Έχει ρεύμα η αναρχία

Η 27χρονη Γερμανίδα που συνελήφθη την περασμένη εβδομάδα από την Αντιτρομοκρατική αφέθηκε χτες ελεύθερη. Η Γερμανίδα απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις της ανακρίτριας και δήλωσε αναρχική. Έχει ενδιαφέρον ο διάλογος της Γερμανίδας με την εισαγγελέα.

Σύμφωνα με τον δικηγόρο της Γερμανίδας, η εισαγγελέας την ρώτησε γιατί βρέθηκαν στο σπίτι της κείμενα αντιεξουσιαστικών οργανώσεων και επιστολές συλληφθέντων με την κατηγορία της τρομοκρατίας. Η Γερμανίδα απάντησε πως τα κείμενα ήταν δημοσιευμένα και η εισαγγελέας σχολίασε πως «δεν είναι φυσιολογικό να έχεις στο σπίτι σου κείμενα τρομοκρατών».

Προφανώς, από το μυαλό της εισαγγελέως δεν...

Στα…γρήγορα & Πιπεράτα -1-

Παρακολουθήσαμε οι Έλληνες τις πορείες και τα επεισόδια (δεν έδειξαν πολλά) με αφορμή την «επέτειο» της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και τους κουκουλοφόρους που μπαινόβγαιναν στο… ΑΣΥΛΟ των Πολυτεχνείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (ενώ η 17η Νοεμβρίου πέρασε και φέτος σχεδόν… απαρατήρητη! Λέτε να ζούμε τη φάση της… υποκατάστασης;)
Πάντως το γνωστό στην υφήλιο «Ελληνικό Πανεπιστημιακό άσυλο» παρέμεινε και φέτος…

Εύγε επαναστάτη μου...

Χαίρομαι που δεν έχει ξεχαστεί η άδικη δολοφονία του Αλέξανδρου στα Εξάρχεια. Χαίρομαι επίσης που δεν έχει ξεχαστεί το μαφιόζικο χτύπημα στο Σωκράτη. Χαίρομαι που βλέπω κόσμο να βγαίνει από το σπίτι του και να φωνάζει, όπως χαίρομαι και για πολλούς bloggers που ακόμα γράφουν γι’αυτά τα δύο γεγονότα.

Κι έρχεσαι εσύ ρε μπάσταρδο, να τα ισοπεδώσεις όλα.

- Που μας κάνεις να ξεχνάμε τον...

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία

Ζώντας σε μια χώρα που ένας αδέσποτος σκύλος χαρακτηρίζεται ήρωας, ενώ τρεις νεκροί ενήλικες και ένα έμβρυο θεωρούνται απεργοσπάστες,

σε μια χώρα που ένα ταλαιπωρημένο τετράποδο χρεώνεται ιδεολογίες κατασκευασμένες από το ανθρώπινο μυαλό, ενώ τρεις νεκροί ενήλικες και ένα έμβρυο χρεώνονται ένα σκέτο "ναι μεν, αλλά", δεν μπορείς παρά να κοιτάς τον ήλιο και να τον βλέπεις φεγγάρι στη χάση του.

Δεν μπορείς παρά να θες να ουρλιάξεις και να μη σου βγαίνει η φωνή, όπως στους άγριους εφιάλτες.

Ζώντας σε μια χώρα που τα ζώα και οι άνθρωποι δεν απολαμβάνουν τη θέση που τους αξίζει, πώς μπορείς να βρεις σημείο αναφοράς σαν έλλογο ον;

Σε μια... χώρα που η Δημοκρατία είναι έννοια ταυτόσημη με το χρήμα, σε μια χώρα που η ελευθερία είναι συνώνυμη της ασυδοσίας, σε μια χώρα που θεωρείται μπουρδέλο η Βουλή και οι 300 της ψυχές, όχι όμως και ο χώρος έξω από αυτήν με τα εκατομμύρια τυφλές ψυχές που την περιβάλλουν, σε μια χώρα που αρνείται να πάει στο "πάρτι ενοχών" που οι ενοχές της διοργανώνουν, σε μια χώρα που κάθε τριάντα-σαράντα χρόνια μηδενίζει την ιστορία της και ξαναρχίζει απ΄το μηδέν, που δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει αδέσποτος σκύλος και δεσποζόμενος σεβασμός στην υπέρτατη αξία της ζωής, δεν έχεις να περιμένεις τίποτα παραπάνω από το συνεργείο που θα έρθει να ξηλώσει τα σκηνικά.

