Εσύ θα φταις! Πάλι εσύ θα φταις!

Μ ε λίγα λόγια: Δεν φταίει που δεν πήραμε μέτρα το καλοκαίρι στις πύλες εισόδου της χώρας. 

Δεν φταίει που ανοίξαμε τα σχολεία με τα παιδιά το ένα πάνω στο άλλο, που δεν βρήκαμε αίθουσες, που δεν πήραμε όσους καθηγητές χρειαζόμαστε, που δεν πήραμε όσο προσωπικό καθαριότητας χρειαζόμαστε, που φτάσαμε τέλος Αυγούστου να συζητάμε αν θα δοθούν μάσκες στα παιδιά ή όχι, που δεν κάνουμε τεστ στους εκπαιδευτικούς. (Σήμερα από γινάτι βγήκαν στους δρόμους). 

Δεν φταίει που δεν έχουμε προσλάβει επαρκές και...

Πώς θα τελειώσει η πανδημία; Τα πιθανά σενάρια και ο κόσμος που θα αφήσει πίσω

Και τώρα τι; Πως θα τελειώσει όλο αυτό; Θα τελειώσει; Πώς θα είναι ο κόσμος μετά από αυτό; Μια πιθανή εικόνα από το μέλλον.

Πριν από τρεις μήνες κανείς δεν ήξερε τον SARS-CoV-2 (η επίσημη ονομασία του νέου κορονοϊού που προκαλεί τον COVID-19). Τώρα η πανδημία έχει σκορπίσει τον φόβο σε ολόκληρο τον πλανήτη, με περίπου μισό εκατ. κρούσματα (τα επιβεβαιωμένα μόνο) και έχει κλειστεί στο σπίτι του το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή περίπου 3 δισ. άνθρωποι.

Εκτός από τους ανθρώπους, έχει συνθλίψει οικονομίες και...

Φοβάμαι αυτόν που δεν έχει τίποτα να χάσει

Μετά και το νέο χτύπημα του ISIS στις Βρυξέλλες, αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά -μετά και την προσφυγική κρίση- πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κανένα απολύτως σχέδιο σε οτιδήποτε δεν αφορά τράπεζες και αγορές.

Αντιμετωπίζουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια πολιτική οντότητα αλλά είναι μόνο οικονομική οντότητα. Και τα οικονομικά της δεν πάνε και πάρα πολύ καλά τώρα τελευταία.

Μετά το χτύπημα στις Βρυξέλλες, οι ευρωπαϊκές χώρες αποφασίζουν να αντιδράσουν και κλείνουν πάλι τα σύνορά τους.

Ατυχώς για αυτές, ο εχθρός είναι...

Έχεις ευθύνη φίλε, να το θυμάσαι

Και απευθύνομαι σε σένα που απαξίωσες το πολιτικό σύστημα και δεν μετείχες των εκλογικών διαδικασιών. Η αποστασιοποίηση σου νομιμοποίησε μια μειοψηφία που αποφασίζει για σένα και στα δύσκολα επικαλείται το όνομα της Δημοκρατίας και πως είναι εκλεγμένη από το λαό.

Δεν σκοπεύω να γράψω ένα πολιτικό μανιφέστο με βαρύγδουπες λέξεις ή ένα ξύλινο λόγο για να σε πείσω. Περισσότερα είναι αυτά που μας ενώνουν και λιγότερα αυτά που μας χωρίζουν και δεν θα είναι δύσκολο να συνεννοηθούμε.

Και στην Αμερική μια μειοψηφία κυβερνά και...

Υπεύθυνος για την κατάντια, την ανεργία, την αυτοκτονία είναι ο διπλανός

Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε ποτέ διότι ζούμε την εποχή των μαχών. Των προσωπικών μαχών. Η απότομη αλλαγή της ζωής μας και των συνήθειών μας μάς έκανε καταρχάς να ψάχνουμε να βρούμε τον φταίχτη. Τον βρήκαμε στα πρόσωπα των πολιτικών καρικατούρων που αιώνες κυβερνούσαν ζωές σαν τις δικές μας. Οργιστήκαμε μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε να τους κόψουμε τα λαρύγγια και να κρεμάσουμε τα κουφάρια τους ανάποδα στην πλατεία Συντάγματος.

