Ποιος απαγορεύει την ελπίδα;

Από τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση της ακροδεξιάς και των αγορών αναγκάστηκε να οδηγηθεί στις κάλπες, ήταν ξεκάθαρο πως η προεκλογική περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι η πιο σκληρή των τελευταίων δεκαετιών. Η επίθεση Άδωνι στον Λαζόπουλο ως «ισχυρότερου εκπροσώπου της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» κατά Μαυρουδή, έδωσε το στίγμα των τριών εβδομάδων που θα ακολουθήσουν. Έδωσε παράλληλα και μια γεύση των μέσων τα οποία θα χρησιμοποιήσουν απερχόμενη για να χτυπήσουν συνειδήσεις και θυμικό στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά από δυόμιση χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από την ανίερη συμμαχία των τεράτων του παρελθόντος, ο προεκλογικός τους τόνος αποκαλύπτει τη γύμνια της πολιτικής τους. Το γεγονός πως...

Τι κόσμος Θεέ μου!

Μπορεί ο χρυσός που έχει εξαχθεί από την γη από την γέννηση του ανθρώπινου είδους να χωράει όλος κι όλος σε τρεισήμισι πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων, αλλά μέσω των παραγώγων διαπραγματεύεται στις διεθνείς αγορές 92 φορές περισσότερη ποσότητα! Ας πούμε ότι μόλις το 1% των αγοραστών απαιτούν με την λήξη των συμβολαίων τους την εκπλήρωσή τους, την παραλαβή φυσικού προϊόντος. Τι θα συμβεί;

Είναι βέβαιο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, επειδή δεν υπάρχει τόσος χρυσός για να ικανοποιήσει τόσα πολλά αιτήματα. Από την άλλη, αυτό το παράδειγμα που μας παρουσίασε σε εκδήλωση της Ένωσης Πιστοποιημένων Αναλυτών ο κ. Θάνος Βαρβιτσιώτης από την...

Μαύρο από τις αγορές στις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου

Μα γιατί επιμένουν τόσο με την περίφημη υλοποίηση των αποφάσεων της Συνόδου κορυφής;

Μας λένε ότι πρέπει να κάνουμε ότι πρέπει κι ότι δεν πρέπει, ακόμη και να πάρουμε δυσάρεστα και παράλογα μέτρα προκειμένου να υλοποιηθούν και μάλιστα κατά γράμμα, οι αποφάσεις της 21ης Ιουλίου που ήταν λέει "πολύ θετικές για την Ελλάδα"(εξ ορισμού;).

Τι είναι άραγε αυτό που επιβεβαιώνει στην πράξη το ότι ήταν πράγματι θετικές αυτές οι αποφάσεις για την Ελλάδα ή για την Ευρώπη; Να σας πω τι; Απολύτως τίποτα.

Μας λένε επίσης ότι πρέπει να...

Ο καπιταλιστικός εμφύλιος ξεκίνησε

Ποτέ δεν πρέπει να απομονώνουμε τα οικονομικά γεγονότα. Οι αγορές ουδέποτε ενήργησαν ξέχωρα από τις κοινωνίες. Ουδέποτε θέλησαν απλά το κέρδος. Οι αγορές δεν είναι ρηχές, όπως κάποιοι άλλοι θέλουν να μας τις παρουσιάσουν. Πάντοτε είχαν και μια άλλη, κρυφή ατζέντα. Έναν προσανατολισμό ιμπεριαλιστικό, με στόχο (όπως και στο παρελθόν έχουμε γράψει από αυτή τη γωνιά) τη συγγραφή εκ νέου της ιστορίας.

Πολύ σωστά λοιπόν ο αναγνώστης μας θα αναρωτηθεί «που το πάνε λοιπόν οι αγορές». Για ποιο λόγο πραγματοποιούν μια τόσο περίεργη επίθεση ακόμα και στη Μέκκα του καπιταλισμού, τις ΗΠΑ ή χώρες «βαστάζους» με εδώ και 60 χρόνια ξεκάθαρα κεφαλαιοκρατική οικονομία όπως η Ισπανία, η Ιταλία κι ενδεχομένως η Γαλλία;

Ένας φίλος πρόσφατα διερωτήθηκε για το κατά πόσο οι...

Πάμε για άλλες φούσκες...

Οι Κεντρικές Τράπεζες ετοιμάζονται να τυπώσουν και πάλι χρήμα, κάτι που σημαίνει ότι θα δημιουργηθεί και πάλι μία «ευκαιρία» στις χρηματιστηριακές αγορές. Η αρχή έγινε από την FED και θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι σκοτεινοί ιππότες της στρογγυλής τραπέζης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν την κρίση θα οδηγήσει αυτόματα σε νέες φούσκες, όπως συνέβη και στο παρελθόν.

Αλλά ποιος νοιάζεται; Λεφτά να βγουν άμεσα και για τις μελλοντικές γενιές, ας κόψουν το κεφάλι τους. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Εδώ έχουμε τον δικό μας χαλκά: Θα πάμε ή όχι σε εκλογές; Θα ψηφίσει ο Μπάρμπα-Γιάννης τον εκλεκτό του κυρίου Παπανδρέου στην Άνω Ραχούλα;

Η εκτύπωση χρήματος είναι ο εύκολος δρόμος που πολλάκις μέχρι σήμερα έχουν επιλέξει οι κυβερνήσεις για να αντιμετωπίσουν δύσκολους γρίφους, όπως το «πως μπορεί κανείς να αγοράζει προϊόντα και υπηρεσίες μην διαθέτοντας χρήματα». Είναι ο λεγόμενος «χρυσός κανόνας», ότι τους κανόνες στην ζωή τους φτιάχνουν οι ισχυροί και φροντίζουν αυτοί -οι κανόνες- να εξυπηρετούν πλήρως τα συμφέροντά τους, ακόμη κι αν αντιστρατεύονται -οι κανόνες- την λογική.

Η κρίση που βιώνουμε δεν... είναι κάτι άλλο από το αποτέλεσμα της πολιτικής της υπερβάλλουσας ρευστότητας κατά τα προηγούμενα χρόνια. Τώρα, επαναλαμβάνουν ακριβώς το ίδιο κόλπο, έχοντας βρεθεί σε πραγματικό αδιέξοδο. Την συνέχεια την γνωρίζουμε όλοι: Θα δημιουργηθεί μία νέα φούσκα, που όταν σκάσει η σημερινή κρίση θα μοιάζει με βόλτα σε παιδική χαρά.

Όλα αυτά συμβαίνουν διότι η ατμομηχανή του παγκόσμιου καπιταλισμού, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είναι ανίκανες να περιορίσουν τα ελλείμματά τους. Μπορεί σήμερα να φαντάζει υπερβολικό ότι οι ΗΠΑ μπορεί να μεταβληθούν σε... Ελλάδα, αλλά θα ήταν ανόητο να αγνοήσει κάποιος αυτό το ενδεχόμενο.

Ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι τί θα πράξουν οι νέες μεγάλες δυνάμεις της Οικονομία. Κίνα και Ρωσία έχουν δύο επιλογές: Είτε να κάνουν κι αυτή την φορά πως δεν κατάλαβαν ή να κτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι. Κατά πάσα πιθανότητα θα γκρινιάξουν κι όλα θα σταματήσουν κάπου εκεί, αφού είναι ακόμα αδύναμοι πολιτικά για να μπορούν να επιβάλλουν τις δικές τους λύσεις.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό καλούμαστε να δούμε τι είναι το καλύτερο για την Ελλάδα. Καταρχήν, δεν είναι κακό να τρέχουν τα άλογα των διπλανών στάβλων. Το ότι τα δικά μας είναι κουτσά ή τα κουτσάναμε, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι από ένα πιθανό πάρτι στις διεθνείς αγορές. Στην χειρότερη των περιπτώσεων θα μας δώσουν πίστωση χρόνου. Είτε από λύπηση είτε από συμφέρον, καθώς δεν θα ήθελαν κάποιον επαίτη να εισέρχεται στην αίθουσα χορού και με την άθλια εμφάνισή του να αποθαρρύνει τις κυρίες και τους κυρίους του καλού κόσμου να επιδοθούν στην πίστα σε χορευτικές φιγούρες.

Αφήστε που αν περιμένουμε υπομονετικά μπορεί και να πέσει κάποιο κόκκαλο από το τραπέζι των χορτάτων και να ξεγελάσουμε έτσι την πείνα μας. Αν τελικώς επιβεβαιωθεί το σενάριο της νέας φούσκας θα αποδειχτεί πόσο ολέθρια επιλογή ήταν να βγούμε μόνοι μας στις αγορές και να βγάλουμε τα ματάκια μας με τα χεράκια μας. Ίσως τώρα να δεχόμασταν και κάποια πρόσκληση για τον χορό...

Θανάσης Μαυρίδης στο capital

Και τώρα επενδύουν στην πείνα των λαών...!

Σε κέρδη από την πείνα προσβλέπουν τώρα τα hedge funds

Οι τιμές των τροφίμων τραβούν ξανά την ανηφόρα δύο χρόνια μετά το μεγάλο άλμα τους και τη διατροφική κρίση που προκάλεσαν τότε, αυξάνοντας τους πεινασμένους του πλανήτη κατά 100 εκατ.

