Αναίμακτο Πάσχα; προσοχή στο τιμόνι!...

Στα μέσα της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (και της Ελλάδας) και μπροστά μας η Σταύρωση, η Ταφή και το Μεγάλο Σάββατο της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ και Κυριακή το Άγιο των Ελλήνων Πάσχα.

Θα ξεχυθούμε άλλοι χαρούμενοι τζίτζικες και άλλοι εργαζόμενοι μέρμηγκες (με τέτοια επίπεδα ανεργίας άραγε πόσοι μείνανε), όπως πάντα χωρίς αίσθηση πειθαρχίας, ανέμελοι οι μεγαλύτεροι στην ηλικία αλλά και οι νεώτεροι Έλληνες και Ελληνίδες οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς και χρονιάρες μέρες ....όποιον πάρει ο Χάρος!
Τι κρίμα, αλήθεια!

Το πρόβλημα δεν το εντοπίζω στις...

Η μικρή μας πόλη πέθανε μαζί με τον Χατζή...

Σήμερα υπάρχει μια διαφορετική πόλη, μια διαφορετική κοινωνία, σε πλήρη αποδιοργάνωση, σε πλήρη διάλυση και απόλυτη σήψη.

Με μια απλή βόλτα οποιαδήποτε ώρα της ημέρας στους κεντρικούς δρόμους της πόλης μας διαπιστώνουμε ότι:

• Τα αυτοκίνητα παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια, δεν υπάρχει χώρος για την διέλευση των πεζών (αυτών που δεν έχουν κινητικά προβλήματα, οι άλλοι ας τους πετάξουμε στον καιάδα) - (λογική Τροχαίας, Δήμου κ.τ.λ.).

• Δεν υπάρχουν διαβάσεις πεζών, αλλά και οι λίγες που υπάρχουν δεν τις σέβεται κανείς.

• Υπάρχουν παντού, ή τουλάχιστον στους περισσότερους δρόμους, διπλοπαρκαρισμένα και ακόμα και τριπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα την απόλυτη κυκλοφοριακή συμφόρηση.

• Μετακινούμαστε σε αυτή την πόλη με το αυτοκίνητο ακόμα και για αποστάσεις των 100 μέτρων.

• Εναποθέτουμε τα σκουπίδια μας στο πεζοδρόμιο και εκτός κάδου, ακόμα και αν αυτά είναι ογκώδη, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η διέλευση των πεζών.

• Παρκάρουμε όπου τύχει χωρίς να ελέγχουμε τις πινακίδες σήμανσης, τον Κ.Ο.Κ. ή νασκεφτούμε αν εμποδίζουμε την κυκλοφορία γενικότερα οχημάτων και πεζών.

• Θα μπορούσα να απορυθμίσω άλλες 100 περιπτώσεις τουλάχιστον αλλά για λόγους οικονομίας χώρου και λόγου περιορίζομαι εδώ.

Τελικά σε αυτή την πόλη υπάρχει... Τροχαία;
Αν υπάρχει ποιος είναι ο ρόλος της;
“Μήπως πρέπει να αλλάξει ο ρόλος της και από εισπρακτικός μηχανισμός του κράτους, εκεί βεβαία που είναι σίγουρες οι παραβάσεις άρα και οι εισπράξεις, να παίξει τον ουσιαστικό της ρόλο της αστυνόμευσης, πρόληψης, διευκόλυνσης του πολίτη;
Με αλλά λόγια να είναι στην υπηρεσία του πολίτη, ο όποιος άλλωστε επιβαρύνεται με τα έξοδα ύπαρξής της (φορολογία ), κ.τ.λ.;”

Όλοι οι πολίτες αυτής της πόλης λένε απλά και με πολύ πόνο ότι «η Τροχαία στα Γιάννενα δεν υπάρχει.

