύψει και να τις αναγνωρίσει το ίδιο. Σταμάτα να ηθικολογείς και άκου γιατί και ποιόν βρίζει.
Η διαμάχη ανάμεσα στους ειδικούς για το ρόλο που παίζουν η κληρονομικότητα και το περιβάλλον στην τελική μορφοποίηση της προσωπικότητάς μας είναι πανάρχαια. Σε ότι αφορά την κληρονομικότητα, οι νέοι που διάλεξαν να αγαπηθούν και να φέρουν στον κόσμο ένα ή δύο παιδιά έχουν ελάχιστες έως μηδενικές επιλογές και τρόπους παρέμβασης στα δεδομένα της Φύσης. Αυτή η διαπίστωση ισχύει μέχρι σήμερα, αλλά με τις αλματώδεις εξελίξεις στην γενετική εφόσον δεν υπάρξουν αυστηροί ηθικοί έλεγχοι μπορεί τα δεδομένα να…αλλάξουν!
Με το περιβάλλον τα πράγματα είναι διαφορετικά καθώς μπορεί να "παίξουμε" με κάποιες παρεμβάσεις στη διαδικασία της εξελικτικής πορείας του παιδιού μας προς την ωρίμανση. Μέσα σε αυτές τις παρεμβάσεις μια σημαντική θέση έχει και η διαμόρφωση του παιδικού δωματίου.
Ερευνητικές προσπάθειες από... την Ευρώπη και την Αμερική μέχρι και τη μακρινή Αυστραλία, με ενδιάμεσους σταθμούς - θα έλεγα χαριτολογώντας - εδώ στην γοητευτική απόληξη της χερσονήσου του Αίμου και των Βαλκανίων, πιστοποιούν το γεγονός ότι τα παιδιά μας μέχρι και την ηλικία των 3-4 χρόνων οδεύουν προς την ωριμότητα, βελτιώνουν το συντονισμό των μυϊκών τους συστημάτων και μας εντυπωσιάζουν ή μας προβληματίζουν με τις ικανότητες που δείχνουν σε συμβολικές αντιπαραθέσεις με γονείς, αδελφάκια και φιλαράκια περισσότερο εξαιτίας του παράγοντας της κληρονομικότητας και λιγότερο εξαιτίας των ερεθισμάτων που τους παρέχει το περιβάλλον τους.
Αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι μπορούμε να στριμώξουμε το παιδί μας σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι που θα το βαφτίσουμε παιδικό δωμάτιο αλλά δεν φαίνεται να έχει και μεγάλη σημασία στην μετέπειτα προσωπικότητα του άνδρα ή της γυναίκας εάν το ίδιο δωμάτιο είναι ένας μικρός, ακριβοπληρωμένος παράδεισος που θα γαργαλούσε ακόμη και την φαντασία του πλέον ευφάνταστου διακοσμητή εσωτερικών χώρων!...
Μέχρι και την ηλικία των 4 περίπου χρόνων τις περισσότερες φορές το παιδικό δωμάτιο αντανακλά τις προτιμήσεις και την αντίληψη των αναγκών του παιδιού που η μητέρα του (αλλά όχι σε λιγότερο βαθμό και ο πατέρας) έχουν για τις μαθησιακές ανάγκες του παιδιού και για τις ευαισθησίες του σε χρώματα, έπιπλα και παιχνίδια παρά από αυτές που έχει το ίδιο το παιδί.
Αργότερα, στην προσχολική ηλικία και τα πρώτα χρόνια του δημοτικού η διαμόρφωση του χώρου του παιδικού δωματίου, ο στολισμός των τοίχων, η επιλογή χρωμάτων, η παρουσία παιχνιδιών αρχίζει και γίνεται συνάρτηση τόσο των εσωτερικών αναγκών του παιδιού όσο και της ανάγκης του να ζει και να κινείται μέσα σε ένα περιβάλλον που του ερεθίζει την φαντασία - ΠΡΟΣΟΧΗ όχι τα ΝΕΥΡΑ - και του παρέχει τη δυνατότητα μαθησιακών εμπειριών, στο οποίο μπορεί και να φιλοξενήσει ένα ή δύο φιλαράκια ή φίλες. Πράγμα δύσκολο βέβαια σε μια εποχή στην οποία οι παρέες και οι φιλίες ανάμεσα στους γονείς λιγόστεψαν με αποτέλεσμα να λιγοστέψουν και οι ευκαιρίες για παιχνίδι ανάμεσα σε παιδιά της προσχολικής ή σχολικής ηλικίας σε ώρες και χώρους εκτός του παιδικού σταθμού, νηπιαγωγείου ή σχολείου.