Αιτία για ακόμη μια φορά είναι η αχαλίνωτη κερδοσκοπία στα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης των εμπορευμάτων από τις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες και τα hedge funds, που ανακάλυψαν ξανά τα αγροτικά εμπορεύματα ως πηγή κέρδους.

Οι άγριες και μεθοδευμένες -μεγάλης κλίμακας- κινήσεις τους στις αγορές εμπορευμάτων φέτος οδήγησαν την τιμή του σιταριού σε άνοδο μεγαλύτερη του 70% από τα τέλη Ιουνίου, το κακάο σε ρεκόρ 33 ετών τον προηγούμενο μήνα, τη ζάχαρη σε υψηλά 30 ετών στις αρχές του έτους και ακόμη σε πολύμηνα υψηλά τη σόγια, το καλαμπόκι και τα υπόλοιπα αγροτικά προϊόντα.

Τα παραπάνω ιδρύματα που... στοιχηματίζουν στην αγορά δεν εμπλέκονται φυσικά στην πώληση ή τη διακίνηση των προϊόντων, δεν αγοράζουν συμβόλαια προκειμένου να προστατευθούν έναντι μελλοντικών κινδύνων στην παραγωγή. Αγοράζουν και πωλούν μαζικά συμβόλαια, επενδύουν σε ανοδική ή καθοδική πορεία των δεικτών εμπορευμάτων, διαμορφώντας τεχνητά τις τιμές, με αποκλειστικό στόχο να καρπωθούν τις διαφορές από τις διακυμάνσεις. Πρόσφατη μελέτη του FAO διαπιστώνει ότι μόλις το 2% των συμβολαίων εμπορευμάτων που συναλλάσσονται σήμερα στις αγορές καταλήγουν σε πραγματική ανταλλαγή των αγαθών.

Η εξέλιξη αυτή είναι απόρροια της χαλάρωσης της νομοθεσίας, που είχε θεσπιστεί στις ΗΠΑ το 1936 -και περιόριζε την κερδοσκοπία στα εμπορεύματα επί δεκαετίες-, στην περίοδο προεδρίας Μπιλ Κλίντον, ύστερα από επιτυχημένες πιέσεις των ιδρυμάτων του χρηματοπιστωτικού τομέα. Οδήγησε σε εκτόξευση των συναλλαγών στις αγορές εμπορευμάτων και την αποξένωση των τιμών από τα θεμελιώδη της φυσικής αγοράς, δηλαδή την προσφορά και τη ζήτηση.

Οι ποσότητες κακάο που συναλλάσσονταν μέχρι προσφάτως στις αγορές συμβολαίων ήταν για παράδειγμα 20πλάσιες της παγκόσμιας παραγωγής. Μετά την κρίση του 2008, οι μεγαλύτερες κυβερνήσεις του πλανήτη ξεκίνησαν διαδικασίες για τη δημιουργία ενός νέου κανονιστικού πλαισίου με μεγαλύτερη διαφάνεια στις αγορές.

Οι διαδικασίες αυτές παραμένουν για την ώρα... λόγια, αφού τίποτα απ' όσα θέσπισαν δεν έχει εφαρμοστεί. Κάτι που καθιστά τους σημερινούς ηγέτες και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού συνυπεύθυνους για τα εκατομμύρια ανθρώπων που θα πεινάσουν φέτος.
από το Ας μιλήσουμε επιτέλους

Τι κοινό έχει ο κουρέας της Αβάνας και ο συμβολαιογράφος της Αθήνας...

Κλειστό επάγγελμα σημαίνει εγγυημένη ελάχιστη αμοιβή, προστασία από τον ανταγωνισμό. Θα μπορούσε να αποτελεί μια διευρυμένη εκδοχή δημοσιοϋπαλληλίας. Και στις δυο περιπτώσεις το κόστος των προνομίων το επιμερίζεται η υπόλοιπη κοινωνία.

Παλαιότερα, μέχρι την είσοδο στην ΕΟΚ, είχαμε «κλειστούς» βιομηχάνους. Αρκεί να είχε κάποιος μπάρμπα στην Κορώνη (την εκάστοτε εξουσία) και εξασφάλιζε δάνεια (θαλασσοδάνεια) από τις κρατικά ελεγχόμενες τράπεζες και ήλεγχαν σχεδόν απόλυτα την αγορά για να στήσει επιχείρηση.

Οι δασμοί που υπήρχαν στα εισαγόμενα εξασφάλιζαν πελατεία για τα πολύ φθηνότερα, αλλά και ακόμη χειρότερης ποιότητας προϊόντα των βιομηχάνων του «γλυκού νερού» της εποχής εκείνης. Ήταν η εποχή που τα εισαγόμενα ήταν σύμβολο επίδειξης κοινωνικής ευημερίας για κάποιον.

Μετά άνοιξαν οι αγορές, οι περισσότεροι επιχειρηματίες του «γλυκού νερού» πήραν ότι είχαν κερδίσει ή ότι είχε απομείνει από τα θαλασσοδάνεια, τα πήγαν στην Ελβετία και στις περισσότερες επιχειρήσεις του θερμοκηπίου μπήκε λουκέτο.

Όσες επιχειρήσεις έμειναν εξελίχθηκαν για... να μπορούν να αντεπεξέλθουν στο διεθνή ανταγωνισμό. Σε κάποιους κλάδους όπως τα τσιμέντα τα καταφέραμε μια χαρά, σε κάποιους άλλους όπως η κλωστοϋφαντουργία τα πράγματα εξελίχθηκαν άσχημα. Τώρα όμως εν μέσω παγκοσμιοποίησης χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους με βάση τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα...

Δυστυχώς η επιστροφή στο παρελθόν, που λόγω απόστασης φαίνεται ειδυλλιακή, δεν είναι λύση. Εξάλλου το να περιμένουμε στην εποχή του ipad να σταματήσει η παγκοσμιοποίηση είναι σαν να περιμένουμε να σταματήσει η γη να κατέβουμε.

Ακόμη και η Κούβα αποφασίζει να ανοίξει χαραμάδα σε κάποια επαγγέλματα. Στη χώρα του Φιντέλ όλα τα επαγγέλματα είναι κλειστά. Το κράτος ρυθμίζει τα πάντα. Άπαντες έχουν δουλειά και πληρώνονται βρέξει χιονίσει με περίπου 10 ευρώ το μήνα οι χαμηλόμισθοι και με 15 οι μηχανικοί, γιατροί κλπ. Λαμβάνουν ακόμη κατά κεφαλήν ένα κιλό φασόλια, ένα κιλό ρύζι, εκατό γραμ. καφέ, ένα τέταρτο κοτόπουλο, λίγο χοιρινό το μήνα με δελτίο. Το ηλεκτρικό είναι δωρεάν αλλά και μέσα στην Αβάνα έχει λίγες ώρες τη μέρα.

Τα υπόλοιπα στη μαύρη αγορά που υπάρχει γύρω από την τουριστική βιομηχανία όπου οι τιμές είναι ίδιες με τις δικές μας. Πως τα βγάζουν πέρα; «Πως να πείσω τις κόρες μου 16 και 12 ετών ότι πρέπει να σπουδάσουν, όταν βλέπουν ότι στο πεζοδρόμιο μπορούν να βγάλουν σε ένα βράδυ τρία και τέσσερα μηνιάτικα» μου είχε πει μια ντόπια την τελευταία φορά που βρέθηκα στη Αβάνα τον περασμένο Χειμώνα.

Μια άλλη ανθηρή βιομηχανία είναι τα λαθραία πούρα καθώς οι περισσότεροι τουρίστες δεν ξεχωρίζουν από τη γεύση, τους πουλάνε ότι να ΄ναι για γνωστές μάρκες σε φθηνότερες τιμές. Σε εμένα έτυχε και από επίσημο μαγαζί, το κουτί που πήρα να είναι προσεκτικά παραβιασμένο. Όταν το έδειξα στον αρμόδιο απλά το πήρε και μου έδωσε ένα άλλο. Δεν έχω πειστεί ακόμη ότι εκείνα τα Μοντεκρίστο είναι αυτά που ξέρω. Προφανώς στον εισαγωγέα της Ευρώπης δεν περνάνε οι αλχημείες που περνάνε στου τουρίστες.

Λοιπόν, το Reuters έγραψε ότι το καθεστώς της Κούβας αποφάσισε να μειώσει την παρουσία του κράτους σε διάφορους μη στρατηγικής σημασίας τομείς όπως π.χ. τα κουρεία, όπου ο κουρέας θα έχει ευχέρεια να κινηθεί εντός ενός πλαισίου προκαθορισμένων τιμών. Αν θυμάμαι καλά και ο Γκορμπατσόφ μια χαραμάδα πήγε να ανοίξει, αλλά η πίεση ήταν τέτοια που τα σχέδια ανατράπηκαν...

Το ενδιαφέρον σε αυτή την περίπτωση είναι ότι Κούβα και Ελλάδα πραγματοποιούν μεταρρυθμίσεις προς την ίδια κατεύθυνση την ίδια ακριβώς περίοδο. Ανοίγουν κλειστά επαγγέλματα και μειώνουν την παρουσία του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα.

