Ευτυχώς, αποκλειστήκαμε!

Τελικά, δεν έμελε να κάνουμε απόβαση στην Πλούσια Ακτή και το ταξίδι της εθνικής μας στην Βραζιλία έλαβε τέλος κάπου εδώ. Κι όμως, λίγη τύχη παραπάνω θα αρκούσε για να μέναμε λίγο ακόμη στην χώρα του καφέ εμείς οι λάτρεις του καφέ. Ας μη στενοχωριόμαστε, όμως. Αν το καλοσκεφτείτε, ο αποκλεισμός μας έχει και τα θετικά του:

(1) Θα πάψει το ποδόσφαιρο να παίζει πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων. Σε μια περίοδο που η χώρα βγαίνει στο σφυρί με την διαδικασία του κατεπείγοντος, τα δελτία ειδήσεων ξόδευαν την μισή τους διάρκεια για το ποδόσφαιρο. Ξαφνικά, γίνανε...

Φυλακισμένοι είλωτες κατασκευάζουν τα γήπεδα του Κατάρ για το Μουντιάλ του 2022

Το Μουντιάλ των πετρελαίων χτίζεται πάνω στον ιδρώτα και στο αίμα πάμπτωχων «σκλάβων» από το Νεπάλ και τις Φιλιππίνες.

Το Κατάρ κατασκευάζει τα γήπεδα που θα στεγάσουν τη μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή του 2022 χωρίς να χαλάει το μανικιούρ των εμίρηδων.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ που φιλοξένησε η γερμανική «Bild» -δίχως πάντως να κομίζει γλαύκα ες Αθήνας-, οι μισθοί των εργατών που απασχολούνται στην οικοδόμηση των σταδίων ανέρχονται στο αστρονομικό ποσό του 1 δολαρίου την ώρα.

Όταν τελειώνει η δουλειά, οι αποκαμωμένοι είλωτες κοιμούνται σε...

'Ενα είναι σίγουρο...

Πάντως, ένα είναι σίγουρο: μέχρι να το σηκώσουμε σε ένα Μουντιάλ ΔΕΝ θα έχω πάρει σύνταξη!












mediasoup

Ψυχαναλύοντας τη...σφυρίχτρα!...

Καθώς εξελίσσεται το «ποδοσφαιρικό πανηγύρι του Μουντιάλ 2010» στη Νότια Αφρική διαπιστώνουμε ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ κενά και απίστευτες ελλείψεις και αδυναμίες στα σφυρίγματα και τη συμπεριφορά των ανδρών που διαιτητεύουν τους μέχρι σήμερα αγώνες (θυμηθείτε τον ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ διαιτητή του αγώνα Βραζιλίας-Ακτής Ελεφαντοστού που «έχασε» εντελώς τον έλεγχο)…

Όπως και αν το δούμε το θέμα, από όποια οπτική γωνία και αν το προσεγγίσουμε θα διαπιστώσουμε καλόπιστοι και κακόπιστοι μαζί ότι ο διαιτητής κατέχει την αδιαμφισβήτητη θέση, τον ρολό του απόλυτου κριτή ή δικαστή καθώς η σφυρίχτρα του, συνεπικουρουμένη και από τη δυνατότητα της προφορικής παρατήρησης η ακόμη και από την θεαματική εξαγωγή από το τσεπάκι της κίτρινης ή - αλλοίμονο για παίκτη και ομάδα - της κόκκινης κάρτας αποτελούν μέσα έλεγχου και τιμωρίας της ανεπιθύμητης συμπεριφοράς των 22 παικτών στο ποδόσφαιρο αλλά και των παραγόντων και των φιλάθλων που παρακολουθούν τον αγώνα.

Και εφόσον σφυρίζει συνετά, και δίκαια με υπευθυνότητα και "σοφία" υποδεικνύοντας ταυτόχρονα και το λόγο της επιβολής τιμωρίας σε αυτούς που τιμωρεί ο διαιτητής και οι επόπτες του (2 linesmen και ο «τέταρτος») μπορούν να επιβάλλουν την απαιτουμένη τάξη και ευπρέπεια πάνω στο "πράσινο παλκοσένικο" οριοθετώντας τα απαραίτητα πλαίσια αναφοράς για τη διεξαγωγή ενός καθαρού παιχνιδιού.

Η κερκίδα, ακόμη και η... πιο παθιασμένη και εθελοτυφλούσα από ενθουσιασμό, είναι πάντοτε σε θέση να σεβαστεί τον σωστό διαιτητή μια και όσο και αν της τσούζουν τα σφυρίγματα του αποδέχεται το κυρός και την αντικειμενικότητα του, χαρακτηριστικά που χρειάζεται να είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον ρολό του διαιτητή ως απόλυτου και δίκαιου δικαστή...ως άρχοντα του γηπέδου!

Όταν όμως ο διαιτητής και οι επόπτες του αποδεικνύουν με τη συμπεριφορά τους ότι "..κάτι βρωμάει απαίσια στο βασίλειο της Δανιμαρκίας..." τότε χάνουν όχι μόνο το σεβασμό των παικτών που αγωνίζονται μέσα στο γήπεδο, όχι μόνο τον έλεγχο της ποδοσφαιρικής συνάντησης, αλλά - φευ - επισύρουν την οργή όλων και μαζί το τυφλό μένος της κερκίδας οδηγώντας σε σχέση ευθέως ανάλογη με τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των λαθεμένων σφυριγμάτων στη δημιουργία έκρυθμων και επικινδύνων καταστάσεων και για τις εγκαταστάσεις των γηπέδων αλλά και για ανθρώπινες ζωές...

