Αναίμακτο Πάσχα; προσοχή στο τιμόνι!...

Στα μέσα της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (και της Ελλάδας) και μπροστά μας η Σταύρωση, η Ταφή και το Μεγάλο Σάββατο της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ και Κυριακή το Άγιο των Ελλήνων Πάσχα.

Θα ξεχυθούμε άλλοι χαρούμενοι τζίτζικες και άλλοι εργαζόμενοι μέρμηγκες (με τέτοια επίπεδα ανεργίας άραγε πόσοι μείνανε), όπως πάντα χωρίς αίσθηση πειθαρχίας, ανέμελοι οι μεγαλύτεροι στην ηλικία αλλά και οι νεώτεροι Έλληνες και Ελληνίδες οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς και χρονιάρες μέρες ....όποιον πάρει ο Χάρος!
Τι κρίμα, αλήθεια!

Το πρόβλημα δεν το εντοπίζω στις...

Οδήγηση ή «πέρασμα» στην…αιωνιότητα;

Τα στοιχεία ήταν και πάλι τραγικά, ημέρες του Πάσχα 2010, με 35 νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες (δυστυχώς κάποιοι από αυτούς ΔΕΝ θα εξέλθουν ζωντανοί από τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας) απίστευτος ο πόνος σε οικογένειες και παράλληλα δυσθεώρητο το κόστος στο Σύστημα Υγείας και την Οικονομία!…

Κάθε μεγάλο, κάθε σπουδαίο ψυχοκοινωνικό φαινόμενο το βαφτίζουμε με την αποδεκτή και στις επιστήμες της κοινωνιολογίας και ψυχολογίας όπως και στην κοινή γνώμη έννοια που περικλείει ο όρος «πέρασμα». Περάσματα υπήρξαν μεταξύ άλλων, ανέκαθεν, η ένταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις, η εισαγωγή σε ένα ΑΕΙ ή ΤΕΙ, ή χωρίς να προσβάλλω τους σεμνότυφους, το ερωτικό αγκάλιασμα που ολοκληρωνόταν με την απώλεια της εφηβικής μας «αθωότητας» για όλους και όλες.

Πέρασμα ήταν και... παραμένει και σήμερα η ικανότητα να κρατάς στο χέρι το τιμόνι, να τιθασεύεις 120, 160 ακόμη και 200 και βάλε «άλογα» εγκλωβισμένα κάτω από το γυαλιστερό καπό ενός σύγχρονου Ι.Χ. και να το κάνεις με...την «άδεια» της Αστυνομίας, ή μάλλον του Υπουργείου Μεταφορών...ΠΕΡΑΣΜΑ ποτέ δεν υπήρξε αλλά παραμένει η, παρά την κατοχή της σχετικής «αδείας οδηγήσεως» αδικαιολόγητη πράξη της αφαίρεσης της ζωής ενός ή περισσότερων άλλων συνανθρώπων μας στους εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους της ελλαδικής επικράτειας ή εντός και εκτός της μεγάλης οικογένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης..

Η οδήγηση είναι, σε τελική ανάλυση, χαρά και απόλαυση και το αυτοκίνητο εργαλείο για δουλειά και μέσο για αναψυχή. Η χαρά χάνεται όταν μετατρέπουμε το αυτοκίνητο από εργαλείο και μέσο αναψυχής σε φονικό όργανο καθώς βυθίζουμε κάθε Σαββατοκύριακο σε πένθος αμέτρητες ελληνικές οικογένειες,.

Στην πατρίδα μας συνηθίζουμε να λέμε ότι το ατύχημα συμβαίνει πάντα στον...”άλλο”. Εντάξει, να συμφωνήσω με αυτήν την σαφώς ανόητη θέση. Σκεφθήκατε, όμως, ότι για μένα εσείς είσθε ο “άλλος“ ενώ για σας αυτός ο «άλλος» είμαι...εγώ;

Ίσως για τον λόγο αυτό οι αγγλοσάξονες σοφά διατείνονται ότι χρειάζονται...” δυο ανόητοι για να σκοτωθεί, τουλάχιστον, ο ένας!..” Σε ποιόν από τους δυο μας, άραγε, θα συμβεί το ατύχημα, ποιος θα είναι τελικά αυτός ο τραγικός «άλλος» μετά τη γνωστή από τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ «σφοδρή σύγκρουση που οφείλεται σε…ιλιγγιώδεις ταχύτητες» και οδηγεί χιλιάδες συνανθρώπους μας κάθε χρόνο στο πρόωρο «πέρασμα στην…αιωνιότητα»;

Εύχομαι να μην συμβεί ούτε σε σας ή δικά σας πρόσωπα ούτε σε μένα αλλά για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται να οδηγήσουμε με μια ΑΜΥΝΤΙΚΗ ψυχολογία. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσέξω τον εαυτό μου και να αποφύγω ΕΓΩ τις κάθε λογής ανοησίες και επιπολαιότητες που βάζουν τις ζωές μας σε κίνδυνο. Και επιπρόσθετα σημαίνει να προσέχω ώστε οι απροσεξίες και οι επιπολαιότητες του απέναντι οδηγού να μην αποβούν καθοριστικά μοιραία ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ και για τους δύο μας ...

