Η συζήτηση που πυροδότησε η αλλαγή του τρόπου επιλογής των σημαιοφόρων στα δημοτικά, δεν έχει κάποια ουσία ενώ οι, συνήθως λαλίστατοι, επιστημονικοί φορείς παρέλειψαν να τοποθετηθούν για το παιδαγωγικό σκέλος αλλά αφέθηκαν στην «αριστοκαπηλεία». Το ενδιαφέρον όμως είναι ποιοι βρήκαν την ευκαιρία να μιλήσουν για την «αριστεία:
Λαμόγια και ηλίθιοι νεοφιλελεύθεροι: "Πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων".
Άσχετα του τι θα γίνει με το κούρεμα, υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα όσον αφορά την επόμενη μέρα. Τούτο είναι: τι θα πρέπει να γίνει για να πάμε μπροστά και να δούμε άσπρη μέρα.
Η “απειλή”... «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε»; έχει αποτέλεσμα σε τριτοκοσμικές χώρες, όπως η Ελλάδα. Αν κανείς επιχειρήσει, όμως, να αναπαράγει μία τόσο αντικοινωνική συμπεριφορά σε μία πολιτισμένη χώρα, το πιο πιθανό είναι να βρεθεί αντιμέτωπος με την απέχθεια των συνομιλητών του. Κάτι σαν να δοκιμάζει κανείς να ανάψει τσιγάρο σε εστιατόριο στο Βερολίνο. Ενίοτε το πρόστιμο μπορεί να είναι και μία… έκτακτη εισφορά επί των ακινήτων. |
| Ένας Παπακωνσταντίνου… extra large |
Θα επανέλθουμε σήμερα στο θέμα των υπαλλήλων της Βουλής. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ηθικά σκάνδαλα της μεταπολίτευσης με διακομματική βούλα. Στην εποχή του ΔΝΤ, μάλιστα, πιστοποιεί με τον πλέον επίσημο τρόπο γιατί φτάσαμε ως εδώ. Επειδή η χώρα αυτή είναι το βασίλειο της μίζας, της ρεμούλας και της αναξιοκρατίας. Κύριοι βουλευτές, στείλτε τώρα τους κομματικούς σας εγκάθετους, τους φίλους και τους συγγενείς σας στο σπίτι τους. Δεν θέλουμε να τους πληρώνουμε!
Τους φτύνεις και εκείνοι νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Το θέμα των υπεράριθμων υπαλλήλων της Βουλής τους έχει ήδη στιγματίσει. Δεν έχουν το θάρρος, δεν έχουν το ανάστημα να σταματήσουν το μέγα αυτό σκάνδαλο. Και περιμένουμε από δαύτους να σώσουν την Ελλάδα; Με τι ηθικό ανάστημα ζητούν από τους Έλληνες πολίτες θυσίες, όταν έχουν εξασφαλίσει στους δικούς τους ανθρώπους μία θέση στον παράδεισο;
Πως θα αντικρύσουν αύριο τα... νέα παιδιά που αφού σπούδασαν, αφού ίδρωσαν στα θρανία και δεν έχασαν το χρόνο τους να περιφέρονται στα κομματικά γραφεία, πρέπει να εξαντλήσουν τις φυσικές και ψυχικές τους αντοχές για να διεκδικήσουν μέσω ΑΣΕΠ μία θέση στο δημόσιο;
Δημοσιεύεστε τώρα τα ονόματα όσων προσελήφθησαν τα τελευταία χρόνια, αναφέρετε ποιος τους προσέλαβε και αν έχουν συγγενική σχέση με βουλευτές. Δώστε μας για τον καθένα, αν τολμάτε, το λόγο για τον οποίον βρίσκεται σήμερα στην υπηρεσία της Βουλής των Ελλήνων. Το θράσος όλων τους είναι τέτοιο που κρύβονται πίσω από το νόμο Σιούφα για να μην κάνουν το παραμικρό, για να μην ανατρέψουν τα «κεκτημένα», να μην άρουν την πρωτοφανή αυτή πρόκληση σε βάρος του ελληνικού λαού. Δεν είναι ότι δεν μπορούν, δεν θέλουν να κάνουν κάτι.