Αναμφίβολα ο ρόλος του διαιτητή κάθε αγώνα σε κάθε σπορ είναι φοβερά απαιτητικός καθώς προϋποθέτει σωστή τεχνική κατάρτιση, άριστη σωματική κατάσταση, διαύγεια πνεύματος και ιδιάζουσα ικανότητα για άμεση σύλληψη και ορθή κρίση συγκεκριμένης συμπεριφοράς των παικτών (εσκεμμένη η ακούσια) αντικειμενικότητα, δυνατό χαρακτήρα και ψυχικό σθένος που να κατορθώνει να αντιστέκεται στις αβάσιμες αλλά κραυγαλέες απαιτήσεις της κερκίδας και φυσικά του αόρατου αλλά πραγματικού κατεστημένου και του παντοδύναμου...παρασκηνίου.

Σίγουρα ο ρόλος του διαιτητή είναι άχαρος και τούτο επειδή όπως και αν σφυρίξει μια συγκεκριμένη φάση οπωσδήποτε θα απογοητεύσει τους παίκτες, τεχνικούς, παράγοντες και φιλάθλους της μιας από τις δυο αντίπαλες κερκίδες.

Έτσι λοιπόν, όταν αναλογισθεί κανείς τα ΥΠΕΡ και τα ΚΑΤΑ του ρόλου του διαιτητή, τις χρηματικές απολαβές, τους κινδύνους που διατρέχει η σωματική του ακεραιότητα και σε σταθερή βάση η κοινωνική του υπόσταση, είναι λογικό να προβληματίζομαι και ΕΓΩ φίλες και φίλοι ψυχολογικά και ψυχαναλυτικά αναφορικά με τα θεμελιακά εκείνα ψυχόρμητα που κάνουν αυτούς τους ώριμους άνδρες - χωρίς να τους πιέσει η να τους εκβιάσει ή και να τους δελεάσει κάνεις προτρεπτικά να κρατήσουν τη σφυρίχτρα και να γίνουν διαιτητές...

Οπωσδήποτε τους αρέσει ο ρόλος, σίγουρα επιδιώκουν τη δημοσιότητα, αναμφίβολα αγαπούν τη μπάλα...Και, ας μου επιτραπεί αυτή η παρατήρηση... χωρίς διαιτητές δεν παίζεται ποδόσφαιρο η άλλο σπορ... Αλλά, να, πολλές φορές, ιδιαίτερα στα ελληνικά γήπεδα εξ αιτίας των διαιτητών, όχι μόνο δεν παίζεται ποδόσφαιρο αλλά συχνά οι αγωνιστικοί χώροι μετατρέπονται σε ρινγκ επίδειξης μυϊκής δύναμης των παικτών ή συμβολικής επέμβασης του αόρατου κατεστημένου και του βρώμικου παρασκηνίου...
«Η εξουσία φθείρει,» είχε πει ο Βρετανός λόρδος Άστορ συμπληρώνοντας ότι «η απόλυτη εξουσία φθείρει...απολύτως».

Υπάρχουν διαιτητές που σφυρίζουν τόσο συχνά ώστε να μας κάνουν να αναρωτιόμαστε εάν η σφυρίχτρα τους έχει δυο η τρία...στραγάλια, και άλλοι που προξενούν οίκτο καθώς οι σφυρίχτρες τους παραμένουν άφωνες και αναλογιζόμαστε ποιος άραγε να τους έκλεψε το...ρεβίθι;

Οι διαιτητές αποτελούν πρόσωπα που ασκούν απόλυτη εξουσία και πολλά βίντεο αγώνων προσφέρουν αδιάσειστα και τραγικά στοιχειά αν όχι τίποτε άλλο, τουλάχιστον πολλών τους ελλείψεων...
Η ψυχολογία της σφυρίχτρας είναι, τελικά, συναρπαστικό θέμα...
Σε έναν πλανήτη όπου ΘΡΙΑΜΒΕΥΟΥΝ η διαφθορά και η αδιαφάνεια μήπως, λέω μήπως, θα έπρεπε η FIFA να ελέγξει και τους τραπεζικούς λογαριασμούς κάποιων διαιτητών (και αφού το ολοκληρώσει να τους εξετάσει επειγόντως για την φυσική-σωματική και ψυχοσυναισθηματική τους αρτιότητα μετά να τους αφαιρέσει ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ τη σφυρίχτρα…)

Και μη μου πει ο κ Joseph S. Blatter ο Ελβετός Πρόεδρος της FIFA ότι εγώ κάνω τέτοιες «κακές σκέψεις» επηρεασμένος από την ελληνική πραγματικότητα και τις…Εξεταστικές Επιτροπές για «μαύρο χρήμα»…

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πάμε για χρυσό...

Τ ε ρ ά σ τ ι α επιτυχία της Εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου, στο Παγκόσμιο της Νότιας Αφρικής.

Η νίκη των παλικαριών μας φέρνει φαβορί για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, αφού σύμφωνα με πληροφορίες σήμερα θα κονιορτοποιηθεί το παγκόσμιο ρεκόρ κωλοτούμπας σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Παγκόσμιο κύπελλο

Ήδη δεκάδες δημοσιογράφοι, εκατοντάδες bloggers αλλά και απλοί πολίτες κάνουν συγκλονιστική προσπάθεια και τα μοσχάρια του σαββατοκύριακου, σε λιοντάρια, γαζέλες, τίγρεις και άλλα ημιάγρια ζώα.

Με την πάροδο της χθεσινής νύχτας θα... βγει το βαρύ πυροβολικό με τσολιάδες, Σαλαμινομάχους και άλλους ήρωες. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται σε όσους καταπίνουν τη γλώσσα τους, γιατί θα τη χρειαστούν στην επόμενη γκέλα των μοσχαριών.
Με νίκη εναντίον της Αργεντινής θα δωρίσουμε και τον 12ο μισθό στον Παπανδρέου.
Επιτέλους γέλασε το χειλάκι μας.....
από το Επίκαιρο

Η δική μας... Νότιος Αφρική

Τι είναι «τριτοκοσμική ματαιοδοξία»; Να διψάνε τα παιδιά και να ποτίζεται το γκαζόν. Να λείπουν τα νοσοκομεία και να περισσεύουν τα αποδυτήρια. Να σκεπάζονται οι κακοφορμισμένες πληγές με στολές φολκλόρ. Να χτίζονται τεχνολογικά βασίλεια για μερικές τηλεοπτικές λήψεις και έξω από την εμβέλεια της κάμερας να πεθαίνουν οι κομπάρσοι από στοιχειώδεις ελλείψεις. Να ταΐζεται μέχρι σκασμού το προσωρινό και να μένει σκελετωμένο το μόνιμο. Για την επιδειξιομανή φλόγα μιας στιγμής να βυθίζεται στο σκοτάδι ένα μεγάλο κομμάτι του μέλλοντος.

Γιατί οι ηγεσίες των... φτωχών χωρών μεγαλοπιάνονται ; Ποιο σύμπλεγμα, καμουφλαρισμένο μέσα στα περιτυλίγματα μιας κρατικοδίαιτης εθνικής υπερηφάνειας, ωθεί τους λαούς, να γελοιοποιούνται ενώπιον της ουσίας και της ιστορίας τους; Η απάντηση πλανάται πάνω από τα ελενίτ του Γιοχάνεσμπουργκ. Πλανάται επίσης και πάνω από τις μικρές στέπες των δικών μας Ολυμπιακών Ακινήτων. Όσοι επέλεξαν το 2004 να αυτοαναγορευτούν μέλη του κινήματος του «δεθελοντισμού» θεωρήθηκαν –κι ίσως να εξακολουθούν να θεωρούνται- εχθροί της πατρίδας. Όταν ο εγχώριος κατασκευαστικός οργασμός εκφραζόταν με εκχύσεις τσιμέντου, ασφάλτου και δις, η νοτιοαφρικανική Ελλάδα ριγούσε από συγκίνηση και επιδιδόταν στην αλλήθωρη ενατένιση ενός καρποφόρου μέλλοντος…

Δυστυχώς όμως, τώρα που τα νούμερα δε βγαίνουν, δεν μας προέκυψε να μπορούμε να ανατρέξουμε στον κουμπαρά των κερδών της Ολυμπιάδας μας. Μείναμε με το ξερό «….ις Άθενς» του 1997 και με το χορταστικό «ευχαριστούμε Ελλάδα, ευχαριστούμε Αθήνα» του αθανάτου Ζακ Ρογκ. Ερχόταν κι αυτός τότε τακτικά για επιθεωρήσεις στο πλαίσιο μιας ωραιότατης προοικονομίας που δεν ξέραμε να την αποκωδικοποιήσουμε.

Τρις χειρότερα από μας πορεύεται τώρα η πατρίδα του Νέλσον Μαντέλα. Δεν ξέρατε αδελφοί μαύροι, δε ρωτάγατε;;;
από το Ποντίκι

Δώσε τόπο στην... οργή!

Ξαναζήστε, νοερά, τις γνωστές φάσεις που επαναλαμβάνονται, ανείπωτες φορές στις ποδοσφαιρικές μας αναμετρήσεις: δύο παίκτες συγκρούονται, ο διαιτητής σημειώνει φάουλ, το “θύμα” χειροδικεί.... Η πράξη του «επιβραβεύεται» αρνητικά καθώς παίρνει την σχετική κάρτα και , παρά τις εξηγήσεις του ότι μαζί με το σκληρό μαρκάρισμα δέχθηκε και «φραστικές επιθέσεις» από τον παίκτη της αντίπαλης ομάδας.... Η κάρτα και η ποινή παραμένουν!

Η πάλι, σε ένα υπέρμετρα έντονο «man-to-man» ο ένας παίκτης, δέκτης του μαρκαρίσματος, αρχίζει να «εκνευρίζεται» καθώς οι προσπάθειες του ματαιώνονται η μια μετά την άλλη, και ο εκνευρισμός του εντείνεται, ξεφεύγει από τα όρια του ελεγχόμενου, μετουσιώνεται σε οργή και απολήγει στην απώλεια του απαραίτητου αυτοέλεγχου!