ΥΓ. Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή τις γελοίες, αισχρές, κατάπτυστες δημοσιεύσεις και αναδημοσιεύσεις γι αυτό τον ταλαίπωρο σκύλο της φωτογραφίας, που εδώ και δυο χρόνια σαπίζει στους δρόμους της Αθήνας και η μόνη του "διασκέδαση" είναι να μπλέκει σε πορείες και συμπλοκές με τα ΜΑΤ, να εισπνέει δακρυγόνα, να τρώει κλωτσίδι και να σέρνεται μετά από ώρες κατάκοπος και νηστικός πιθανότατα, σε κάποιο παρτέρι της πόλης.

Όπως ο γνωστός Κανέλλος παλιά, έτσι κι αυτός γίνεται σύμβολο λέει, αγώνων.
Των αγώνων κάποιων κούφιων ιδεολόγων, κούφιων και τζούφιων, αφού δεν μπορούν να διακρίνουν ούτε αυτό το ελάχιστο: ότι το ζώο υποφέρει.
Δεν είναι ιδεολόγος ο σκύλος μάγκα μου, χέστηκε για τα ζητούμενα σου, τις πορείες σου και τις σαπίλες σου.
Ένα σπίτι θέλει, σεβασμό θέλει, προστασία θέλει, να ζήσει θέλει, όπως του αξίζει, όπως αρμόζει σε μια ψυχή που αναπνέει σε ένα σώμα.

Όπως ήθελαν και οι 4 νεκροί της τράπεζας που "ναι μεν, αλλά".

Γελοίε Ελληνίσκε, όταν μάθεις να σέβεσαι τη ζωή του άλλου, μόνο τότε θα ζήσεις αξιοπρεπώς σ' αυτή τη χώρα.
Που τη μαγαρίζεις, μεροδούλι-μεροφάι.
Που κάνεις ιστορία τη διαρκή ανάγκη σου για εξανθρωπισμό, καταφέρνοντας μόνο να εξανθρωπίσεις έναν σκύλο.
από την tsaousa

Δεν με νοιάζει ρεεε (και αυτό το blog έχει πένθος...)

Δεν με νοιάζει αν η πορεία είχε 200.000 άτομα κι αν στο Bloomberg έλεγαν ότι είχε παλμό που θύμιζε προδικτατορικές συγκεντρώσεις.

Δεν με νοιάζει αν οι νεκροί (ένας άντρας και δυο γυναίκες) ήταν απεργοσπάστες (η ψυχή τους το 'ξερε αν μπορούσαν να απεργήσουν, με την απόλυση και την αβεβαιότητα να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους)...

Δεν με νοιάζει αν ήταν ατύχημα ή προβοκάτσια, γιατί ακούγεται κι αυτή η σκέψη: Marfin=Βγενόπουλος=Έλληνας Μπερλουσκόνι. Εξωφρενική μου ακούγεται, αλλά πάλι, ποτέ δεν ξέρεις...

Αυτό που με νοιάζει είναι ότι για άλλη μια φορά οι λεγόμενοι "μπαχαλάκηδες" τινάζουν στον αέρα μια ειλικρινή διαμαρτυρία δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, που αντιδρούν σε αυτά που προγραμματίζονται σε βάρος τους και στην κοινωνική, εργασιακή και οικονομική εξαθλίωσή τους και δίνεται η ευκαιρία στους μηχανισμούς εξουσίας να δείξουν το πιο σκληρό πρόσωπό τους, "βάζοντας μπροστά" την εικόνα των νεκρών και την δίκαιη αγανάκτηση ολονών μας.
Συγχωρήστε με, αλλά είμαι πολύ φορτισμένος και πολύ τσαντισμένος...
Και αυτό το blog έχει πένθος...
από τον Αλέξανδρο στο ΚΕΝΤΡΙ

Η επιστολή παραίτησης του πρύτανη Χρήστου Κίττα

Προς τη Σύγκλητο του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Κοιν: Στα μέλη της Ακαδημαϊκής Κοινότητας (ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ, διοικητικούς υπαλλήλους, φοιτήτριες και φοιτητές).