Στον αιώνα που πέρασε και σε αυτόν που διανύουμε η οδήγηση ήταν και θα παραμείνει μια απόλαυση για κάποιους, διαδικασία επιβίωσης για άλλους αλλά συνάμα και πάρα πολύ επικίνδυνη κατάσταση όπου ένα απρόσεκτο «προσπέρασμα» μπορεί να μετουσιωθεί σε ανεπιθύμητο «πρόωρο και ακούσιο πέρασμα στην… αιωνιότητα!»

Πότε θα μάθουμε, επιτέλους, οι ίδιοι και τα παιδιά μας να αγαπάμε την οδήγηση και τον συνάνθρωπό μας ξεκινώντας, φυσικά, από την αγάπη για την ίδια τη ζωή μας;

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Homo Anencefalos-Malakious

Ρε μ@@@ ξέρεις ποιος είμαι εγώ;... Άντε Μ@@ πήγαινε να πλύνεις τα πιάτα σου... Άι @@@ σου π@@@... Άντε να μην κατέβω κάτω και σε @@@σω....Ο ίδιος που παρακάμπτει τη σειρά των αυτοκινήτων και στήνεται πρώτη μούρη για να φύγει αμέσως μόλις ανάψει το πράσινο. Αργότερα θα επιχειρήσει να κάνει δεξιά προσπέραση για να μπει πρώτος...Πιο κάτω θα κοντράρει εσένα ή κάποιον άλλο για να μην είσαι μπροστά του...

Εξακολουθεί παρά τις διαμαρτυρίες να πηγαίνει με 40-50 χλμ στην αριστερή λωρίδα... Στήνεται από πίσω σου, σου αναβοσβήνει τα φώτα, σε τυφλώνει για να φύγεις από τη θέση σου και νάρθει ο ίδιος... Κορνάρει στο κόκκινο για να μη σταματήσεις αλλά να πας να σκοτωθείς... Ξανακορνάρει μόλις σε δει να κόβεις ταχύτητα για να στρίψεις... Βγαίνει από στοπ και χτυπά κλάξον για να σταματήσεις και να περάσει...

Πάει κόντρα στο... απαγορευτικό και σου την λέει κι από πάνω... 15 καθημερινές σκηνές του ανεγκέφαλου Έλληνα οδηγού. Του ψευτόμαγκα. Του χαζοτσαμπουκά. Του τύπου που φυλάει κατουρημένες ποδιές. Του οδηγού που είναι κότα και δεν τα βάζει με αυτόν που τον καταπιέζει, που δεν του περνάει ο λόγος. Του τύπου με τα χίλια κόμπλεξ - ξέρεις ποιος είμαι γω;, του ξερόλα που έχει φάει το φτύσιμο της ζωής του από πάρα πολλούς και αισθάνεται ισχυρός μόνο με ένα φονικό όπλο όπως είναι το αυτοκίνητο- και που τον λουζόμαστε όλοι μας.

Αυτόν τον ανεγκέφαλο τον έβγαλαν στη μουτζάτη πρώτη θέση της επιθετικής οδήγησης, οι Ευρωπαίοι που έκαναν την έρευνα.(Διάβασε εδώ) Θέση για «να πουλάει ιστορία και μούρη». ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΝ. Είναι και ο καραπρώτος...
από καφενείο
Σχόλιο apneagr: εμείς τα λέγαμε εδώ και καιρό... Ο Έλληνας και ο Ελληνάρας

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου…

Πήγα σε ένα πάρτι και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην πιω αλκοόλ. Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά, έτσι αποφάσισα να πιω ένα αναψυκτικό. Ήμουν υπερήφανη για μένα, γιατί είχα ακούσει αυτό που, πριν φύγω, τόσο γλυκά με είχες συμβουλέψει, να μην πιω αν πρέπει να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου. Έκανα τη σωστή επιλογή και ήξερα ότι η συμβουλή σου ήταν η σωστή.

Όταν το πάρτι τελείωσε πολλοί μπήκαν στα αυτοκίνητα τους χωρίς να είναι σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το τιμόνι όντας σίγουρη ότι ήμουν καθαρή. Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε... Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω ένα αστυνομικό να λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο». Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή. Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να μην κλάψω. Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα καταφέρει...

Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν
φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ. Στο τέλος αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ τώρα πρέπει να πεθάνω!...
Γιατί το κάνουν μαμά, αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές;

Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαιριά. Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί, στο μπαμπά να είναι δυνατός. Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει εφόσον θα οδηγούσε. Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ τώρα να ήμουν ζωντανή...

Η ανάσα μου γίνετε όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι μαμά ότι αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι πάρα πολύ απελπισμένη… Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά ....και να σου πω ποσό σε Αγαπάω.
Σε αγαπάω μαμά....αντίο!!!
(έτσι το κατέγραψε Καναδή δημοσιογράφος που έζησε το γεγονός)

Για την αντιγραφή,
Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος