Μεγάλη αλήθεια!

Απόψεις ενός πολίτη με αναπηρία... εσύ που θα τη βάλεις τη ψήφο σου;

Φίλε μου Έλληνα!

Πρόσεξε πολύ καλά που θα τη βάλεις… τη ψήφο σου στις 6 Μαΐου. Δεν είμαι ο καταλληλότερος για να σε προειδοποιήσω, αλλά έχω ταυτότητα. Είμαι ο Νεοέλληνας της διπλανής σου πόρτας. Είμαι ο νέος άνθρωπος που μοχθεί για την καθημερινότητά του και δε βασίζεται στις εύκολες γνωριμίες, στα κολακευτικά χτυπήματα του ώμου, στις πλάτες του μπαμπά του.

Είμαι αυτός που δε φωνάζει για αυτά που κάποτε τον έφερναν στο προσκήνιο της ιστορίας (ναι, ακόμα και αυτά εγώ είμαι, αλλά αυτά είναι το παρελθόν μου και εγώ ψάχνω το μέλλον μου) ούτε φωνάζει για να διεκδικήσει αυτό που είναι, γιατί τα ξέρει. Δεν είμαι ο σύγχρονος...

Οι Έλληνες «τουιτάρουν» την αγωνία τους...

Η πραγματικότητα που βιώνει αυτό το διάστημα η Ελλάδα, μοιάζει με την Ημέρα της Μαρμότας: αλλεπάλληλες «διασώσεις», αλλεπάλληλες απειλές χρεοκοπίας, ασύντακτης ή συντεταγμένης, πορείες και... απεργίες που πνίγονται στα δακρυγόνα. Οι Έλληνες γίνονται συνεχώς πρωτοσέλιδα και εκφράζουν την αγωνία τους μέσω των social media. Το Facebook και το Twitter είναι γεμάτα από μηνύματα Ελλήνων που αναρωτιούνται τι τους επιφυλάσσει το μέλλον και πότε, επιτέλους, θα δουν το τοπίο να ξεκαθαρίζει με κάποιο τρόπο.

Το site Mashable, μαζί με την εταιρία διαδικτυακών ερευνών Crimson Hexagon, ανέλυσαν δεκάδες χιλιάδες ελληνικά tweets για...

“Η ατυχία του να είσαι Έλληνας”

"Ο εφιάλτης δεν έχει τέλος. Το μέλλον φαίνεται ολοένα και πιο δυσοίωνο στους Έλληνες. Το πρώτο από τα πακέτα διάσωσης ετοιμάστηκε πριν από ενάμισι χρόνο, αλλά τα πακέτα αυτά δεν κατάφεραν να σώσουν κανέναν". Έτσι αρχίζει άρθρο της γερμανικής Suddeutsche Zeitung, με τον εύγλωττο τίτλο: "Η ατυχία του να είσαι Ελληνας".

Και συνεχίζει : "Απεναντίας, η κατάσταση στη χώρα χειροτερεύει μήνα με το μήνα. Οι οικονομολόγοι από το Economist Intelligence Unit προβλέπουν για το 2012 ύφεση της τάξης του 7%. Μόνο για το Σουδάν προβλέπεται χειρότερη ύφεση.

Τι συνέβη; Οι υπολογισμοί των διασωστών ήταν...

Απάντηση στον ...Τσάμπα!

Αφορμή για την παρέμβασή μου αυτή μου δίνει μια από τις πιο ελεεινές διαφημίσεις που είδα ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Γνωστή και μεγάλη γερμανικών συμφερόντων αλυσίδα καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών προσπαθεί με έναν βομβαρδισμό μηνυμάτων να μας περάσει το μήνυμα πως εμείς οι Έλληνες είμαστε οι γνήσιοι εκφραστές της κακογουστιάς και της κλεψιάς.

Αναρωτιέμαι και φυσικά θα αναρωτιέστε και εσείς για το σκεπτικό του πιο ελεεινού θεάματος αυτής της καμπάνιας όπου ένας αντιπαθέστατος και φυσιογνωμικά τσαμπατζής ξεπερνά το ένα μετά το άλλο τα όρια της γυφτιάς. Αλήθεια τι...

Η τύχη του να είσαι Έλληνας

Με δεδομένο ότι είναι τύχη που γεννήθηκες Έλληνας και όχι Πακιστανός αγρότης ή Ινδός κατώτερης κάστας ή ακόμα, ουραγκοτάγκος του Βόρνεο, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που θεωρείται τύχη να είσαι Έλληνας.

Πρώτα απ΄ όλα, μιλάς Ελληνικά, όπως και τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια συμπατριωτών σου. Που σημαίνει ότι συνεννοείσαι άνετα όπου και να πας στη χώρα σου.

Βρίσκεις στη λαϊκή ό,τι θέλεις, από αρακά μέχρι παντόφλες.

Οι συγγενείς σου είναι όλοι λευκοί κι αν...

“Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανέ, Αλβανέ...” λες να γίνει το αντίθετο;

Στην αρχή μπερδεύτηκα με την ευρωπαϊκή μου ταυτότητα. Με κατηγόρησαν για το λαμόγιο της ευρωζώνης, μου είπαν να ξεχάσω αυτά που ήξερα, να κάνω τρελή οικονομία, γιατί έτσι όπως το πάω, θα με πετάξουν έξω, ότι η ιδιοσυγκρασία μου πρέπει να προσαρμοστεί στα δυτικά πρότυπα, να κοιμάμαι λίγο, να κόψω τα μπουζούκια και να δουλεύω ευσυνείδητα και χωρίς να λαδώνομαι. Δεν ήμουνα καν Ευρωπαίος, αν και γω νόμιζα πως τόσα χρόνια πέρναγα καλά επειδή ήμουν καλός Ευρωπαίος και μου δίνανε επιδοτήσεις.

Λάθος. Ήμουνα Έλληνας. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Το κατάπια. Είπα, "θα σας δείξω εγώ". Αφού δεν...

Μια χρεοκοπία τα αλλάζει όλα αμετάκλητα...

Στις καλές μέρες του χρηματιστηρίου ο μέσος άνθρωπος που ασχολήθηκε με την αγορά για μερικούς μήνες και περιστασιακά, πίστευε πως το μυστικό της επιτυχίας δεν ήταν άλλο από το να γίνει δεκτός σε κάποιο λόμπι χειραγώγησης μετοχών...

