Δεκάδες χιλιάδες χρήστες του Twitter έχουν αναδημοσιεύσει ένα μήνυμα που ισχυρίζεται ότι η υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης θα προσφέρει 1 δολάριο για τη θεραπεία ενός μωρού που πάσχει από καρκίνο, για κάθε αναδημοσίευση του μηνύματος.
Είναι loosers. Το ΄χουν οι άνθρωποι. Έχοντας ως κύριο αντίπαλο το λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ, που πουλάει σοσιαλισμό στα λόγια και ακροδεξιό φιλελευθερισμό στην πράξη, αλλά και την αδιαφορία του εκλογικού σώματος, αυτοί σπαταλούν το χρόνο τους, για να εκπονήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας! Λες και υπάρχει ένας έστω Έλληνας, που διαβάζει ή πιστεύει σε "προγράμματα" κομμάτων!
Πολυδαίδαλη, πολυεπίπεδη, με σαφείς ρόλους και αποστολές, η «επικοινωνία» της κυβέρνησης. Το τραγικό συμβάν με τον άτυχο ανασφάλιστο Αιγύπτιο, είδατε πόσο «έντεχνα» παρουσιάστηκε; Εκείνη η καταγγελία για εμπλοκή του αδελφού του πρωθυπουργού σε αμυντικές προμήθειες, τι απέγινε;
Συζητούσα προχτές με τους μεταπτυχιακούς φοιτητές που παρακολουθούν το μάθημά μου με τίτλο «Ηγεσία, Επικοινωνία και Δημόσιες Σχέσεις» στα πλαίσια του Μεταπτυχιακού προγράμματος Μάστερ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (το γνωστό με το αγγλικό ακρωνύμιο ΜΒΑ) τη σημασία, τη βαρύτητα, τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει πλέον και στην Πατρίδας μας η Τηλεόραση για τα άτομα που γνωρίσαμε μέσα από αυτήν ως προσκεκλημένους επισκέπτες και για τα άτομα που είναι οι παρουσιαστές και παρουσιάστριες τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Η άτυπη δημοσκόπηση ήταν εντυπωσιακά αποκαλυπτική καθώς οι νέοι και οι νέες που επελέγησαν με αυστηρές διαδικασίες και παρακολουθούν το πρόγραμμα ΜΒΑ και το συγκεκριμένο μάθημά μου του Α΄Εξαμήνου μεταπτυχιακών σπουδών είναι, φυσικά, πτυχιούχοι και αποτελούν ένα εκπληκτικό μπουκέτο επιστημών (γνωστικών αντικειμένων) που ξεκινά από τις οικονομικές επιστήμες, τη διοίκηση επιχειρήσεων, τη λογιστική και χρηματοοικονομική και την πληροφορική και φτάνει στην νομική, την ψυχολογία, τις πολυτεχνικές σχολές και την ιατρική…
Ποια ήταν και γιατί την χαρακτηρίζω σήμερα ως «αποκάλυψη» την άτυπη δημοσκόπηση που προέκυψε από τη συζήτησή μας μέσα στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας;
Ότι η περιβόητη και... πολυσυζητημένη «αναγνωρισημότητα» αποτελεί τελικά έναν σύγχρονο «Δούρειο Ίππο» ιδιαίτερα σε ότι αφορά και το πολύ επίκαιρο θέμα της επιλογής εκπροσώπων των Κομμάτων ή άλλων «ανεξάρτητων» συνδυασμών που διεκδικούν την ψήφο μας για να κατακτήσουν τον δημαρχιακό ή περιφερειακό «θώκο εξουσίας» ως Δήμαρχοι και Περιφερειάρχες ή ως δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι (οι Αντιπεριφερειάρχες δεν «σταυρώνονται»)…
Ο τίτλος προέκυψε στην σημειολογική αναζήτηση κάποιου προσδιορισμού που θα σκιαγραφούσε εννοιολογικά το «πνεύμα της εποχής » και νομίζω ότι αντιδιαστέλλει επιτυχώς το χθες με το σήμερα, επιβεβαιώνοντας το «έξις δευτέρα φύσις» για όσους έχουν καθιερωθεί στο συλλογικό μας υποσυνείδητο ελέω ΤιΒι!
Στη χώρα όπου ανθούσε η «φαιδρά πορτοκαλέα» ενώ τώρα διανθίζεται από δάση κεραιών εκπομπής και πιάτα λήψης τηλεοπτικών σημάτων ζούμε πρωτόγνωρες εμπειρίες μιας αμιγώς τηλεοπτικής προεκλογικής περιόδου που οφείλουμε να αξιολογήσουμε σε ακαδημαϊκό επίπεδο κοινωνιολογικά, ψυχολογικά και επικοινωνιακά καθώς, προγραμματισμένα μεν, αλλά με πρωτόγνωρο τρόπο και με σύνθετα εκλογικά σώματα σε νέες πολιτικές ενότητες Δημοτικού επιπέδου, εξαιτίας του …ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ έχουμε εκλογικές αναμετρήσεις για Δημάρχους και Περιφερειάρχες!