Ίσως η Κούβα είναι η μοναδική περίπτωση στον κόσμο που είμαστε μπροστά σε επίπεδο μεταρρυθμίσεων.
του Κώστα Στούπα στο Capital

Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο είναι πασιφανές...

Οι χρηματιστηριακές αγορές συνηθίζουν να εκπλήσσουν. Όπερ, να πράττουν τελικά αυτό που ο κοινός νους δεν αναμένει να λάβει χώρα. Θα έλεγε κανείς μάλλον ότι οι αγορές υπάρχουν ακριβώς γιατί εκπλήσσουν.

Εκ του μακρόθεν και σε χρόνο παρελθόντα ο χρηματιστηριακός ρους μοιάζει βαρετά προβλέψιμος. Εκ του συστάδην όμως και σε χρόνο ενεστώτα μοιάζει με καυτή πατάτα που ψάχνεις γρήγορα να ξεφορτωθείς από τα χέρια σου.

Όπως έχουμε ξαναγράψει πολλάκις αυτό που συμβαίνει τελικά στις χρηματιστηριακές αγορές είναι το αδιανόητο. Το ίδιο συμβαίνει και στη λοιπή ανθρώπινη ιστορία...

Στις αρχές του 2007 τόσο στο Χ.Α. όσο και στις λοιπές χρηματιστηριακές αγορές η άνοδος από το 2003 μέχρι και το 2006 είχε εθίσει τον κοινό νου στη μακαριότητα των θετικών προσδοκιών. Το σκηνικό ανατράπηκε το καλοκαίρι του 2007.

Στις 30 Ιανουαρίου του 2009 γράφαμε: «Τα χαμηλά του Μαρτίου του 2008 στις 3.700 μονάδες θεωρήθηκαν από πολλούς ο πυθμένας αυτής της κρίσης. Το αδιανόητο! Αυτό που δεν περίμενε κανείς προέκυψε το Φθινόπωρο του 2008. Από τις 3.500 μονάδες τον Αύγουστο του 2008 στα τέλη του Οκτωβρίου του ιδίου χρόνου ο Γενικός Δείκτης του ΧΑ είχε προσγειωθεί ανώμαλα στις 1.700 μονάδες.

Τώρα κοντά στις 1.700 μονάδες αρχές του 2009, άπαντες εθισμένοι στην αρνητική ψυχολογία που δημιούργησε η καταστροφή του 2008 αδυνατούν να πιστέψουν σε ένα θετικό ενδεχόμενο».

Περί τις 300 μονάδες παρακάτω ο συρμός θεωρούσε δεδομένη την βουτιά για άλλες 1.000 μονάδες. Ακολούθησε όμως μέσα σε μισό χρόνο μια άνοδος της τάξης του 100% και έδωσε τα τελευταία εύκολα κέρδη πριν μια περίοδο νευρικότητας και βασανιστικής συσσώρευσης.

Όπως επίσης λέμε κατά τακτά διαστήματα από τα τέλη του 2008 και εντεύθεν κάθε ανοδικός χρηματιστηριακός κύκλος έχει τρεις φάσεις. Τα εύκολα κέρδη τα δίνει στην πρώτη και στην τρίτη φάση...

Η πρώτη τα έδωσε. Μπορεί το ΧΑ να φλερτάρει με τα χαμηλά του Μάρτη του 2009 μετά το ράλι, αλλά οι διεθνείς αγορές παραμένουν στις παρυφές των 1.100 μονάδων.
Υπάρχει μια σύγχυση για τα όρια της αμερικάνικης και κινέζικης οικονομικής ανάκαμψης στο δεύτερο εξάμηνο. Νομίζω ότι κι αυτό ήταν αναμενόμενο. Μέχρι να ξεκαθαρίσει αυτή η κατάσταση, οι αγορές προσφέρονται μόνο για εξερεύνηση των μετοχών που θα σκυταλοδρομήσουν στον επόμενο κύκλο.

Ανάλογα με το αν μπούμε σε νέα ύφεση ή όχι. Υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες να έχουμε μια δεύτερη υφεσιακή βουτιά αλλά ας μη τη θεωρούμε δεδομένη.

Όλα τα θεμελιώδη επιχειρήματα συγκλίνουν στο ότι βρισκόμαστε στο μεγαλύτερο αδιέξοδο όλων των εποχών. Μια προσεκτική παρατήρηση της χρηματιστηριακής ιστορίας μαρτυρά ότι όλες οι διορθώσεις κάπως έτσι τελειώνουν χωρίς να διαφαίνεται διέξοδος.
του Κώστα Στούπα στο capital

Η Ελλάδα στο ΔΝΤ και το τέλος της Γερμανικής ισχύος

Ακούμε ότι υπερκαλύφθηκε η ανάγκη του ελληνικού δημοσίου για δανεικά ύψους 1,2 δισ. ευρώ κατά τη δημοπρασία εντόκων γραμματίων διάρκειας 52 και 26 εβδομάδων που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 13 Απριλίου. Πρόκειται, να σημειωθεί για την πρώτη δημοπρασία που πραγματοποιείται μετά τη συμφωνία για τη χορήγηση δανείου στην Ελλάδα από Ευρωζώνη και ΔΝΤ, η οποία πανηγυρίστηκε από τα ελληνικά media λες αποτελούσε την επιτυχή διέξοδο από την κρίση.Μια ματιά ωστόσο στους αριθμούς που περιγράφουν τα επιτόκια του τελευταίου βραχυπρόθεσμου δανεισμού οδηγεί σε οδυνηρά συμπεράσματα:

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), το επιτόκιο των ετήσιων εντόκων γραμματίων διαμορφώθηκε στο 4,85% από 2,20% που ήταν στην προηγούμενη δημοπρασία του Ιανουαρίου. Το επιτόκιο των εντόκων γραμματίων εξάμηνης διάρκειας διαμορφώθηκε στο 4,55% από 1,38% τον Ιανουάριο. Αξίζει να σημειωθεί ότι για ανάλογους δανεισμούς δανείζεται με επιτόκια 1% και 0,4 % αντίστοιχα.

Οι αριθμοί αυτοί πολλοί απλά επιβεβαιώνουν όλα... αυτά που έχουν γραφτεί και στον skakisti το τελευταίο διάστημα: Η χώρα πάει τρέχοντας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κοιτώντας λίγο πιο προσεκτικά την κατάσταση, βλέπει κανείς ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα η οποία οδεύει προς το ΔΝΤ και κατά συνέπεια… μέσα στο στενό κορσέ του αμερικανικού ελέγχου και επιρροής. Την Ελλάδα ακολουθούν και οι υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Μαζί με αυτές ήδη στοιχίζονται στον προθάλαμο του αμερικανικού ελέγχου και πολλές χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

Το πολιτικό συμπέρασμα είναι προφανές: Η Γερμανία δεν μπόρεσε ή δε θέλησε να δώσει τη μάχη για τη διατήρηση της κυριαρχίας και της επιρροής που διεκδίκησε ως η οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης. Το Βερολίνο φαίνεται ότι αναδιπλώνεται εγκαταλείποντας θέσεις επιρροής που κέρδισε μετά το τέλος του διπολισμού και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι τελευταίες εξελίξεις, δηλαδή ο πανάκριβος βραχυπρόθεσμος δανεισμός του ελληνικού δημοσίου, επιταχύνει τη διαδικασία ανάμειξης του ΔΝΤ (δηλαδή της Ουάσιγκτον) όχι μόνο στην ελληνική αλλά συνολικά στην Ευρωπαϊκή οικονομία. Το μοντέλο αποδιάρθρωσης είναι πλέον προφανές: Η Ελλάδα θα προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης. Οι Ευρωπαίοι Εταίροι θα δανείσουν με το αζημίωτο την Ελλάδα (ακριβότερα απ ότι δανείζεται η Βιρμανία) για να καλύψει την προσεχή τριετία τις υποχρεώσεις της από προηγούμενα δανεικά. Την διαχείριση της διαδικασίας θα αναλάβει η Ουάσιγκτον μέσω του ΔΝΤ.

Ο έλεγχος της διαδικασίας, ωστόσο, καθορίζει τους κανόνες και τους όρους του παιχνιδιού. Για να τρέχουν τα νέα δανεικά, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να ξεπουλήσει (εχέγγυα) ό,τι έχει απομείνει απούλητο. Από τον ΟΠΑΠ, μέχρι τις παραλίες, από τον ΟΣΕ μέχρι την… Ακρόπολη, από τη ΔΕΗ, μέχρι την ΕΥΔΑΠ.

Τα εναπομείναντα φιλέτα που θα προσφερθούν ως αντάλλαγμα στους «επενδυτές» που υπό την αιγίδα αν όχι την καθοδήγηση του ΔΝΤ περιμένουν ως κοράκια την κατάλληλη στιγμή για να εφορμήσουν.

Με τον τρόπο αυτό οι «αγορές» ξεκινώντας από την παραπαίουσα Ελλάδα θα αρχίσουν το ροκάνισμα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, δηλαδή της γερμανικής ισχύος...

Γιώργο, υπάρχουν και οι εφεδρείες...

