Χώρα των ευνομούμενων και όχι των ευνοούμενων

Η μάχη του παλιού που πασχίζει να διατηρήσει τα κεκτημένα του, απέναντι στο καινούργιο που προσπαθεί να γεννηθεί, δίνει ουσιαστικά απάντηση στο ερώτημα: Τι Ελλάδα θέλουμε;

Η κοινωνική πολιτική με δανεικά ή αλλιώς το “Τσοβόλα δώστα όλα” έφερε τη χώρα σε αυτό το τέλμα.

Ένα ψευδεπίγραφο και ανύπαρκτο βιοτικό επίπεδο και ένα αντιπαραγωγικό μοντέλο που βασιζόταν στην κατανάλωση.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1980, δεχτήκαμε τη συνειδητή απαρχή της υποβάθμισης της κρατικής κυριαρχίας προς χάρη της...

Τα κροκοδείλια δάκρυα της μπουρζουαζίας για την φτώχεια

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαβάσαμε στο Έθνος του Σαββάτου ένα μεγάλο αφιέρωμα για τους νεόπτωχους της Ελλάδας. Για τις διαλυμένες κοινωνικές δομές, για ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, που κοιμούνται στο δρόμο, που βρίσκονται στα όρια της αυτοκτονίας. Είναι μια εικόνα που για τα μέσα ενημέρωσης «πουλάει» αυτές τις… άγιες μέρες. Κάθε φορά που έρχονται τα Χριστούγεννα αρέσκεται ο κόσμος να κάνει φιλανθρωπίες, έτσι για να σώσει την ψυχή του για όλη την υπόλοιπη χρονιά.

Έτσι και μεγάλες εφημερίδες όπως το Έθνος του Μπόμπολα, του εθνικού εργολάβου δηλαδή, κάνει κάθε χρόνο τέτοια εποχή αφιερώματα στους φτωχούς.

Απλά φέτος έχει άλλη διάσταση η...

Οι απέναντι...

Τoυς έβλεπα τόσο καιρό, να επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους μέσα από την ύλη.
Ένα συνεχές 'θέλω' η ζωή τους.
Τους έβλεπα να χτίζουν τούβλα μόνιμα, για πρώτο σπίτι, για δεύτερο, για εξοχικό, κι εγώ τελείωνα το μισθό την πρώτη του μηνός, μόλις έδινα το νοίκι, χωρίς να ξέρω πως θα βγάλω το μήνα.

Τους έβλεπα να αλλάζουν αυτοκίνητο κάθε δύο χρόνια.
Κι εγώ μ`ένα σαραβαλάκι 15ετίας, που όμως έχει όνομα, ( "Μελίνα" τ`όνομά του).
Που ποτέ δεν με έχει προδώσει. Δώρο ενός αγαπημένου προσώπου, που έφυγε από την ζωή. Συναισθηματικό το δέσιμο μεταξύ εμένα και της "Μελίνας". Που ακόμη κι αν είχα χρήματα, δεν θα την πούλαγα για να πάρω κάποιο καινούριο. Θα έμενε παρκαρισμένη εκεί να μου θυμίζει... όσα ποτέ δεν θα ξεχάσω.

Τους έβλεπα να ντύνονται άψογα, να σχεδιάζουν τις διακοπές τους, κι εγώ στον δικό μου μικρόκοσμο, να είμαι ευτυχισμένη που άκουγα τα πουλάκια το πρωί, κι έβλεπα το ηλιοβασίλεμα το βράδυ.
Οι διακοπές για μένα να είναι μια απλή βαρκάδα με αγαπημένους φίλους, τρώγοντας ντομάτα και τυρί.
Αλλά τόσο πανευτυχείς που είμασταν γεροί και ζωντανοί.

Τους έβλεπα να ντύνονται με την τελευταία λέξη της μόδας, να ψωνίζουν τελευταίας τεχνολογίας κινητά στα παιδιά τους, κι εγώ έπρεπε να πείσω τα δικά μου, πως όλα αυτά ήταν χωρίς αξία.
Τούς έβλεπα να... είναι αμόρφωτοι, αστοιχείωτοι, να μην έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο στην ζωή τους, κι όμως να είναι διευθυντάδες πάνω στην πλάτη μου, και να με απαξιώνουν σαν πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Κι όμως ποτέ δεν τους ζήλεψα.
Γιατί ήμουν παρούσα στην ζωή κι ήταν απόντες.
Ονειρευόμουν άγρυπνη, κι αυτοί κοιμόντουσαν, έναν ύπνο δίχως όνειρα.
Μελετούσα, κι εκείνοι ήταν σε μια μόνιμη επαφή με τα "σκουπίδια" της τηλεόρασης.