Η πολιτική είναι η Τέχνη του εφικτού, αρέσκονται να μας υπενθυμίζουν αρχηγοί των Κομμάτων – που φέτος ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΑΝ άκομψα τις Τοπικές σε…Εθνικές εκλογές - και σεκοντάρουν οι αρχηγίσκοι κάθε μικρής ή μεγάλης παρέας που συνθέτουν τις κομματικές νομενκλατούρες.
ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ απαιτούσαν σε άλλες εποχές και σε άλλες πολιτικές αναμετρήσεις οι καιροί, και στην περασμένη γενιά οι τότε πολιτικοί μονομάχοι, Γεώργιος και μετά Ανδρέας (Παπανδρέου) και Κωνσταντίνος Καραμανλής βγαίνοντας στα μπαλκόνια σαγήνευαν τα πλήθη, τιθάσευαν ή αποδέσμευαν πάθη συμπαρασύροντας τις λαϊκές μάζες σε παραλήρημα ενθουσιασμού με τη δύναμη της γλώσσας του ΣΤΟΜΑΤΟΣ τους και το ευθυτενές και σημειολογικά «μπαλκονάτο» της γλώσσας του ΣΩΜΑΤΟΣ τους!…
ΠΑΡΑΘΥΡΑ τώρα πια στην εποχή μας έχει επιβάλει η Τηλεόραση και αυτά υπαγορεύουν και καθορίζουν χιλιάδες υποψηφίους δημοτικούς και περιφερειακούς συμβούλους και – ΦΥΣΙΚΑ – τα «ΑΣΤΕΡΙΑ» που διόρισαν ως υποψηφίους Περιφερειάρχες και Δημάρχους τα Κόμματα που, ώ του θαύματος, μεταμορφώθηκαν στις 7 Νοεμβρίου σε συνειδητές και μελετημένες «επιλογές» του κυρίαρχου λαού των τοπικών κοινωνιών!
«Έβγα στο παραθύρι σου ξανθέ βασιλικέ μου…» ή μάλλον «Σας καθιέρωσαν τα τηλεοπτικά παράθυρα ξανθοί και μελαχρινοί μου ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, παίκτες, επιστήμονες και άλλοι…ΑΣΧΕΤΟΙ» άρα σας επιλέγουμε και σας ψηφίζουμε!
«Το μήνυμα είναι το μέσο», είχε πει σε μια πολύ δόκιμη αποστροφή του λόγου του απαντώντας στην ερώτηση «τι μηνύματα μεταφέρει η Τηλεόραση» ο Μάρσαλ Μακλούν. Στην εποχή των τηλεοπτικών παραθύρων στα «πρωινάδικα», στις μεσημβρινές εκπομπές ΣΑΧΛΑΜΑΡΑΣ και σε πολλές νυχτερινές «σοβαροφανείς» εκπομπές πολιτικού, κοινωνικού, οικονομικού ΤΙΠΟΤΕ όσοι και όσες συμμετείχαν έγιναν πρόσωπα ΓΝΩΣΤΑ και, επικοινωνιακά, κέρδισαν την συμπάθειά μας, ακόμα και όταν αυτογελιοποιήθηκαν, ΔΕΝ είπαν τίποτε ή είπαν και ξε-είπαν κάθε 3 λεπτά της παρουσίας τους στα στούντιο!...
Μέσα στα ελληνικά τηλεοπτικά δεδομένα όπου σε καθημερινή βάση από τα χαράματα μέχρι τα μεσάνυχτα κυριάρχησαν και κυριαρχούν συγκεκριμένα πρόσωπα ΚΑΙ σε αυτές τις εκλογές επιλέξαμε κιόλας την περασμένη Κυριακή και πολλοί θα επιλέξουν και θα ψηφίσουν την ερχόμενη Κυριακή το περίβλημα, την επιδερμίδα της τηλεοπτικής ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΜΟΤΗΤΑΣ αγνοώντας ότι επιλέγουν αυτούς και αυτές που η ελληνική τηλεόραση ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ και αποτελούν τον πολύ, μα πάρα πολύ επικίνδυνο σύγχρονο «ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ» καθώς η κάλπη ΔΕΝ είναι το μηχανάκι της AGB, αλλά η σκληρή πραγματικότητα τοποθέτησης σε ΘΩΚΟΥΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ανδρών και γυναικών που θα κρίνουν το αύριο το δικό μας και των παιδιών μας…
Προσωπικά ΔΗΛΩΝΩ ότι ΔΕΝ με επηρεάζουν οι τηλεοπτικοί διαμορφωτές κοινής γνώμης που κατασκευάζουν «δούρειους ίππους» και φυσικά ΔΕΝ θα επιλέξω να ψηφίσω ΚΑΝΕΝΑΝ και ΚΑΜΙΑ που διεκδικεί την ψήφο μου όντας…σύγχρονος «Δούρειος ίππος»…
Λείπουν, δυστυχώς, οι πολιτικοί ΗΓΕΤΕΣ και η ΕΛΠΙΔΑ για το αύριο!..
