Ευτυχώς που δεν έχουμε πόλεμο...

Ευτυχώς που δεν έχουμε πόλεμο, έτσι μας έμαθαν να λέμε. Αυτό που δε μας λένε όμως είναι ότι στις συνθήκες ειρήνης ο κατάλογος των θυμάτων και των καταστροφών ενός λαού είναι ανάλογες προς τις απώλειες με αυτές ενός πολέμου, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει καμία Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που να τα υπερασπιστεί. Τα θύματα της ειρήνης δεν έχουν δικαιώματα μόνο υποχρεώσεις. Τα θύματα της ειρήνης δεν μπορούν να απειλήσουν κανέναν με Δικαστήριο διότι τους δόθηκε το δικαίωμα να επιλέξουν Δημοκρατικά την Ειρήνη που τους σκοτώνει.

Αυτή την στιγμή το Κράτος θεσπίζει νόμους οι οποίοι σε περίοδο πολέμου θα ήταν τα αποδεικτικά στοιχεία καταδίκης του. Σου απαγορεύει την...

Τελικά εγώ θα πεθάνω από καρκίνο;

Μιλούσε ακατάπαυστα, τόσο που στην αρχή την παρεξηγείς, έπειτα αμφιβάλλεις, κλείνεις πρώτα τα αυτιά, μετά σφαλείς τα μάτια, δεν θέλεις να ακούσεις, ούτε να νιώσεις περισσότερα.

Η κρίση τη διέλυσε και σχεδόν από την αρχή της, από το 2011, ζει μέσα σε απόλυτη ένδεια, έχει φορτωθεί και έναν άτιμο καρκίνο που σιγοτρώει το μεδούλι απ” το κορμί της.

Μοιάζει με όλους εκείνους που συναπαντάμε στους δρόμους, εμείς οι περαστικοί, ενώ εκείνοι κατέληξαν να στήσουν το γιατάκι τους κάτω από μια γέφυρα ή στη άκρη ενός πεζοδρομίου. Όλους αυτούς που μάθαμε να τους βλέπουμε και να μη τρομάζουμε, να μην τους πολυ-λογαριάζουμε, και να γυρνάμε το βλέμμα στην άλλη κατεύθυνση.

Η άγνωστη γυναίκα δεν έχασε την περηφάνεια και την...

To τέλος των ψευδαισθήσεων…

Τελειώνοντας το σχολείο, με ρώτησε ο πατέρας μου εάν θέλω να σπουδάσω στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Επειδή σύμφωνα με το «ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα» ήμουν «κακός» μαθητής (έννοια με πολλαπλά νοήματα) απάντησα: «εάν σπουδάσω στην Ελλάδα, δε θα μάθω τίποτα, εάν σπουδάσω στο εξωτερικό, σίγουρα κάτι θα μάθω». Έτσι, μετά από προετοιμασία, έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις σε ένα Πανεπιστήμιο του εξωτερικού, όπου έγινα δεκτός.

Δίδακτρα δεν κατέβαλα, αφού το Πανεπιστήμιο αυτό είναι δημόσιο, δηλαδή συντηρείται με...

Μαζί με τη Μαρία, έβλεπα την Ελλάδα που έφευγε…

Δ εν μπορώ τους αποχαιρετισμούς.

Είναι από τα λίγα πράγματα που δεν αντέχω. Ειδικά όταν είναι για πολύ ή ακόμη και για πάντα.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα χρόνια γνωρίζω τη Μαρία. Σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μαζί μεγαλώσαμε στις διακοπές κι ανταμώναμε τα καλοκαίρια. Άλλες εποχές στην Ελλάδα του 80 και του 90. Ξέγνοιαστες. Disco, rap, Ace of Base και οι ανησυχίες μπορούσαν να περιμένουν. Είχε ο Θεός για εκείνη την Ελλάδα.

Τα χρόνια πέρασαν. Το σχολείο έφυγε. Οι υποχρεώσεις ήρθαν. Ο καθένας τράβηξε το...

Εγώ, το τέρας

Ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του.
Η τρέχουσα κρίση (από το 2006 - 2008) δεν τον απορύθμισε, αντιθέτως τον σταθεροποίησε. Και στη συνέχεια τον αποθηρίωσε.