Όταν πρόκειται για τα δικά τους παιδιά έχουμε υπερκομματική συναίνεση. Όταν, όμως, πρόκειται να συζητήσουν για το μέλλον της Ελλάδας υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, τότε ανακαλύπτουν τις όποιες διαφορές τους και αδυνατούν να βρουν μια κοινή γλώσσα για να συνεννοηθούν. Όταν πρόκειται να αλλάξουν οι νόμοι για τον 13ο και τον 14ο μισθό εκατομμυρίων Ελλήνων, αυτό γίνεται με συνοπτικές διαδικασίες. Όταν, όμως, πρόκειται για το νόμο του κυρίου Σιούφα, η πιθανή του αλλαγή ή ακόμη και κατάργησή του αντιμετωπίζεται από το πολιτικό σύστημα σαν να πρόκειται για το Σύνταγμα της χώρας.
Δεν έχουμε κάτι προσωπικό με τους κυρίους και τις κυρίες που προσελήφθησαν από τη Βουλή με 16 μισθούς. Δεν είναι προσωπικό το θέμα. Είναι βαθύτατα πολιτικό. Είναι η πηγή όλων μας των προβλημάτων: Ένα πολιτικό σύστημα που αγόραζε μέχρι σήμερα χρόνο εξαγοράζοντας με διάφορους τρόπους το εκλογικό σώμα. Αυτό το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να μας πείσει για τις αγαθές του προθέσεις, αν πρώτα δεν αποδείξει ότι έχει πάρει το μάθημά του.
Περιμένουμε, λοιπόν, κύριοι βουλευτές έργα.
Τα λόγια τα έχουμε βαρεθεί. (και τα λαμόγια επίσης)
Θανάσης Μαυρίδης στο capital
Μετά τον «μετασχηματισμό» κοινωνίας και κράτους από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ακόμη και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης φάνταζε στους συνετούς (τους περιφερόμενους) ψηφοφόρους «καλύτερος». Σε πολύ σύντομο διάστημα αποδείχθηκε ανίκανος για τις ριζικές τομές που απαιτούσε η ανάκαμψη από την κρατική και κοινωνική αποδιάρθρωση.
Επανήλθε στην εξουσία, σκιά πλέον, ο Ηρόστρατος. Ο Κωνσταντίνος Σημίτης που τον διαδέχθηκε, έπεισε, στην πρώτη τετραετία, ότι ήταν «καλύτερος». Αλλά μόνο για «βελτιώσεις» τής προς τα έξω εικόνας του τόπου. Αγνόησε και αυτός την αποδιοργάνωση της λειτουργίας του κράτους και τον θεσμοποιημένο από τον Παπανδρέου αμοραλισμό – δεν τόλμησε τομές. Η ατολμία του τιμωρήθηκε εντυπωσιακά: η ασύδοτη φαυλότητα κατέκλυσε, στη δεύτερη τετραετία του, ακόμα και τα υπόγεια του Μαξίμου.
Για τη δική του διαδοχή...δεν λειτούργησε η λογική του «καλύτερου»: τον ανερμήνευτα ευνοημένον με το δαχτυλίδι της πρόκρισης ο λαός τον αποκαλούσε, καθόλου τυχαία, «Γιωργάκη». Δεν φάνταζε ποτέ ικανότερος ούτε από τον άτολμο Σημίτη ούτε από τον σαρωτικής ευφυΐας Βενιζέλο ούτε από τον στέρεα οργανωτικό Σκανδαλίδη. Η μεταστροφή των ηγετικών προτιμήσεων κοινής γνώμης και κομματικών στελεχών (η μέσα σε σαράντα οχτώ ώρες ανακάλυψη ότι ο Βενιζέλος «βιάζεται» και αυθαδέστατα ορέγεται την εξουσία) παραμένει αίνιγμα. Αν δεν είναι πρωτοφανής στα χρονικά έκπληξη, είναι από τα πιο δυσδιάγνωστα επιτεύγματα άγνωστων παραγόντων.