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Η σημερινή μου blog-άποψη στοχεύει να σας εξοικειώσει με τη «γλώσσα του σώματος» και στηρίζεται στην 9η έκδοση του βιβλίου μου «Επικοινωνώ Άρα…Υπάρχω»
Οι φετινές εκλογές για την τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν και τα καλά τους, δηλαδή ΧΑΘΗΚΑΝ από τα πεζοδρόμια οι ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ τους οποίους βρίσκουμε ΜΟΝΟ στα «clubs» και την τηλεόραση!
Στα πεζοδρόμια υπάρχουν αμέτρητα παιδιά που μοιράζουν ΑΦΕΙΔΩΣ πολυτελέστατα, πολύ ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΑ διαφημιστικά φυλλάδια σε χαρτί «ιλουστρασιόν» Ευρώπης και, ΦΥΣΙΚΑ, σε πλήρη τετραχρωμία!
Σημειολογικά, άλλο πράγμα ο γραπτός λόγος(τα γραπτά μένουν και μπορείς να τα εξετάσεις ξανά και ξανά) και άλλο ο προφορικός που δημιουργεί η γλώσσα του στόματος που όπως λέει ο λαός μας «κόκαλα δεν έχει και….κόκαλα τσακίζει».
Επί του προκειμένου δεν θα... εξαντληθώ στη δύναμη και τις αδυναμίες του γραπτού και του προφορικού λόγου αλλά θα επικεντρωθώ στην απίστευτη δύναμη του ανελέητου τηλεοπτικού φακού που απογυμνώνει και τον πλέον καλά καλυμμένο «πρωταγωνιστή» οποιουδήποτε παλκοσένικου. Στην εποχή της εικόνας και των παρελκόμενων της εικονικής πραγματικότητας που δημιουργεί η ψηφιακή επικοινωνία με κυρίαρχο μέσο την τηλεόραση μπορεί κανείς να μαγνητοσκοπήσει και να αναλύσει καρέ-καρέ κάθε κίνηση, κάθε μυϊκή σύσπαση του προσώπου, κάθε υπερβολή στην μυοσκελετική οντότητα εκείνου ή εκείνης που εκτίθεται στον ανελέητο τηλεοπτικό φακό.
Η «μη λεκτική επικοινωνία» στους ανθρώπους, δηλαδή η γλώσσα του σώματος, (όπου μαθαίνουμε να κωδικοποιούμε και να αποκωδικοποιούμε νοήματα) μοιάζει να έχει έλθει στην επιφάνεια από τον Δαρβίνο αλλά στην εποχή μας την έκανε παγκοσμίως γνωστή το σχετικό βιβλίο του Τζούλιους Φαστ που δημοσιεύθηκε σε δεκάδες γλώσσες εκτός της Αγγλικής. Ο Φαστ διατείνεται ότι ο καθένας και η καθεμιά μας έχουμε συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο με τη γλώσσα του σώματος εκφράζουμε τις στάσεις μας απέναντι σε πρόσωπα ή καταστάσεις.
Οι υποστηρικτές της μη-λεκτικής επικοινωνίας (γλώσσας του σώματος,
των χεριών, του προσώπου) υπολογίζουν ότι κάθε μέρα συγγενικά, φιλικά και άλλα πρόσωπα με τα οποία έχουμε συναλλαγές μας λένε περίπου 200 φορές ψέματα και καθώς ίσως και εμείς λέμε άλλα τόσα, προκύπτει το στατιστικό στοιχείο ότι στην καθημερινή μας επικοινωνία με τους
συνανθρώπους μας βρισκόμαστε αντιμέτωποι κατά μέσο όρο με
ένα ψέμα κάθε πέντε λεπτά της ώρας!
Αυτά, φυσικά, ισχύουν για όλους εμάς, τους αποκαλούμενους «κοινούς θνητούς» αλλά δεν γνωρίζουμε ακόμη ποιες είναι οι επιδόσεις στην…ψευδολογία των πολιτικών μας ανδρών και γυναικών καθώς ΔΕΝ έχουν γίνει (ίσως ΔΕΝ επιτρέπεται να γίνουν) οι σχετικές έγκυρες και αξιόπιστες επιστημονικές έρευνες.
Ο Αμερικανός συνάδελφος Πωλ Έκμαν και άλλοι ερευνητές της γλώσσας του σώματος διατείνονται ότι μπορούμε με απλές παρατηρήσεις να εκτιμήσουμε πότε μας λένε ψέματα ή πότε μας κρύβουν την αλήθεια.
