Θα δεις που τα πρώτα εφτά χρόνια μιας χρεοκοπίας είναι τα δύσκολα.
Στα επόμενα εφτά δεν θα καταλάβεις τίποτα.
Μιας και πλησιάζουμε αισίως στον 8ο χρόνο μετά την χρεοκοπία του 2010, θα ήθελα να μας ευχηθώ «βίο ανθόσπαρτο».
Νομίζω δεν έχει πια καμία σημασία να αγχωνόμαστε για το τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Το ξέρουνε μέχρι και οι πέτρες, τι έρχεται.
Τους βλέπεις, σωριασμένους στα πεζοδρόμια, άπλυτους κι ανήμπορους και τους προσπερνάς. Καμιά φορά μασουλάνε με τα ούλα, γιατί δόντια δεν έχουν, λίγο ψωμί η ένα μήλο. Άλλοι εκλιπαρούν για λίγα λεπτά, αλλά είναι βυθισμένοι στη σιωπή.
Από τη μέρα των εκλογών και έπειτα, έχουμε ακούσει και έχουμε δει του κόσμου τα παράλογα, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα βρίσκεται σε πολύ κρίσιμο σημείο. Οι αρχηγοί των κομμάτων, λες και είναι μικρά παιδιά που δεν τους κάνεις το χατίρι, αρνήθηκαν να σχηματίσουν κυβέρνηση, ο καθένας βέβαια με την επιχειρηματολογία του και τις αντιλήψεις του. Είχαμε τις προάλλες μια διερευνητική εντολή που πήγαινε από τον έναν στον άλλον, λες και ήταν τόπι, και τώρα τελικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είδε και αποείδε και πρότεινε τον σχηματισμό κυβέρνησης προσωπικοτήτων ως ύστατη λύση. Κάποιοι πρόλαβαν να το διακωμωδήσουν, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν παίρνει πλάκα το συγκεκριμένο.
Δύσκολα συναντάς Έλληνα εργαζόμενο που να πιστεύει ότι η ανεργία και η φτώχεια δεν θα μεγαλώσουν. Δύσκολα συναντάς Έλληνα επιχειρηματία που να πιστεύει πως το κλίμα θα αλλάξει και αξίζει να επενδύσει κάποια χρήματα, είτε για να στηρίξει την επιχείρησή του... είτε για να επεκτείνει τη δραστηριότητά της.
Ενώ μας είχαν κάνει το μυαλό καζάνι, με το ότι κάποιος κακός βουλευτής είχε βγάλει 1 εκατ. ευρώ στο εξωτερικό, ενώ άπαντες περίμεναν αγωνιωδώς ποιο είναι το τρομερό πρόσωπο που αμάρτησε και τόλμησε να βγάλει λεφτά στο εξωτερικό, ενώ τα τηλεοπτικά κανάλια άρμεγαν το θέμα για μια και πλέον εβδομάδα (διότι άλλα προβλήματα δεν έχουμε), τελικά αποκαλύφτηκε ότι ο αμαρτωλός που τόλμησε να βγάλει λεφτά στο εξωτερικό ήταν ο Ισίδωρος Κούβελος, ο σύζυγος της κυρίας Μπακογιάννη.
Πολλές φορές όταν μιλούσαμε για το θέατρο του παράλογου δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι κάποτε θα γινόμασταν πρωταγωνιστές σε ένα τέτοιο έργο που δυστυχώς δεν θα ήταν θέατρο… αλλά η ίδια μας η ζωή!
Ότι ζούμε σε πρωτόγνωρες για την πολιτική μας ιστορία εποχές που τρέχουν παράλληλα με τον γενικευμένο φόβο της ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ μας είναι γεγονός αναμφισβήτητο όπως αναμφισβήτητη είναι και η ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ των Ευρωπαίων απέναντι στους (μέχρι προχτές τρεις συνεργαζόμενους Αρχηγούς Κομμάτων) ΔΥΟ πρωταγωνιστές της τρέχουσας οικονομικό-πολιτικής μας πραγματικότητας.
Ο κ. Γ. Παπανδρέου άνοιξε χθες την πόρτα του φρενοκομείου σαλπίζοντας προσκλητήριο προς νέους τροφίμους.
Σε θεατρική σκηνή επί της οποίας παρουσιάζονται έργα από το ρεπερτόριο του θεάτρου του παραλόγου εξελίσσεται η χώρα, όπως προκύπτει από τα γεγονότα του τελευταίου εικοσιτετραώρου:
Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας. Βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν και οι πολιτικοί μας επιδιώκουν να καρπωθούν πολιτικά οφέλη μέσα από την κρίση..
Ένα παραζαλισμένο πολιτικό σύστημα, ανίκανο πλέον να ξεχωρίσει το σωστό από το λάθος, έχοντας χάσει ακόμη και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης (που υπήρξε πάντοτε το βασικό χαρακτηριστικό του), περνά από αυτογκόλ σε αυτογκόλ και πέφτει στην μια παγίδα μετά την άλλη, συχνά αυτοπαγιδευόμενο.
Ιδού λοιπόν η παράνοια του μέσου Έλληνα. Ιδού πώς βρήκα σε μία μόνο πρόταση και πράξη ψες το βράδυ στο Ηράκλειο την εξήγηση που έψαχνα τόσο καιρό για την Ελληνική κατάσταση.
Μας ειδοποιούν που λες ότι θα έχουν απεργία τα βυτιοφόρα. Ένεκα που έχουμε και δουλειές και εκτός πόλης και χρειαζόμαστε βενζίνη στηνόμαστε σε ένα βενζινάδικο και περιμένουμε.