Σε κάποια δεδομένη στιγμή, ο έλεγχος του αντιπάλου διεγείρει τον μαρκαρισμένο, αυτός χάνει πια τον αυτοέλεγχο και ανταποδίδει με βιαιότητα το ασφυκτικό «man-to-man» μετατρέποντας το γήπεδο σε ρινγκ! Φυσικά η πράξη του ελέγχεται και επισύρει την σχετική κάρτα...

Νομίζω ότι ο στόχος μου έγινε... κατανοητός καθώς αναφέρομαι σε περιπτώσεις όπου ο θυμός, έστω και δικαιολογημένος, μετουσιώνεται σε εκνευρισμό και αν δεν “δώσεις τόπο στην...οργή” χάνεις τον αυτοέλεγχο και εισπράττεις ...κάρτες!!!

Το ζήσαμε στην αναμέτρηση Σερβίας-Γκάνας (κόκκινη στον Lukovic), στην αναμέτρηση Γερμανίας-Αυστραλίας (κόκκινη στον Cahill) που άφησαν αντιστοίχως τις ομάδες τους με δέκα παίκτες. Έχουμε μπροστά μας πολύ δρόμο ακόμη και φοβάμαι ότι με την αύξηση του στρες θα δούμε και άλλες κόκκινες κάρτες ως αποτέλεσμα απώλειας του αυτοελέγχου και ξεσπάσματα ανεξέλεγκτου θυμού…

Στην καθημερινή μας ζωή όλοι αντιμετωπίζουμε αμέτρητες προκλήσεις από συνανθρώπους μας αλλά τις περισσότερες φορές, «δίνουμε τόπο στην οργή» αποφεύγοντας την συμπλοκή και τις άγνωστες συνέπειές της. Στο γήπεδο, όμως, στην αντιπαράθεση επαγγελματιών η έμφαση δίνεται στο να επιδείξουμε ότι μπορούμε να ασκήσουμε αυτοέλεγχο και όχι να λειτουργήσουμε ως «νταήδες»… Με άλλα λόγια η σωστή ψυχολογική συμπεριφορά ταυτίζεται με την αποφυγή του θυμού, την αποσόβηση του εκνευρισμού, χωρίς την αίσθηση ότι έτσι ο παίκτης «χάνει κάτι από τον ανδρισμό του!»
Ο έμπειρος παίκτης γνωρίζει πως εάν δεν «δώσει τόπο στην οργή» και αντεπιτεθεί διατρέχει τον κίνδυνο της λανθασμένης ενέργειας που επιφέρει την κίτρινη, ή αλλοίμονο την ΚΟΚΚΙΝΗ κάρτα!

Ο λαός μας το έχει πιάσει σωστά, με την εμπειρική ψυχολογική σοφία του όταν λέει ότι ο θυμωμένος, ο οργισμένος «έχει θολωμένο μυαλό, ή μάτι» και όταν λέει ότι «το γινάτι…βγάζει μάτι!»

Το συναίσθημα του θυμού, με την συνεπακόλουθη νευρικότητα οφείλεται στην αιφνίδια έκκριση μεγάλης ποσότητας αδρεναλίνης στο κυκλοφορικό μας σύστημα και ολάκερο το είναι μας εστιάζεται –«καρφώνεται» στο ερέθισμα και στο άτομο που μας προκαλεί!
Το εκνευρισμένο άτομο χάνει για κάποιο χρονικό διάστημα την αίσθηση του χώρου και του χρόνου και, φυσικά, την απαραίτητη αντίληψη της εξέλιξης του αγώνα. Ένας θυμωμένος, «πικαρισμένος» παίκτης που έχει χάσει τον αυτοέλεγχό του, άσχετα με τις πραγματικές του ικανότητες, είναι όχι μόνο «άχρηστος» για την ομάδα του, αλλά εφ’ όσον επισύρει με τις αντιδράσεις του και την σχετική ποινή, μπορεί να αποβεί “καταστροφικός” για την ενδεκάδα και για το τελικό σκορ...

Θυμός και εκνευρισμός, από όπου και εάν προέρχονται, δηλαδή από τον αντίπαλο παίκτη (που ίσως το «παρακάνει» με το μαρκάρισμα, ή και γιατί όχι να στοχεύει στο να επιτύχει τον εκνευρισμό του αντιπάλου του) η ιδέα ότι η διαιτησία «μεροληπτεί» σε βάρος της ομάδας, κάποια παρεξήγηση που προηγήθηκε του αγώνα (στο ξενοδοχείο ή τα αποδυτήρια) οι φίλαθλοι με τις έντονες αποδοκιμασίες τους, ή η ενδόμυχη αναμόχλευση προγενέστερων βιωμάτων (οικογένεια, δεσμοί, φίλοι) απολήγουν στο να στερήσουν τον παίκτη από τον απαραίτητο ψυχοδιανοητικό ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟ, από την αναγκαία ηρεμία, που απαιτείται για το σωστό παίξιμο της μπάλας την εφαρμογή της προκαθορισμένης στρατηγικής του παιχνιδιού.