Κυρίες και κύριοι Συγκλητικοί,
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες,
Αγαπητά μου παιδιά,

Αδυνατώντας πλέον να προσφέρω τις υπηρεσίες μου εξαιτίας της ψυχικής μου εκμηδένισης και της βιολογικής μου αδυναμίας, που είναι τα αποτελέσματα των πολλών τραυματικών γεγονότων, τα οποία συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Παιδείας, αλλά και της νεολαίας γενικότερα, με καίριο δυστυχώς για μένα χτύπημα αυτός της περασμένης Κυριακής, υποβάλλω σήμερα στη Σύγκλητο την παραίτησή μου από τη θέση του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η απόφασή μου αυτή είναι... αμετάκλητη και γι΄αυτό σας παρακαλώ ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες, να επιλέξετε κατά την κρίσης σας ανάμεσα στους τρεις άξιους συνεργάτες μου κυρίους Αντιπρυτάνεις, τον καταλληλότερο για τη θέση του νέου Πρύτανη έως τη λήξη της θητείας της παρούσας Πρυτανικής Αρχής, έως δηλαδή την 31η Αυγούστου του 2010.

Σας διαβεβαιώ ότι μια... τέτοια απόφαση για έναν ακαδημαϊκό άνδρα που αφιέρωσε 38 χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια βελτίωσης του Πανεπιστημίου μας, που αγωνίσθηκε για μια καλύτερη Παιδεία, μια Παιδεία για όλους, μια Παιδεία που αποτελεί το μόνο ουσιαστικό όπλο για την αναστήλωση της δοκιμαζόμενης χώρας μας, μια τέτοια απόφαση επαναλαμβάνω είναι περισσότερο από επώδυνη, αλλά όπως προείπα είναι αμετάκλητη.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου στον αντικαταστάτη μου νέο Πρύτανη, όποιος και αν είναι αυτός, να μπορέσει να ολοκληρώσει ότι σχεδιάσαμε και ότι ονειρευτήκαμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα χωρίς βία.

Θα ήθελα να παρακαλέσω όλους εσάς, να του συμπαρασταθείτε στο δύσκολο έργο του με τον ίδιο τρόπο που σταθήκατε πλάι σε μένα όλα αυτά τα χρόνια και σας ευχαριστώ θερμά γι΄αυτό.

Αφού αυτή η επιστολή μου είναι το τελευταίο ουσιαστικά έγγραφο που υπογράφω ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα ήταν παράληψη να μην ευχαριστήσω όλους εσάς που «οχυρωμένοι» μέσα στο Ιστορικό Κεντρικό Κτήριο, αποτρέψατε την καταστροφή του, τουλάχιστον 15 φορές τον τελευταίο χρόνο, με κίνδυνο της ζωής σας.

Αυτό ισχύει και για την τελευταία βίαιη επίθεση της 6ης Δεκεμβρίου του 2009 που είχε τα γνωστά για όλους αποτελέσματα. Θα με συγχωρέσετε όμως γιατί είμαι υποχρεωμένος να σταθώ ειδικά στο τραγικό αυτό γεγονός και να μνημονεύσω ιδιαίτερα για την αυτοθυσία τους, τον Γενικό Γραμματέα μας, αλλά και τους διοικητικούς υπαλλήλους και τα μέλη ΔΕΠ που προπηλακίστηκαν βάναυσα ή/και τραυματίστηκαν.