Η λεγομένη δημοτική αστυνομία είναι μονό για να δίνει κλήσεις σε όσους έχουν παρκάρει τα αυτοκίνητά τους στους λεγόμενους «ελεγχόμενους χώρους στάθμευσης», οι όποιοι βέβαια περιορίζονται μόνο στο κέντρο αυτής της πόλης. Και αυτό είναι αυτονόητο αφού μόνο στο κέντρο υπάρχει το κατ’ όνομα δημοτικό parking.
Αυτή η λεγομένη δημοτική αστυνομία υπηρετεί τους δημότες, οι οποίοι δια μέσω των υπερβολικών δημοτικών τελών την πληρώνουν, ή μήπως εξυπηρετεί άλλα, (υποθέτω, αναζητούνται στοιχεία) συμφέροντα;
Απλά διερωτώμαι ....

Βέβαια αυτά τα προβλήματα χαρακτηρίζουν το κέντρο της πόλης...
Αλλά κάποιοι άλλοι δημότες που κατοικούν στους Αμπελόκηπους, στα Σεισμόπληκτα, στο Τσιφλικόπουλο, στην Δροσιά, στην Πεντέλη,στα Ζευγάρια, στον Λασπότοπο, στα Καρδαμίτσια, στο Σταυράκι, στη Νέα Ζωή, στο Νεοχωρόπουλο, στα Κάτω Μάρμαρα, στα Μάρμαρα, έχουν άλλα πιο σοβαρά προβλήματα.
Απλά δεν έχουν ούτε δρόμους, ούτε τα αυτονόητα και βασικά έργα υποδομής (νερό, αποχέτευση, τηλέφωνο, ρεύμα, κ.τ.λ.).
Κατά τα άλλα ο Δήμος Ιωαννιτών θέλει να εντάξει άλλα 12.000 στρέμματα στο σχέδιο πόλης πριν καν ολοκληρώσει τα αυτονόητα έργα υποδομής των «νέων περιοχών» του δήμου μας.
Αυτοί τιμωρούνται γιατί δεν ψηφίζουν εδώ (δεν είναι εγγεγραμμένοι στα εκλογικά μητρώα του Δήμου Ιωαννιτών)..., κατά συνέπεια δεν είναι πελάτες μας.
Αλλά κάποιοι άλλοι όμως ψηφίζουν εδώ, δηλ. στο δήμο Ιωαννιτών.
Και λοιπόν;
Αυτό είναι το μεγάλο δίλημμα...
Και λοιπόν... μήπως όλα γίνονται για το «και λοιπόν»;
Μήπως στην μικρή μας πόλη κατοικούν πληβείοι και κολλήγοι;

Το αυτονόητο για την δημοτική αρχή, είναι η διαχείριση των στερεών αποβλήτων να αποτελεί πρώτιστο μέλημα της .
Θα έπρεπε, αλλά δεν είναι έτσι.
Ο δήμαρχος της πόλης μας και πρόεδρος της Τ.Ε.Δ.Κ. του Νομού, είναι από τους πρωταγωνιστές της μη επίλυσης και διαιώνισης του χρόνιου εγκλήματος, που συντελείται στην χωματερή της Δουρούτης.
Δίπλα στην παράνομη χωματερή, λειτουργεί το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο και το Πανεπιστήμιο, παράλληλα έχουμε και δύο οικισμούς (περίπου 25.000 κάτοικοι) .
Παγκόσμια πρωτοτυπία, η χαβούζα μαζί με τους ασθενείς, αφ’ ενός και τους φοιτητές αφ’ ετέρου και παράλληλα ο Δήμος με τον μεγαλύτερο όγκο σκουπιδιών στον νομό , όχι μόνο σφυρίζει αδιάφορα, αλλά σαμποτάρει τόσο την διαδικασία αποκατάστασης αυτού του αίσχους της χωματερής, όσο και την λειτουργία του ΧΥΤΑ Ελληνικού.
Αλήθεια, σύμφωνα με τον δήμαρχο, που θα πάει τα σκουπίδια αυτή η πόλη;;
Μήπως πρέπει να συγκεντρώνονται στο Δημαρχείο της πόλης, ή στο σπίτι του;
Άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία , ο μεγαλύτερος Δήμος της Ηπείρου, όχι μόνο δεν έχει χώρο για την εναπόθεση και ταφή των απορριμάτων που παράγονται σ’ αυτόν, αλλά ούτε κατ’ ελάχιστο ασχολείται με αυτό...
Βλέπετε έχει άλλες προτεραιότητες:
- το λεγόμενο δημοτικό πάρκινγκ,
- το λεγόμενο δημοτικό ξενοδοχείο,
- τις προσλήψεις ή μετατάξεις υπαλλήλων (πάντα με αδιαφάνεια - Σύλλογος Εργαζομένων
Δήμου),
- την “λειτουργία” των καταστημάτων της οδού Γαριβάλδη (απαξιώνοντας προκλητικά την
εφαρμογή της κείμενης νομοθεσίας),
- την οικοδόμηση της πλατείας Μαβίλη, προς εκμετάλλευση και ενοικίαση,
- την κατάργηση όλων των κοινόχρηστων χώρων και την μετατροπή τους σε ιδιωτικούς
χώρους προς ενοικίαση,
- τους εκβιασμούς συνειδήσεων,
- τους ημέτερους,
- την απόκρυψη στοιχείων, ψηφοφόρων, εργαζομένων, κονδυλίων, δανείων, κ.τ.λ.).