Αναμφίβολα τόσο οι πιο έμπειροι παίκτες, όσο και οι φίλαθλοι, επιδιώκουν να εκνευρίσουν τον αντίπαλο, να διαπεράσουν την συνοχή και την προσοχή του να μειώσουν την απόδοσή του μέσα στο γήπεδο. Με βάση αυτή τη λογική δημιουργούνται τα γνωστά επεισόδια έξω από το ξενοδοχείο που στεγάζει την φιλοξενούμενη ομάδα ή στο πούλμαν έξω από τα αποδυτήρια του τοπικού γηπέδου, ή μέσα στο γήπεδο με ιαχές, «βρισιές» και ...απειλές που εκτοξεύει η αντίπαλη κερκίδα!
Η συμβουλή μου;
Παίκτες, «δώστε τόπο στην ...οργή!»
Το γήπεδο δεν είναι ρινγκ πυγμαχίας και η επιτυχία δεν προέρχεται από και δεν ταυτίζεται με τον «τσαμπουκά ή το νταηλίκι» τη γροθιά ή την κλωτσιά, αλλά από τη ντρίπλα, τη δημιουργία φάσης και το γκολ!..

του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η µηχανή του χρήµατος

Έγραφε το 2003 ο τότε πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Τάµπο Μπέκι σε µια επιστολή που έστειλε στον πρόεδρο της FΙFΑ Σεπ Μπλάτερ «Θέλουμε να εξασφαλίσουµε ότι µια µέρα οι ιστορικοί θα αντιµετωπίζουν το Μουντιάλ του 2010 ως τη στιγμή που η Αφρική όρθωσε το ανάστηµά της και γύρισε αποφασιστικά σελίδα ύστερα από αιώνες φτώχειας και συγκρούσεων».

Υπό µία έννοια, οι προσδοκίες του επαληθεύτηκαν. Ως και πριν από 20 χρόνια, το 90% του πληθυσµού της χώρας του είχε εντολή να το βουλώνει. Η τηλεόραση δεν έδειχνε καν τους αγώνες του Παγκοσµίου Κυπέλλου. Άλλωστε, µέχρι το 1976 δεν υπήρχε καν τηλεόραση στη Νότια Αφρική.

«Το 1985, όταν καθόµουν στη βεράντα του σπιτιού του παππού µου στο λευκό Γιοχάνεσµπουργκ κι έβλεπα τη µαύρη υπηρέτριά µας να κόβει το σοκολατένιο κέικ και τα εγγόνια της να παίζουν στην αυλή φορώντας τα παλιά µας εσώρουχα, δεν µπορούσα φυσικά να φανταστώ ότι µια µέρα θα διοργανωνόταν εκεί ένα Παγκόσµιο Κύπελλο», γράφει ο δηµοσιογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιµς» Σάιµον Κούπερ. «Η µητέρα µου και η υπηρέτρια, ηλικιωµένες γυναίκες σήµερα, θα παρακολουθήσουν µε µεγάλη συγκίνηση την έναρξη αυτής της διοργάνωσης. Εκείνες ξέρουν πόσο πολύ δρόµο έχει διανύσει η Νότια Αφρική».

Αυτή είναι η... µία όψη του νοµίσµατος, συναισθηµατικά φορτισµένη, αλλά και ουσιαστική. Η Αφρική είναι πλέον χωρίς αµφιβολία ένας σοβαρός παίκτης στο παγκόσµιο ποδόσφαιρο. Οπως επισηµαίνει όµως ο Ντέιβιντ Ράνσιµαν στην «Γκάρντιαν», ο κόσµος του ποδοσφαίρου είναι πολύ διαφορετικός από τον πραγµατικό κόσµο. Σ' αυτό το Μουντιάλ δεν µετέχουν ανερχόµενες δυνάµεις όπως η Κίνα και η Ινδία. Δεν µετέχει ούτε η Ρωσία, που αποκλείστηκε από τη µικρή Σλοβενία, ούτε η Ινδονησία ή το Ιράν. Το σόου της FΙFΑ αντιπροσωπεύει στην πραγµατικότητα έναν κόσµο του παρελθόντος, όπου στην καρδιά των πάντων βρισκόταν η Ευρώπη. Όχι µόνο επειδή οι µισές από τις οµάδες είναι ευρωπαϊκές. Αλλά κι επειδή οι καλύτεροι αφρικανοί παίκτες παίζουν στην Ευρώπη. Χώρες µε σοβαρά οικονοµικά προβλήµατα - η Ισπανία, η Ιταλία, η Αγγλία - εξακολουθούν να συντηρούν υπέρογκους προϋπολογισµούς για το ποδόσφαιρο ώστε να τροφοδοτείται η όρεξη του πλανήτη για το άθληµα. Η Αφρική αποτελεί πλέον µέρος αυτής της µηχανής του χρήµατος. Αλλά δεν αποκοµίζει κανένα κέρδος.