Αν θυμηθούμε συγκεκριμένα παραδείγματα δημόσιων ανδρών και γυναικών (και όχι μόνο των πολιτικών μας) θα βοηθηθούμε να κατανοήσουμε τη δική τους γλώσσα σώματος.
Οι υποστηρικτές της σημασίας και χρησιμότητας της γλώσσας του σώματος έχουν κωδικοποιήσει κάποιες απλές αλλά εμφανείς κινήσεις σώματος ή προσώπου που λένε πολλά περισσότερα από αυτά που με λόγια μας μεταφέρουν οι πομποί που βρίσκονται απέναντί μας.
Χρειάζεται να σημειωθεί πάντως ότι η γλώσσα του σώματος θεωρείται από πολλούς ως ψευδό-επιστημονική αλλά οι προσεγγίσεις της δημιουργούν πολύ γαργαλιστικές εντυπώσεις!
Να μερικά απτά παραδείγματα
1) Η κίνηση ενός μόνο ώμου είναι σαφής ένδειξη ότι το άτομο δεν λέει την αλήθεια. Κίνηση και των δύο ώμων σημαίνει ότι το άτομο αρνείται να δεχθεί ότι υποκειμενικά κρίνει ως ανεπιθύμητο βάρος ή αποτινάζει κάποιες ενοχές. Κινήσεις που συχνά επαναλαμβάνονται όπως, ξύσιμο της μύτης, παίξιμο των
μαλλιών, κτύπημα του ποδιού έχουν αυξητική τάση όταν το άτομο είναι νευρικό και ίσως αποτελούν προσπάθειες απόκρυψης εκφράσεων του προσώπου που θα πρόδιδαν τα πραγματικά αισθήματα που το διακατέχουν.
2) Επιπρόσθετα, μία κίνηση που δίνει έμφαση στην ομιλία του προσώπου έχει αυξητική τάση ευθέως ανάλογη με την υποκειμενική συναισθηματική κατάσταση του ατόμου. Λιγοστές τέτοιες κινήσεις ( χεριών ή δακτύλων ) ίσως υποδηλώνουν ότι το άτομο μεταφέρει ψευδή συναισθήματα.
3) Πολλές και συχνές έντονες κινήσεις των χεριών καθέτως και οριζοντίως μοιάζει να αποτελούν προσπάθεια μεταφοράς της προσοχής του ακροατή στα προτεταμένα χέρια για αποφυγή εντοπισμού εκφράσεων του προσώπου που μπορεί να εντοπισθεί ότι υποδηλώνουν πως ο ομιλητής ψεύδεται.
4) Τελικά, μικρό-εκφράσεις σε μυϊκές συσπάσεις του προσώπου διάρκειας 1/4 του δευτερόλεπτου που καλύπτονται αμέσως από ένα δήθεν χαμόγελο, αν και εντοπίζονται πολύ δύσκολα αποτελούν σαφή δείγματα ότι το άτομο κρύβει κάποια αλήθεια, ή δεν θέλει να εκφράσει τα πραγματικά του συναισθήματα.
Τις τελευταίες εβδομάδες, βλέπουμε τους-τις υποψηφίους στα κανάλια, τους ακούμε στα ραδιόφωνα, φιγουράρουν στις σελίδες των εφημερίδων και στα ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ διαφημιστικά τους φυλλάδια και από την ερχόμενη Δευτέρα 8 Νοεμβρίου που θα εμφανισθούν στην τηλεόρασή σας όλοι οι γνωστοί Τήλε-πρωταγωνιστές, οικοδεσπότες οι δημοσιογράφοι και φιλοξενούμενοι πολιτικοί άνδρες και γυναίκες χρησιμοποιώντας τα παραπάνω εργαλεία της γλώσσας του σώματος αξιολογήστε τους.
Ελπίζω να σας προκύψουν κάποιοι λόγοι για να διασκεδάσετε, να μπορέσετε να χαμογελάσετε λίγο, και έτσι να ξεχάσετε προσωρινά την οδυνηρή και ανυπόφορα διογκούμενη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μας πραγματικότητα στην οποία ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ κάνουν αναφορές αλλά ΔΕΝ συμμετέχουν σε αυτήν!...
του καθηγητή Γ. Πιπερόπουλου
Από την Λειψία του ’89 στην Ελλάδα του ’10.
Τους τελευταίους δραματικούς μήνες έχω διαβάσει έναν μεγάλο αριθμό άρθρων για την διαφθορά του μεταπολιτευτικού συστήματος της Ελλάδας και την απίστευτη ευκολία με την οποία το πολιτικό αυτό σύστημα κατεδάφισε και ξεπούλησε την χώρα μέσα σε λίγους μήνες.
