Εγώ, ο κουκουλοφόρος!

Άλλη μια δύσκολη μέρα τελείωσε. Άλλη μια δύσκολη αποστολή στέφθηκε με επιτυχία.

Για μια ακόμη φορά ο στόχος επετεύχθη. Ας πάω τώρα να παρακολουθήσω τις ειδήσεις. Είμαι σίγουρος ότι από τη μεγάλη συγκέντρωση του κόσμου δεν θα παίξει ούτε ένα πλάνο. Όλα τα ρεπορτάζ θα είναι αφιερωμένα σε μένα.
Φωτιά, λεηλασία, καταστροφή, κατεδάφιση, πόλεμος με τους μπάτσους. Αυτή είναι εικόνα κι αυτή είναι η δύναμή μου. Η δύναμη της εικόνας.
Όταν σχεδόν ένα εκατομμύριο κόσμος έχει συγκεντρωθεί να διαμαρτυρηθεί για το ξεπούλημα της χώρας και, αντί να παίζουν αυτοί πρώτη είδηση, είμαι εγώ πρώτη μούρη στο γυαλί, τότε ποιος έχει τη δύναμη;;

Εγώ!!! Όταν μαζί με τις μολότοφ που εκτοξεύω και...

Καλύτερα κουκουλοφόρος blogger, παρά προσκυνημένος δημοσιογράφος

Με απλοϊκούς συλλογισμούς και φθαρμένα λεκτικά σχήματα, ο κύριος Σταμάτης Γιαννίσης υποβάλλει δήλωση υπαλληλικής νομιμοφροσύνης, προς τον διευθυντή του από την ιστοσελίδα του οποίου γράφει το άρθρο του Stop στους κουκουλοφόρους του καναπέ‏.

Κείμενο χωρίς ίχνος αυτοκριτικής . Θα συμφωνεί προφανώς με την απόκρυψη των ειδήσεων, όπως η σύλληψη Καναλάρχη , η τον χαρακτηρισμό κηπουρός" που απηύθυναν προς το πρόεδρο της Βουλής από το κανάλι του, και τόσα άλλα.

Δηλωσίας και άσχετος (;), βρήκε την ευκαιρία πιπιλίσει την καραμέλα των κουκουλοφόρων του διαδικτύου. Μόνο που τα...

Ο φόβος φυλάει τα έρμα!

Γιατί Πάγκαλος και Παπανδρέου κυκλοφορούν μεταμφιεσμένοι;

Έχει και η κουκούλα την ιστορία της

Ναι έχει και η κουκούλα την ιστορία της. Και είναι βουτηγμένη στο αίμα. Είτε τη φορούσαν δήμιοι, είτε γερμανοτσολιάδες, είτε προβοκάτορες. Χθες δεν ξέρω ποιοι κρύβονταν από κάτω της. Αντιεξουσιαστές, φασίστες, μπάτσοι; Τι σημασία έχει; Η κουκούλα δεν χρειάζεται πρόσωπα. Γράφει ιστορία ως κουκούλα. Το κίνημα πάλι, η οργή που παλεύει την αδικία και όχι φαντάσματα, η ανάγκη που είναι ανάγκη των ανθρώπων και όχι των σκοπιμοτήτων, έχει ανάγκη τα πρόσωπα. Καθαρά, όμορφα, έτοιμα να αλλάξουν τα πάντα και όχι να τα καταστρέψουν. Ναι, κάποια στιγμή οι άνθρωποι και οι κουκούλες συναντιώνται. Αλλά συνήθως είναι απέναντι.

Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι τον παππού μου - όσο τον θυμάμαι - παλιό αριστερό της ζωής και όχι των θεωριών, που κατουρούσε αίμα από το ξύλο και έφτυνε δόντια. Μπορούσε να φορέσει κι αυτός μια κουκούλα. Κάτι να κρύψει ή κάτι να ρουφιανέψει. Δεν το έκανε. Όπως χιλιάδες... σημερινοί παπούδες πια. Στάθηκαν όρθιοι και κατουρούσαν αίμα. Και έφτυναν δόντια. Εκεί με τους ανθρώπους. Να δείχνουν το πρόσωπο για να ξέρουν τι πρόσωπο έχουν να αντιμετωπίσουν οι άλλοι. Καθαρό με πείσμα. Με απειλή δηλαδή. Γιατί αυτή είναι η πραγματική απειλή. Τ ακούς ρε εσύ με την κουκούλα; Αυτή είναι η απειλή.Τα πρόσωπα. Τα καθαρά πρόσωπα. Έχεις;
του Κώστα Βαξεβάνη στο κουτί της Πανδώρας