Κοίταζα την ανθρώπινη αδικία στα μάτια, κι αυτοί κοίταζαν αλλού, να μην τους κόβει την όρεξη.
Ήμουν η παρείσακτη στα σχέδια τους.
Η φωνή της συνείδησης στην πώρωσή τους.
Η ανθρωπιά στην απανθρωπιά τους.
Ήμουν ένα απ' όλα αυτά, που όλοι αυτοί περιφρονούσαν.

Σίγουροι πως ήταν στην απέναντι όχθη.
Σίγουροι πως οι κακές μέρες θα ξημέρωναν πάντα για τους άλλους.
Σίγουροι πως στην άλλη μεριά της όχθης ζούσαν άνθρωποι που, "τα θέλανε και τα πάθανε".
Ήρθε όμως τώρα ο καιρός, να χάσουνε την βολή τους, και τα μεγάλα έσοδα.
Και τώρα ξαφνικά συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.
Και τώρα τι;
Καιρός να συστηθούμε;
Ήρθατε στην αντίπερα όχθη με τους πολλούς, τους άλλους παρείσακτους αυτής της ζωής.

Εμείς μέναμε στη κόλαση απο πάντα.
Όσο για σας...
Καλώς ήρθατε.
απο τον Aaton

Στα χρόνια της χολέρας...

Πάντα έχω στα αυτιά μου τον ήχο της μητέρας μου που αγωνιούσε να "τακτοποιηθώ", όπως έλεγε μια δουλειά, ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο κι εγώ που ήθελα να κάνω την επανάστασή μου και να πάω στην Κούβα….

Στην Ελλάδα του σήμερα δεν υπάρχει μονιμότητα ούτε το αίσθημα της ασφάλειας , υπάρχει μόνο η νέα πραγματικότητα το κίνημα των νεόπτωχων…..

Το "σπίτι των ονείρων σου" έγινε ένα χρέος που... θα ξεπληρώνουν μέχρι και τα εγγόνια σου αν έχει μείνει τίποτα από την ακριβή διακόσμηση και το αυτοκίνητο δεν έχει βενζίνη ούτε για το διπλανό τετράγωνο…. Καθηλώθηκε κι αυτό με τις ελπίδες που σε κάνουν να περπατάς με δεκανίκια σε μια χώρα που παραπαίει ανάμεσα σε εταίρους που θέλουν το καλό της . Μπήκες κι εσύ σε αυστηρή επιτήρηση γιατί τα λάθη πληρώνονται και η αποχή πάντα υποδηλώνει συνενοχή….

Την περασμένη εβδομάδα συνάντησα ένα συμμαθητή μου στο δρόμο περπατούσε σκεφτικός με μια εφημερίδα στο χέρι…. Εμφανώς αλλαγμένος και με λιγότερα μαλλιά μου είπε ότι έψαχνε δουλειά αλλά ήταν δύσκολο να βρει είχε τελειώσει πολιτικές επιστήμες και ήθελε να εργαστεί σαν αθλητικογράφος όμως η εφημερίδα που έγραφε έκλεισε κι επειδή ήταν εδώ και μήνες άνεργος σκεφτόταν σοβαρά την αγγελία που είχε δει για αποθηκάριος στα ΙΚΕΑ… Μάλλον ξέχασαν να του αναφέρουν στο Πανεπιστήμιο ότι για να πετύχεις αρκεί να είσαι πλατινέ κυρία με μεγάλες γνωριμίες και φτωχό λεξιλόγιο….

Οι ισχνές αγελάδες έφτασαν, το να ζεις με δανεικά έγινε μόδα και το μέλλον γενικά φοβίζει αφού ακόμα και οι σωτήρες κρύφτηκαν…. Κι εγώ για το μόνο που δε μετανιώνω τελικά είναι που ποτέ δεν είχα μέλλον και η τάξη μου φέρνει ακόμα αλλεργία ,τελικά το να είσαι αποτυχημένος λειτουργεί λυτρωτικά στα χρόνια της χολέρας …..
γράφει η Vicky Zar στο taxalia