Έχω την αίσθηση ότι όλοι γνωρίζουμε τα ίδια πράγματα και είμαστε κοινωνοί των ίδιων γεγονότων και της ίδιας πραγματικότητας.
Έχω την αίσθηση ότι όλοι γνωρίζουμε, αλλά ΔΕΝ γνωρίζουμε ότι και οι άλλοι γνωρίζουν!… Για αυτό είναι η στιγμή να μιλήσουμε για αυτό το ζήτημα, “μεταξύ” μας, 11 εκατομμύρια συμπολίτες (παρά κάτι 
) που θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω!
Και να μοιραστούμε την τεχνογνωσία που μπορεί να μας απαλλάξει σε ελάχιστο χρόνο από την κατοχή των δυνάμεων του Μνημονίου και των αμερικανο-ευρωπαίων σταθμαρχών που παίζουν τον ρόλο της κυβέρνησης.
Το κείμενο που ακολουθεί* αποτελεί το 1ο μέρος αυτής της τεχνογνωσίας.
Το 2ο ακολουθεί σε λίγες μέρες…
*Αποδίδω τα εύσημα στον μεγάλο αμερικανό καθηγητή Clay Shirky, του οποίου μετέφρασα και παραθέτω αυτούσιο το παρακάτω 7ο κεφάλαιο του τελευταίου του βιβλίου Here Comes Everybody. Αποτελεί Βίβλο για τις δυνατότητες της κοινωνίας των πολιτών και της ισχύος των σύγχρονων εργαλείων κοινωνικής δικτύωσης που είναι διαθέσιμα, προσπελάσιμα και δωρεάν σε όλους μας.
“Here Comes Everybody
Κεφάλαιο 7
ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ
Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι υιοθετούν απλά εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης, και καθώς αυτά τα εργαλεία επιτρέπουν όλο και ταχύτερη επικοινωνία, η ταχύτητα δράσης της ομάδας επίσης αυξάνεται, και καθώς το “περισσότερο” κάνει διαφορά, και το “ταχύτερο” κάνει διαφορά.
Η συλλογική δράση είναι διαφορετική από την ατομική δράση, και οι δυο δύσκολες στο να ξεκινήσουν, αφού ξεκινήσουν, είναι δύσκολες να σταματήσουν. Όπως το θέτει ο δικαστής Richard Posner, “Οι συνωμοσίες τιμωρούνται με ξεχωριστό τρόπο από τις ατομικές εγκληματικές ενέργειες, συχνά με την ίδια αυστηρότητα ακόμα και αν η συνωμοσία αποτύχει να επιτελέσει τον σκοπό της, γιατί μια ομάδα που επιδιώκει κάποιο παράνομο σκοπό είναι πιο επικίνδυνη από ένα άτομο που επιδιώκει τον ίδιο παράνομο σκοπό”. Αυτό είναι αλήθεια όχι μόνο σε σχέση με τις εγκληματικές προθέσεις. Οι ομάδες είναι σε θέση να ασκούν ένα διαφορετικό είδος δύναμης από ότι τα άτομα και όταν αυτή η δύναμη στρέφεται εναντίον ενός υφιστάμενου θεσμού, οι ομάδες δημιουργούν ένα διαφορετικό είδος απειλής.
Για να καταλάβετε τη διαφορά, μελετήστε τα γεγονότα του 1989 στην πόλη της Λειψίας της Ανατολικής Γερμανίας. Στις αρχές εκείνου του έτους μια χούφτα κατοίκων της Λειψίας ξεκίνησε διαμαρτυρίες κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ), τοποθετώντας συχνά αυτές τις διαμαρτυρίες στη διάρκεια κάποιας υπάρχουσας εκδήλωσης (ενός μουσικού φεστιβάλ στο δρόμο, ενός πανηγυριού), που προσέφερε έναν τρόπο συνάθροισης μιας μάζας ανθρώπων χωρίς να προκαλέσει υποψίες. Στην αρχή οι διαμαρτυρίες ήταν μικρές – τον Ιανουάριο πεντακόσια άτομα συγκεντρώθηκαν και η κυβέρνηση συνέλαβε τα πενήντα. Αυτό ωστόσο δεν αποθάρρυνε τους διαδηλωτές. Όπως προχωρούσε η χρονιά, οι διαμαρτυρίες γίνονταν πιο τακτικές, λαμβάνοντας χώρα κάθε Δευτέρα. Καθώς η μια διαμαρτυρία διαδεχόταν την άλλη, περισσότεροι παρευρισκόμενοι συνειδητοποιούσαν ότι η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα να τους σταματήσει. Ως εκ τούτου, κάθε επόμενη Δευτέρα νέοι συμμετέχοντες προσχωρούσαν, κάτι το οποίο με τη σειρά του ενθάρρυνε ακόμη περισσότερους πολίτες.