Ωραία.
Καταλήξαμε στο αξίωμα: για όλα (ή έστω τα περισσότερα...) φταίνε οι Αγορές. Με κεφαλαίο «Α», όπως συνηθίζεται να αναγράφονται οι «θεότητες», ακόμη και οι «δαιμονικές». Δυστυχώς αυτού του τύπου τα αξιώματα, κατάλοιπα μιας λαϊκίστικης αριστερόφωνης βλακολογίας, που άνθησε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης, ακόμη προσφέρει καταπραϋντικές απαντήσεις. Σε ρεαλιστικές λύσεις υστερεί λίγο...

Γιατί οι Αγορές, οι «άσπλαχνες», οι «ανελέητες», οι «κερδοσκοπικές» αποτελούν τον μόνο μηχανισμό πίστωσης και δανεισμού στον σύγχρονο κόσμο. Με αυτές είμαστε καταδικασμένοι να συνυπάρξουμε, να τις πείσουμε, να επικοινωνήσουμε. Μήπως λοιπόν είναι χρηστικότερο, αντί να τις δαιμονοποιούμε, να επιχειρήσουμε να τις «διαβάσουμε», όπως αυτές μας «διαβάζουν» καθημερινά;

Και τι διαβάζουν; Τα συμπτώματα μιας... χώρας σε ολοκληρωτική κρίση, όπου κάποιοι (και αναφέρομαι στον πρωθυπουργό) προσπαθούν να ανακαλύψουν μια οδό διαφυγής από τη χρεοκοπία. Και κάποιοι άλλοι (οι περισσότεροι υπουργοί) σφυρίζουν αμέριμνα. Τα παραδείγματα αφθονούν.

Υπουργός πρωταγωνιστεί καθημερινά στα «πρωινάδικα» της τηλεόρασης, τη στιγμή που στον χώρο ευθύνης του τα ελλείμματα τρέχουν με ρυθμό 110 εκατ. ευρώ τον μήνα. Επιπροσθέτως έπειτα από έξι μήνες δεν έχει καταφέρει ακόμη να ορίσει διοικήσεις στους εποπτευόμενους οργανισμούς.

Υπουργός καταργεί νόμο του «επάρατου» προκατόχου του και τον ξαναφέρνει σε φωτοτυπία έξι μήνες μετά, με «πράσινες» πινελιές και οικολογικό «γαρνίρισμα».

Υπουργός και υφυπουργός, στη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, τον τουρισμό, πλακώνονται σιωπηλά έξι μήνες για τις αρμοδιότητες και τη «λεζάντα».

Υπουργός, ενώ εκκρεμούν προς αξιοποίηση κονδύλια 20 δισ. από το ΕΣΠΑ, προγραμματίζει για (περίπου) τον... Μάιο να έχει έτοιμο τον νέο νόμο αξιοποίησής τους.

Αλήθεια τι να «διαβάσουν» οι Αγορές, όταν σε συνθήκες δημοσιονομικής κατάρρευσης το υποτιθέμενο «υπερόπλο» της κυβέρνησης, ο νέος φορολογικός νόμος, βρίσκεται για μήνες σε συνθήκες... διαβούλευσης, ενώ κλείνει και μήνα στο «μαιευτήριο» της κοινοβουλευτικής συζήτησης;

Οταν -το ξαναλέμε- σε συνθήκες «ολοκληρωτικού οικονομικού πολέμου», στο «war room» της κυβέρνησης, το οικονομικό επιτελείο, οι «στρατηγοί» είτε δεν μιλιούνται μεταξύ τους, είτε δεν συνεννοούνται, είτε, όταν κάθονται στο ίδιο τραπέζι, τσακώνονται;

Αλήθεια σε ποια αναπτυγμένη χώρα ο «θησαυροφύλακας» των 300 δισ. ευρώ, ο υπεύθυνος για τη διαχείριση του δημόσιου χρέους μετέχει ως πανελίστας σε τηλεοπτικές εκπομπές; Από τα «basis points» των spreads στο κυνήγι λίγων μονάδων αναγνωρισιμότητας...

Τη στιγμή λοιπόν που όλα αυτά τα απίθανα «αν» και «όταν» αποτελούν δυστυχώς την τρέχουσα πραγματικότητα της χώρας μας, τι θα «διαβάσουν» οι Αγορές; Σίγουρα όχι ότι το πολιτικό προσωπικό διαθέτει νου και γνώση να διαχειριστεί μια «πυρηνικού» τύπου οικονομική κρίση. Ας το σκεφτούμε και από τη δική τους οπτική: Θα αγόραζε σήμερα κάποιος Ελληνας επενδυτής ομόλογα... Κιργιζίας; Τηρουμένων των αναλογιών, λίγοι ξένοι επενδυτές είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν τα χρήματά τους σε μια χώρα, όπου η διακυβέρνηση φαντάζει για τα «συμβατικά» τους μυαλά ως άσκηση στα «extreme sports».

Οσο περνάει (όλο και πιο δύσκολα...) ο καιρός, είναι πιθανό η χώρα -εκτός από δανειστές- να χρειάζεται να περάσει και από το «στάδιο του καθρέφτη». Μια διαδικασία ωρίμανσης και αυτοαναγνώρισης. Να καταλάβει ότι πέραν από πρόβλημα οικονομικό, έχει πρόβλημα κοινωνικό, ηθικό και πολιτισμικό. Εν τέλει υπαρξιακό. Και σε πρώτη και τελευταία ανάλυση, πρόβλημα πολιτικό.

Μήπως, αντί να περιμένουμε μοιραίοι και άβουλοι την πραγμάτωση του «πολιτικού κραχ», είναι προτιμότερο να αναζητήσουμε λύσεις ομαλής εξόδου από την πολιτική κρίση, που είναι και η καρδιά του οικονομικού προβλήματος;

Οι ανά την επικράτεια παρέες, ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης, κουβεντιάζουν συνεχώς το τελευταίο διάστημα για την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού, το οποίο υποτίθεται ότι μας εκπροσωπεί στη διακυβέρνηση της χώρας. Και σήμερα και χθες. Και πιθανώς αύριο. Μήπως αυτή η κουβέντα σύντομα πρέπει να εξελιχθεί σε δημόσιο λόγο;

Δεν χρειάζονται δραματοποιήσεις και πολιτικές ανατροπές. Με τα ισχύοντα πολιτικά δεδομένα, με την κυβέρνηση που επιλέξαμε στις 4 Οκτωβρίου, υπάρχουν άνθρωποι και από το κυβερνών κόμμα (λίγοι, αλλά υπάρχουν...) και από το παλιότερο κυβερνητικό προσωπικό και από τις τράπεζες και από τον λοιπό επιχειρηματικό κόσμο και από τη δημόσια διοίκηση και από τα πανεπιστήμια που μπορούν να κάνουν πολύ καλύτερα τη δουλειά από τους υπάρχοντες.

Κύριε Παπανδρέου, δεν ρίχνετε μια ματιά στις εφεδρείες; Μια ματιά όμως, χωρίς παρωπίδες. Δια γυμνού οφθαλμού, που λένε...
γράφει ο Θανάσης Τσεκούρας στο Έθνος

Έρχεται η φούσκα των ομολόγων έτοιμη να σκάσει...

Ο συρμός στις αγορές κάνει πάντα λάθος. Το 2008 και στις αρχές του 2009 ο μέσος όρος περίμενε τις 500 μονάδες και φρόντιζε να διώχνει μετοχές ακόμη και όταν οι μεγαλύτερες ζημιές της πτώσης είχαν γραφεί.

Στην κρίση του 2008 πολλοί Έλληνες κεφαλαιούχοι έπαθαν ζημιές από ξένες μεγάλες τράπεζες και τις μετοχές τους όπου είχαν καταφύγει για μεγαλύτερη ασφάλεια.

Το 2010 τραβούσαν τις καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες για να βρουν την ασφάλεια στις ξένες τράπεζες, αλλά και τα γερμανικά ομόλογα... Ειδικά τα τελευταία!

Όμως σε παρόμοιες εποχές δεν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια πουθενά... Πολύ περισσότερο εκεί που νομίζει ο μέσος όρος και τα πρωτοσέλιδα...

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά...

Η απόφαση της ΕΚΤ, την εβδομάδα που πέρασε, έστειλε στις καλένδες την απόφαση του Γιουρογκρουπ την ίδια μέρα. Ποιον ενδιαφέρει η λύση τελευταίας ανάγκης όταν η κεντρική τράπεζα ανοίγει τους κρουνούς της ρευστότητας.

Ίσως η απόφαση αυτή να φανεί χρήσιμη κάποτε στο μέλλον αν αλλάξουν οι συνθήκες. Ίσως πάλι αφορά αποκλειστικά το δημόσιο πολιτικό διάλογο της Γερμανίας και την ανάγκη της κας Μέρκελ να δείξει στους Γερμανούς ψηφοφόρους ότι έμεινε σταθερή στις θέσεις της.

Η τακτική της Γερμανίδας καγκελαρίου επιβεβαίωσε την παραδοχή που θέλει τις μεγαλύτερες υποχωρήσεις να κρύβονται πίσω από τις περισσότερο αδιάλλακτες πολιτικές κορώνες.

Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν, η απόφαση της ΕΚΤ επί της ουσίας δείχνει την κατεύθυνση μέσω της οποίας και η δεύτερη μεγάλη κεντρική τράπεζα μετά την FED προσανατολίζεται να αντιμετωπίσει το γόρδιο δεσμό των συσσωρευμένων χρεών και καχεξία της οικονομικής ανάπτυξης.

Είναι το μοντέλο της χαλαρής νομισματικής πολιτικής όπως ανέμεναν αρκετοί ήδη από το Φθινόπωρο του 2008, κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Το μοντέλο που οδηγεί σε ανάκαμψη ήδη τη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη και έχει απογειώσει τις μετοχές το τελευταίο δωδεκάμηνο.

Είναι φυσικό, αυτό το μοντέλο χρηματιστηριακά να δημιουργεί βίαιες μεταπτώσεις τόσο τις αγορές όσο και τους ρυθμούς ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας.

Αυτό μου μας δείχνει η τελευταία απόφαση που δημοσιοποίησε ο Ζαν Κλωντ Τρισέ είναι η επιβεβαίωση της στρατηγικής εξόδου από την κρίση μέσω της εκτύπωσης χρήματος, τρομπαρίσματος του στην πραγματική οικονομία και πληθωρισμού του χρέους.

Αυτό περιμέναμε από το 2008. Η τελευταία απόφαση είναι άλλο ένα λιθαράκι στην άποψη ότι τα χαμηλά του 2009 μάλλον αποτελούν τα ονομαστικά χαμηλά του καθοδικού χρηματιστηριακού κύκλου που ξεκίνησε το 2000.

Έρχεται η φούσκα των ομολόγων…

Μια χαλαρή νομισματική πολιτική θα οδηγήσει σε πληθωριστικές προσδοκίες άμεσα. Αν στα επόμενα τρία με πέντε χρόνια θα πάμε σε ένα ήπιο ελεγχόμενο πληθωρισμό του 5-6% ή έναν καταστροφικό ανεξέλεγκτο πληθωρισμό των δεκάδων ή εκατοντάδων ποσοστιαίων μονάδων δεν μπορούμε να το ξέρουμε ακόμη.

Ανάλογα την περίπτωση ελεγχόμενου ή ανεξέλεγκτου πληθωρισμού θα έχουμε και διαφορετικές προτεραιότητες σε επενδυτικές επιλογές όπως μετοχές, χρυσός, και εμπορεύματα... Αυτό όμως θα το δούμε προσεχώς.
Προς το παρόν πρέπει να εστιάσουμε στο πρόβλημα που ενδεχομένως να προκύψει προσεχώς στην αγορά των ομολόγων.

Κάποιος που πριν λίγες μέρες αγόρασε δεκαετή γερμανικά ομόλογα με επιτόκιο 3,5% ίσως νοιώθει πολύ ασφαλής. Είναι έτσι όμως;

Αν σε τρία χρόνια από σήμερα έχουμε ένα πληθωρισμό της τάξης του 5-6% και η ΕΚΤ ανεβάσει το βασικό επιτόκιο από το 1% στο 3-4%, με τι επιτόκιο θα εκδίδει τότε δεκαετή ομόλογα το γερμανικό δημόσιο;

Ίσως 6-7%; Τι θα συμβεί στα σημερινά δεκαετή με κουπόνι 3,5% όταν η αγορά θα προσφέρει κουπόνια με διπλάσια απόδοση;

Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη, όλοι θα τρέχουν να ξεφορτωθούν τις παλιές εκδόσεις των ομολόγων σε τιμές χαμηλότερες από αυτές που τα αγόρασαν.

Αυτό μάλλον θα αποτελέσει την αφορμή να σκάσει η φούσκα των παλιών ομολόγων. Σε ποσότητες η αγορά των ομολόγων είναι πολλή μεγαλύτερη από αυτή των μετοχών.

Σε περιόδους πληθωρισμού, χρυσός, εμπορεύματα και μετοχές καλύπτουν καλύτερα τις απώλειες και αποδίδουν και κέρδη στους ικανούς χειριστές. Το με ποια σειρά θα εξαρτηθεί από τα δεδομένα και τις ιδιαίτερες συνθήκες στους επόμενους μήνες και χρόνια...
capital

Ντροπή για τον σύγχρονο Ευρωπαϊκό πολιτισμό!

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας δεν είναι οικονομικό το πρόβλημα... Ζούμε ιστορικές στιγμές απίστευτης κατάντιας του ακμαιότερου πολιτισμού που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης και του οποίου είμαστε μέλος.. Απίστευτο και όμως αληθινό. Έφτασε ο πολιτισμός μας στο σημείο να κυβερνούν τον κόσμο μια φούχτα καθίκια με γραβάτες που αποκαλούνται «αγορές».. Ποτέ δε γονάτιζαν έτσι συστήματα διακυβέρνησης και ολόκληρα κράτη μπροστά στις κερδοσκοπικές κινήσεις μερικών αλητών και αγοραίων τεχνοκρατών..

Η δύναμη του ατόμου στην απόλυτη κορύφωση της... Η ανάδειξη της ατομικότητας, που ευνόησε ο Διαφωτισμός και οδήγησε στο πέρασμα από το μεσαίωνα στη νεωτερικότητα, δεν οδήγησε μόνο στην ελευθερία και ανάπτυξη του ατόμου αλλά εξελίχτηκε και στις πιο ακραίες και χυδαίες ατομικιστικές μορφές της οι οποίες πλέον έχουν κατισχύσει επί όλων των άλλων. Δεν έχει καταργηθεί μόνο... η εθνική ανεξαρτησία. Η δικτατορία της αγοράς κατάργησε ουσιαστικά και κάθε στοιχειώδη δυνατότητα επιλογής, δηλαδή ελευθερίας κάθε φτωχού και αδύναμου πολίτη ακόμα και κράτους.

Ο Διαφωτισμός και τα συνθήματα της Γαλλικής επανάστασης για ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα, που φώτισαν τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό δεν έχουν πια καμιά αξία μπροστά στην επέλαση των αξιών της αγοράς. Τόσοι αγώνες και αίμα για δημοκρατία και ελευθερία για να γίνει η ζωή μας μια αξία της αγοράς και αυτό είναι η μέγιστη κατάντια του σύγχρονου Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που ξεκίνησε παίρνοντας φως απ την Ελλάδα για να δοκιμαστεί ύστερα από χιλιάδες χρόνια πάλι στην Ελλάδα..

Η κατάντια λοιπόν δεν είναι οικονομική αλλά πρωτίστως βαθύτατα πολιτιστική. Όταν υποχωρεί ο πολιτισμός, όταν δηλαδή υποχωρούν οι αξίες που στηρίζουν τον άνθρωπο και την κοινωνία και επικρατεί η παντελώς ανεξέλεγκτη αγορά, τότε κάθε κρίση είναι αυτονόητη συνέπεια. Το οικονομικό αδιέξοδο είναι απλώς απόρροια της ηγεμονίας των αξιών της αγοράς επί ενός ολόκληρου πολιτισμού και στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα βιώνει επιπλέον και τον δικό της καημό. Η εμπορικές, ανταγωνιστικές και ατομικιστικές αξίες, έθρεψαν τη διαφθορά και τη λαμογιά και ισοπέδωσαν κάθε μορφή κοινωνικής συνείδησης και δημοσίου συμφέροντος. Με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού, άρπαξαν, λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας, εξαπάτησαν, αδιαφόρησαν, κοίταξαν μόνο την πάρτη τους και οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. Τώρα πια βρισκόμαστε ενώπιον της μεγαλύτερης κοινωνικής αδικίας στην ιστορία του ελληνικού έθνους. Αυτοί που δεν έφταιξαν είναι πάλι αυτοί που πληρώνουν..

Και δεν είναι τόσο το γεγονός ότι τα μέτρα οδηγούν κατ ευθείαν στο βούλιαγμα της οικονομικής ύφεσης.. Δεν πονάει τόσο η απώλεια ενός μισθού όσο η χαμένη μας αξιοπρέπεια που κείτεται βυθισμένη στους καναπέδες μας. Ο απλός λαός, λέει ο πρωθυπουργός, τον παρακαλάει για να προσφέρει το μισθό του ώστε να σωθεί η χώρα! Δυστυχώς πιστεύω στην αλήθεια που κρύβει αυτό το χονδροειδές ψέμα. Δεν έχουν ισοπεδωθεί μόνο συνειδήσεις αλλά και κάθε αίσθηση αδικίας και ικανότητας αντίστασης πολιτικής και κοινωνικής. Δεν είναι μόνο το ξεπούλημα μιας υποτιθέμενης σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Είναι και η ανικανότητα της αριστεράς να προσφέρει ένα αξιόπιστο όραμα ενισχύοντας έτσι την παθητικότητα και την αίσθηση της ματαιότητας. Μια γενική κακομοιριά βουλιάζει στους καναπέδες μπροστά στην τηλεόραση.

Σήμερα η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι σαν το βουνό που γονάτισε και μαζί της και ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός.. Να βγούμε στους δρόμους.. Όχι γιατί έτσι θα πάρουν τα μέτρα πίσω.. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει.. Αλλά για να μειώσουμε κάπως την ντροπή και να νιώσουμε λίγη αξιοπρέπεια..
από το SOFISTIS

Μετά το δάκτυλο της ..Αφροδίτης, τώρα και ο Παρθενώνας!

