Από τα 110 δις., τα 108 πήγαν στις τράπεζες, άρα δεν μας έσωσαν!

Απόλυτα προδοτική η στάση της ελληνικής κυβέρνησης

Πηγαίνοντας να συναντήσω τον Άρη Χατζηστεφάνου, τον δημιουργό, μαζί με την Κατερίνα Κιτίδη, του “Debtocracy”, στο μυαλό μου τριγύριζε το τελευταίο καρέ του ντοκιμαντέρ, που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της ενημέρωσης σχετικά με το χρέος και τον «μονόδρομο» των Ελλήνων.

Το Debtocracy τελειώνει με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να λέει
«πάμε» (σ.σ. από το γνωστό σποτ της προεκλογικής του καμπάνιας), υπό τους ήχους ενός ελικοπτέρου, εικόνα που παραπέμπει στον τρόπο διαφυγής προέδρων, χωρών της Λατινικής Αμερικής για να γλυτώσουν από την οργή του λαού.

Ο Άρης Χατζηστεφάνου, δεν αποκλείει να...

Το indie ντοκιμαντέρ που μας καλεί να μην πληρώσουμε το «ανήθικο» χρέος

Το ντοκιμαντέρ μπορεί να είναι μια από τις κορυφαίες, τις πιο δύσκολες αλλά και πιο αποτελεσματικές μορφές δημοσιογραφίας. Σου δίνει τη δυνατότητα με εικόνες, λόγια, γράμματα, σκηνές και κεφάλια που μιλάνε, να πεις στα γρήγορα μια ιστορία που μπορεί να χρειαζόταν χιλιάδες λέξεις από το δημοσιογράφο και πολλές ώρες από τον αναγνώστη. Ωστόσο, όπως ισχύει και στην έντυπη δημοσιογραφία, το ντοκιμαντέρ κινδυνεύει από ένα πράγμα:

Το δάχτυλο.

Αν έχεις δει τις ταινίες του Μάικλ Μουρ, θα έχεις παρατηρήσει ότι τα καλύτερα σημεία τους είναι οι...

Γιατί ο περισσότερος κόσμος ενώ ζει το πιο σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού δεν βλέπει σε εσάς (Αριστερά) τη λύση;

Είχα ετοιμάσει ένα κείμενο για να περιγράψω τις σκέψεις μου πάνω στο ντοκιμαντέρ DEBTOCRACY. Όμως έκανα το κακό και διάβασα διάφορες κριτικές πριν και όχι μόνο, όταν το είδα και μίλησα με φίλους παραδοσιακούς αριστερούς και είπα πως μου άρεσε με κοίταξαν λες και ήμουν τσιράκι της Γκόλντμαν Σακς κι αυτό με βάζει σε άλλο δρόμο. Με τσιγκλάει να κάνω κάτι πιο κακό. Κριτική στις κριτικές.

Πολύ σύντομα λοιπόν θα πω πως το ντοκιμαντέρ μου άρεσε. Ήταν απλό κατανοητό για τον απλό κόσμο και για τους νέους. Ήταν ένα ντοκιμαντέρ που εστίαζε ακριβώς πάνω σε αυτό που ήθελε να οδηγήσει. Την έννοια του απεχθούς χρέους. Και η κατάληξη να προτείνει να γίνει κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα. Μια επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους. Κατά την άποψη των δημιουργών του υποθέτω πως αυτός ήταν ο στόχος. Ναι, η σύγκριση με τον Ισημερινό δεν μπορεί να γίνει. Ήταν όμως σύγκριση οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δεδομένων ή απλά οι δημιουργοί ήθελαν να δείξουν πως οι λαοί δεν χωρίζονται σε μικρούς και μεγάλους αλλά σε εκείνους που έχουν τα κότσια να παλέψουν και σε εκείνους που δεν τα έχουν;

Κατανοητό μέχρι εδώ; Όταν βλέπω λοιπόν ένα...

Όταν η δημοκρατία υποτάχθηκε στο χρέος

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.

Πρέπει όλοι να το δούμε...