Εγώ, πότε θα γίνω μάνα (σου;)

Λένε, ότι για να δεις πώς θα είναι η ζωή σου με τον άντρα με τον οποίο ερωτευτήκατε, αποφασίσατε να μείνετε μαζί κι όπου σας βγάλει, μάθε πώς χώρισε με την προηγούμενη.

Από αυτό φυσικά, θα καταλάβεις και πώς συμπεριφέρθηκε κατά τη διάρκεια της σχέσης του μαζί της.

Αν τη χώρισε σε πέντε λεπτά, χωρίς κανένα ενδοιασμό, ξέρεις ότι το σεξ τους διαρκούσε πέντε λεπτά και μάλιστα, αυτός δεν το έκανε μαζί της, αλλά μαζί του.

Που σημαίνει, ότι την...

Αυτό που κάνεις αξίζει

Πριν από λίγες μέρες έγινε στο Houston του Texas το συνέδριο blogging Mom 2.0 Summit. Παράλληλα με το συνέδριο διοργανώθηκε έκθεση τέχνης που είχε σκοπό να τιμήσει τις μαμάδες που δραστηριοποιούνται online και μοιράζονται μέρος της ζωής τους στο διαδίκτυο. Γιατί όταν οι γονείς ανοίγονται και λένε την ιστορία τους, τότε συνδέονται, επικοινωνούν, γίνονται σοφότεροι και καλύτεροι.

Η Katherine Center, μαμά δύο μικρών παιδιών και συγγραφέας, δημιούργησε και παρουσίασε εκεί το παρακάτω βίντεο.

(Ακολουθούν τα λόγια του βίντεο μεταφρασμένα στα ελληνικά.)



ΤΙ ΘΑ ΤΗΣ ΕΛΕΓΑ: (Αν ήξερα τι να πω.)

Είσαι ένα θαύμα.

Και πρέπει να σε αγαπάω λυσσαλέα: Έτσι ώστε να μπορείς να το αισθάνεσαι ακόμα κι αφού φύγεις για το σχολείο ή ακόμα κι όταν κοιμάσαι ή ακόμα κι όταν η παιδική σου ηλικία γίνει μια ανάμνηση.

Θα τα ξεχάσεις όλα αυτά όταν μεγαλώσεις. Αλλά δεν πειράζει.

Να είσαι μαμά σημαίνει να υποφέρεις.

Και σημαίνει να αγαπάς και να χάνεις και να διαλύεσαι και να συνέρχεσαι και πάλι.

Και είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει. Κι επίσης, καμιά φορά ό,τι χειρότερο.

Καμιά φορά δεν έχεις να μιλήσεις σε κανέναν.

Καμιά φορά αναρωτιέσαι αν έχεις ξεχάσει ποια είσαι.

Αλλά πρέπει να θυμάσαι το εξής: Αυτό που κάνεις αξίζει.

Και πρέπει να είσαι γενναία στη ζωή σου έτσι ώστε και οι άλλοι να μπορούν να είναι γενναίοι στη δική τους ζωή.

Η αλήθεια είναι, ότι το να είσαι γυναίκα είναι δώρο. Η τρυφερότητα είναι δώρο. Η οικειότητα είναι δώρο. Και το να καλλιεργείς το καλό σε αυτό τον κόσμο δεν είναι και μικρό προνόμιο.

Για αυτό πρέπει να σε αγαπώ με αυτόν τον τρόπο. Για να μπορέσω να δώσω ό,τι έχω σε σένα. Έτσι ώστε να το κουβαλήσεις μέσα σου και να το μεταδώσεις κι εσύ.

Σε έχω δει να κοιμάσαι. Σε έχω φιλήσει εκατομμύρια φορές. Και ξέρω κάτι που δεν ξέρεις ακόμα:

Γράφεις την ιστορία της μίας και μοναδικής ζωής σου κάθε λεπτό της ημέρας.

Και η μεγαλύτερη ελπίδα μου για σένα, γλυκό μου παιδί, είναι να μπορέσω να σε διδάξω πώς να γράφεις μια καλή ιστορία.
από την Aspa

Δείξε μου το κατοικίδιό σου….