Όπερ, επέλεγε την ασφαλέστερη μέθοδο για να χάσει και τα «αυγά και τα καλάθια». Κάποιος χειραγωγεί και εξαπατά προκειμένου να ανταλλάξει τα χρήματα των άλλων με τα υπερτιμημένα χαρτιά που καθοδηγεί ο ίδιος και όχι για το αντίστροφο.

Η αντίληψη που κυριαρχούσε, ήθελε τα...

Ελλάδα δεν είμαστε;

Ιδού λοιπόν η παράνοια του μέσου Έλληνα. Ιδού πώς βρήκα σε μία μόνο πρόταση και πράξη ψες το βράδυ στο Ηράκλειο την εξήγηση που έψαχνα τόσο καιρό για την Ελληνική κατάσταση.

Μας ειδοποιούν που λες ότι θα έχουν απεργία τα βυτιοφόρα. Ένεκα που έχουμε και δουλειές και εκτός πόλης και χρειαζόμαστε βενζίνη στηνόμαστε σε ένα βενζινάδικο και περιμένουμε.

Όντως στο βενζινάδικο έχουν καταλάβει την κατάσταση και είναι εκεί 6 νέοι για 4 αντλίες, αγόρια και κορίτσια και γρήγορα γρήγορα εξυπηρετούν τον κόσμο.

Έρχεται που λες η σειρά μας και όσο γεμίζει το ντεπόζιτο ψιλοκουβεντιάζουμε με το νεαρό που έχει σκάσει από τη δουλειά και τη ζέστη κι έχει ύφος “θα σκάσω”. Επίσης τσακώνεται με ένα γνωστό του με μηχανάκι που ήθελε να παρακάμψει την ουρά. “Τι λες ρε Μιχάλη, τόσος κόσμος περιμένει, εσύ έξυπνος είσαι;” και με χίλια ζόρια του επιτρέπει να γεμίσει μπροστά από μας που ούτως ή άλλως έχουμε κλείσει την αντλία μπροστά από μας.

Τον ρωτάμε για την... απεργία και μας λέει ότι είναι τα βυτιοφόρα.
- Καλά δεν έχει επίταξη; ρωτάμε αφελώς.
- Ε και; – απαντάει ο νεαρός. Στα αρχίδια τους. Τι θα τους κάνουν; Ελλάδα δεν είμαστε;

Κουνάει το κεφάλι του απελπισμένος. Κουρασμένος. Απογοητευμένος από την κατάσταση.

Και μετά βγάζει την αντλία, κλείνει το ντεπόζιτο και ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ.

Του ζητάμε. Ζητάει μία από τη συνάδελφο του. Μας δίνει μία για 50 ευρώ (με 48 είχαμε γεμίσει εμείς) κομμένη ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΡΙΝ.

Ιδού η παράνοια του μέσου Έλληνα. Φταίνε τα βυτιοφόρα, η κυβέρνηση, η κατάσταση, ο κολλητός που θέλει να παρακάμψει την ουρά. Ο ίδιος που δε κόβει γαμω-απόδειξη ή ανακυκλώνει αυτές που δεν πήραν οι προηγούμενοι ΔΕ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ.

Χίλια δίκια έχει το παιδί. Ελλάδα δεν είμαστε;
από την Σοφία

Ζητείται πατρίς...

Αρχίζει να μικραίνει η πατρίδα. Το νιώθουμε κάθε μέρα που περνά. Αφήσαμε να μας δείχνουν οι λιγδιάρηδες της εξουσίας και τα φερέφωνά τους μέσα από εφημερίδες και κανάλια τις μεγάλες καταστροφές αλλά ένα φως δεν έπεσε για να μας δείξει ότι η πραγματική πατρίδα φεύγει στο κάτω μέρος μιας κλεψύδρας που δεν έχει πάτο.

Επικεντρώσαμε στο πορτοφόλι και στα υπό αμφισβήτηση σύνορά μας την ανησυχία μας, χάνοντας τα μικρά, αυτά που μας έκαναν να νιώθουμε ότι σε αυτόν τον κόσμο η χώρα του φωτός είναι δική μας.

Πολύ συχνά πιπιλάμε την λέξη φιλότιμο και παλικαριά αλλά κατ’ ουσία τις δύο αυτές έννοιες τις έχουμε βγάλει από το κύτταρό μας μια και καλή. Είμαστε πλέον ένας λαός πλαδαρός, τεμπέλης και ασυνείδητος. Πρέπει να το χωνέψουμε ότι είμαστε πλέον ένας επικίνδυνος λαός. Ένας λαός που αποτελείται από εκατομμύρια άτομα που δεν θέλουν να είναι λαός. Θέλει ο καθένας από μόνος του και ο καθένας για την πάρτη του. Η κοινή συνείδηση και η κοινή δικαιοσύνη δεν έχουν θέση πια σε αυτό το κομμάτι γης. Με την καραμέλα του κατατρεγμένου, του ξενιτεμένου, του εξορισμένου, του καταπιεσμένου, ξεχάσαμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο, κάτι που θα είναι η συνέχεια όλων αυτών που άλλοι έκαναν πριν από μας.

Στοχεύσαμε στο μηνιάτικο. Στοχεύσαμε στην... απόκτηση προσωπικού πλούτου. Στοχεύσαμε στο Εγώ. Ως μέσο είχαμε τον εγωκεντρισμό μας και μία αλαζονεία μικροαστική. Τα αποκτήσαμε όλα τα παραπάνω, αλλά ένα κλικ στην ιστορία του κόσμου μας απέδειξε ότι τελικά δεν ήμαστε αλυσίδα αλλά κρίκοι ξέχωροι, ο καθένας ακουμπισμένος εκεί που τον βόλευε. Δεν ενώνεται η αλυσίδα για να σύρει αυτή την χώρα από τον βόθρο που έχει πέσει. Και κανείς άλλος δεν φταίει για αυτό παρά όλοι μας, ως άτομα ο καθείς ξεχωριστά. Αποσπαστήκαμε ο ένας από τον άλλον, σιχαθήκαμε ο ένας τον άλλον και αν δούμε ένα άνοιγμα αντί να ενωθούμε με τον διπλανό θα το χρησιμοποιήσουμε για να εκμεταλλευτούμε τον δικό του χώρο. Να τον κατακτήσουμε.