Σε προηγούμενες κρίσεις, όπως του 1929 και έως το 1973, ο καπιταλισμός αντιδρούσε με ρυθμίσεις (New deal στις ΗΠΑ), παραχωρήσεις (κοινωνικό κράτος -πάντα σε καπιταλιστικό πλαίσιο- στην Ευρώπη) ακόμα και συμβιβασμούς (Λαϊκό Μέτωπο στη Γαλλία, αντιναζιστική [εν τέλει] συμμαχία με την ΕΣΣΔ). Αντιμέτωπος με μια ζωντανή και κατά περιόδους ισχυρή Αριστερά στο εσωτερικό των αστικών κρατών, ο καπιταλισμός, αλλά και με αντίπαλο δέος την ΕΣΣΔ, ήταν υποχρεωμένος να ελίσσεται, να εφαρμόζει κεϋνσιανές συνταγές, να αυτοσυγκρατείται και να παραμένει λελογισμένα επιθετικός.

Πάντα όμως πολεμικός. Και κατά τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις (όπως ο προπολεμικός αμερικανοϊαπωνικός ανταγωνισμός) και κατά τις...

Delete στο delete

Έξι η ώρα το πρωί. Να πάω να κοιμηθώ ή να γράψω;

Αποφάσισα το δεύτερο.

Νύσταζα, τα βλέφαρα μου βάραιναν, αλλά ο ύπνος πια είναι άνοστος.

Πάντα το βαριόμουν να κοιμάμαι, μα τώρα απόγινε.

Δεν βλέπω και όνειρα πια, να περνάει με ενδιαφέρον η ώρα.

Εδώ και πολύ καιρό δεν βλέπω όνειρα. Είναι αδύνατον να μην τα θυμάμαι.

Ξέρω. Δεν ονειρεύομαι πια στον ύπνο μου, επειδή δεν κάνω πλέον όνειρα στον ξύπνιο μου.

Και για τι πράγμα να κάνω; Για τη δουλειά; Τις διακοπές; Τους φίλους; Το σπίτι;

Σήμερα δεν είναι για να...

Ο φόβος των άλλων μεγαλώνει και τον δικό μου φόβο

Τις προάλλες ήταν ένας φοιτητής που δεν συμφωνούσε με τα παιδιά που φόραγαν μαύρες μπλούζες και πίστευαν στον Φύρερ. Προχτές ήταν ένας μετανάστης που έπεφτε νεκρός στον ηλεκτρικό, μόνο και μόνο επειδή τον πρόδωσε το χρώμα του δέρματός του. Χτες ήταν μία βουλευτής που γρονθοκοπήθηκε. Σήμερα, μήπως είναι η σειρά σου;

Όχι! Ο Έλληνας δεν είναι ρατσιστής. Ό,τι βλέπετε και ακούτε είναι προϊόν της κρίσης. Είναι η «δίκαιη αγανάκτηση» ενός αγανακτισμένου πλήθους. Αγανακτισμένοι, σαν κι εκείνοι που κατέβαιναν στις παρελάσεις και προπηλάκιζαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Σαν κι εκείνοι που πήγαιναν στις συναυλίες του Νταλάρα και πέταγαν γιαούρτια.

Χτες ήταν γιαούρτια. Σήμερα είναι οι γροθιές και τα αιματοβαμμένα στιλέτα. Αύριο; Όχι! Να μην το ξαναπείτε, σας παρακαλώ. Ο Έλληνας δεν είναι...

Το μεγάλο μίσος…

«Φτάνει να μισήσει ένας άνθρωπος έναν άλλον άνθρωπο, για να απλωθεί σιγά σιγά το μίσος σ’ ολάκερη την ανθρωπότητα» αφόριζε ο Ζαν Πόλ Σαρτρ και έχουμε εμείς την διάδοση του ιού, την πανδημία, γύρω μας ολοζώντανη, μες στα σπίτια μας, στους εαυτούς μας μπορεί. Το μίσος! Μια καλή ευκαιρία να γραπωθεί η δικιά μας ασημαντότητα, αδυναμία, ήττα, αποτυχία και να φταίει κάποιος άλλος, τον οποίο μισούμε σαν καθρέφτισμα αυτοκαταστροφής.

Θανάσιμα, βαθιά μισούμε, με σκοτεινιές πολλές και αδυσώπητες. Κάποιοι στην αρχή της κρίσης, κυρίως καλλιτέχνες, έλεγαν πως όλο αυτό θα μας φέρει πιο κοντά. Ο Κραουνακης σε μια...

Έλληνα, έχεις δικαίωμα να αυτοκτονήσεις μετά από αυτό το ποίημα του Γκύντερ Γκρας;

Όταν ο Νομπελίστας ποιητής και συγγραφέας Γκύντερ Γκρας γράφει αυτούς τους υπέροχους στίχους αφύπνισης της ξιπασμένης Ευρώπης των αγορών, την ώρα που οι «πνευματικοί» άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν εξαφανισθεί, κανείς Έλληνας πολίτης δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει την αυτοκτονία του.