Μια φορά και έναν καιρό, εκεί πιο πάνω στην «Αγγελάκη» ήταν μια μεγάλη αλάνα όπου κλωτσούσαμε τη μπάλα και παίζαμε κρυφτούλι, μακριά γαϊδούρα, τσανταλίνα-μανταλίνα και αμάδες…

Μια φορά και ένα καιρό είχαμε τους φίλους και τους κολλητούς να λέμε τα μυστικά μας, να μοιραζόμαστε χαρές που έτσι διπλασιάζονταν και λύπες που μειώνονταν επειδή τις βγάζαμε από το στέρνο μαζί με τα δάκρυα από τα μάτια..

Μια φορά και έναν καιρό….είχαμε!..
Γιατί τώρα πια όχι μόνο στην πάλαι ποτέ τη δικιά μας τη νυφούλα του Θερμαϊκού, την ανοιχτόκαρδη, γενναιόδωρη και τόσο φιλόξενη «φτωχομάνα» Θεσσαλονίκη, αλλά δυστυχώς σε ολάκερη την αγαπημένη και μοναδική μας ελληνική επικράτεια που άκουγε στο παρατσούκλι της «Ψωροκώσταινας» σε εποχές που οι Αθηναίοι έδεναν τα σκυλιά με τα…λουκάνικα, τώρα πια δεν έχουμε ούτε αλάνες, ούτε παρέες παιδιών, ούτε κρυφτούλι και κυνηγητό, ούτε φίλους …
Μας τύλιξε μια απέραντη μοναξιά!
Θεέ μου!…Τι κρίμα!

Θέλω να σταθώ στο μεστό νοημάτων θέμα της προσπάθειας κάποιων μοναχικών, και όχι μόνο, συμπολιτών μας να γεμίσουν τη μοναξιά του σύγχρονου Έλληνα με τη φιλοξενία ενός μικρού ζώου, ενός ψαριού, ενός φυτού στο σπίτι μας.

«Επικοινωνώ άρα…υπάρχω», έλεγε η παλιά μου εκπομπή στην ΕΡΤ-3 εκείνη που προσπαθούσε να μας θυμίσει ότι ο δρόμος προς τη μοναξιά είναι στρωμένος με υποσχέσεις για ανεξαρτησία, αυτοδυναμία, προσωπική επάρκεια και αποκοπή από τον ομφάλιο λώρο της…παρέας!... Με παράδοση, αμαχητί, στην καθολικά πλέον διαδεδομένη παρέα όχι με ανθρώπους και μικρούς εκπροσώπους της φύσης αλλά με τη σαγηνευτική μας τηλεόραση που τα κατάφερε να μας αποκοιμίσει, μοναχούς, στην εικονική πραγματικότητα μιας δήθεν, μιας αντικειμενικά ανύπαρκτης «παρέας…»

82,000 συνανθρώπους μας μετρήσαμε να ζούνε μοναχοί μόνο στο πολεοδομικό συγκρότημα της πόλης μας, της πάλαι ποτέ…φτωχομάνας! Για την Αθήνα, δεν τολμώ να αναφέρω τους αριθμούς γιατί είναι μαχαιριές στην ανθρώπινη καρδιά. Και η επαρχία μας, δυστυχώς, δεν πάει πίσω!
Μια γυάλα, ένα ενυδρείο, ένα μικρό ζωάκι σίγουρα δεν είναι τα πλέον επιθυμητά υποκατάστατα του φίλου, της παρέας.
Όμως θα το πω σε σας φίλες και φίλοι αναγνώστες που καμιά φόρα με κεκτημένη ταχύτητα και ανεξέλεγκτα στερεότυπα, εξισώνουμε τις γνωστές και δικαίως συχνά αντιπαθητικές φιγούρες της «κυρίας και του κυρίου» από το Κολωνάκι που βγάζουν βόλτα τον αζώρ και την μπουμπούκα…