Ναι, τα στάδια είναι υπέροχα - αλλά κτίστηκαν από εργάτες που έχουν ήδη απολυθεί. Πολλοί θα πλουτίσουν από αυτήν την ιστορία: στα ταµεία της FΙFΑ έχουν εισρεύσει 3,3 δισεκατοµµύρια δολάρια. Αλλά αυτό που χρειάζονται οι Νοτιοαφρικανοί, το ένα τρίτο των οποίων ζει µε λιγότερα από 2 δολάρια την ηµέρα, είναι σπίτια, ηλεκτρικό, γιατρούς, διακοπές.
Και χρήµατα γι' αυτά δεν θα µείνουν.
από το Διαστάσεις

Θανατηφόρος ιός απειλεί το Μουντιάλ

Συναγερμός έχει σημάνει στις υγειονομικές υπηρεσίες της Νοτίου Αφρικής με αφορμή το θάνατο 15 ανθρώπων που παρουσίασαν συμπτώματα ενός ιού που σχετίζεται με ασθένεια γνωστή ως «Rift Valley Fever».

Μέχρι τώρα έχουν αναφερθεί 172 κρούσματα, γεγονός που ανάγκασε τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να εκδώσει σχετική ανακοίνωση, ενώ εκφράζονται φόβοι ενόψει του προσεχούς Μουντιάλ.

Μια Γερμανίδα, η οποία έμεινε για περίπου τρεις εβδομάδες στη χώρα, εμφάνισε υψηλό πυρετό και διαγνώσθηκε ότι είχε προσβληθεί από τον ιό, αλλά τελικά ανάρρωσε πλήρως.

Αυτό που κάνει την ασθένεια ιδιαίτερα επικίνδυνη, είναι το γεγονός ότι μεταδίδεται από τσίμπημα κουνουπιού, ενώ ο ιός είναι ανθεκτικός στον αέρα. Για την ώρα δεν έχει εκδοθεί ταξιδιωτική οδηγία, όμως οι υπηρεσίες υγείας των Ηνωμένων Εθνών προειδοποιούν όσους σκοπεύουν να ταξιδέψουν στη Νότια Αφρική να πάρουν μέτρα προστασίας από τα έντομα και να αποφεύγουν ζωικά προϊόντα που δεν έχουν μαγειρευτεί πολύ καλά. Άλλωστε τα περισσότερα κρούσματα προέρχονται από επαφή των ανθρώπων με αίμα ή κρέας από μολυσμένα ζώα.

Το τελευταίο μεγάλο ξέσπασμα του... ιού στη Νότια Αφρική έγινε την περίοδο 1974-1976 με περίπου 15.000 ανθρώπους να μολύνονται, αλλά έχουν αναφερθεί έκτοτε και σποραδικά κρούσματα. Την προηγούμενη δεκαετία υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις σε χώρες της ευρύτερης περιοχής και αναφέρθηκαν συνολικά εκατοντάδες νεκροί κυρίως σε Κένυα - άλλωστε από την ομώνυμη κοιλάδα της χώρας έχει πάρει το όνομά του - Σομαλία και Σουδάν.
capital

Σε ρυθμό Μουντιάλ οι ποδοσφαιρόφιλοι…

Μουντιάλ 2010 στη Νότια Αφρική και, ξεκινώντας την ερχόμενη Παρασκευή 11 Ιουνίου όταν θα αντιπαραταχτούν με το εναρκτήριο λάκτισμα στο πράσινο παλκοσένικο του Γιοχάνεσμπουργκ, οι ποδοσφαιρικές ενδεκάδες της οικοδέσποινας χώρας Νότιας Αφρικής και του φιλοξενούμενου Μεξικό, δισεκατομμύρια τηλεθεατών θα «καρφωθούν» κυριολεκτικά στους τηλεοπτικούς δέκτες και όπου δεν υπάρχουν θα κολλήσουν στα αυτιά τα φορητά τρανζιστοράκια!

Μουντιάλ και επιτρέπω στον εαυτό μου την «πολυτέλεια» να προδοθώ ως ποδοσφαιρόφιλος και θερμός χειροκροτητής του Ελληνικού Εθνικού Συγκροτήματος Ποδοσφαίρου που θα μας εκπροσωπήσει εκεί στη Νότια Αφρική ξεκινώντας με την αντιπαράθεση του Σαββάτου κόντρα στη Νότια Κορέα!

Οι άνθρωποι που αναλώνουν την ζωή τους για να φτάσουν στην κορυφή, τα άτομα που ανοίγουν μονοπάτια στην Επιστήμη, τις Τέχνες, το Εμπόριο, στα Γράμματα, στην Πολιτική, στα Σπορ αναμφίβολα «έχουν τον λόγο τους», διαθέτουν εκείνη την ξεχωριστή ψυχοσύνθεση που τους ωθεί, σαν κάποια αδήριτη ανάγκη στην ολοκλήρωση του σκοπού τους άσχετα με τις θυσίες, τους κόπους, το μόχθο, τις στερήσεις τα κάθε λογής εμπόδια που παρεμβάλλονται και πρέπει να ξεπεραστούν!...Μια ολάκερη ζωή δοσμένη, με απαράμιλλη, ερωτική αφοσίωση, σ’ ένα σκοπό!...