Όλα αυτά συμβαίνουν στην γειτονιά μας , στην μικρή μας πόλη και εμείς είμαστε απόντες.
Ας μην αναφέρουμε το θέμα της διαλογής και ανακύκλωσης στερεών αποβλήτων.
Αυτό αποτελεί, για τους διοικούντες τον Δήμο μας, όνειρο θερινής νυχτός, το αναφέρουν μόνο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας και να είναι επίκαιροι (βλέπετε τελευταία παίζει έντονα η ατραξιόν του ΠΑΣΟΚ για πράσινη ανάπτυξη, πράσινα άλογα και πράσινα γαϊδούρια).
Έχουν τοποθετηθεί σε κάποια σημεία κάδοι για διαλογή (π.χ. χαρτί) αλλά όταν περνάει το απορριμματοφόρο του Δήμου τα μαζεύει όλα μαζί και τα οδηγεί στην χαβούζα της Δουρούτης.
Βέβαια από την άλλη πλευρά η χωροθέτηση των κάδων περισυλλογής απορριμάτων γίνεται με “απόλυτα αντικειμενικά κριτήρια” (π.χ. στην οδό Καραολή).

Τάσος Νάστος

Πάσχα και τιμόνι!...

Σάββατο του Λαζάρου και μπροστά μας η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών και το ερχόμενο Μεγάλο Σάββατο η ΑΝΑΣΤΑΣΗ, το Άγιο των Ελλήνων Πάσχα. Θα ξεχυθούμε άλλοι χαρούμενοι τζίτζικες και άλλοι εργαζόμενοι μέρμηγκες, χωρίς αίσθηση πειθαρχίας, ανέμελοι όπως πάντα εμείς οι γηραιότεροι και οι νεώτεροι Έλληνες και Ελληνίδες οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς και χρονιάρες μέρες ....όποιον πάρει ο Χάρος!
Τι κρίμα, αλήθεια!

Το πρόβλημα ΔΕΝ το εντοπίζω στις σταθερές συνιστώσες της Άνοιξης που μας γλύκανε με τις πρώιμα ζεστές ημέρες υπενθύμισης του ελληνικού καλοκαιριού που μεθά τους πάντες με την θαλασσινή αλμύρα, αντανακλώντας το πεντελικό λευκό και το ανεπανάληπτο στον πλανήτη γαλάζιο του ουρανού, ακτινοβολώντας με κάθε εισπνοή την πρόκληση πόθου και πάθους για έρωτα και ζωή!