Κάποτε λέγαμε, «δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Τολμώ να πω δείξε μου το κατοικίδιο που διάλεξες για συντροφιά και θα σου πω ποιες ευαισθησίες σε διακρίνουν ως σύγχρονο άνθρωπο, πόσο κοντά θες να είσαι στη φύση εσύ και τα παιδιά σου, καθώς μπουχτίσαμε από άσφαλτο, πλακάκια πεζοδρομίου και, νοσταλγικά, θυμάσαι τις αλάνες, το κρυφτούλι, τις λάσπες στο δρόμο και τα σκυλιά που στην παλιά Αθήνα τα έδεναν με…λουκάνικα…

Δεν εννοώ να γυρίσουμε πίσω, αλλά τα κατοικίδια μας κρατούν στην πραγματικότητα της ζωής με σάρκα και οστά σε έναν κόσμο που γέμισε πλαστικά και εικονική πραγματικότητα ψηφιακής μορφής χωρίς…σάρκα και οστά, χωρίς τη χαρά και τον πόνο της ζωής και του θανάτου…
Ναι και του θανάτου, εάν τολμήσετε να ρωτήσετε αυτόν ή αυτήν που ο θάνατος τους στέρησε το αγαπημένο κατοικίδιο…

του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τα stage της ζωής μας

Αγαπητή Tsaousa

Mε λένε Σοφία και είμαι παντρεμένη με τον Νίκο 5 χρόνια.
Εδώ και καιρό, ο γάμος μας άρχισε να βάζει νερά σαν υπόγειο ψιλικατζίδικο.
Θα μου πεις, όχι που δεν θα΄βαζε, αλλά λέμε τώρα.

Καμιά φορά οι γάμοι πετυχαίνουν, κι έλεγα μήπως μου τύχαινε το λαχείο.
Τελικά μου΄τυχε ο λήγοντας, γιατί αυτό είναι ο μέσος άντρας που παντρεύεται η μέση γυναίκα: ο λήγοντας.

Ο λήγοντας ο δικός μου, εκτός που ικανοποιείται να δουλεύει σαν σκλάβος, έχει και κόλλημα με το ποδόσφαιρο.

Ένα πρόχειρο παράδειγμα: έχουμε φίλους στο σπίτι για φαγητό, αυτός όμως ξεχνιέται στη δουλειά κι έρχεται λίγο πριν φύγουν. Τους φοράει τα παλτά και πάει για ύπνο.

Άλλο: παίρνω εισιτήρια για συναυλία αλλά τη βλέπω μόνη μου στην είσοδο, γιατί περίμενα κι εκείνος ξέχασε να έρθει.

Όταν όμως έχει ποδόσφαιρο στην τηλεόραση δεν το ξεχνάει ποτέ, και γυρίζει σπίτι από νωρίς με μια αγκαλιά σουβλάκια και εικοσιπέντε μπύρες.

Επειδή δούλευα στα Stage και απολύθηκα, δεν με παίρνει να τον χωρίσω.
Εκτός αν μας πάρουν πίσω, αλλά και πάλι.
Μόνο αυτό το πρόβλημα έχουμε, η υπόλοιπη σχέση μας δουλεύει ρολόι.

Έτσι νόμιζα δηλαδή.
Μέχρι που έκανα τη μοντερνιά να κλείσω ραντεβού σε σύμβουλο γάμου.

Τι τον ήθελα τον σύμβουλο, ο Έλληνας δεν είναι για τέτοια, τα ζευγάρια εδώ συνεννοούνται μια χαρά με τα μπινελίκια για το ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια, και με τη μούγκα στα σοβαρά θέματα.
Απέχουμε πολύ από τον πολιτισμό, και για να εξελιχθούμε ως άνθρωποι, θέλουμε μια αιωνιότητα και μια μέρα.