Δεν αντέγραψε εμάς η εξουσία, εμείς την αντιγράψαμε. Όταν την βλέπαμε να βιάζει και να εξολοθρεύει τα μικρά και ασήμαντα που για γενιές ολόκληρες ήταν πατρίδα, δεν της κόψαμε το κεφάλι παρά αντιγράψαμε τους τρόπους για να εξουσιάσουμε - εμείς οι μικροί δικτάτορες - όλο και περισσότερο χώρο τόσο όσο να νιώθουμε πιο πολύ άτρωτοι, πιο πολύ, στην μοναχικότητά μας, ασφαλείς. Έτσι μικρύναμε εμείς ως άτομα και μετέπειτα ως λαός. Έτσι καταφέραμε να θεωρούμε ότι γίναμε σπουδαίοι αλλά απάτριδες πλέον. Εμείς δεν κυνηγηθήκαμε, δεν ξεριζωθήκαμε, δεν πολεμήσαμε, δεν εξοριστήκαμε.

Ως ελεύθεροι και αλαζόνες, ο καθένας μοναχός, καταφέραμε αυτό που δεν κατάφερε κανείς ανθέλληνας που πέρασε από αυτόν τον τόπο. Να φέρουμε τα σύνορα μέχρι εκεί που φθάνει η ανάσα του καθένα μας.
γράφει ένας απλός άνθρωπος

Γνώθι σαθρόν...

Κατάλαβες τώρα γιατί σε λέγανε εθνικιστή όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; Για να την πουλήσουν πιο εύκολα. Όταν επί Σημίτη κάθε λέξη που άρχιζε από -εθν… και -ελλ… έγινε ο δαίμονας που θα μας στερούσε από τον “εκσυγχρονισμό”.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε λέγανε ρατσιστή; Σε πολύ λίγο δεν θα είσαι ιδιοκτήτης της πατρίδας σου, θα είσαι ένας κάτοικος μιας χώρας που θα ανήκει στους τραπεζίτες και τ’ αφεντικά τους που παριστάνουν την κυβέρνηση.

Κατάλαβες τώρα γιατί τους αγαπάνε τους “μη νόμιμους μετανάστες” τόσο πολύ οι εκλεγμένοι αλήτες μας; Για να κάνουν με τη δυστυχία τους κι εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα γιατί... πριονίσανε την παιδεία και την υποβάθμισαν σε “εκπαίδευση”; Για να σε κάνουν υπαλληλάκο των 3.60. Να σε βάλουν πίσω από τον πάγκο των μπακάλικών τους, να σερβίρεις καφέδες και να πηγαίνεις με το παπί πίτσες στα πάρτι του Χριστοφοράκου.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες; Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δώσεις σου, με χαρτιά τυπωμένα σου πήρανε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσαν στο χρηματιστήριο; Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι του χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς για …επενδύσεις. Κατάλαβες τώρα πως κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας πλούτο με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την “ελεύθερη αγορά”; Για να κλείσει ο μπακάλης και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλομπακάλικα της Γερμανίας. Σε βγάλανε ψαράκι από τη γυάλα σου και σε πετάξανε στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, με τους δικούς τους …κανόνες διατροφής.

Κατάλαβες τώρα ψαράκι πόσο αξίζει η γυάλα σου; Μήπως έχεις την καλύτερη γωνιά στον κόσμο, το καλύτερο οικόπεδο και στην κοστολογούν μόλις 300 δις; Τότε τα βράχια της Ιρλανδίας πόσο κάνουν, τέσσερα δίφραγκα;

Κατάλαβες τώρα τι σημαίνουν για ‘κείνους “επενδύσεις”; Με δημόσιο χρήμα, σε δημόσιο χώρο, με κρατικές επιδοτήσεις φτιάχνουν έργα που σε βάζουν να τα πληρώνεις για τρεις ζωές σ΄αυτούς που το παίζουν εργολάβοι. Τους έφτιαξες καινούριο αεροδρόμιο ενώ είχες, τους χάρισες και τον εθνικό σου αερομεταφορέα επειδή ήταν “μορφονιοί” και ‘ξέραν καλύτερα να στήνουν σιδεριές και να στρώνουν άσφαλτο από τη ΜΟΜΑ.

Κατάλαβες τώρα γιατί την Εθνική σου Οδό της αλλάζουν ονοματάκι; Θέλεις 20ευρώ για να πας από Αθήνα – Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, αυτήν που είναι υποχρέωση του κράτους να κατασκευάσει κι όχι να την ξεπουλήσει στο κάθε “όμορφο’ που παριστάνει τον εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα χαζοκούτια; Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια της τηλεόρασης. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων “τίποτα” με ειδικότητα στον αέρα.

Κατάλαβες μήπως τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει ούτε ένας σοβαρός άνθρωπος; Επειδή αφορά ένα θίασο τριακοσίων διορισμένων από τις κομματικές λίστες οι οποίες συντάσσονται από ντόπιους τοποτηρητές που οι μεγάλοι επιλέγουν από τις “άγιες οικογένειες” του τόπου. Δεν θα βρείτε κανέναν από τους Έλληνες λαμπρούς διανοητές κι επιστήμονες εκεί μέσα. Ούτε απ’ έξω δεν πατάνε μη λερωθούν.

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλ’ αυτά; Δεν θέλουν άλλους Έλληνες. Ούτε στο γένος ούτε στη σκέψη. Καθιστούν αδύνατη ακόμα και την αναπαραγωγή. Οι γονείς σε δυο δουλειές, οι παππούδες ακόμα και στα 70 θα εργάζονται. Τα παιδιά δεν μεγαλώνουν αυτόματα και ο ξέρουν. Είναι υπεύθυνοι για κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ. Θυμηθήτε το, κάνουν γενοκτονία και το ξέρουν.
Συμπληρώστε τον κατάλογο.
Ελεύθερα παρακαλώ…
από το olympia

Μήπως ρε Μήτσο...