Μετά όμως ξαφνικά είδαμε ότι η καθολική οργή άρχισε να διασπάται εντέχνως από το ίδιο το σύστημα σε κόμματα αναχώματα τραβεστί αριστεράς, σε κόμματα παρακρατικά, σε κόμματα νοικοκυραίων δεξιών και σε ανένταχτους που τα...

Η κάλπη της δικής μας ευθύνης

Να ‘μαστε, λοιπόν, ξανά στο δρόμο προς τις εκλογές. Στον δρόμο προς την κάλπη την εγκυμονούσα, προκειμένου να αποφασίσουμε, να διατάξουμε ως «κυρίαρχος λαός», εάν θέλουμε να είμαστε αφέντες στην πατρίδα μας ή νοικάρηδες στο ίδιο μας το σπίτι.

Αυτή η απόφαση, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν είναι δύσκολη. Επειδή όμως οι συνθήκες μόνο φυσιολογικές και ομαλές δεν είναι, το δύσκολο είναι να ξεχωρίσουμε ποιος είναι εκείνος ο οποίος θα κάνει πράξη την επιθυμία μας, την ανάγκη μας να ζούμε ελεύθεροι μέσα στην ίδια μας την πατρίδα. Το ζητούμενο αυτής της κάλπης είναι ακριβώς αυτό, η ανάκτηση της ελευθερίας που πρόθυμα παρεδόθη δια υπογραφών των βραβευμένων σκεπτόμενων και των μετέπειτα συνεργών τους.

Οι καλοθελητές διασώστες μας είναι...

Όταν λέμε ανανέωση εννοούμε ανανέωση

Να πάμε σε εκλογές. Τι θα έχει αλλάξει σε έναν μήνα από σήμερα; Αντίθετα, θα είμαστε τριάντα μέρες πιο κοντά στην Ελλάδα της δραχμής. Ας πουν επιτέλους την αλήθεια στον ελληνικό λαό, ότι το παιγνίδι είναι σχεδόν χαμένο και ότι μόνο με ένα θαύμα μπορούμε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη. Η κλεψύδρα του χρόνου αδειάζει, όπως και η υπομονή των εταίρων μας...

Και θα λυθεί το πρόβλημα αν προκύψει στις επόμενες εκλογές μία φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση; Η απάντηση είναι πως όχι! Κι αυτό διότι δεν φαίνεται να υπάρχουν στο εσωτερικό της χώρας δυνάμεις ικανές να οδηγήσουν την Ελλάδα στην εποχή των μεταρρυθμίσεων.

Οι ευθύνες των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων για...

Οι “σωτήρες” μας εξακολουθούν να μας θεωρούν πρόβατα!

Φαίνεται πως σε αυτό τον τόπο η αντίληψη ότι η πλειοψηφία τρώει κουτόχορτο και ότι ο κόσμος και ο λαός είναι σε κατώτερο διανοητικό επίπεδο, είναι τόσο ισχυρή στην μέχρι σήμερα πολιτική καθεστηκυία τάξη η οποία παρά το ηχηρό «χαστούκι» που δέχτηκε στις τελευταίες εκλογές δεν έδειξε κανένα σημάδι μετανοίας. Ίσως αυτό να δικαιολογείτε και από την στάση τα τελευταία χρόνια του ίδιου του κόσμου που έδειχνε να αδιαφορεί για την κατεδάφιση της χώρας και για την υποθήκευση της ίδια του της ύπαρξης. Γιατί και οι ευθύνες του λαού είναι πολύ μεγάλες.

Στις 15 Μαΐου μας φωνάζουν ότι λήγει ένα ομόλογο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ότι δεν υπάρχουν λεφτά να το πληρώσουν. Κανείς όμως δεν μας λέει ότι...

Σου βιάζουν την κόρη!....ε, και;

Μα, δεν καταλαβαίνετε τι σας λέω; Αυτή τη στιγμή μου βιάζουν την δωδεκάχρονη κόρη μου στο δωμάτιο. Έκαναν το σπίτι άνω κάτω, έκλεψαν τα πάντα και τώρα μου βιάζουν και το παιδί μου. Κι εσείς μου λέτε, «ε, και»;

Ε, ναι, τι άλλο να σας πω;

«Μα»…

Τι μα και ξεμά ρε φίλε; Πάρε την καραμπίνα και βοήθησέ την.