Μην κοιτάς που γεμίζει το Μέγαρο και τα γραφεία των ψυχολόγων.
Εδώ δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι γίνεται μέσα μας, και θα καταλάβουμε την τέχνη ή την ψυχανάλυση;

Έκλεισα λοιπόν το ραντεβού με τον σύμβουλο γάμου, αλλά ο Νίκος μόλις του το είπα τσίνησε.
Προφανώς είναι χειρότερος από Έλληνας, αφού δεν ήθελε να πάμε ούτε για την ψευδαίσθηση του "ανήκουμε στη Δύση".

Φώναζε:
-Σοβαρολογείς; Να πάμε σε σύμβουλο γάμου για ένα ματς;
-Τριάντα ματς τον χρόνο, επί πέντε χρόνια που είμαστε μαζί, μας κάνουν 150 ματς. Επί 90 λεπτά το καθένα, μας κάνουν 13.500 λεπτά, δια 60, μας κάνουν 225 ώρες. Γι αυτές τις 225 χαμένες ώρες θα πάμε.
-Τις άλλες χιλιάδες ώρες που περάσαμε μαζί, τις ξεχνάς;
-Ποιες; Άμα αθροίσουμε τις ώρες που δουλεύεις, τις ώρες που παίζεις μπάσκετ και τις ώρες που κοιμάσαι, είμαστε μείον. Πέντε χρόνια παντρεμένοι, δεν έχουμε ζήσει ποτέ μαζί.
-Και πρέπει να δώσουμε στον σύμβουλο 100 Ευρώ, για να μου πει να μη βλέπω ματς, και να ασχολούμαι με κάτι πιο δημιουργικό μαζί σου; Δεν πάω πουθενά, αυτό το ξέρω και μόνος μου.
-Αφού το ξέρεις γιατί δεν το κάνεις;
-Τι δημιουργικό να κάνω μαζί σου ρε Σοφία; Γλυπτική, ή ντουέτο για βιολί και πιάνο; Το μόνο δημιουργικό που μπορούμε να κάνουμε μαζί, είναι να πλύνεις εσύ τα παϊδάκια κι εγώ να τα ψήσω.

Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, γαμώ τα stage μου, γαμώ.

-Τόσο ρηχός είσαι λοιπόν;
-Κι η Λούτσα ρηχή είναι, αλλά είδες τι κόσμο μαζεύει.
-Θεέ μου, 5 χρόνια κάνω τα μπάνια μου στη Λούτσα!

Επειδή ως γνήσια μικροαστή σιχαίνομαι τη Λούτσα και τον Μπίθουλα, την επόμενη νταν επτά, ήμασταν στον σύμβουλο.
Μας άρχισε τις ερωτήσεις με το καλησπέρα σας:

-Nίκο για πες μου, αν η Σοφία έφευγε ένα μεγάλο ταξίδι, τι θα ένιωθες;
-Τι θα έκανα θα σας πω. Θα έβαζα ένα τεράστιο video wall και θα έβλεπα ποδόσφαιρο μέρα-νύχτα.
-Τον ακούτε; Συναισθηματικά ψόφιος.

Ο σύμβουλος ψυχρός σαν πύθωνας, συνέχισε τις ερωτήσεις.


-Εσύ Σοφία, αν ο Νίκος έφευγε ένα μεγάλο ταξίδι, τι θα ένιωθες;
-Σιγά μη τον άφηνα να πάει ταξίδι μόνος του.
-Την ακούτε; Τσιμπούρι!

Βγήκα από το κολλάν μου.

-Έτσι ερμηνεύεις την ανάγκη μου να είμαστε μαζί;;

Ο Νίκος δεν απάντησε, και ο πύθωνας συνέχισε:

-Σοφία είσαι ερωτευμένη με τον Νίκο;
-Ε;...Είμαι.
-Εσύ Νίκο;
-Κι εγώ...κι εγώ είμαι ερωτευμένος μαζί της.


Ο πύθωνας πήρε φόρα:

-Τι σας κάνει να το πιστεύετε αυτό;
-Αν κοιτάξει άλλη γυναίκα θέλω να του βγάλω τα μάτια.
-Όταν ξετινάζει την πιστωτική, δεν της λέω τίποτα.