Σε σας απευθύνομαι κε Γερουλάνε και σε σας κε Πετσάλνικε που καλέσατε τον γερμανό πρεσβευτή να ..απολογηθεί για κάτι που έγραψε ένα ιδιωτικό περιοδικό(!) Αφήστε τους επικοινωνιακούς πασοκισμούς και γελοιότητες και αν πραγματικά θέλετε να προστατέψετε κάποια πράγματα υπάρχει τρόπος. Τουλάχιστον ας κάνει επισήμως το ελληνικό δημόσιο τις απαραίτητες μηνύσεις και αγωγές στις «αγορές» που εκτός των άλλων εκμεταλλεύονται διαφημιστικά και χωρίς την απαιτούμενη άδεια τα μνημεία μας όπως η νέα τους χυδαιότητα απέναντι στον Παρθενώνα!!

Φυσικά και πάλι πρωταγωνιστούν κάτι διεθνή καθίκια με κοστούμια που αποκαλούνται «αγορές». «Αν πιστεύετε ότι το ευρώ βαδίζει στην καταστροφή, επικοινωνήστε μαζί μας», λέει η διαφήμιση των χρηματοοικονομικών καθικιών της εταιρείας IG INDEX, η οποία εικονογραφεί την… καταστροφή (το ruin στα αγγλικά) με τo… ερείπιο του Παρθενώνα! Για να μη μείνει σε κανέναν η αμφιβολία για το τι εννοούμε όταν λέμε ερείπιο του ευρώ..

Η διαφήμιση δημοσιεύτηκε στον... βρετανικό τύπο χωρίς καμία άδεια από το ελληνικό υπουργείο πολιτισμού και τουρισμού για τη χρήση της εικόνας. Πρόκειται, δηλαδή, για πλήρη περιφρόνηση της χώρας μας. Όπως υπενθυμίζει και η Αγγελική Κώττη στο «Έθνος» το ελληνικό κράτος διά του υπουργείου έχει τα πνευματικά δικαιώματα του μνημείου, δηλαδή το περίφημο «κοπιράιτ», έννοια εξαιρετικά ισχυρή διεθνώς και προκειμένου να χρησιμοποιηθεί οπουδήποτε οποιαδήποτε φωτογραφία θα πρέπει να υπάρχει γραπτή άδεια.

Στην προκειμένη περίπτωση θα έπρεπε, μάλιστα, να δοθεί από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, επειδή η Ακρόπολη των Αθηνών ανήκει στα μνημεία της ΟΥΝΕΣΚΟ. Η χώρα μας έχει πλέον το δικαίωμα να προσφύγει στη Δικαιοσύνη και να ζητήσει ηθική ή ακόμη και υλική αποζημίωση για την κακοποίηση της εικόνας ενός κορυφαίου μνημείου. Οι αρμόδιοι θα πρέπει να ζητήσουν συγνώμη και να αποδείξουν ότι μεταμελήθηκαν. Η περίπτωση είναι παρόμοια με του γερμανικού περιοδικού που χρησιμοποίησε την Αφροδίτη της Μήλου, δυστυχώς όμως διαφέρει νομικά ως προς το ότι τα «δικαιώματα» του μνημείου μας ανήκουν μεν, αλλά το άγαλμα βρίσκεται στο Λούβρο.

Το θέμα δεν προσφέρεται για Ελληναράδικη καπηλεία κε Γερουλάνε (που είστε ο αρμόδιος υπουργός πολιτισμού) και κε Πετσάνλικε που κοντεύετε να ξεπεράσετε σε ..πατριωτισμό ακόμα και τον γελοίο τον Καρατζαφέρη. Έχουν δίκιο οι ξένοι σε μερικά πράγματα. Άλλωστε όντως το πολιτικό μας κατεστημένο, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι όλοι τους γελοία αναρριχητικά της εξουσίας και τιποτένιοι κυνηγοί της ψήφου των πολιτών. Όμως η κατηγορία συλλήβδην ενός λαού ως απατεώνα είναι α μη τι άλλο προκλητικός ρατσισμός και η απρέπεια σε μνημεία, όπως στο άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου αλλά και τώρα στον Παρθενώνα, είναι χυδαιότητα και αλητεία απέναντι στον παγκόσμιο πολιτισμό γιατί αυτά τα σύμβολα δεν είναι μόνο δικά μας..
Ιδού λοιπόν η Ρόδος κύριε Πετσάλνικε και κε Γερουλάνε και ιδού και ο Παρθενώνας!
Εκτός και αν φοβάστε μήπως σας ανεβάσουν τα ..επιτόκια!
από το SOFISTIS

Πρωθυπουργός των Ελλήνων πολιτών ή εκπρόσωπος των αγορών…;

Αυτές τις μέρες στη βουλή διεξάγεται μία συζήτηση… Συζήτηση τρόπος του λέγειν δηλαδή, αφού πρόκειται για αλληλουχία μονολόγων ελάχιστων που παραβρίσκονται και περιμένουν βαριεστημένα να περάσει η ώρα, να τελειώσει η συνεδρίαση και να την “κάνουν” για καφεδάκι και ουζάκι!

Η εικόνα της βουλής κατά τη διάρκεια συζήτησης του σοβαρότερου νομοθετήματος του κράτους (του προϋπολογισμού) είναι εξίσου άθλια με την εικόνα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον… Αυτούς του κυρίους, που νομοθετούν στο όνομά μας αλλά βαριόνται να εκπληρώσουν τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους, τους πληρώνουμε αδρά και τους εξασφαλίζουμε πλουσιοπάροχα γηρατειά για να περνάνε την ώρα τους στο καφενείο της βουλής ή του Κολωνακίου! Οι κύριοι αυτοί κανονίζουν πώς θα μάς γδάρουν για να ζουν πλουσιοπάροχα και να φανούν αντάξιοι των πραγματικών τους αφεντικών, που φυσικά δεν είναι ο Ελληνικός λαός!

Γιατί να κουράζονται οι άνθρωποι; Πού να... τρέχουν παραμονιάτικα; Έχουν να κανονίσουν τις διακοπές τους, τα ψώνια τους, τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις… Μήπως δίνουν άλλωστε λογαριασμό σε κανέναν; Μήπως αφαιρείται μέρος του μισθού τους όταν απουσιάζουν; Εδώ τους πληρώνουμε εξτρά για να συμμετέχουν στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, λες και δεν είναι μέρος των υποχρεώσεών τους η συμμετοχή τους σε όποια διαδικασία απαιτείται για τη σωστή λειτουργία του κοινοβουλίου!!! Δηλαδή τους δίνουμε τόσα λεφτά για να περνάνε κάπου-κάπου από την ολομέλεια…; Εδώ που τα λέμε όμως μήπως αυτοί φταίνε; Τους ζητήσαμε ποτέ να συμμορφωθούν; Απαιτήσαμε να μην πληρωθούν όταν απουσιάζουν…; Εδώ ψηφίζουν δι’ αλληλογραφίας!!!

Ας πάμε τώρα στα του προϋπολογισμού… Πρόκειται για άλλον έναν προϋπολογισμό κοροϊδίας που θα υπερψηφιστεί, αφού (όπως μας είπε και ο κος Παπακωνσταντίνου προ ημερών) το κυβερνών κόμμα διαθέτει αρκετές ψήφους για να περάσει ό,τι νομοθέτημα θέλει! Και φυσικά έχουμε αποδεχτεί όλοι τη λογική της “κομματικής πειθαρχίας” και της καταπάτησης του συντάγματος που απαιτεί ανεξαρτησία του βουλευτή και ελεύθερη βούληση… Και έχει και τα συνδικάτα του χεριού του, όπως μάς είπε… Αυτά θα τα χρειαστεί με την έλευση του νέου έτους!!!