Η 17η Ιουνίου θα μπορούσε να είναι μια ημερομηνία σταθμός για να αλλάξει η πορεία της Ευρώπης. Και η μοίρα έταξε αυτή η αλλαγή να περνάει από τα χέρια σου. Θα την αφήσεις να φύγει;

Διάβασε το...

Όλες οι τιμωρίες έχουν το όνομά σου

Το καλοκαίρι δεν έρχεται, δουλειές δεν υπάρχουν ούτε άμα πληρώνεις, ο σκύλος μου ροχαλίζει σαν μέθυσος και ο στειρωμένος από χρόνια γάτος μου, έχει βαλθεί να πηδήξει τον άλλο στειρωμένο γάτο του σπιτιού.

Αγοράζω ένα κοτόπουλο, το βράζω, στο ζουμί φτιάχνω μακαρόνια, τρώνε οι γάτες το στήθος, ο σκύλος τα υπόλοιπα και τα κόκαλα τα βάζω στην κατάψυξη, να κάνω σούπα όταν δε θα υπάρχουν πια κρεοπωλεία, στην περίπτωση που ισχύσουν τα σενάρια για χρεοκοπία φουλ πανσιόν, με ανοιχτή ημερομηνία επιστροφής.

Αν κερδίσει ο Τσίπρας τις εκλογές, τη βάψαμε.
Αν κερδίσει ο Σαμαράς πάλι τη βάψαμε, αλλά...

“Σώσον Κύριε τον Λαόν Σου”

Έχουμε κατά καιρούς γράψει για το τέλος της Μεταπολίτευσης και την προσπάθεια τουλάχιστον για μια νέα αρχή για την Ελλάδα. Μια νέα περίοδο όπου τα συστήματα, οι οικογένειες, οι βαρόνοι, τα λαμόγια, οι νταβατζήδες και κάθε είδους δυνάστες αυτής της χώρας θα κάνουν πέρα προκειμένου το λόγο να λάβει ο λαός και οι άριστοι.

Ναι καλά, μην φάτε, το βράδυ θα έχουμε γλαρόσουπα.

Δυστυχώς, μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, τα μηνύματα είναι εξαιρετικά ανησυχητικά. Ο λαϊκισμός, η αδυναμία από...

Τα σημάδια που προμηνύουν την οικονομική κατάρρευση του πλανήτη

Ποια σημάδια αποδεικνύουν ότι η οικονομική κατάρρευση του πλανήτη είναι προ των πυλών; Μήπως είναι πλέον αργά για να εφησυχαζόμαστε πως όλα θα πάνε καλά;

Δυστυχώς όταν νομίζουμε ότι το σπιράλ χρέους φτάνει στο τέλος του, είθισται η κατάσταση να καταρρέει. Πάρτε για παράδειγμα την Ελλάδα... Παρά τα βουνά λιτότητας τα οποία έχει εφαρμόσει η χώρα, η ύφεση συνεχίζει να βαθαίνει και το χρέος να ανεβαίνει...

Ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες, που συνήθως δανείζονται με μικρά επιτόκια, ή και αρνητικές αποδόσεις, είναι "γαντζωμένες" στη Federal Reserve. Μήπως λοιπόν ήρθε η στιγμή να αρχίσουμε να διακρίνουμε τα σημάδια γύρω μας;

Ακολουθούν τα 19 σημάδια που προμηνύουν την οικονομική κατάρρευση του πλανήτη...

Η αρχή του τέλους

Μια επικίνδυνη μετάλλαξη εμφανίστηκε στις 9-3-12. Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. (Από ότι θυμάστε δεν είναι η πρώτη μετάλλαξη αλλά η δεύτερη).

Αν θυμάστε, το 2007 άρχισε ο κόσμος να μιλά για μια οικονομική κρίση στις ΗΠΑ. Αυτή, αν θυμάστε, αφορούσε στεγαστικά δάνεια. Η κρίση των τραπεζικών δανείων των ΗΠΑ δημιούργησε έναν παγκόσμιο πανικό που απείλησε όλες τις τράπεζες του πλανήτη και ειδικά αυτών της ΕΕ. Τραγική κατάληξη αυτής της τραπεζικής κρίσης ήταν η καταστροφή των απλών Αμερικανών δανειοληπτών. Εκατομμύρια άνθρωποι στις ΗΠΑ έχασαν τα σπίτια τους και τεράστια ύφεση άρχισε να πέφτει πάνω από το ισχυρότερο κράτος του κόσμου.

Το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ αντέδρασε όπως ο...