Φτωχοί ξανά

Επισήμως λοιπόν, μετά το διάγγελμα του πρωθυπουργού (χοντροκομμένα σκηνοθετημένο), οι Έλληνες μπαίνουν σε μια μακρά περίοδο φτώχειας. Αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί και διόρθωση μιας κατάστασης νοσηρής και διεφθαρμένης.

Θα μπορούσε κανείς να νοιώσει έως και ανακούφιση, εάν δεν ήξερε τον ατίθασο χαρακτήρα του Έλληνα, που πάντα γλιστράει και μηχανορραφεί. Τι θα εφεύρει και θα σκαρφιστεί για να ξεφύγει από τη δαγκάνα της μοίρας; Τι νέα κόλπα θα εμφανιστούν στην ψωραλέα αγορά προκειμένου να κάνουν ταμείο οι διεφθαρμένοι πολιτικοί (ή εξαφανίστηκαν αίφνης όλοι;) και τα άνομα πελατάκια τους; Νέες μορφές παρανομίας και υπεκφυγής θα αναφυούν, νέες πολυμήχανες πανουργίες.

Στο μεταξύ, η μεγάλη μάζα θα... αναθεωρήσει τα τηλεοπτικά όνειρά της. Θα τα βάλει στο κρύο ντους της πραγματικότητας. Και θα θυμηθεί βιαίως αυτά που έσπρωχνε κάτω απ' το χαλάκι: Την Ελλάδα πριν την χρηματιστηριακή ρεύση, πριν το lifestyle, πριν την ιδιωτική τηλεόραση -δηλαδή την Ελλάδα των πατεράδων μας, του σπιτιού στο οποίο μεγαλώσαμε -μιας ζωής που αντί να εξελιχθεί ομαλά, πήδηξε πίστα και αποχαυνώθηκε.

Κάθε ύβρις θέλει το Γερμανό της. Εμείς τον βρήκαμε. Καλά να πάθουμε, τώρα ας βάλουμε το DNA μας να καθαρίσει. Η Σταχτοπούτα επιστρέφει στο παραγώνι της κι υπάρχουν δέκα πλυντήρια να περιμένουν.

Καλό ταξίδι!
του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στο Lifo

Ένας Ζορμπάς για την Ελλάδα του 2010;

Ήταν, θυμάμαι, μέσα της δεκαετίας του 1960 και τελειόφοιτος τότε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης παρέσυρα μια παρέα συμφοιτητών μου (Αμερικανών και άλλων) να δούμε την πετυχημένη μεταφορά στην οθόνη του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη με τίτλο «Ζορμπάς- ο Έλληνας».

Θυμάμαι, λες και ήταν χτες, όλες εκείνες τις διεργασίες της νεανικής ταύτισης με τους πρωταγωνιστές, την περηφάνια της Ελληνικότητάς μου, ακόμη και εκείνη την ανείπωτα πικρή στιγμή όπου - πριν ακόμη ο Χάρος ολοκληρώσει τον θανατηφόρο εναγκαλισμό του με την Μαντάμ Ορτάνς - ολοκλήρωσαν την τραγικά γυμνή πεζότητα της ανθρώπινης εφημερότητας οι καθιερωμένες «μοιρολογήτρες» που, αντί να περιοριστούν στο γοερό κλάμα, είχαν έρθει να κλέψουν, να λεηλατήσουν, τα αποκτήματα και μαζί την αξιοπρέπεια μιας ζωής που τέλειωνε...

Μέσα στα δικά μου βουβά συναισθήματα πόνου και θυμού ήρθε, εντελώς αυθόρμητα, και ο θυμός ενός συμφοιτητή μας που χωρίς δισταγμό, στα ίσια, ρώτησε εμένα και τους άλλους δύο Έλληνες: «...έτσι είστε εσείς οι Έλληνες;»

Πέρασε από τότε... σχεδόν μισός αιώνας, το έργο έτυχε να το ξαναδώ και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση και μέσα από τους μηχανισμούς της ωραιοποίησης του παρελθόντος και της απώθησης πικρών εμπειριών κάπου επουλώθηκε ο πόνος που είχε προκαλέσει εκείνη η ερώτηση που είχε γίνει σαν χαστούκι στα ίσια: «έτσι είστε εσείς οι Έλληνες;»

2010 στην Ελλάδα όπου μάταια ίσως όλοι μας πασχίζουμε να απωθήσουμε στο συλλογικό, εθνικό μας υποσυνείδητο τη σημασία του κοινωνικού «άλγους» που πηγάζει από την επερχόμενη οικονομική απαξίωση κόπων μιας ζωής και λέγεται υπόθεση «ΔΝΤ και πιθανή…πτώχευση»! ...

Στην Ελλάδα όπου μοιάζει να ξεχάστηκαν Χρηματιστήριο, Ολυμπιακά Έργα, Τοξικά Ομόλογα, Ψευδή Οικονομικά Στοιχεία.
Στην Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου χωρίς Ανδρέα Παπανδρέου και του «εξαφανισμένου» Κώστα Καραμανλή χωρίς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην Ελλάδα των ανατροπών στη Δίκη του 15χρονου Γρηγοροόπουλου, των ερωτηματικών στον φρικτό θάνατο του 15χρονου Αφγανού...
Στην Ελλάδα όπου ενώ όλα αυτά και πολλά άλλα θαυμαστά συμβαίνουν γύρω μας εμείς δεν έχουμε στείλει ΚΑΝΕΝΑ λαμόγιο, κλέφτη, καταχραστή στη ΦΥΛΑΚΗ έχοντας επιλέξει στις 4 Οκτωβρίου ως Κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ καθώς η Νέα Δημοκρατία του κ Καραμανλή δήλωσε…κουρασμένη και ανίκανη να χειριστεί τις κρίσεις που τώρα ζώνουν απειλητικά τη χώρα μας!..

Όπου τα Σκόπια συνεχίζουν να επιμένουν ότι είναι η «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και οι Σκοπιανοί φυσικοί «απόγονοι» του Μ. Αλέξανδρου, όπου το Κυπριακό πυορροεί και η Άγκυρα ονειρεύεται αναστήλωση της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καθώς οι φρεγάτες της φτάσαν στο Σούνιο, και να, μούρχεται στο νου, σα νάταν χθές, η Μαντάμ Ορτάνς και ο Ζορμπάς να κυνηγά «τα κοράκια» (εκείνες τις μαυροφορεμένες μοιρολογήτρες) που είχαν έρθει δήθεν για να μοιρολογήσουν αλλά ουσιαστικά για να λεηλατήσουν την αξιοπρέπεια μιας ζωής, μιας αγάπης, μιας ιδέας.