Προσωπικά χρωστώ ευγνωμοσύνη στο Θόδωρο Παπούλια, στον Πέτρο Καρακίτσο, στο Γιώργο Τριμπέρη και σε ένα, άγνωστο σε μένα, νέο «απ΄αυτούς» (τη μόνη αχτίδα φωτός, ότι μπορεί να έχει σωθεί ακόμη κάποια σταγόνα ανθρωπιάς μέσα στο τόσο μίσος που κυριαρχεί στις καρδιές τους) για τους γνωστούς σε εκείνους λόγους.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης τους φοιτητές μας που ευρισκόμενοι για την ειρηνική τους πορεία στα πολυβασανισμένα «Προπύλαια», με παρέλαβαν συντετριμμένοι για να με συνοδεύσουν σε ένα πιο ασφαλές για μένα μέρος. Θα ήθελα όμως συνάμα να απευθύνω μια έκκληση προς αυτούς, μια έκκληση από έναν άνθρωπο που γνωρίζουν καλά πόσο τους αγαπά, να καταλάβουν πια ότι με τις καταλήψεις υποθάλπουν, άθελά τους πιστεύω, αυτούς που πιστεύουν στη βία.

Είναι πια καιρός να μάθετε να διεκδικείτε τα δίκαια αιτήματά σας με άλλους τρόπους. Είναι βέβαιο ότι έτσι θα κερδίσετε περισσότερα.

Για μια ακόμη φορά σας ευχαριστώ θερμά όλους και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για τα όποια λάθη μου.

Με τιμή

Καθηγητής Χρήστος Κίττας
Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Την επιστολή βρήκαμε στο paideia-gr και δεν θέλουμε να μείνουμε στην αυτονόητη θλίψη, που προκαλεί η ανάγνωσή της.
Θέλουμε να ρωτήσουμε σχολιάζοντας το κομμάτι:
"Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου στον αντικαταστάτη μου νέο Πρύτανη, όποιος και αν είναι αυτός, να μπορέσει να ολοκληρώσει ότι σχεδιάσαμε και ό,τι ονειρευτήκαμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα χωρίς βία."
Πραγματικά πιστεύετε κ. Κίττα, ότι ο νέος Πρύτανης, θα γλιτώσει τον ξυλοδαρμό;
Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα πρωτοτυπήσουν οι φασίστες και δεν θα δείρουν και αυτόν;
Βρείτε μας έναν καλό λόγο να μην το κάνουν! Αν είχαν την παραμικρή ανθρώπινη ευαισθησία, αν "καταλάβαιναν από λόγια", αν στο κεφάλι τους υπήρχε και κάτι άλλο εκτός από μίσος, ίσως...
Αλλά τους ξέρετε. Τους ζήσατε. Τι σας κάνει να νομίζετε ότι θα δεν θα δείρουν και τον αντικαταστάτη σας; Και για τι να μην το κάνουν; Ξέρετε κανέναν στην Ελλάδα, που να διασκεδάζει και να εκτονώνεται, εντελώς δωρεάν, χωρίς κανέναν κίνδυνο τιμωρίας και να κόβει αυτή τη συνήθεια;
από taxalia

Βαθιά κόκκινα μυαλά...

"Οι στρατοί του Αλαβάνου", όπως ανέφερε πέρσι ο κ. Πάγκαλος, φέτος είναι στρατοί του Τσίπρα. Άλλαξαν μόνον οι στρατηγοί. Αλλά άλλαξε και ο κ. Πάγκαλος που πέρσι χαρακτήριζε το Άσυλο αλητεία, και τώρα που είναι αντιπρόεδρος δεν λέει κουβέντα.

Είναι θλιβερό ή κωμικό να... βλέπει κανείς έναν λαό να περιμένει "επέτειο Δεκεμβριανών"; Συνήθεια για μαζόχες. Να διατηρεί και να χρηματοδοτεί πανεπιστήμια μόνον για φιγούρα και κάψιμο; Ένας ουδέτερος παρατηρητής θα έλεγε, δεν κουραστήκαν οι μαλάκες; Η μήπως η όλη συμπεριφορά υπάγεται απλά στον χαβαλέδικο πολιτικό φιλοσοφισμό της φραπεδοχώρας, που αύριο το πρωί θα ξεχάσει την σημαία που έκαψε χθες και θα την ξαναπαρελάσει με λουλούδια, γιατί έξω έχει ξανά λιακάδα, και δεν πηδιούνται όλα;
από Locus Publicus

Εχουμε δίκιο ρε;;

από kafeneio