Όντως στο βενζινάδικο έχουν καταλάβει την κατάσταση και είναι εκεί 6 νέοι για 4 αντλίες, αγόρια και κορίτσια και γρήγορα γρήγορα εξυπηρετούν τον κόσμο.
Έρχεται που λες η σειρά μας και όσο γεμίζει το ντεπόζιτο ψιλοκουβεντιάζουμε με το νεαρό που έχει σκάσει από τη δουλειά και τη ζέστη κι έχει ύφος “θα σκάσω”. Επίσης τσακώνεται με ένα γνωστό του με μηχανάκι που ήθελε να παρακάμψει την ουρά. “Τι λες ρε Μιχάλη, τόσος κόσμος περιμένει, εσύ έξυπνος είσαι;” και με χίλια ζόρια του επιτρέπει να γεμίσει μπροστά από μας που ούτως ή άλλως έχουμε κλείσει την αντλία μπροστά από μας.
Τον ρωτάμε για την... απεργία και μας λέει ότι είναι τα βυτιοφόρα.
- Καλά δεν έχει επίταξη; ρωτάμε αφελώς.
- Ε και; – απαντάει ο νεαρός. Στα αρχίδια τους. Τι θα τους κάνουν; Ελλάδα δεν είμαστε;
Κουνάει το κεφάλι του απελπισμένος. Κουρασμένος. Απογοητευμένος από την κατάσταση.
Και μετά βγάζει την αντλία, κλείνει το ντεπόζιτο και ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ.
Του ζητάμε. Ζητάει μία από τη συνάδελφο του. Μας δίνει μία για 50 ευρώ (με 48 είχαμε γεμίσει εμείς) κομμένη ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΡΙΝ.
Ιδού η παράνοια του μέσου Έλληνα. Φταίνε τα βυτιοφόρα, η κυβέρνηση, η κατάσταση, ο κολλητός που θέλει να παρακάμψει την ουρά. Ο ίδιος που δε κόβει γαμω-απόδειξη ή ανακυκλώνει αυτές που δεν πήραν οι προηγούμενοι ΔΕ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ.
Χίλια δίκια έχει το παιδί. Ελλάδα δεν είμαστε;
από την Σοφία
Έχουμε δεχτεί το γεγονός ότι ζούμε σε ένα βίαιο κόσμο! Και όμως περιπτώσεις όπως το φονικό αμόκ του Άγγλου που κόστισε 12 ζωές (και τη δική του) αναστατώνουν τη διεθνή κοινή γνώμη που αδυνατεί να αποδεχτεί και να ερμηνεύσει το γιατί τέτοιων φαινομένων.
Οι πρώτες έρευνες επιστημόνων της ανθρώπινης συμπεριφοράς που εντόπισαν και προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο του ΑΜΟΚ με την απίστευτα υπερβολική κινητικότητα και επιθετικότητα (που φέρνει στο νου μανιακά επεισόδια) εντοπίζονται στο ερευνητικό έργο του Ολλανδού ψυχολόγου-ψυχιάτρου Δρ Φ. Βαν Λούν στη Μαλαισία.
Φαινόμενα δολοφονικού ΑΜΟΚ στις τελευταίες δεκαετίες έχουν βιώσει πολλές χώρες του πλανήτη μας. Το άτομο που καταλαμβάνεται από ΑΜΟΚ – εντελώς αναπάντεχα και χωρίς να δώσει την παραμικρή υποψία – γίνεται τρομακτικά επιθετικό, εφορμά στους γύρω του και σκοτώνει χωρίς διακρίσεις οικείους, φίλους, γνωστούς αλλά και αγνώστους!
Στις έρευνες με... κατοίκους της Μελανησίας η ανθρωπολόγος Μάργκαρετ Μηντ είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι εκεί βρίσκονται σε κατάσταση διαρκούς παρανοϊκότητας με αποτέλεσμα η κουλτούρα τους να έχει σχεδόν θεσμοποιήσει την παράνοια στις καθημερινές τους δοσοληψίες με γείτονες και αγνώστους. Ο γείτονας, είχε σημειώσει η Δρ Μηντ, φοβάται τον γείτονα και την υστεροβουλία του που τη θεωρεί δεδομένη, σε σημείο που όταν ένα γείτονας προσφέρει κάποιο γλυκό ή άλλο έδεσμα στον γείτονα ο αποδέκτης του «κεράσματος» επικαλούμενος την προστασία «μαύρης μαγείας» ευχαριστεί τον δωρητή με την καθιερωμένη έκφραση « …Εάν αυτό το τόσο γευστικό δώρο σας μας δηλητηριάσει και αρρωστήσουμε ή πεθάνουμε πώς θα μπορέσουμε να ανταποδώσουμε την ευγενική σας χειρονομία;»
Στα πλαίσια μιας ψυχοδυναμικής θεώρησης του φαινομένου έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι σε κάποιον σκοτεινό διάδρομο του υποσυνειδήτου το άτομο δημιουργεί μια υπέρμετρη, αιφνιδιαστική παρανοϊκή θεώρηση για τους άλλους, πιστεύει ότι η δική του υπόσταση βρίσκεται σε κίνδυνο και μέσα στο παραλήρημα του ψυχωτικού του επεισοδίου «σκοτώνει πριν τον σκοτώσουν». Τερματίζοντας τη φονική επιθετικότητά του το άτομο, εφόσον επιβιώσει και δεν πέσει θύμα κάποιου αμυνόμενου ή δεν αυτοκτονήσει, βυθίζεται σε βραχύβιο κώμα και όταν επανέλθει σε κατάσταση πλήρους συνείδησης επιδεικνύει φαινόμενα καθολικής αμνησίας των πράξεών του.
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