Ελλάδα του 2010 όπου:
Στη Θεσσαλονίκη ο Δήμαρχος Βασίλης Παπαγεωργόπουλος επιμένει ότι θα είναι και πάλι υποψήφιος Δήμαρχος αν και ακόμη ΔΕΝ μπορεί να πάρει στα χέρια του το κλειδί του νεότευκτου και ήδη πανηγυρικά «εγκαινιασθέντος» Δημοτικού Μεγάρου καθώς οφείλει εκατομμύρια στον κατασκευαστή-εργολάβο!

Την ίδια ώρα ο Νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης δηλώνει ότι διεκδικεί ως ΑΡΧΗΓΟΣ μικτής πολιτικής ομάδας προερχόμενης από ΟΛΑ τα Κόμματα το αξίωμα του «μικρού Πρωθυπουργού» στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας…

Στην Αθήνα ο «πάλαι ποτέ κολλητός» του Αντώνη Σαμαρά και τώρα αυτοκόλλητος της Ντόρας και του Καρτζαφέρη Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης δηλώνει ότι θα είναι και πάλι υποψήφιος Δήμαρχος της Αθήνας των πρεζάκηδων, της πορνείας, της ανοιχτής αγοραπωλησίας ναρκωτικών, των αμέτρητων και ανεξέλεγκτων χιλιάδων λαθρομεταναστών, της απαξιωμένης εμπορικής πιάτσας που την κατασπάραξε το…λαθρεμπόριο των παράνομων μικροπωλητών!

Στον Πειραιά ήδη πήρε θέση στην αφετηρία ο Πέτρος Μαντούβαλος!...
Ελλάδα του 2010! Πώς, τελικά, να ερμηνεύσει τις μονεταριστικές και φορομπηχτικές αποφάσεις του Πρωθυπουργού μας που μοιάζει να λησμόνησε τα συνθήματα του σοσιαλιστή πατέρα του έχει γύρω του Υπουργούς και Συμβούλους που ΔΕΝ συμμετείχαν και ίσως ποτέ δεν συμμερίσθηκαν το ΟΡΑΜΑ και τη φιλοσοφία του ΠΑΣΟΚ της ΑΛΛΑΓΗΣ;

Να θυμηθούμε τις προεκλογικές υποσχέσεις του τύπου «λεφτά υπάρχουν» αλλά «χρειάζεται καλή διαχείριση» και οι «ένοχοι θα εντοπισθούν και θα τιμωρηθούν» ενώ τώρα ΕΠΤΑ μήνες αργότερα αποδεικνύεται ότι ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ περνά στα χέρια Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΔΝΤ και μέχρι σήμερα, τουλάχιστον, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ έκατσε στο εδώλιο;

Τελικά τον περασμένο Οκτώβρη ο Καραμανλής έφυγε «άρον-άρον» και ο Παπανδρέου κατέλαβε με δημοκρατικές διαδικασίες την εξουσία!..
Για σένα Ελλάδα, «συμβολική» Μαντάμ Ορτάνς που καθρεπτίζεσαι στο πρόσωπο κάθε Έλληνα και Ελληνίδας, δεν υπάρχει, τελικά, ένας ΖΟΡΜΠΑΣ σε αυτόν τον δύσμοιρο τόπο;
Θυμάμαι τον θυμωμένο Νεοϋερκέζο συμφοιτητή μου και ερωτώ κι εγώ, στα ίσια: «Μήπως, τελικά, έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες;..»

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εγώ, ο Έλληνας

«Το δρόμο
πρέπει να βρούμε το δρόμο
κάθε στιγμή να ξαναβρίσκουμε το δρόμο [...]
Κι εμείς
μ' όλες μας τις αδυναμίες:
η μόνη ελπίδα σωτηρίας».
ΤΙΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ,

Κ' εσύ...

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι «ποιας χώρας πολίτης είμαι»; Ποιας κοινωνίας μέλος; Ποιοι είναι οι «δικοί μου» και ποιοι οι «αλλόδημοι»; Ποιος με κυβερνάει και από ποιον να ζητήσω ευθύνες; Οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, τα διάφορα κέντρα εξουσίας, με έκδηλη απορία, έκπληξη, ίσως και περιφρόνηση, μου απαντούν πως ανήκω α ένα «παγκόσμιο χωριό», σε μια παγκόσμια κοινωνία, η οποία περιέχει όλες τις κοινω­νίες και κοινότητες που μέχρι σήμερα ήξερα.

Και πως σ' αυτό το παγκόσμιο χωριό μπορεί εγώ να 'μαι περιπλανώμενος χωρικός, αλλά ο φεουδάρχων δεν είναι ορατός, δεν έχει σάρκα και οστά, είναι virtual.

Έτσι, ανεπαισθήτως, βρέθηκα υπήκοος «δικτύων», οπτικών ινών, χειριστών mega-συστημάτων.

Κι ας μην υπέγραψα ποτέ... μαζί τους «κοινωνικό συμβόλαιο», κι ας μην έχω βρει διαδικασίες ελέγχου της χρήσης και των χρηστών, κι ας μην αποδέχομαι την ιδε­ολογία και την ηθική τους.

Πάνε, πέρασαν οι θεσμοί, αποδιοργανώθηκαν οι παραδοσιακές δομές της κοινωνίας, διαβρώθηκαν οι αξίες, υπονομεύτηκε η συνοχή. Παγκόσμια αγορά, τεχνοπόλεμος, ανταγωνισμός, απελευθέρωση, ιδιωτικοποίηση. Κι όλα αυτά χωρίς -ή με λίγη- δη­μοκρατία και με έμφαση στην εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας.

Πόσο ξένα αντηχούν ετούτα σ' έναν Έλληνα, γέννημα-θρέμμα της σύγχρονης ιστορίας μας, των δραμάτων και των θαυμάτων της.

