Το μεγάλο μίσος…

«Φτάνει να μισήσει ένας άνθρωπος έναν άλλον άνθρωπο, για να απλωθεί σιγά σιγά το μίσος σ’ ολάκερη την ανθρωπότητα» αφόριζε ο Ζαν Πόλ Σαρτρ και έχουμε εμείς την διάδοση του ιού, την πανδημία, γύρω μας ολοζώντανη, μες στα σπίτια μας, στους εαυτούς μας μπορεί. Το μίσος! Μια καλή ευκαιρία να γραπωθεί η δικιά μας ασημαντότητα, αδυναμία, ήττα, αποτυχία και να φταίει κάποιος άλλος, τον οποίο μισούμε σαν καθρέφτισμα αυτοκαταστροφής.

Θανάσιμα, βαθιά μισούμε, με σκοτεινιές πολλές και αδυσώπητες. Κάποιοι στην αρχή της κρίσης, κυρίως καλλιτέχνες, έλεγαν πως όλο αυτό θα μας φέρει πιο κοντά. Ο Κραουνακης σε μια...

Η κλοπή της αξιοπρέπειας και του δικαιώματος να ζούμε σαν άνθρωποι

Ο δεύτερος όροφος της παλιάς πολυκατοικίας της οδού Δαγκλή ήταν κάτι σαν κοινόβιο. Οι πόρτες των πέντε διαμερισμάτων κατά την διάρκεια της ημέρας, αν δεν ήταν ανοιχτές, είχαν μόνιμα τα κλειδιά πάνω. Τα απογεύματα οι γυναίκες μαζευόταν στο σπίτι της γηραιότερης, της κυρα-Παρασκευής, για καφέ και μέχρι το βράδυ τα χάχανα έφταναν μέχρι το ισόγειο μαζί με την γνώριμη φωνή του ταξίαρχου Θεοχάρη και του Γιάνγκου Δράκου.

Το ότι μεγάλωσα σ’ αυτό το περιβάλλον και το απερίσκεπτο (τουλάχιστον) του χαρακτήρος μου είναι η αιτία που εν έτι 2011 εν Αθήναις εγώ συνεχίζω να μην δίνω σημασία σε απλά μέτρα “ασφάλειας” παρόλο που την έχω “πατήσει” ουκ ολίγες φορές. Τουλάχιστον 3-4 φορές μου έχουν ανοίξει το αυτοκίνητο γιατί αφήνω σε περίοπτη θέση πορτοφόλια, κινητά, λεφτά κλπ. Η τελευταία μου προσφορά στην συμπαθή τάξη των διαρρηκτών αυτοκινήτων ήταν το laptop μου.

Πριν τις γιορτές λοιπόν είχα την φαεινή ιδέα να...