Ρώτησα μια μέρα μια... παρέα πιτσιρικάδων της γειτονιάς μου, που άλλοι κλοτσούν και άλλοι πετούν σε καλάθια με εκπληκτικά αξιοθαύμαστη συνέπεια κάθε απόγευμα την μπάλα - βρέξει, χιονίσει - να μου εξηγήσουν γιατί το κάνουν... Ήθελα να προσθέσω τις απαντήσεις τους στα πολυποίκιλα στοιχεία της μακροχρόνιας “άτυπης” έρευνάς μου για το ψυχόρμημα του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Πρόσθεσα τις απαντήσεις τους σε εκείνες που κατά καιρούς έχω πάρει από φιλάθλους, παίκτες και αθλητές, διοικητικούς παράγοντες και τεχνικούς και από αθλητικογράφους στην Ελλάδα και το εξωτερικό...

Για τους αθλητές του στίβου τους κάθε λογής καλλιτέχνες και τους ποδοσφαιριστές, αντίθετα με τους ανθρώπους των επιστημών και των τεχνών, η διάκριση, η δόξα, οι τιμές, η αναγνώριση και τα συνεπακόλουθά της και όταν έρθουν, εάν φυσικά, ποτέ έρθουν, έρχονται σε εντελώς ανύποπτο χρόνο. Ακόμα και οι ελάχιστοι θνητοί που τιμούνται με το Νόμπελ, την μέγιστη αυτή αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο, παραμένουν ουσιαστικά “άγνωστοι” στο ευρύ κοινό...

Ρωτήστε, αν δεν το ‘χετε κάνει κιόλας, και σεις αύριο τους πιτσιρικάδες της γειτονιάς σας, την ώρα που ξαποσταίνουν από το κυνηγητό της μπάλας να σας πουν ποιός πήρε το Νόμπελ Ιατρικής το 2009 για την δουλειά μιας ολάκερης ζωής, δουλειά που είχε σαν απόληξη την σωτηρία της ζωής εκατομμυρίων συνανθρώπων μας και μη ξαφνιαστείτε να είστε σίγουροι πως θα σας κοιτάξουν με... έκπληξη!

Ρωτήστε τους, όμως, με ποιους παίκτες η ελληνική ΕΘΝΙΚΗ μας ομάδα έφτασε στον πρωτόγνωρο στόχο της κατάκτησης του ΕΥΡΩ 2004 ή ποιους πήρε μαζί του στο Γιοχάνεσμπουργκ ο Ότο Ρεχάγκελ. Ρωτήστε τους ποιοι έπαιξαν στο τσάμπιονς λίγκ ή στα Ευρωπαϊκά πλαίη οφ πέρυσι ή ποιοι έγραψαν ποδοσφαιρική ιστορία από τη Μπαρτσελόνα και τη Ρώμη μέχρι το Γουέμπλεη και... μην ξαφνιαστείτε καθώς τα ξαναμμένα από το κυνηγητό της μπάλας προσωπάκια τους πιστοποιούν το γεγονός ότι στο ΕΥΡΩ Πορτογαλίας του 2004 ήταν «μπόμπιρες» και κάνα-δυο δεκαετίες πριν δεν ήταν «παρά μια λάμψη, στα ερωτοχτυπημένα μάτια των γονιών τους...»

Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής, αντίθετα με τον κορυφαίο στην επιστήμη και τις τέχνες, αυτός ο Κυριακάτικος πρωταγωνιστής του «πράσινου παλκοσένικου» κατορθώνει να γίνει ίνδαλμα εκατομμυρίων συνανθρώπων του όχι μόνο μέσα στα σύνορα της δικιάς του πατρίδας, αλλά όταν είναι πραγματικά μεγάλος και ολόκληρης της ποδοσφαιρόφιλης ανθρωπότητας!

Δυστυχώς, όμως, από τη στιγμή που το φίλαθλο κοινό τον αναγνωρίζει, τον ανεβάζει, τον καθιερώνει μπαίνει σε κίνηση η προδιαγραμμένη τροχιά της πτώσης του και ολάκερη η καμπύλη «ανόδου-καθόδου» δεν διαρκεί περισσότερο από 10 με 15 χρόνια!...
Τούτη η διατύπωση δίνει μόνη της την απάντηση σε μια σειρά κοινωνιολογικών-ψυχολογικών-οικονομικών φαινομένων που συχνά εκλαμβάνονται σαν εκφράσεις αναίδειας, ή έλλειψη σοβαρότητας ή ακόμη σαν δείγματα βεντετισμού που διακρίνουν την ζωή των παικτών, των ποδοσφαιριστών ή αθλητών, που καθιερώνονται ως ταλέντα. Ίσως καμιά άλλη καριέρα, με την πιθανή εξαίρεση των καλλιτεχνών του παλκοσένικου, δεν στριμώχνεται μέσα σε τόσο λίγα χρόνια, σε τόσο περιοριστικό διάστημα...

Όταν κάποτε οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον Βρετανό ορειβάτη Σερ Εντμουντ Χίλλαρυ να τους εξηγήσει τι «τον έσπρωξε» να σκαρφαλώσει στα Ιμαλάια, στο ψηλότερο σημείο του πλανήτη μας, έμειναν εμβρόντητοι από την ετοιμότητα, την λακωνικότητα και τον Δελφικό συμβολισμό της απάντησης που με εμφανή ειλικρίνεια τους έδωσε λέγοντάς τους «επειδή ήταν εκεί...»!