"Δείξε μου το δωμάτιό σου...." γράφω στον τίτλο... και θα σου πω τι είδους μαμά (και μπαμπά) έχεις εάν είσαι παιδάκι κάτω των 4 χρόνων ή θα σου πω τι παιδί είσαι και ποιες ευαισθησίες διαθέτεις εάν είσαι μεγαλύτερης ηλικίας....
Της Νατάσσας Πιπεροπούλου-Κωνσταντάρα, διδάκτορος Ψυχολογίας
Με αμείωτο κέφι... με αμείωτο ενδιαφέρον για τα παιδιά που ζουν στις φυλακές και τις άπορες φυλακισμένες... με κινήσεις που δεν εξαντλούνται μόνο στις περιόδους "αγάπης" , όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα... συνεχίζουμε να στηρίζουμε, να βοηθάμε και να μην ξεχνάμε τις γυναίκες και τα παιδιά των φυλακών.
Αυτή την φορά σας καλούμε σε... ένα πάρτι για να γνωριστούμε, να διασκεδάσουμε και να συντονίσουμε τα επόμενα βήματα..
Αυτό το Σάββατο 19 Ιουνίου 2010 στο CABARET VOLTAIRE, Μαραθώνος 30, (μετρό Μεταξουργείο) ώρα 21:00 μέχρι αργά!
ΑΣ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ...
Περισσότερες πληροφορίες και το πρόγραμμα εδώ>>
Εννέα Μαΐου, δεύτερη Κυριακή του Μαΐου και γιορτάζεται η γιορτή της Μητέρας.
Τα μικρά παιδάκια στα σχολεία έχουν φτιάξει ωραία χαρτονάκια με το "είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου" κι οι υπόλοιποι μπορεί να διαβάσουμε καμιά ανάλυση για το μητρικό φίλτρο, την αφοσίωση της μάνας κλπ.
Καλά που υπάρχει κι η 9 Μαΐου, γιατί τις υπόλοιπες 364 μέρες δεν τα ξέραμε αυτά...
Φέτος η εικόνα της μάνας δεν είναι απρόσωπη, δεν είναι αόριστη, δεν είναι η μάνα του καθενός μας. Φέτος η μάνα της Ελλάδας είχε πρόσωπο, το έβγαλαν οι εφημερίδες και τα κανάλια φόρα-παρτίδα, ήταν η εικόνα της χαμογελαστής Αγγελικής, που χάθηκε πνιγμένη στον μαύρο καπνό, κουβαλώντας μέσα της μια ζωή που τρεμόπαιζε...
Κανένας μας δεν θα μάθει ποτέ ποιες ήταν οι τελευταίες της σκέψεις, κανένας μας δεν θα μάθει αν την στιγμή που έπεφτε ακουμπούσε την κοιλιά της, καθώς σκεφτόταν για τελευταία φορά "Παιδί μου..."
Κανένας μας δεν θα θυμάται το όνομά της μετά από λίγα χρόνια, την λέγανε Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ήταν 32 χρονών...
Κανένας μας δεν θυμόταν ότι λίγο παραπέρα, στο πολυκατάστημα «Κάπα Μαρούση» στην οδό Πανεπιστημίου πέθαναν 4 άνθρωποι από ασφυξία στα επεισόδια με τις μαθητικές καταλήψεις, επί Κοντογιαννόπουλου, "εξαιτίας πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε ύστερα από εκτεταμένα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας".
Κανένας μας δεν θυμόταν τα ονόματά τους, ήταν ο 32χρονος Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος Ιωάννης Νεμετζίδης και ένας νεαρός αγνώστων στοιχείων.
Σήμερα περνάμε και αφήνουμε ένα λουλούδι κι ένα δάκρυ στα αποκαΐδια της Σταδίου και γράφουμε μηνύματα στο Facebook, αύριο θα έχουμε ξεχάσει...