Με τη λογική του «καλύτερου» διαδέχθηκε στην αξιωματική αντιπολίτευση τον Μητσοτάκη ο Μιλτιάδης Εβερτ. Ηταν πραγματικά ο μόνος που μιλούσε για ανάγκη εκθεμελιωτικών αλλαγών του παπανδρεϊκού μοντέλου, για «ειρηνική επανάσταση» – ο μόνος κομματικός αρχηγός που διέγνωσε ευθαρσώς ότι και το κόμμα του είναι «σάπιο». Ομως, δεν τόλμησε ούτε επαναστατικές τομές να επαγγελθεί προγραμματικά ούτε να αποκόψει κομματικά στελέχη σαπρά. Βούλιαξε κατησχυμένος στην ατολμία του και παρέδωσε την αρχηγία στον Καραμανλή τον νεώτερο.
Ο νεώτερος Καραμανλής ικανοποιούσε προφανέστατα τη λογική του «καλύτερου», σε σύγκριση και με τον προκάτοχό του Εβερτ και με τον αντίπαλό του «Γιωργάκη». Κρίθηκε από τον λαό «καλύτερος» και από τον Κ. Σημίτη. Ηταν ευφραδής, αν και το ανέκφραστο του προσώπου του πρόδιδε περισσότερο επαγγελματία «παίκτη», παρά κοινωνικό οραματιστή. Πάντως, η εντύπωση του «καλύτερου» άντεξε πέντε ολόκληρα χρόνια, ενάντια σε κάθε λογική, ώσπου η χώρα κυριολεκτικά κατέρρευσε και ο ίδιος ετράπη σε επονείδιστη φυγή.
Με τον Κ. Καραμανλή τον καθ’ όλα «βραχύ» αποδείχτηκε, με συνέπειες ανήκεστης για τη χώρα καταστροφής, ότι η λογική του «καλύτερου» απλώς ηγέτη (λογική των «βελτιώσεων» και εξωραϊστικών ψιμυθιώσεων του «κοινωνικού μετασχηματισμού» και του εκφαυλισμού του κράτους από τον παπανδρεϊσμό) δεν άφηνε ελπίδα ανάκαμψης. Αν δεν ξεθεμελιωθούν, μεθοδικά και με συνέπεια, τα θεσμοποιημένα εγκλήματα του παπανδρεϊκού αμοραλισμού, ο τόπος θα βυθίζεται, με εφιαλτική πια επιτάχυνση, στην οικονομική χρεοκοπία και στο κοινωνικό χάος.
Χρόνια τώρα οι κυριακάτικες εδώ επιφυλλίδες κατηγορούνται για αρνητισμό, απαισιοδοξία, κριτικές υπερβολές. Επειδή πάντοτε μετρούσαν την πολιτική ατολμία των ηγητόρων με μέτρο τις ριζοσπαστικές αλλαγές που απαιτούσε η αναχαίτιση των συνεπειών της παπανδρεϊκής λοιμικής. Τελικά τα γεγονότα δικαίωσαν, με τρόπο εφιαλτικό, την κριτική οξύτητα της γραφής. Θα ήταν ασύγκριτα προτιμότερη η μη δικαίωση – η διαδρομή μέσα στον χρόνο τής εδώ επιφυλλιδογραφίας αποκτά «νόημα» μόνο αν σώζει κάτι από το πείσμα παλαιών (πάντοτε περιθωριακών) χρονογράφων, που ξεκαθάριζαν κυρίως κριτήρια οξυδέρκειας και λιγότερο αποτιμήσεις γεγονότων και προσώπων.