Αναμφίβολα είναι εντυπωσιακή, και για το λόγο αυτό και έμεινε στην ιστορία η παραπάνω απάντηση... Σίγουρα είναι απαράμιλλη η γοητεία της αμηχανίας κάθε ερωτευμένου ζευγαριού να αποκριθεί στην ερώτηση – «γιατί αγαπιούνται...».

Οπωσδήποτε, όμως είναι αφοπλιστική η «ταυτότητα» της απάντησης όλων των επί γης εραστών του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ – φιλάθλων κάθε ηλικίας, παικτών, τεχνικών, παραγόντων, αθλητικογράφων και όλων των υπολοίπων που ασχολούνται με την μπάλα...
Η πεμπτουσία του μπάσκετ, του χάντμπολ, του βόλεϊ, του γουώτερ πόλο αλλά ΚΥΡΙΑΡΧΑ του βασιλιά ΟΛΩΝ των ομαδικών σπορ, του ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ :
Όλα και όλοι για την αγάπη της μπάλας!...

Και τον φετινό Ιούνιο, θα ξεχάσουμε για λίγο τα ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που μας ζώνουν και θα ζήσουμε στιγμές απαράμιλλης γοητείας, δύναμης, τεχνικής, στρατηγικής…

Κλείνω υπενθυμίζοντας κάτι που είχα γράψει στο βιβλίο μου «Ένας Ψυχολόγος στο Γήπεδο» πριν δύο δεκαετίες: «Το ποδόσφαιρο ΔΕΝ παίζεται με τα πόδια αλλά με το κεφάλι…»
Και η αγάπη για την μπάλα; «Έρως ανίκατε...μάχαν!»

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σχόλιο apneagr: Αγαπητέ καθηγητά θέλω να πιστεύω ότι θα είμαστε στο ίδιο "στρατόπεδο" φιλάθλων αυτό το μήνα...

Και μια απορία φίλου και δικιά μου... Γιατί όλοι οι διεθνής μας στην φωτογράφιση της FIFA αλλά και ως σήμερα είναι αξύριστοι και μοιάζουν σαν άνθρωποι του νεάτερνταλ...;
Ελπίζω να είναι κάτι σαν μαζικός όρκος τιμής διαφορετικά να ξυριστούν... χθες... μιας και εκεί εκπροσωπούν τους Έλληνες που ως λαός είμαστε... "όμορφος"... Όλα μετράνε...;

Μαραντόνα και Ρεχάγκελ - Οι πουθενάδες της Ευρώπης

H Eθνική Αργεντινής με προπονητή τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα πήγαινε κατά διαόλου.

Έχοντας υποστεί την μεγαλύτερη συντριβή της ιστορίας της από την Βολιβία (6-1) και έναν τρικούβερτο διασυρμό στην έδρα της από την μισητή Βραζιλία (3-1) κινδύνευε άμεσα με αποκλεισμό από το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής.

Ωστόσο,μια εντός έδρας νίκη επί του –τελευταίου στην κατάταξη- Περού, χάρη σ’ένα γκολ του Μάρτιν Παλέρμο στις καθυστερήσεις, καθώς κι ένα «διπλό» στην Ουρουγουάη-σε έναν αγώνα που η γηπεδούχος τελείωσε με 9 παίκτες- οδήγησε την «Μπιανκοσελέστε» στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου και τον Μαραντόνα στην κάτωθι δήλωση με αποδέκτες τους δημοσιογράφους (κι όχι μόνο) της πατρίδας του:

"Ζητώ συγνώμη από τις κυρίες (Σ.Σ.πάντα ευγενής με τις κυρίες ο Ντιεγκίτο!) που ακούνε,αλλά όσοι μου ασκούν κριτική όλο αυτό το διάστημα και μου συμπεριφέρθηκαν σαν σκουπίδι,μπορούν να καταπιούν την γλώσσα τους. Τον ρουφήξατε και θα συνεχίσετε να τον ρουφάτε"

Όπως είναι λογικό, τα λόγια αυτά προκάλεσαν γενική κατακραυγή εντός κι εκτός Αργεντινής-οι Έλληνες όμως,που είναι πάντα πιο ψαγμένοι και πιο επαναστάτες, έσπευσαν να στηρίξουν τον (για πολλούς) καλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών με εκφράσεις τύπου «Μπράβο του,ποτέ δε συμβιβάστηκε», «δίνει γροθιά στο μαχαίρι», «δεν διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους» κτλ.

Και λέω εγώ:Αν βγει τώρα ο Ρεχάγκελ, που αμφισβητείται μονίμως, από τον Σεπτέμβριο του 2004.

-Παρ’ότι χάρισε ένα Euro στους πουθενάδες της Ευρώπης.

-Παρ’ότι οδήγησε σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης,για τρίτη φορά μέσα σε οκτώ χρόνια μια ομάδα που τις προηγούμενα επτά δεκαετίες είχε καταφέρει κάτι ανάλογο μόλις άλλες δύο φορές.

-Παρ’ότι πάει στο Μουντιάλ με Πλιάτσικα,Παπασταθόπουλο και Τζιόλη (αντί για Μέσι,Τέβες και Αγκουέιρο).

Αν, επαναλαμβάνω, βγει τώρα ο Ρεχάγκελ και κάνει ακριβώς την ίδια δήλωση.
Τι θα πουν;
mediasoup