Να δούμε ποιος θα δακρύσει για μας τότε...
Σήμερα, 9 Μαΐου είναι η Γιορτή της μητέρας και τούτο δω το blog έχει πένθος...
από to ΚΕΝΤΡΙ
Πριν από λίγες μέρες έγινε στο Houston του Texas το συνέδριο blogging Mom 2.0 Summit. Παράλληλα με το συνέδριο διοργανώθηκε έκθεση τέχνης που είχε σκοπό να τιμήσει τις μαμάδες που δραστηριοποιούνται online και μοιράζονται μέρος της ζωής τους στο διαδίκτυο. Γιατί όταν οι γονείς ανοίγονται και λένε την ιστορία τους, τότε συνδέονται, επικοινωνούν, γίνονται σοφότεροι και καλύτεροι.
Η Katherine Center, μαμά δύο μικρών παιδιών και συγγραφέας, δημιούργησε και παρουσίασε εκεί το παρακάτω βίντεο.
(Ακολουθούν τα λόγια του βίντεο μεταφρασμένα στα ελληνικά.)
ΤΙ ΘΑ ΤΗΣ ΕΛΕΓΑ: (Αν ήξερα τι να πω.)
Είσαι ένα θαύμα.
Και πρέπει να σε αγαπάω λυσσαλέα: Έτσι ώστε να μπορείς να το αισθάνεσαι ακόμα κι αφού φύγεις για το σχολείο ή ακόμα κι όταν κοιμάσαι ή ακόμα κι όταν η παιδική σου ηλικία γίνει μια ανάμνηση.
Θα τα ξεχάσεις όλα αυτά όταν μεγαλώσεις. Αλλά δεν πειράζει.
Να είσαι μαμά σημαίνει να υποφέρεις.
Και σημαίνει να αγαπάς και να χάνεις και να διαλύεσαι και να συνέρχεσαι και πάλι.
Και είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει. Κι επίσης, καμιά φορά ό,τι χειρότερο.
Καμιά φορά δεν έχεις να μιλήσεις σε κανέναν.
Καμιά φορά αναρωτιέσαι αν έχεις ξεχάσει ποια είσαι.
Αλλά πρέπει να θυμάσαι το εξής: Αυτό που κάνεις αξίζει.
Και πρέπει να είσαι γενναία στη ζωή σου έτσι ώστε και οι άλλοι να μπορούν να είναι γενναίοι στη δική τους ζωή.
Η αλήθεια είναι, ότι το να είσαι γυναίκα είναι δώρο. Η τρυφερότητα είναι δώρο. Η οικειότητα είναι δώρο. Και το να καλλιεργείς το καλό σε αυτό τον κόσμο δεν είναι και μικρό προνόμιο.
Για αυτό πρέπει να σε αγαπώ με αυτόν τον τρόπο. Για να μπορέσω να δώσω ό,τι έχω σε σένα. Έτσι ώστε να το κουβαλήσεις μέσα σου και να το μεταδώσεις κι εσύ.
Σε έχω δει να κοιμάσαι. Σε έχω φιλήσει εκατομμύρια φορές. Και ξέρω κάτι που δεν ξέρεις ακόμα:
Γράφεις την ιστορία της μίας και μοναδικής ζωής σου κάθε λεπτό της ημέρας.
Και η μεγαλύτερη ελπίδα μου για σένα, γλυκό μου παιδί, είναι να μπορέσω να σε διδάξω πώς να γράφεις μια καλή ιστορία.
από την Aspa
Η Μένια άφησε ένα σχόλιο στην ανάρτηση μας Η εξομολόγηση ενός πατέρα (μέρος 2ον) και ετσι έμαθα το το blog της: χωρισμένη μάνα ησυχία ψάχνει...που όπως καταλάβατε ασχολείται με τα προβλήματα-Γολγοθά (και όχι μόνο) των χωρισμένων μητέρων, που όπως λέει "ψάχνει απελπισμένα να βρει ισορροπίες ανάμεσα σε παιδί, σπίτι, δουλειά και προσωπική ζωή."
Αξίζει να το «ξεφυλλίζεται» γιατί... δυστυχώς υπάρχουν και κακοί γονείς.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