Στην αρχή οι πορείες ήταν πολύ μικρές για να τις σταματήσει η κυβέρνηση χωρίς να φανεί υστερική και κάθε βδομάδα μεγάλωναν λιγάκι. Από την οπτική γωνία της κυβέρνησης, μια μικρή πορεία παραήταν μικρή για να παταχθεί και την επόμενη εβδομάδα μία ελαφρώς μεγαλύτερη διαδήλωση ήταν επίσης πολύ μικρή για να παταχθεί. Μόλις τον Σεπτέμβριο o Erich Honecker έδωσε την εντολή στις τοπικές αρχές να «καταπνίξουν αυτές τις εχθρικές δραστηριότητες εν τη γενέσει τους» και «να μην τους αφήσουν έδαφος μαζικότητας”. Ήταν πλέον πολύ αργά, οι διαμαρτυρίες είχαν προ πολλού μετατραπεί από μπουμπούκι σε πλήρες άνθος. Αυτό που ο Honecker δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ήταν ότι η «βάση της μαζικότητας» δεν μετριόταν από τον αριθμό των συμμετεχόντων αλλά από τον αριθμό των ανθρώπων που κατανοούσαν ότι η διαμαρτυρία δεν τιμωρείτο. Η ιστορικός Susanne Lohmann αποκαλεί τις διαμαρτυρίες της Λειψίας έναν “καταρράκτη πληροφοριών”. Κάθε ένας από τους πολίτες της Λειψίας είχε ένα εσωτερικό κατώφλι πέρα από στο οποίο θα μπορούσε να προσχωρήσει σε μια διαμαρτυρία. Κάθε βδομάδα που η πορεία γινόταν χωρίς καταστολή ήταν επιπλέον απόδειξη ότι οι πορείες προσέφεραν διέξοδο στη δυσαρέσκεια τους, κάθε μια επιτυχημένη πορεία μείωνε τον φόβο που αισθανόταν ένα επιπλέον μέρος του πληθυσμού.
Οι στρατιωτικοί μιλούν συχνά για την έννοια της “αμοιβαίας συνειδητοποίησης”, που είναι η ικανότητα πολλών διαφορετικών ατόμων και ομάδων να αντιλαμβάνονται μια κατάσταση και να καταλαβαίνουν ποιος άλλος έχει την ίδια αντίληψη. Αν βλέπω μια φωτιά να ξεσπάει και βλέπω ότι και εσύ τη βλέπεις, μπορούμε πιο εύκολα να συντονίσουμε τις ενέργειές μας (εσύ τηλεφωνείς στο 199, εγώ αρπάζω τον πυροσβεστήρα), από ότι αν έχω να επιστήσω την προσοχή σου στη φωτιά. Η αμοιβαία αντίληψη επιτρέπει στις κατά τα άλλα ασυντόνιστες ομάδες να αρχίσουν να συνεργάζονται πιο γρήγορα και αποτελεσματικά
Αυτό το είδος της κοινωνικής συνείδησης έχει τρία επίπεδα: όταν “όλοι γνωρίζουν” κάτι, όταν “όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν”, και όταν “όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν”. Πολλοί άνθρωποι στη ΛΔΓ είχαν διαπιστώσει προσωπικά ότι η κυβέρνηση τους ήταν διεφθαρμένη και ότι η ζωή κάτω από αυτή την κυβέρνηση ήταν κακή. Αυτή είναι η συνθήκη του “όλοι γνωρίζουν”. Με την πάροδο του χρόνου πολλά από αυτά τα ίδια άτομα διαπίστωσαν ότι οι περισσότεροι από τους φίλους, τους γείτονες και τους συνεργάτες τους το γνώριζαν επίσης – “όλοι γνωρίζουμε, ότι όλοι γνωρίζουμε”. Στο σημείο αυτό το γενικό συναίσθημα ήταν πια πολύ διαδεδομένο, αλλά επειδή κανείς δεν μιλούσε για αυτό που όλοι γνώριζαν, το κράτος ποτέ δεν χρειάστηκε να απαντήσει με οποιονδήποτε επίσημο τρόπο. 
Στο τέλος, οι άνθρωποι στη Λειψία μπορούσαν να βλέπουν τους άλλους να ενεργούν με βάση τη γνώση ότι η ΛΔΓ ήταν σάπια – “όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν”. Αυτή η συλλογική συνειδητοποίηση είναι το αναγκαίο βήμα για πραγματική δημόσια (συλλογική) δράση – όταν οι άνθρωποι στους δρόμους της Λειψίας γνώριζαν το ίδιο πράγμα όπως και οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν από τα παράθυρά τους.
Wir sind das Volk! "Εμείς είμαστε ο Λαός!"
Μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1989 αυτή η πληροφορία είχε διαχυθεί από μια μικρή ομάδα σε μια μεγάλη και οι πορείες είχαν αυξηθεί κατά δεκάδες χιλιάδων ανθρώπων. Τον Οκτώβριο ο αριθμός τους αυξήθηκε σε περισσότερους από εκατό χιλιάδες. Την πρώτη Δευτέρα του Νοεμβρίου 400.000 άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους της Λειψίας. Μόλις η κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι η μπλόφα της είχε
ξεσκεπαστεί, κανείς από τον στρατό δεν ήταν πρόθυμος να στραφεί εναντίον τέτοιου αριθμού πολιτών. Και χωρίς μια αξιόπιστη απειλή θανάσιμης βίας για να στηριχθεί, η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας απλά κατέρρευσε.
Την επομένη αυτής της πρώτης διαμαρτυρίας του Νοεμβρίου, ολόκληρη η κυβέρνηση της Ανατολής Γερμανίας παραιτήθηκε. Δύο ημέρες αργότερα, ξεκίνησε η διάλυση του τείχους του Βερολίνου. Η ΛΔΓ είχε εκλείψει.
Το δίδαγμα μετά τη Λειψία για τους διαδηλωτές, είναι ότι πρέπει να διαμαρτύρονται με τρόπους με τους οποίους το κράτος δεν είναι πιθανό να εμπλακεί, και να διανέμουν ευρύτατα τεκμηρίωση (πειστήρια) των ενεργειών τους. Αν το κράτος δεν αντιδράσει, η τεκμηρίωση χρησιμεύει ως απόδειξη ότι η διαμαρτυρία είναι ασφαλής. Αν το κράτος αντιδράσει, τότε η τεκμηρίωση της καταστολής μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει διεθνή κατακραυγή. Το μάθημα για τα καταπιεστικά καθεστώτα ήταν το αντίθετο: μην αφήνετε καμία τεκμηρίωση να βγει προς τα έξω. Αυτά τα δύο μαθήματα δημιουργούν ένα παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι μεταξύ διαδηλωτών και θεσμών υπό διαδήλωση, το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όπως και σε οτιδήποτε αφορά συντονισμένη δράση, τα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων σε αυτό το παιχνίδι.”
Παρακαλώ όσους φίλους θέλουν να βοηθήσουν τους συνανθρώπους μας να γνωρίσουν ότι όλοι γνωρίζουμε, ότι όλοι γνωρίζουμε, ας διαδώσουν ή αναπαράγουν το άρθρο…
Και ακόμα τους παρακαλώ να αναπτύξουν στα σχόλια παρακάτω τις εκτιμήσεις, προεκτάσεις και συσχετισμούς τους με τις σημερινές πραγματικές συνθήκες στην Ελλάδα.
Τα σχόλια σας…
από τον Φώτη Π. Μπόμπολα 
Μια φορά και έναν καιρό, εκεί πιο πάνω στην «Αγγελάκη» ήταν μια μεγάλη αλάνα όπου κλωτσούσαμε τη μπάλα και παίζαμε κρυφτούλι, μακριά γαϊδούρα, τσανταλίνα-μανταλίνα και αμάδες…
Μια φορά και ένα καιρό είχαμε τους φίλους και τους κολλητούς να λέμε τα μυστικά μας, να μοιραζόμαστε χαρές που έτσι διπλασιάζονταν και λύπες που μειώνονταν επειδή τις βγάζαμε από το στέρνο μαζί με τα δάκρυα από τα μάτια..
Μια φορά και έναν καιρό….είχαμε!..
Γιατί τώρα πια όχι μόνο στην πάλαι ποτέ τη δικιά μας τη νυφούλα του Θερμαϊκού, την ανοιχτόκαρδη, γενναιόδωρη και τόσο φιλόξενη «φτωχομάνα» Θεσσαλονίκη, αλλά δυστυχώς σε ολάκερη την αγαπημένη και μοναδική μας ελληνική επικράτεια που άκουγε στο παρατσούκλι της «Ψωροκώσταινας» σε εποχές που οι Αθηναίοι έδεναν τα σκυλιά με τα…λουκάνικα, τώρα πια δεν έχουμε ούτε αλάνες, ούτε παρέες παιδιών, ούτε κρυφτούλι και κυνηγητό, ούτε φίλους …
Μας τύλιξε μια απέραντη μοναξιά!
Θεέ μου!…Τι κρίμα!
Θέλω να σταθώ στο μεστό νοημάτων θέμα της προσπάθειας κάποιων μοναχικών, και όχι μόνο, συμπολιτών μας να γεμίσουν τη μοναξιά του σύγχρονου Έλληνα με τη φιλοξενία ενός μικρού ζώου, ενός ψαριού, ενός φυτού στο σπίτι μας.