Μητσοτάκης, Σημίτης, Εβερτ, Καραμανλής ο βραχύς κρίθηκαν («εν τοις πράγμασιν») από την ατολμία τους, όχι από τις προθέσεις τους ή τις «βελτιωτικές» καταστάσεων πρωτοβουλίες τους – οι επιφυλλίδες απλώς κατέγραφαν τα κριτήρια εντοπισμού της αυτοκτονικής αυτής ατολμίας. Παντοδύναμοι μέσα στο σύστημα της πρωθυπουργοκεντρικής απολυταρχίας που δημιούργησε η ηδονοθηρία του Ανδρέα Παπανδρέου δεν τόλμησαν τα αυτονόητα του κοινού συμφέροντος: Να ξαναστήσουν κράτος, να αποκαταστήσουν λειτουργία θεσμών δημοκρατίας. Τους ενδιέφερε η επανεκλογή τους, τίποτε άλλο, ούτε καν η υστεροφημία τους. Και πίστεψαν ότι ο λαϊκισμός, συνταγή επιτυχίας του Ανδρέα, ήταν πανάκεια.
Δεν τόλμησαν να αρθρώσουν συντεταγμένη και παραγωγική έργου κρατική λειτουργία, αυστηρή, ακομμάτιστη ιεραρχία διαβάθμισης ευθυνών. Να θεμελιώσουν θεσμούς αξιοκρατίας, κριτικό και πειθαρχικό έλεγχο της δημοσιοϋπαλληλίας, καταξίωση της ποιότητας και της δημιουργικότητας, απολύσεις των κηφήνων, των ανίκανων, των χρηματιζόμενων εκβιαστών.
Δεν τόλμησαν να πειθαρχήσουν τον Συνδικαλισμό στις επιταγές του Συντάγματος, στα στοιχειώδη του «κοινωνικού συμβολαίου», των όρων της δημοκρατίας. Ανέχθηκαν τις γκανγκστερικές εκβιαστικές πρακτικές του, τον κατέστησαν ύψιστη εξουσία με αυθαίρετη αντικοινωνική συμπεριφορά στρατού κατοχής.
Δεν τόλμησαν να αντιμετωπίσουν το ειδεχθέστερο έγκλημα του παπανδρεϊσμού: την καταστροφή (ο όρος κυριολεκτεί) του σχολειού και του πανεπιστημίου. Συμβιβάστηκαν με τον ωμό φασισμό του «ασύλου» και την ασέλγεια του «μαθητικού κινήματος», την ψυχανωμαλία των βανδαλισμών και των «καταλήψεων». Παγίωσαν τον πιο ζοφερό σκοταδισμό αγραμματοσύνης, αγλωσσίας και ακρισίας, θεσμοποίησαν την παραπαιδεία.
Αναξιοκρατία στη διοίκηση, ασύδοτη αυθαιρεσία των συνδικαλιστών, ακρισία και αμορφωσιά στην παιδεία ήταν οι σίγουρες προδιαγραφές για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, τον βυθισμό σε ανίατη ύφεση, σε δραματική μείωση της παραγωγικότητας. Υπονόμευσαν την κοινωνική συνοχή, ακύρωσαν κάθε ποιότητα ζωής, εξουδετέρωσαν την άμυνα της χώρας και την άσκηση αποτελεσματικής διπλωματίας.
Εχουμε φτάσει, κυριολεκτικά, στα έσχατα της παρακμής μας. Και το ηγετικό δυναμικό που διαθέτουμε για να μας οδηγήσει στην ανάκαμψη, μοιάζει απελπιστικά ολίγιστο. Καραμανλής ο βραχύς κατόρθωσε να αποδείξει «καλύτερόν» του τον Γιωργάκη που τον ειρωνευόταν στη Βουλή για την ολιγότητά του. Και ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει να πιστεύει ότι είναι απλώς «καλύτερος» και από τους δυο.
Αλλά η λογική του «καλύτερου» ξέρουμε πια ότι έχει αποδειχθεί ανεπαρκέστατη, αναπαράγει την ατολμία. Η κραυγαλέα ανάγκη μας είναι για τον τολμηρό, όχι για τον απλώς «καλύτερον».
του Χρήστου Γιανναρά
από το citypress-gr
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