Εκεί ο πύθωνας μας δάγκωσε:

-Κι αυτό εσείς το λέτε έρωτα;

Εγώ κι ο Νίκος ξαφνικά, άκρα του τάφου στοργή.
Ο πύθωνας του πολιτισμού συνέχισε χωρίς ανάσα:

-Τώρα θέλω να μου πείτε κάτι άλλο. Σεξουαλικά πως πάτε;
-...Σοφία θα πεις εσύ, ή να πω εγώ;
-Πες εσύ, γιατί εγώ δεν βρίσκω λόγια.

Παίρνει ένα ύφος σαν να τον κόβει στο δεξί του ο καβάλος, και απαντάει:

-Σεξουαλικά είμαστε και ναι και όχι. Πότε μου λέει ναι, πότε της λέω όχι.
-Βοηθήματα χρησιμοποιείτε;
-Τι να τα κάνουμε τα βοηθήματα; Λίγος της πέφτω;
-Δεν ξέρω, η Σοφία θα μας το πει αυτό. Σοφία, σε ικανοποιεί απόλυτα ο Νίκος;

Τι να πω γαμώ τα stage μου γαμώ; Δεν περίμενα ότι μια συζήτηση για το ποδόσφαιρο θα κατέληγε εκεί.

-Όταν λέτε με ικανοποιεί;…
-Για να απαντάς έτσι, μάλλον δεν σε ικανοποιεί.
-Κοιτάξτε, όχι, με ικανοποιεί.

Ο πύθωνας επέμενε:

-Σοφία πρόσεχε, αν εδώ που ήρθατε δεν πείτε την αλήθεια, δε θα μπορέσω να σας βοηθήσω.
-Τότε, δεν με ικανοποιεί.

Ο Νίκος έγινε Τούρκος, δηλαδή Μουσταφάς.

-Ώστε δεν σε ικανοποιώ!

Ο πύθωνας συνέχισε να σφίγγει:

-Πες μου εσύ τώρα Μουσταφά, η Σοφία σεξουαλικά, πληροί τις προσδοκίες σου;
-Ένα σας λέω: το αεροπλάνο Αθήνα-Θεσσαλονίκη, κάνει πιο πολλές στάσεις.

Σηκώθηκα έξαλλη και τον βούτηξα από τον γιακά.

-Γαμώ τα stage μου γαμώ, με πηδάς κάθε δυο μήνες και μιλάς;
-Ναι μωρή, κάθε δυο μήνες, γιατί είσαι κρύα σαν ψυγείο!
-Εγώ είμαι κρύα ρε κόκορα, που σε ένα λεπτό έχεις τελειώσει κι ανάβεις τσιγάρο;
-Ανάβω τσιγάρο για να ζεσταθώ!
-T ι ι ι ι ι ι !!!

Του πέταξα ένα αγαλματάκι του Φρόιντ στο κεφάλι, αλλά πρόλαβε και τραβήχτηκε.
Δεν είμαι σίγουρη, γιατί πήρα την τσάντα μου κι έφυγα.
Τη νύχτα έμεινα στη μάνα μου, και από το σπίτι της σου γράφω.
Είμαι σοκαρισμένη.
Stage η δουλειά, stage και ο γάμος;
Τι γίνεται, γαμώ τα stage μου, γαμώ;
Και γιατί θέλω να γυρίσω πίσω και στα δύο;
Στο ένα πήδημα το δίμηνο για πλήρη απασχόληση, και στα 500 Ευρώ το μήνα χωρίς ένσημα;
Θέλω τα φώτα σου Tsaousa.
Αν ήμουνα Γαλλίδα τι θα έκανα;

Φιλικά,
Σοφία

Απάντηση: Αν ήσουνα Γαλλίδα θα είχες ξεμπερδέψει κι απ΄τα δύο, σε ένα χρόνο.
Αλλά επειδή είσαι Ελληνίδα, κάνεις τη μιζέρια επιθυμία.
Μη νομίζεις, κι εγώ τα ίδια σκατά είμαι.
από tsaousa