Ο προϋπολογισμός της κοροϊδίας λοιπόν, που ένθερμα υποστηρίζουν οι κυβερνητικοί και καταψηφίζουν οι άλλοι, είναι ήδη ανεφάρμοστος και πρόκειται να αναθεωρηθεί τον άλλο μήνα! Και το ερώτημα που έρχεται αυθόρμητα σε κάθε λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο είναι: “Αφού ήδη είναι ανεφάρμοστος (κατά παραδοχή της ίδιας της κυβέρνησης!) γιατί δεν γίνεται συζήτηση επί του πραγματικού προϋπολογισμού; Τι θα αλλάξει σε ένα μήνα και θα αναθεωρηθεί τότε;…”

Νομίζω ότι είναι προφανές… Ο προσχηματικός προϋπολογισμός συζητιέται για το πόπολο! Η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο για να εφαρμόσει την οικονομική πολιτική που είναι εντεταλμένη να εφαρμόσει, όχι από τον Ελληνικό λαό που την εμπιστεύθηκε και την ψήφισε αλλά από τα πραγματικά αφεντικά που δίνει λόγο… Τα ίδια αφεντικά που υπηρετούσε και η προηγούμενη…! Κερδίζει χρόνο για να οργανωθεί απέναντι στις αναμενόμενες αντιδράσεις όταν και ο τελευταίος, που ακόμη ελπίζει ότι το Πασόκ ήρθε για να ωφελήσει την κοινωνία, ξυπνήσει από το λήθαργό του και δει τι του στήνουν…

Γι αυτό μία κυβέρνηση μόλις δύο μηνών εμφανίζεται τόσο δίγλωσση και τόσο ασυνεπής απέναντι στις προεκλογικές της δεσμεύσεις! Κι όμως βγαίνουν ακόμη οι υπουργοί με τόσο θράσος και μάς μιλάνε για “υλοποίηση των δεσμεύσεών τους” … Κάθε μέρα διαψεύδονται και κάθε μέρα μάς αντιμετωπίζουν με απεριόριστο θράσος και αλαζονεία! Θράσος και αλαζονεία που πηγάζουν από τη δική μας ανοχή και πίστωση χρόνου απέναντί τους, καθώς και από τις μυστικές υπόγειες συμφωνίες που κάνουν κεκλεισμένων των θυρών στα αλισβερίσια τους με τους “παράγοντες των αγορών”… Κοινώς, σε εμάς μιλάνε για κοινωνική πολιτική και “έξω” κανονίζουν και δηλώνουν ότι θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για την περαιτέρω συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων, την καταστρατήγηση των πολιτικών ελευθεριών, τη διευκόλυνση της κερδοσκοπείας των ελάχιστων εις βάρος των πολλών, τις “ελαστικές” μορφές απασχόλησης, τη δημιουργία προϋποθέσεων φτηνού εργατικού δυναμικού και ό,τι άλλο επιβάλουν οι “αγορές” για να ανακτήσουμε την “αξιοπιστία”μας…!

Αν ο πρωθυπουργός και κατ’ επέκταση η κυβέρνηση υπηρετούσε τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού και ήθελε να επιλύσει τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, γιατί να φέρεται και να μιλάει με αυτή τη διγλωσσία και να μην έχει ήδη καταθέσει τον πραγματικό προϋπολογισμό ώστε να φανούν από τώρα οι προθέσεις της; Γιατί, αφού “υλοποιεί τις δεσμεύσεις της” συζητάει κεκλεισμένων των θυρών και υπόσχεται ερήμην αυτών που την εμπιστεύθηκαν; Τι φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί…;

Ήδη πάρα πολλές από τις προεκλογικές δεσμεύσεις μπαίνουν στην άκρη και πολλές από αυτές αντιστρέφονται… Πράγματα που ήταν αντισυνταγματικά και παράνομα, όταν το Πασόκ ήταν στην αντιπολίτευση, τώρα αγκαλιάζονται ως οι “καλύτερες” λύσεις… Το πιο τρανταχτό παράδειγμα η περίπτωση του λιμανιού του Πειραιά! Άλλη περίπτωση; Τα “πράσινα” τέλη! Η αντισυνταγματική “έκτακτη εισφορά” που η κυβέρνηση προτίθεται να υπερασπιστεί παρά τη δικαστική απόφαση περί της αντισυνταγματικότητας του μέτρου! Και τα υπόλοιπα έρχονται…

Τον επόμενο μήνα η “αριστερόστροφη” ρητορεία θα έχει ξεχαστεί τελείως… Τον επόμενο μήνα οι ανάγκες του Ελληνικού λαού θα έχουν ξεχαστεί… Κάποιες γυαλιστερές “χαντρούλες” μπορεί να μοιραστούν επικοινωνιακά, όπως έγινε ήδη με το επίδομα, όμως αυτό που πραγματικά έρχεται είναι η ανελέητη φορολόγηση των πολιτών σε ό,τι μπορεί να φορολογηθεί! Και φυσικά έχουν ήδη αμνηστευθεί τα “συνεταιράκια” (προηγούμενη κυβέρνηση) που καταδεικνύονται ως απόλυτα υπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας!!!

Τα ψέμματα θα τελειώσουν πολύ σύντομα και οι μάσκες θα πέσουν, για άλλη μία φορά… Μόλις ξεμυτίσει ο καινούργιος χρόνος θα έρθουν οι πιστωτές και θα αναλάβουν την καταμέτρηση. Άλλωστε οι “σύμμαχοι” της ΕΕ το είπαν ήδη και μόνο κουφοί και εθελοτυφλούντες δεν το άκουσαν:”Θα κάνετε αυτό που λέμε ή θα αναλάβουμε εμείς να γίνει αυτό που λέμε…” Ο κος Παπανδρέου όμως, επιμένοντας στη διγλωσσία και την επικοινωνιακή πολιτική, τονίζει ότι είναι ο πρωθυπουργός και θα κάνει αυτός ό,τι θέλει και “δε χρωστάει σε κανέναν”! Φυσικά, πίσω από τις πόρτες των Βρυξελλών, του Βερολίνου και του Λονδίνου άλλα υπόσχεται… Δηλώνει ότι είναι “καλό παιδί” και θα πράξει όπως ήδη έχει υποσχεθεί (σ’ αυτούς!)… Και η υπόσχεση αυτή δόθηκε προεκλογικά, όταν συμφωνούσαν με το συνεταιράκι” της ΝΔ τις εκλογές και την αποχώρηση του άλλου… Ο ένας θα έπαιρνε την πολυπόθητη πρωθυπουργία και ο άλλος… πλήρη ασυλία! Άλλωστε μοιάζει απόλυτα κωμικό να πιστεύει κανείς ότι μπορεί κάποιος που υπερασπίζεται το “κοινωνικό κράτος” να υπερασπίζεται και την ΕΕ… Αφού αυτοσκοπός της ΕΕ είναι η φιλελεύθερη οικονομία και ο περιορισμός των εργασιακών και κοινωνικών ελευθεριών!

Όταν λοιπόν ένας πρωθυπουργός δίνει εξετάσεις στις “αγορές” και υπόσχεται τα πάντα για να κερδίσει την εύνοιά τους κόντρα στην προάσπιση των συμφερόντων των πολλών, τι λέτε.. Είναι εκπρόσωπος των πολιτών ή των αγορών…;
από Blogging VS manipulation

Χάνουμε τα αυγά πατριώτη...

Την μία στιγμή οι Ευρωπαίοι ηγέτες δηλώνουν ενθουσιασμένοι με τις δεσμεύσεις Παπανδρέου και αμέσως μετά ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει σε συνέντευξη Τύπου ότι θα εφαρμόσει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, οι Ευρωπαίοι είναι ένθερμοι οπαδοί των προεκλογικών δεσμεύσεων Παπανδρέου. Ή ο κ. Παπανδρέου άλλα είπε εκεί και άλλα εδώ. Χάνουμε, πατριώτη, τα αυγά και τα καλάθια...

Το καλό είναι ότι όλοι συμφωνούμε πως η χώρα βρίσκεται σε κρίση. Μην το θεωρείται αστείο, θα μπορούσε, κάλλιστα, να υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα κομμάτι της κυβέρνησης που να θεωρούσε ότι δεν υπάρχει κρίση, αλλά μία ακόμη «ληστρική επίθεση του διεθνούς κεφαλαίου κατά της πτωχής πλην τίμιας Ελλάδας». Και το κομμάτι αυτό να απαιτούσε να φύγουμε από την Ε.Ε και το ΝΑΤΟ, να καταγγέλλαμε τα διεθνή μονοπώλια, να γίνει η Ελλάδα ο σύγχρονος φάρος του τρίτου δρόμου προς τον... σοσιαλισμό. Στο κάτω – κάτω της γραφής, ο Κάστρο τώρα τελευταία δεν είναι καλά, κάποιος θα πρέπει σε αυτό τον πλανήτη να θυμίζει στους υπόλοιπους ότι υπήρξε κάποτε και μία άλλη αντίληψη των πραγμάτων.

Θα περιμένουμε να ακούσουμε τις... συγκεκριμένες δεσμεύσεις του κ. Παπανδρέου. Εμείς, ως πολίτες. Για τις διεθνείς αγορές δεν είμαστε απολύτως σίγουροι για το τι πρόκειται να πράξουν. Αν έχουν, δηλαδή, την υπομονή να περιμένουν ή αν αποφασίσουν να παίξουν με τα νεύρα μας και με τα νεύρα όσων προσδοκούν σε άνοδο του ευρώ.

Ακούσαμε ότι δεν πρόκειται να θιγούν οι μισθοί των εργαζομένων. Ότι οι εργαζόμενοι των 700 και των 1.000 ευρώ δεν ευθύνονται, αυτό είναι πέρα για πέρα σωστό. Ότι θα τους πάρει και θα μας πάρει όλους η μπάλα αν κάτι πάει στραβά, είναι κι αυτό δεδομένο. Ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που σήμερα επιβαρύνουν υπερβολικά το δημόσιο, είναι κι αυτό γνωστό. Μπορεί, λοιπόν, να μην θιγούν τα δικαιώματα των ανθρώπων που έτσι κι αλλιώς δυσκολεύονται να τα φέρουν βόλτα, αλλά είναι προκλητικό να βγαίνουν ομάδες, όπως αυτή των Δικαστών, και να δηλώνουν ότι δεν θα δεχτούν μειώσεις στους μισθούς τους. Κι επειδή η συζήτηση το έφερε στους Δικαστές, ας μας απαντήσουν πώς κατάφεραν τις αυξήσεις και ας συζητήσουμε στη συνέχεια για το αν δέχονται ή όχι τις μειώσεις, αν και όποτε αυτές προταθούν.