«Επικοινωνώ άρα…υπάρχω», έλεγε η παλιά μου εκπομπή στην ΕΡΤ-3 εκείνη που προσπαθούσε να μας θυμίσει ότι ο δρόμος προς τη μοναξιά είναι στρωμένος με υποσχέσεις για ανεξαρτησία, αυτοδυναμία, προσωπική επάρκεια και αποκοπή από τον ομφάλιο λώρο της…παρέας!... Με παράδοση, αμαχητί, στην καθολικά πλέον διαδεδομένη παρέα όχι με ανθρώπους και μικρούς εκπροσώπους της φύσης αλλά με τη σαγηνευτική μας τηλεόραση που τα κατάφερε να μας αποκοιμίσει, μοναχούς, στην εικονική πραγματικότητα μιας δήθεν, μιας αντικειμενικά ανύπαρκτης «παρέας…»
82,000 συνανθρώπους μας μετρήσαμε να ζούνε μοναχοί μόνο στο πολεοδομικό συγκρότημα της πόλης μας, της πάλαι ποτέ…φτωχομάνας! Για την Αθήνα, δεν τολμώ να αναφέρω τους αριθμούς γιατί είναι μαχαιριές στην ανθρώπινη καρδιά. Και η επαρχία μας, δυστυχώς, δεν πάει πίσω!
Μια γυάλα, ένα ενυδρείο, ένα μικρό ζωάκι σίγουρα δεν είναι τα πλέον επιθυμητά υποκατάστατα του φίλου, της παρέας.
Όμως θα το πω σε σας φίλες και φίλοι αναγνώστες που καμιά φόρα με κεκτημένη ταχύτητα και ανεξέλεγκτα στερεότυπα, εξισώνουμε τις γνωστές και δικαίως συχνά αντιπαθητικές φιγούρες της «κυρίας και του κυρίου» από το Κολωνάκι που βγάζουν βόλτα τον αζώρ και την μπουμπούκα…
Κάποτε λέγαμε, «δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Τολμώ να πω δείξε μου το κατοικίδιο που διάλεξες για συντροφιά και θα σου πω ποιες ευαισθησίες σε διακρίνουν ως σύγχρονο άνθρωπο, πόσο κοντά θες να είσαι στη φύση εσύ και τα παιδιά σου, καθώς μπουχτίσαμε από άσφαλτο, πλακάκια πεζοδρομίου και, νοσταλγικά, θυμάσαι τις αλάνες, το κρυφτούλι, τις λάσπες στο δρόμο και τα σκυλιά που στην παλιά Αθήνα τα έδεναν με…λουκάνικα…
Δεν εννοώ να γυρίσουμε πίσω, αλλά τα κατοικίδια μας κρατούν στην πραγματικότητα της ζωής με σάρκα και οστά σε έναν κόσμο που γέμισε πλαστικά και εικονική πραγματικότητα ψηφιακής μορφής χωρίς…σάρκα και οστά, χωρίς τη χαρά και τον πόνο της ζωής και του θανάτου…
Ναι και του θανάτου, εάν τολμήσετε να ρωτήσετε αυτόν ή αυτήν που ο θάνατος τους στέρησε το αγαπημένο κατοικίδιο…
του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ο κομματικός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας δεν δούλεψε προεκλογικά με το με πάθος και την αυταπάρνηση που δουλεύουν αυτό τον καιρό οι μηχανισμοί και οι στρατοί των μονομάχων στη μάχη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Κατά κοινή ομολογία σε επίπεδο μηχανισμών προηγείται η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία στηρίζεται από πολλούς δημάρχους κυρίως του Λεκανοπεδίου Αττικής. Μεταξύ των υποστηρικτών της ο Δήμαρχος Αθηναίων, Αιγάλεω, Παλαιού Φαλήρου, Ηρακλείου και πολλοί άλλοι, οι οποίοι έχουν θέση στη διάθεσή της τους δικούς τους μηχανισμούς.
Σύμφωνα με πληροφορίες, που δεν... επιδέχονται αμφισβήτηση, στην αρχή της Συγγρού έχει μισθωθεί ή διατεθεί 5ώροφο κτίριο, όπου ο μηχανισμός επικοινωνίας της Ντόρας με τα μέλη και ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας δουλεύει με πυρετώδεις ρυθμούς.
Σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες, πρόκειται για άτομα που έχουν κάποιας μορφής εργασιακή σχέση με τους Δήμους Αθηναίων, Αιγάλεω και Ηρακλείου τα οποία εναλλάσσονται σε τρεις βάρδιες από τις 7οο το πρωί μέχρι 11οο το βράδυ.
από kentri
Πριν ακόμα ο πρωθυπουργός, κ. Γιώργος Παπανδρέου, δεσμευτεί κατά τη διάρκεια των προγραμματικών του δηλώσεων για τη θεσμοθέτηση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, κάποια μέλη του νέου υπουργικού συμβουλίου φαίνεται πως είχαν ήδη εντρυφήσει στην αμεσότητα που προσφέρει η online επικοινωνία, αναβαθμίζοντας την καθημερινή επαφή με τον πολίτη-ψηφοφόρο.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
