Πάρα πολλοί μπλόγκερς και κόσμος έκραζαν εδώ και καιρό την πλακίτσα με τον Λαζόπουλο, και τώρα επιτέλους ήρθε η ώρα που εκτέθηκε και μόνος του στην χαρά του να “σατιρίσει”. Και έκανε και τον Γιώργο μάγκα και από πάνω. Πολύ ωραία…
Τον Λάκη και την Ράδιο Αρβύλα ποτέ δεν τα χώνεψα. Σκασίλα μου για ότι λένε, εγώ αυτά που εκείνοι υποτίθεται σατιρίζουν στην σύγχρονη Ελλάδα, τα ζω στο πετσί μου κάθε μέρα και τα βιώνω, και πιστέψτε με δεν σηκώνουν σάτιρα αλλά κλάμα. Και ποτέ στην ζωή μου δεν έσπευσα σαν πρόβατο να τους θεοποιήσω γιατί έτσι μου επέβαλλαν τα μεσημεριανάδικα και τα walking talking τηλεσκουπίδια που τους διαφήμιζαν μανιωδώς γιατί έτσι διέταξαν οι εργοδότες τους στον Alpha και στον Ant1. Ξέρετε μωρέ, Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, Κυριακού. Όλοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες εργοδότες του συστήματος που κατά τα άλλα πολεμάνε. Πλήθος ιδεολογικών εμμονών, τρελές εμπάθειες, αηδιαστικό ψεύτικο χιούμορ, διάθεση κρίσης λες και είναι όλοι αυτοί η Ντέπυ Γκολεμά της τηλεόρασης (άσε ρε Κανάκη και Σερβετά που την είδατε ξαφνικά και επαναστάτες και εκπρόσωποι του Βορρά, έχε χάρη που τώρα σας μάθαν οι Αθηναίοι), και τον Λαζόπουλο να φτύνει εκεί που όταν σβήνει η κάμερα πάει να γλύψει.
Και επειδή βαριέμαι να... συνεχίσω, θα αντιγράψω εδώ τα σχόλια που έγραψα στο Τρελό Κουνέλι.
Γιατί η σάτιρα δεν έχει όρια; Το πέταξε κάποιος αυτό και όλοι το επαναλαμβάνουν και το λένε σαν χαλασμένοι δίσκοι χωρίς να σκέφτονται καν αν συμφωνούν και αν όντως το πιστεύουν αυτό.
Και ποιος θα τον έβλεπε τον Λαζόπουλο αν δεν του έριχναν τρελό σπρώξιμο τα μεσημεριανάδικα και οι εκπομπές; Ξεχνάμε ποιος ήταν; Με ποιους συναναστρέφεται; Και πως πολεμάς ένα σύστημα όταν ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΛΗΡΩΝΕΣΑΙ; Θα τρελαθούμε; Το ίδιο ισχύει και για τον Κανάκη παρεμπιπτόντως. Μήπως να μην είμαστε τόσο αφελείς σε κάποια πράγματα και μην απογειώνετε τόσο εύκολα κάτι; Ζούμε σε μέρες που ειδικά η πιτσιρικαρία και όχι μόνο, κάνει πολύ εύκολα θεούς κάποιους ανθρώπους. Σκεφτείτε και λίγο από μόνοι σας κάποιοι, μην περιμένετε τον κάθε Κανάκη και τον κάθε Λαζόπουλο να σας πούνε….
Για να ξεκαθαρίζουμε κάποια πράγματα, ειδικά για εμάς που τα προλάβαμε και μπορούμε και να τα ζυγίσουμε και να συγκρίνουμε:
Σάτιρα ήταν ο Χάρρυ Κλυνν. Και μάλιστα σε μία εποχή που το καθεστώς ΠΑΣΟΚ και τον Αντρέα δεν τολμούσε κανένας να τα κρίνει γιατί έπεφτε μπουζούριασμα. Τα λέω για εσάς που δεν τα προλάβατε γιατί κανένας δεν θα σας τα πει.
Σάτιρα ήταν ο Μητσικώστας. Από το ιστορικό Ψαροκωστούλα Αγάπη μου μέχρι και τις τελευταίες του εκπομπές. Και όσο και αν κάποιοι κομπλεξικοί που σατίρισε του κράτησαν κακία, κανένας ποτέ δεν είπε πως δεν κάνει καλή σάτιρα.
Σάτιρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τα τσ@υτσ@κι@ τύπου Κανάκη-Σερβετά (που εμείς στην Θεσσαλονίκη τους ξέρουμε πολύ πριν τους μάθει η Αθήνα, και σιγά τα άτομα που έγιναν ξαφνικά και κριτές των πάντων) και που το παίζουν επαναστάτες με τον μισθό του Κυριακού και του ΑΝΤ1, και σάτιρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Λαζόπουλος των κότερων, και των φωτογραφιών με το συνάφι του star system που κατα τα άλλα κράζει, των ιδεολογικών εμμονών, της κωλοτούμπας και της εργοδοσίας της Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη.
Καταλάβατε κάποιοι;
ΜΑΘΕΤΕ να ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΕΙΤΕ.
ΜΑΘΕΤΕ να μην παίρνετε μασημένη τροφή από την κάθε τηλεπερσόνα.
ΜΑΘΕΤΕ να κρίνετε και προπαντός να συγκρίνετε. Μάθετε να έχετε ΔΙΚΗ σας γνώμη.
Γιατί αν τώρα ξυπνήσατε κάποιοι και καταλάβατε κάποια πράγματα, τότε πρέπει να αρχίσετε να ανησυχείτε…
από το bananiagr
Κάθε φορά που ο Λάκης Λαζόπουλος επανεμφανίζεται στην τηλεόραση -εκτός από την υψηλή τηλεθέαση της εκπομπής του- ανοίγουν τρία θέματα: κάποιοι τον κατηγορούν πως δεν έχει πια κάτι να πει, κάποιοι τον κατηγορούν πως ενδιαφέρεται μόνο για την τσέπη του και κάποιοι άλλοι αναρωτιούνται πού είναι η σάτιρα και οι σατιρικοί καλλιτέχνες σε αυτή την δύσκολη εποχή.
Αναρτήσεις