Να δώσουμε ένα άλλο παράδειγμα. Οι εργαζόμενοι στο Υπουργείο Οικονομικών τι ειδικά επιδόματα παίρνουν; Για ποιόν λόγο; Μήπως τους δόθηκαν περισσότερα χρήματα για να κτυπηθεί η... διαφθορά; Κι έγινε κάτι; Κι υπάρχει λόγος να πληρώνονται με διπλάσια χρήματα από τους άλλους δημόσιους υπαλλήλους, όταν το επίδομα δεν απέδωσε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα;

Ακούσαμε ότι το πρόβλημα είναι η διαφθορά. Απόλυτα σωστό. Το λέμε και το ακούμε χρόνια τώρα. Μόνο που έχουμε βαρεθεί να το συζητάμε. Η διαπίστωση του προβλήματος δεν σημαίνει το παραμικρό. Αντίθετα, αυτό που έχει σημασία είναι να ακούσουμε συγκεκριμένα μέτρα. Θα περιμέναμε, επίσης, συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως της ΑΔΕΔΥ, να μας πουν πως περιμένουν να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Τώρα, όχι αύριο. Εκτός αν οι εργαζόμενοι στις εφορίες και στις πολεοδομίες δεν είναι μέλη τους.

Έχουμε το φόβο ότι τα μέτρα που θα ανακοινώσει, τελικά, η κυβέρνηση θα είναι στη γνωστή κατεύθυνση: Στραγγαλίστε οποιαδήποτε κερδοφόρο δραστηριότητα. Θα είναι λάθος! Το πρόβλημα δεν θα λυθεί με υπερβολικούς φόρους, αλλά με την πραγματική ανασύσταση του ελληνικού κράτους. Το «κατάστημα» θέλει γκρέμισμα και να ξανακτιστεί από την αρχή. Τώρα, όχι αύριο. Εκείνο που δεν χρειάζεται είναι να αυξήσουμε τους φόρους, να αυξήσουμε μακροπρόθεσμα έτσι την φοροδιαφυγή, για να καλύψουμε προσωρινά τις ανάγκες μιας προβληματικής επιχείρησης, όπως είναι το Ελληνικό δημόσιο.

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο τι λένε και τι ανακοινώνουν. Διότι αυτοί που ακούνε δεν είναι μόνο οι Έλληνες ψηφοφόροι, αλλά και οι ξένες αγορές. Το να θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα έχουμε και το σκύλο χορτάτο και την πίττα ολάκερη, είναι δικαίωμά μας. Αλλά σε αυτή την περίπτωση θα χάσουμε και τα αυγά και τα πασχάλια. Και τότε δεν θα μας φταίει κάποιος άλλος...
Θανάσης Μαυρίδης στο capital

Ας σοβαρευτούμε κ. Παπανδρέου

Οι αγορές δεν είναι ένας απόμακρος μηχανισμός που κάθε πρωί αποφασίζει πετώντας βελάκια στον παγκόσμιο χάρτη πια χώρα θα "γονατίσει". Οι αγορές είμαστε εσύ κι εγώ που κάθε μέρα ψάχνουμε τη φθηνότερη και καλύτερη ντομάτα, το φθηνότερο και καλύτερο αυτοκίνητο, σπίτι, μετοχή ή ομόλογο. Κανείς αριστερός, δεξιός, φιλελεύθερος ή σοσιαλιστής δεν βγαίνει στη λαϊκή για να αγοράσει σάπια πορτοκάλια από τον συμπαθέστερο όμως των πωλητών.

Παρομοίως και κανείς επενδυτικός οίκος δεν βγαίνει στην αγορά με σκοπό να βοηθήσει συμπαθητικές χώρες ή να καταβαραθρώσει χώρες που "του κάθονται στο λαιμό". Απλώς προσπαθεί να επενδύσει σωστά. Όπως εσύ κι εγώ. Αυτές είναι οι αγορές και λένε πάντα την αλήθεια. Και η αλήθεια στην περίπτωση της Ελλάδας - που στη διαδρομή έγινε το "ελληνικό ζήτημα" - είναι σκληρή.

Η χώρα μας κουβαλάει στην... πλάτη της δύο πολύ βαριά φορτία, τα οποία κάθε φορά που η οικονομική συγκυρία δυσκολεύει γίνονται ακόμη βαρύτερα. Τα βάρη αυτά η χώρα τα κληρονόμησε μέσα από την ιστορική της διαδρομή, εξυπηρέτησαν συγκεκριμένες ανάγκες ενώ εξελίχθηκαν τελικά σε πλατφόρμες συνδιαλλαγής και διαφθοράς: Αναφέρομαι στη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και στο περίφημο πανεπιστημιακό άσυλο. Και τα δυο καθιερώθηκαν εξαιτίας της παραδοσιακής δυσπιστίας και του φόβου που - δικαιολογημένα σε άλλες εποχές - έτρεφαν οι πολίτες απέναντι στην εκάστοτε πολιτική εξουσία.

Στην πορεία του χρόνου όμως η μεν μονιμότητα οδήγησε σε ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, ο πολίτης πλέον δυσπιστεί και φοβάται ή και συναλλάσσεται ύποπτα με την κρατική εξουσία που εκπροσωπεί ο αμετακίνητος δημόσιος υπάλληλος, ενώ το πανεπιστημιακό άσυλο μετέτρεψε τους χώρους καλλιέργειας του υπέρτατου κεφαλαίου - εκείνου της Παιδείας - σε χώρους πνευματικής αδράνειας και ακινησίας. Κάθε χώρα όταν βρεθεί αγκαλιά με την οικονομική κρίση, πολύ απλά επενδύει σε έρευνα, σε νέες τεχνολογίες, στην Παιδεία. Τα πανεπιστήμια θα τροφοδοτήσουν το σύστημα με νέους επιστήμονες, νέα στελέχη αλλά και καινοτομίες ώστε πραγματικά να "επανεκκινήσει" η οικονομία και να παραχθεί νέος πλούτος. Επιδόματα φτώχειας, λαϊκά ομόλογα, κουπόνια για ανέργους και άλλα φαιδρά δεν σχετίζονται με την πραγματική οικονομία αλλά με πολιτικάντικη αμετροέπεια.

Από την άλλη πλευρά, καταντά ανέκδοτο να ανακοινώνεται από μια Κυβέρνηση η οποία καλείται να διαχειριστεί αυτό που ονομάστηκε "η μεγαλύτερη οικονομική κρίση μεταπολεμικά" πως θα συλλάβει τη φοροδιαφυγή και θα συμμαζέψει τις δαπάνες, χρησιμοποιώντας τους ίδιους αμετακίνητους, μόνιμους υπαλλήλους του απίστευτα γραφειοκρατικού δημοσίου, χωρίς καν να μπορεί να απολύσει ή να ελέγξει όσους δεν "προστρέξουν" στο ανακοινωθέν συμμάζεμα. Τους ίδιους υπαλλήλους που - για κάποιο λόγο που δεν εξηγείται ποτέ επαρκώς - δεν έκαναν το ίδιο, δηλαδή απλώς τη δουλειά τους, με την προηγούμενη αλλά και την πριν απ' αυτήν Κυβέρνηση με κάποιο περίεργο και μαγικό τρόπο θα πείσει η παρούσα να το πράξουν.

Από τα μέχρι σήμερα ομιχλώδη μηνύματα που εξέπεμψε η Κυβέρνηση, οι αγορές κατάλαβαν ότι για άλλη μια φορά θα κόψουμε για λίγο τους μισθούς, θα περιορίσουμε για λίγο - για πολύ λίγο όμως - κάποιες δαπάνες και βεβαίως θα "πειράξουμε" και λίγο τα λογιστικά βιβλία μας (βλέπε χρέη των Δημόσιων Νοσοκομείων) προσπαθώντας να τους πείσουμε όλους πόσο εύκολο ήταν τελικά να βγούμε από την κρίση. Αλλά μάλλον αυτό που κατάλαβαν δεν τους άρεσε. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει κανένα συγκροτημένο σχέδιο επαρκές και ικανό να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στις απαιτήσεις των καιρών. Αν υπήρχε, πολύ απλά θα το ξέραμε. Αν υπήρχε, πολύ απλά θα το ήξεραν και οι αγορές. Όσο όμως διατηρούμε τις ίδιες αγκυλώσεις, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μετακινηθούμε από την κατεύθυνση που και εμείς και οι δανειστές μας έχουμε πάρει.

Ας σοβαρευτούμε λοιπόν κύριε Παπανδρέου: για όσο θα τρέφουμε - με δανεικά - την παχιά αγελάδα της ακριβοπληρωμένης και μόνιμης(!) γραφειοκρατίας μας και για όσο με επιμονή και περισσή επιμέλεια θα διατηρούμε την Ανώτατη Παιδεία μας "παγωμένη" ωσάν το φραπεδάκι των "συντρόφων" θα ζούμε μόνιμα σε μια χώρα υπό πτώχευση. Αυτό όμως είναι χειρότερο κι από την πτώχευση την ίδια.
από TYXAIOS