Εγώ, ο Έλληνας, που αρνήθηκα βασιλιάδες και δικτάτορες, που αμφισβήτησα δεξιούς, αριστερούς και σοσιαλιστές, που πολέμησα για λευτεριά και δικαιοσύνη, νιώθω να εξουσιάζομαι από διευθυντές διοικητικών συμβουλίων, προέδρους ιδρυ­μάτων, συζύγους επιχειρηματιών, top managers, «black» τεχνολόγους του πλούτου και flat γραφειοκράτες της ανισότητας.

Αυτοί (νομίζουν ότι) έγιναν «μοντέρνοι» επειδή αποκήρυξαν το παλιό κι εγώ κρατάω καλά φυλαγμένες τις κουβέντες των παλιών πιστών συντρόφων. Με αρ­νούνται και τους αρνούμαι.

Αρνούμαι να γίνω συνέταιρος/συνένοχος σε μια Εξουσία που δέχτηκε να προ­σληφθεί υπηρέτρια της αγοράς.

Αρνούμαι τα κοινωνικά μοντέλα που τα παράγουν οι επενδύσεις και όχι οι ε­παναστάσεις.

Αρνούμαι μια κερδώα δημοκρατία που καλλιεργεί εξαρτημένα ανακλαστικά στους πολίτες (ν' αποδέχονται ως μονόδρομο, ως δεδομένο, ως αναπόφευκτο τον κάθε τύραννο «του οικονομικά ορθού»).

Θα ζήσω στην «κοινωνία των κοινωνιών» κρατώντας ως σημαία μου το δικαίω­μα στην ανυπακοή.

Θα ζήσω ερήμην της κοσμικότητας των σαλονιών και υπέρ των απλών ανθρώ­πων. Την ελευθερία μου θα την κερδίζω μέσα στην κοινωνία και μαζί με τους συγ-κοινωνούς μου.

Δε θα ψάχνω σε μετα-καφκικά δίκτυα επικοινωνίας συμφερόντων για να συνα­ντήσω τους πολιτικούς πραγματιστές, οι οποίοι ως μόνη αρχή έχουν το enter. Διεκ­δικώ το δικαίωμα στην ευτυχία με την ίδια ένταση και πάθος που αυτοί υποστηρί­ζουν τις αναπτυξιακές τους προτάσεις.

Δεν εμπιστεύομαι τους κάθε λογής πατεντάτους επιστήμονες όταν αναμειγνύ­ουν αριθμούς χωρίς να «βλέπουν» πρόσωπα και κάνουν λογαριασμούς χωρίς υπο­ψία για θυματοποιήσεις.

Παραμένω Έλληνας και ως Έλληνας θα εγγραφώ στους «πολίτες του κόσμου».

Δεν είμαι ιστορικά αναλώσιμος και δε δέχομαι να στιγματίζουν «τον τρόπο ζω­ής μου», την κοσμοάποψή μου.

Μοναχικός όταν οι άλλοι γίνονται πλήθος, με τους πολλούς για να βοηθήσω τον κάθε αποκλεισμένο, αυστηρός με τους δικαίους και επιεικής με τους αδικοπραγούντες, γλεντζές στη ζωή και λεβέντης στο θάνατο, ασυμφιλίωτος με τα «ελάχιστα» και ασυμβίβαστος με τα «ταπεινά», τρυφερός αντάρτης, πολυμήχανος στον έρωτα, μπεσαλής στον μπεσαλή, ορίζω τους ρυθμούς της ζωής μου κοιτώντας τους αν­θρώπους στα μάτια (και όχι τους δείκτες της οικονομίας), ενεργοποιώ τα όπλα της ψυχής μου όταν η ιστορική μου συνείδηση το επιτάσσει (και όχι όταν υπογράφο­νται συμφωνίες και pacta), επικοινωνώ με τους λαούς και τους πολιτισμούς μιλώ­ντας τη γλώσσα των ποιητών (και όχι τα «πακέτα» του Internet). Θα δω το μέλλον με το δικό του τρόπο και θ' αγωνιστώ για το μερτικό μου στην ευημερία με τη δι­κιά μου αίσθηση δικαίου.

Ούτε η κοσμικότητα των πάτων ούτε η παγκοσμιοποίηση των πάντων με αφο­ρούν. Αυτά αναδίνουν μπόχα μπίζνες και όχι άρωμα ζωής.
του Γιάννη Πανούση καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Homo Anencefalos-Malakious

Ρε μ@@@ ξέρεις ποιος είμαι εγώ;... Άντε Μ@@ πήγαινε να πλύνεις τα πιάτα σου... Άι @@@ σου π@@@... Άντε να μην κατέβω κάτω και σε @@@σω....Ο ίδιος που παρακάμπτει τη σειρά των αυτοκινήτων και στήνεται πρώτη μούρη για να φύγει αμέσως μόλις ανάψει το πράσινο. Αργότερα θα επιχειρήσει να κάνει δεξιά προσπέραση για να μπει πρώτος...Πιο κάτω θα κοντράρει εσένα ή κάποιον άλλο για να μην είσαι μπροστά του...

Εξακολουθεί παρά τις διαμαρτυρίες να πηγαίνει με 40-50 χλμ στην αριστερή λωρίδα... Στήνεται από πίσω σου, σου αναβοσβήνει τα φώτα, σε τυφλώνει για να φύγεις από τη θέση σου και νάρθει ο ίδιος... Κορνάρει στο κόκκινο για να μη σταματήσεις αλλά να πας να σκοτωθείς... Ξανακορνάρει μόλις σε δει να κόβεις ταχύτητα για να στρίψεις... Βγαίνει από στοπ και χτυπά κλάξον για να σταματήσεις και να περάσει...

Πάει κόντρα στο... απαγορευτικό και σου την λέει κι από πάνω... 15 καθημερινές σκηνές του ανεγκέφαλου Έλληνα οδηγού. Του ψευτόμαγκα. Του χαζοτσαμπουκά. Του τύπου που φυλάει κατουρημένες ποδιές. Του οδηγού που είναι κότα και δεν τα βάζει με αυτόν που τον καταπιέζει, που δεν του περνάει ο λόγος. Του τύπου με τα χίλια κόμπλεξ - ξέρεις ποιος είμαι γω;, του ξερόλα που έχει φάει το φτύσιμο της ζωής του από πάρα πολλούς και αισθάνεται ισχυρός μόνο με ένα φονικό όπλο όπως είναι το αυτοκίνητο- και που τον λουζόμαστε όλοι μας.