Μα δεν έχω καραμπίνα. Είμαι φιλειρηνικός άνθρωπος. Δεν είμαι μιλιταριστής.

Συγχαρητήρια. Και που είσαι τώρα;

Κρυμμένος στη...

Ο άνθρωπος που διασφάλισε το ακαταδίωκτο των υπουργών!

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει περάσει από όλες σχεδόν τις υψηλές θέσεις διακυβέρνησης τα τελευταία είκοσι χρόνια, πλην αυτής του πρωθυπουργού που του έλαχε να διεκδικήσει τώρα που η χώρα πεθαίνει. Το βασικό πολιτικό μειονέκτημα του, όμως, είναι ότι έχει συνδέσει το όνομά του με όλες τις πληγές της σημερινής Ελλάδας: Με την εκτίναξη του χρέους (θυμίζουμε την σπατάλη των Ολυμπιακών Αγώνων για την οποία έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης, ως αρμόδιος υπουργός την κρίσιμη περίοδο), με τη διαπλοκή (υπήρξε πάντα ο αγαπημένος των ισχυρών ΜΜ"Ε" και νομοθέτησε για αυτή, αφήνοντας την ουσιαστικά ανεξέλεγκτη) και την ατιμωρησία των πολιτικών (δημιουργός του περιβόητου νόμου περί -μη- ευθύνης υπουργών). Και φυσικά, εσχάτως, με το δεύτερο μνημόνιο και τη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Την περασμένη εβδομάδα...

Η χώρα των λωτοφάγων και οι αδιόρθωτοι πολιτικοί

Ή εμείς είμαστε λωτοφάγοι ή οι πολιτικοί μας αδιόρθωτοι. Τους ακούς σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις και νομίζεις ότι βρίσκονται σε άλλη χώρα. Εκφέρουν έναν λόγο, του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι η προσπάθεια απενοχοποίησης της δικής τους παράταξης για την περιπέτεια της χώρας και η μετάθεση των ευθυνών στους αντιπάλους. Μα, καλά νομίζουν ότι τόσο εύκολα και προπαντός χωρίς εξαντλητική αυτοκριτική μπορούν να πείσουν τους πολίτες; Πιστεύουν ότι η περίοδος που ζούμε είναι ίδια με άλλες προεκλογικές; Εκτιμούν πως με ρητορική παλαιού τύπου μπορούν να πείσουν τους Έλληνες;

Η πρώτη ανάγνωση των λόγων οδηγεί στα...

Όταν κανένας δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη...

Η ελληνική αντιπολίτευση έχει περάσει το μήνυμα στον Ελληνικό λαό ότι οι Ευρωπαίοι μας εκβιάζουν, ότι καμία συμφωνία με την Ευρώπη δεν μας συμφέρει, ότι μας αδικούν, θέλουν να μας πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα, θέλουν να μας πάρουν τα πετρέλαια, θέλουν να μας πάρουν την περιουσία, θέλουν να μας αποτελειώσουν και πολλά άλλα τα οποία δεν έχει νόημα να απαριθμήσω.

Από την άλλη, υπάρχει μια κυβέρνηση που δεν...

«Ο καθένας να δει πώς θα αλλάξει τον κόσμο του» τι περιμένουμε;

Η χρεοκοπία μας ενεργοποιεί. Όχι απαραίτητα αναστοχαστικά, ούτε πάντοτε δόκιμα ή νηφάλια, αλλά σίγουρα ανάβει το φυτίλι της αμφιβολίας μέσα μας. Πώς καταντήσαμε έτσι; Τι χώρα παραδίδουμε στα παιδιά μας; Σε τι μπορούμε να ελπίζουμε;

Η τελευταία ερώτηση είναι η πιο γόνιμη. Όχι ότι δεν χρειάζεται να στοχαστούμε τα αίτια της χρεοκοπίας (κάθε άλλο), αλλά, στη συγκεκριμένη συγκυρία, το όφελος προκύπτει κυρίως από την πράξη. Η ερμηνεία διαυγάζει τον κόσμο, η πράξη όμως τον αλλάζει.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Χρειαζόμαστε πρότυπα να...