Δεν θα εγκλωβίσω τη... σημερινή μου πίκρα στις ευπρόσδεκτες προκλήσεις της άνοιξης και του ελληνικού καλοκαιριού που μας έρχεται με βήματα γοργά. Κάθε άλλο, αλλά να Πράσινες και μπλε λαμογιές και καθυστερήσεις διατηρούν «ζωντανές» τις....εθνικές καρμανιόλες στο Μαλλιακό, τη Χαλκιδική, την Κοζάνη, την εθνική Αθηνών-Πάτρας στην όμορφη και δύσμοιρη Ελλάδα μας…

Το υποσχέθηκα στην μαυροφορεμένη γυναίκα που στάθηκε απέναντί μου τις προάλλες και μου ζήτησε να της δώσω μια λογική απάντηση στο φαινομενικά απλό ερώτημά της ενός "γιατί" που τελικά αποδείχθηκε να είναι ανάμεσα στα πλέον αμείλικτα "γιατί" που έχω αντιμετωπίσει εδώ και πολλές δεκαετίες επαγγελματικής ζωής ξεκινώντας από τη Βοστόνη μέχρι τη Σαλονίκη μας.

«Γιατί ΜΟΝΟ το δικό της παιδί, το δικό της σπλάχνο, να βρεθεί νεκρό μετά από ένα, με επιεική χαρακτηρισμό, ηλίθιο ατύχημα» όπου ο οδηγός της παρέας φρόντισε να κατεβάσει αρκετά ποτηράκια για να «φτιαχτεί» και να οικοδομήσει...μεθοδικά την ψυχοσυναισθηματικά αποφορτισμένη κατάσταση που στα Μικρασιάτικα ελληνικά αποκαλείται «τσακίρ κέφι», Θεέ μου, ρώτησε η μάνα, ΓΙΑΤΙ;

Μη βιαστείτε να σκεφθείτε, «γιατί μήπως θα μετριαζόταν ο πόνος της χαροκαμένης γυναίκας αν, όπως συχνά συμβαίνει επίσης, είχαν σκοτωθεί ΟΛΑ τα παιδιά που βρίσκονταν μέσα στο ίδιο όχημα;»

Δεν διέκρινα ούτε ίχνος τέτοιας χαιρέκακης πρόθεσης στο αμείλικτο ερώτημα μιας από τις σχεδόν δυο χιλιάδες ακαριαία χαροκαμένες σε ετήσια βάση Ελληνίδες μάνες ( προσθέστε και μερικές ακόμη χιλιάδες μετά τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας...)
Διέκρινα την άδολη επιθυμία της χαροκαμένης μάνας να περάσω κάποια μηνύματα από τα αγαπημένα μου blogs και….Το κάνω!

Αγάπη σημαίνει σεβασμός για τον άλλο, ευθύνη του οδηγού σημαίνει αγάπη για τους επιβάτες του, έρωτας είναι η επιθυμία να επιμηκύνεις την εφήμερη ύπαρξή μας δίνοντάς της σπουδαία νοήματα, το οδήγημα είναι χαρά και απόλαυση όχι μέσο εκτόνωσης του μίσους για τον συνάνθρωπο ίσως ακόμη και της έλλειψης επιθυμίας να συνεχίσουμε τη δική μας ζωή..

Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας, επιστήμονες αλλά και απλοί άνθρωποι που οδηγούνται στη σκέψη ότι χρειάζεται κάποιες φορές να δούμε το ατύχημα ακόμη και ως ...φόνο εκ προμελέτης ή εξ αμελείας.

Εάν υπάρχει η επιθυμία τερματισμού μιας άχαρης ζωής χωρίς νοήματα τότε άτομα με τέτοιον ψυχισμό ας επισκεφθούνε έναν ψυχολόγο γιατί, ειλικρινά, εμείς ως συνεπιβάτες στο δικό του όχημα ή ως οδηγοί που ερχόμαστε από την απέναντι λωρίδα του επαρχιακού ή εθνικού δρόμου πού ακριβώς φταίμε ώστε να απολήξουμε ως στατιστικό στοιχείο καθώς κατά την ελληνική συνήθεια θα βάψουμε και πάλι Πασχαλιάτικα όχι μόνο κόκκινα τα αυγά αλλά και με κόκκινο αίμα την ελληνική άσφαλτο;

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