Αυτόν τον ανεγκέφαλο τον έβγαλαν στη μουτζάτη πρώτη θέση της επιθετικής οδήγησης, οι Ευρωπαίοι που έκαναν την έρευνα.(Διάβασε εδώ) Θέση για «να πουλάει ιστορία και μούρη». ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΝ. Είναι και ο καραπρώτος...
από καφενείο
Σχόλιο apneagr: εμείς τα λέγαμε εδώ και καιρό... Ο Έλληνας και ο Ελληνάρας

Πρώτο τραπέζι πίστα

Τι να πρωτοαναφέρω από τα ευτράπελα της φραπεδοχώρας, τι να πρωτοθυμηθώ από όσα είδα και κατέγραψα αυτό το καλοκαίρι. Παραμένω πιστός λοιπόν, σε μια αρχή που έχω ο ίδιος εισαγάγει, πως αν αυτά που ακούω και βλέπω στην πολιτική σκηνή της χώρας και στις ειδήσεις των 8 δεν συνάδουν με αυτά που βίωσα ο ίδιος σε επίπεδο καθημερινότητας, τότε οι πολιτικές, οι ιδεολογίες και οι ειδησεογραφίες είναι λανθασμένες. Είναι το επονομαζόμενο "βαρόμετρο του γείτονα". Αν ο γείτονας με τη ζωή του δεν αντανακλά το πρόβλημα του Ασφαλιστικού, των stage, της φοροδιαφυγής, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα ούτε στο Ασφαλιστικό, ούτε στην αγορά εργασίας, και όλα νόμιμα και ηθικά. Ζωή και θεωρία πρέπει να συμβαδίζουν.

Βρήκα λοιπόν τη Θεία μου την Αγαθή, που πήγε στην Παιδαγωγική Ακαδημία για δύο χρόνια, έγινε δασκάλα στα είκοσι, διορίστηκε στα 21, και δεκαπέντε χρόνια μετά, λόγω του ότι ήταν μητέρα με παιδί, πήρε σύνταξη στα 36! Η δυναμική θεία, είναι σήμερα περίπου 86 χρόνων και βρίσκεται σε σύνταξη για 50 χρόνια! Με κάλεσε μάλιστα και για ποτάκι στην πισίνα, όπου ήπιαμε αλατισμένες μαργαρίτες με λεμόνι, και παίξαμε και μια παρτίδα τένις! Μια αληθινή σοσιαλιστική κοινωνία πρέπει να νοιάζεται για τους συνταξιούχους της.

Το ξετίναξε το ασφαλιστικό ταμείο η Θεία Αγαθή, και δεν είναι βέβαια η μόνη. Ένας άλλος τυπάκος που ξέρω στη γενέτειρα, βρέθηκε με μια Αντιστασιακή σύνταξη σε πολύ μικρή ηλικία (μοίραζε τότε συντάξεις το ΠΑΣΟΚ), και όταν τον ρώτησα τι είδους αντίσταση έκανε, αφού την εποχή του Εμφυλίου ήταν 8 χρόνων, μου απάντησε με το γνωστό νεοελληνικό στυλάκι – «μετέφερα αντάρτικα μηνύματα στο βρακάκι μου». Ο αλανιάρης τύπος είναι μέλος της Αριστεράς και της Προόδου, και ηγείται σήμερα τον επαρχιακό αγώνα κατά των μπλε διορισμών!

Μεγάλη η καψούρα του Έλληνα και για την σύνταξη (και δη την πρόωρη αναπηρική). Κυκλώματα γιατρών στην επαρχία σου εγκρίνουν ό,τι θέλεις και γουστάρεις, από σπασμένο δόντι, μέχρι αναπηρία μεγίστου βαθμού. Ξέρω αναπήρους που τρέχουν μαραθώνιο, κάνουν κολύμπι, ασχολούνται με το Bodybuilding. Για μια εξέταση ματιών που χρειάστηκα (για δίπλωμα), πήγα σε ένα τοπικό γιατρό, έδωσα 50 ευρώ στη γραμματέα του, εκείνη μου υπέγραψε όλα τα ιατρικά χαρτιά, και έφυγα αγάς. Ο γιατρός, ήταν διακοπές στην Κέρκυρα. Το παλικάρι ήταν και εκλεγμένο μέλος της Ελληνικής Βουλής με την ΝΔ!

Ακόμα μεγαλύτερη η καψούρα να παίρνεις τη σύνταξη των άλλων που έχουν πεθάνει. Όταν το απίθανο ελληνικό κράτος νομοθέτησε κάποτε την αυτόματη κατάθεση των συντάξεων σε τραπεζικό λογαριασμό (κόβοντας έτσι την διαπλοκή του τοπικού ταχυδρόμου που ήθελε μπουρμπουάρ για να παραδώσει στον συνταξιούχο την αλληλογραφία), βρέθηκαν, θυμάμαι, 55 χιλιάδες περιπτώσεις ανθρώπων που δεν εμφανίστηκαν σε καμία τράπεζα για να ανοίξουν λογαριασμό. Ήταν τα Περήφανα Γηρατειά που είχαν αποδημήσει πριν χρόνια, και την σύνταξη των οποίων λυμαίνονταν οι Τιμημένοι τους απόγονοι.

Σε σχετική φάση, βρίσκεται και ένας άλλος γείτονας, ο οποίος συλλέγει δύο έξτρα συντάξεις, μία της πεθαμένης μητέρας του (έχει πεθάνει το 2006, και μία ενός ανάπηρου αδελφού του, τον οποίον έχει ξεφορτωθεί σε κάποιο μοναστήρι. Μαζί μ’ αυτά, ο αλανιάρης γείτονας παίρνει και κάποια κρατικά κουπόνια για δωρεάν βενζίνα που δικαιούται ο ανάπηρος αδελφός του, ο οποίος βέβαια δεν διαθέτει καν αυτοκίνητο. Τα κουπόνια χρησιμοποιούνται σήμερα στο καινούργιο καμπινάτο σκάφος για θαλασσινές εξορμήσεις με αιθέριες καλλίγραμμες καλλονές.

Η επόμενη θύμηση, άλλος γείτονας, ο κύριος Καίσαρας, μια βουκολική επαρχιακή περσόνα, ηλιοκαμένος και κατακόκκινος, με δέρμα τεντωμένο σαν λάστιχο αυτοκινήτου και κάτασπρα ηλεκτρισμένα μαλλιά. Ο κύριος Καίσαρας, μόνιμα ντυμένος με φανέλα άσπρη, λινό παντελόνι με γυρισμένα μπατζάκια και ψαράδικη σαγιοναρίτσα, βγήκε σε αναπηρική σύνταξη πριν τα 50 του (είχε λέει εργατικό ατύχημα στο πόδι), και σήμερα είναι 95 χρόνων. Αραχτός με θέα τη θάλασσα, παρακολουθεί το 902 για να δει πως πάνε οι αγώνες, κλάνει συνέχεια από πλήξη, και είναι λέει, αγανακτισμένος με την κατάσταση στην οικονομία!

Πενήντα χρόνια αραλίκι ο κύριος Καίσαρας, περνά τον καιρό του καταναλώνοντας δύο μπουκάλια ουίσκι την εβδομάδα, καπνίζοντας απανωτά στριφτά και κάνοντας και τοπικό ψαρεματάκι. Απο την εποχή που πήρε σύνταξη, το Ασφαλιστικό του Ταμείο του έχει αλλάξει τρεις φορές όνομα, το πόδι του περιέργως έγινε καλά, και ο ίδιος, γνωστός επίσης και με τον παρατσούκλι «ο Παιδαράς», εκλείθει πέρυσι από τον διευθυντή του τοπικού υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας να παραλάβει κάποια τιμητική κονκάρδα. Ήταν ο παλιότερος πελάτης της Εθνικής Τράπεζας! Δεν ξέρω πότε ιδρύθηκε η Εθνική, οι γείτονες πάντως λένε πως ο Παιδαράς βγήκε στην σύνταξη με διάταγμα του Καποδίστρια.

Και κάθε φορά που ακούω για προγράμματα stage, θυμάμαι τον νεαρό γείτονα Άκη που δουλεύει στο ΙΚΑ στεϊτζής. Ο μεγάλος Άκης κάθε πρωί στις 11.30, επέστρεφε από τη δουλειά του για να ασχοληθεί με σέρφινγ, φραπεδιλίκι, και διάφορες άλλες γκομενοδουλειές. Το πρόβλημά του ήταν ότι δεν είχε λεφτά να αγοράσει ένα καλοκαιρινό jetski, και το όνειρό του ήταν να γίνει σχεδιαστής αυτοκινήτων, αλλά δεν υπήρχε λόγος να κυνηγήσει τέτοιο όνειρο αφού κάποια στιγμή (ήταν θέμα χρόνου), θα γινόταν δημόσιος υπάλληλος. Τον ρώτησα αν έχει κάποιο βιογραφικό να μου δώσει για μια δουλειά που ήξερα οτι άνοιγε. Δεν το είχε ακόμα σε ηλεκτρονική μορφή μου είπε (σε τι το είχε;), αλλά αν ήταν καλή περίπτωση και επιμένω (!), να το γράψει. Θα χρειαζόταν και email; - με ρώτησε. Τι να το κάνεις το ίντερνετ όταν υπάρχει το Κράτος.

Ένα μήνα αργότερα, με προτροπές της μάνας του, και στο δικό μου laptop, o μέγας Άκης έφτιαξε σάτρα πάρτα το βιογραφικό, αλλά οι ατυχίες της ζωής τον χτύπησαν και πάλι. Τα τρία ίντερνετ καφέ που επισκέφτηκε, δεν μπορούσαν να τυπώσουν το βιογραφικό γιατί οι εκτυπωτές είχαν ξεμείνει από μελάνι! Έτσι χάσαμε τη δουλειά. Αλλά ούτε εκεί υπήρχε πρόβλημα, η μητέρα του είχε 20 χιλιάδες ευρώ έτοιμα για λάδωμα, για να τον πάρουν υπάλληλο σε τράπεζα. Η μητέρα του λοιπόν έδωσε τα λεφτά, η κυβέρνηση άλλαξε, ο διορισμός κόλλησε, ο λαδωμένος την κοπάνισε, και τώρα μαθαίνω πως ο νεαρός Άκης σπάστηκε χοντρά γιατί έπρεπε να κατεβάσει τις προσδοκίες του από μηχανοκίνητο jetski σε απλό χειροκίνητο κανό. Άντε να βγάλεις τώρα γκόμενα, στεϊτζής που βαράει και κουπί!

Αυτά έδειξε το καλοκαιρινό μου βαρόμετρο. Συμπέρασμα: Είμαστε στα σκατά μέχρι τα μπούνια, αλλά η λαϊκή βάση ευδαιμονίζετε πρώτο τραπέζι πίστα στην εικονική κοσμάρα της, αυτοσχεδιάζοντας με χολυγουντιανού επιπέδου λούφα και παραλλαγή. Οι συμπαθείς γείτονες, το στατιστικό μου δείγμα, έχουν ήδη πάρει την απόφαση ότι δεν χρειαζόμαστε πολιτικές και οικονομικές λύσεις για το μέλλον. Ούτε βέβαια και κοινωνικό φιλελευθερισμό, ή κάποιου είδους επανάσταση που είναι και κουραστική. Η στρατηγική φαίνεται να είναι ο Αυτοσχεδιασμός και το λαδάτο οικογενειακό και πελατειακό δίκτυο.

Καταστρεφόμαστε; Δύσκολη ερώτηση. Πιστεύω πως η ΕΕ θα μας σώσει γιατί κάπου πρέπει να πάνε κι αυτοί διακοπές. Η φτώχεια στην Ελλάδα αντέχεται άλλωστε περισσότερο από την κρύα Δανία, τρώμε καλύτερο φαΐ από τους βόρειους, αγνό κρασάκι και λάδι καθαρό, και ο μεσογειακός Θεός του ήλιου, της θάλασσας και του χαβαλέ θα μας συντηρήσει και στο μέλλον ελαφρώς ή βαρέως αναισθητοποιημένους.
από locus-editorium