Χειραγώγηση του λαού

Δεν γνωρίζω αν οι μέθοδοι χειραγώγησης του ελληνικού λαού, που ακολουθούνται σήμερα, είναι προϊόντα συμβουλών αλλοδαπών ή ιθαγενών «ινστρουχτόρων», σίγουρο όμως είναι πως σε πολλά σημεία κρίνονται επιτυχείς. Το αποτέλεσμα είναι να βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση.

Είχαμε γράψει παλαιότερο σημείωμα με τίτλο «ξέρουμε τι δεν θέλουμε, αλλά δεν ξέρουμε τι θέλουμε». Αρκούμαστε στην άρνηση των Μνημονίων και την απομάκρυνση των εκπροσώπων των δανειστών μας, αλλά μέχρι σήμερα κανείς δεν...

Η Ελλάδα, πιόνι στη σκακιέρα των παγκόσμιων ελίτ!

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιμένουν ότι η χώρα μας επιλέχτηκε από κάποιους ως πειραματόζωο, και ως η πρώτη χρεοκοπία της ΕΕ, προκειμένου να προκληθεί η «μεγάλη κρίση», η οποία και θα οδηγήσει στην νέα Ευρωπαϊκή Ένωση, που οραματίζονται κάποιοι. “Συνωμοσιολογίες” απαντούν άλλοι. Όχι και τόσο όμως. Διαβάστε τι έγραφε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2008!!!. Και λίγους μήνες μετά άρχιζαν τα “Δεκεμβριανά” και “τα λεφτά υπάρχουν”.

Ένας φίλος μου, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της εβραϊκής μασονίας της Βουδαπέστης, που σήμερα έχει...

Ναι, θα έφευγα...

Όχι επειδή υπάρχει κρίση.
Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες.
Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο.
Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει.

Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα.
Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ότι κοινό.
Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα - ούτε καν τους...

Κυβερνούν τον κόσμο 147 εταιρείες!

Ποιος κυβερνά τον κόσμο;

Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη! Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.

Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να...

Εικόνες μίας χώρας σε παρακμή, οι σημερινές στο Σύνταγμα

Αυτή είναι η Αθήνα της κρίσης και της νέας φτώχειας. Όσοι δεν πίστευαν πως κοινωνική ανοχή και ταυτόχρονα η ανέχεια έχει πλέον φθάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα, το διαπίστωσαν σήμερα στην πλατεία Συντάγματος, όπου οι παραγωγοί της Θήβας έστησαν τους πάγκους τους για να μοιράσουν δωρεάν 20 τόνους οπωρολαχανικών και να δείξουν εμπράκτως ότι τα προϊόντα τους δεν έχουν πάθει τίποτε από τα μολυσμένα νερά του Ασωπού και το εξασθενές χρώμιο.

Τελικά, όμως, το πρόβλημα των παραγωγών της Βοιωτίας γρήγορα πέρασε σε δεύτερη μοίρα και...

Μας περιμένει φτώχεια...

Με τη συζήτηση να έχει επικεντρωθεί επί σειρά εβδομάδων στο «κούρεμα», πολλοί εξ ημών είναι πιθανό να έχουμε παρασυρθεί στην ψευδαίσθηση ότι η συμφωνία στους όρους του «κουρέματος» ισοδυναμεί με σωτηρία της ελληνικής οικονομίας από τα δόντια της χρεοκοπίας. Αυτό, όμως, δεν είναι αληθινό. Θα πρέπει στη συνέχεια οι όροι αυτοί να γίνουν δεκτοί από την αγορά κι αυτό να αποτυπωθεί στο ποσοστό συμμετοχής. Αλλά, ακόμα κι έτσι, δεν τελειώνουν τα βάσανά μας...

Η επιτυχία του PSI είναι βασική προϋπόθεση για να γλυτώσουμε τα χειρότερα, αλλά δεν μας οδηγεί αυτόματα στη γη της επαγγελίας. Μην πιστέψει κάποιος ότι...

“Σύγχρονη Ελληνική τραγωδία”...

Εκεί που οι θεατές έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο! ...

Όπως και να το κάνουμε, το να κοιμάσαι σε χαρτόκουτο σε αρχαιοπρεπές υπαίθριο θέατρο είναι άλλη αίσθηση και αποδεικνύει ότι... όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, οι δανειστές μας ζούσαν σε σπηλιές.

Η φωτογραφία είναι από την Πλ. Κουμουνδούρου και αν προσέξει κανείς, θα διακρίνει και ένα αναπηρικό καροτσάκι...

από την εφημερίδα ΑΥΓΗ

Στην κάτω φωτογραφία από τους Ελληνικούς δρόμους τα σχόλια είναι περιττά...