Η μεγάλη ευκαιρία και η ευθύνη του Αντώνη Σαμαρά

Εδώ και μέρες, διαβάζουμε και πληροφορούμαστε για μεγάλες αλλαγές προσώπων που θα ανακοινώσει σύντομα ο Αντώνης Σαμαράς τόσο στο οργανωτικό της Νέας Δημοκρατίας, όσο και σε άλλους τομείς του κόμματος. Αυτή η είδηση γεννά, από μόνη της ελπίδες και αισιοδοξία για μια οργανωτική και πολιτική αναγέννηση της κεντροδεξιάς παράταξης, που τόσο έχει ανάγκη και η ίδια και ο τόπος. Μετά από ένα χρόνο από την κινηματική εκλογή του ο πρόεδρος της Ν.Δ. έχει μια πολύ μεγάλη ευκαιρία, αλλά ταυτόχρονα και πολύ μεγάλη ευθύνη απέναντι στους ψηφοφόρους και την κοινωνία.

Διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες πολλά και...

Πάμε για άλλα 10 χρόνια ΠΑΣΟΚ

Όταν στην πτήση του από το Παρίσι στην Αθήνα, για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας το 1974, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ενημερώθηκε από τους πιλότους για τα παραλήρημα του λαού στην Αθήνα, γυρνώντας στον τότε έμπιστό του Τάκη Λαμπρία του είπε «Με συγκλονίζει η τεράστια πολιτική ευθύνη που μου δημιουργεί η μεγάλη λαϊκή βούληση».

Δεν γνωρίζω τι αντίστοιχο ακριβώς σκέπτεται τις μοναχικές του ώρες ο σημερινός πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου αλλά είμαι βέβαιος για δύο πράγματα. Πρώτον ότι δεν μπορεί να παραβλέπει την τεράστια ιστορική ευθύνη που έχει πλέον για τη χώρα από την στιγμή που εκ των πραγμάτων υποχρεώθηκε να ανοίξει για τα καλά τον φάκελο οικονομία. Δεύτερον δεν μπορεί να αγνοεί την εμφανέστατη κοινωνική ανοχή μπροστά στη σκληρή οικονομική πραγματικότητα. Ανοχή που εκφράζεται ήδη, αλλά και θα εκφρασθεί στη συνέχεια με διάφορους τρόπους. Αρχικά με την αισθητή διατήρηση της διαφοράς του ΠΑΣΟΚ από τη Νέα Δημοκρατία ακόμη και μετά τα δυσάρεστα οικονομικά μέτρα. Στη συνέχεια με την εμφανή συγκατάβαση σοβαρού μέρους των συνδικάτων.

Ακόμη και αυτών της... συντεχνιακής νοοτροπίας και τακτικής. Είναι λάθος, για παράδειγμα, να περάσει απαρατήρητη η «συνεργασία» της ΓΕΝΟΠ της ΔΕΗ που εδώ και χρόνια έχει το πάνω χέρι ακόμη και στις αποφάσεις στρατηγικής της Επιχείρησης. Αλλά και οι συντεχνίες του Δημοσίου και των άλλων ΔΕΚΟ δείχνουν ένα διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο που μας έδειχναν στο παρελθόν. Τέλος με την πλήρη συμπαράσταση (αν όχι και συνεργασία) των παραγωγικών τάξεων μέσω των Οργανώσεων τους. Συμπαράσταση που είμαι απόλυτα βέβαιος ότι θα γίνει αισθητή σε όλους μας μέσα στον Μάιο και τον Ιούνιο που θα πραγματοποιηθούν οι ετήσιες τακτικές γενικές συνελεύσεις. Όπως μαθαίνω, στις γενικές συνελεύσεις των εκπροσώπων των βιομηχανικών και άλλων Οργανώσεων που θα γίνουν το δίμηνο αυτό, οι ομιλητές θα αναδεικνύουν μεν τα προβλήματα που προκύπτουν από τις παθογένειες της οικονομίας και τις επιπτώσεις της κρίσης, αλλά δεν θα καταδικάζουν την κυβέρνηση καταμερίζοντας ευθύνες. Αντίθετα θα επιβραβεύουν τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες για το σταθεροποιητικό πρόγραμμα υπογραμμίζοντας όμως τη σημασία που έχει από εδώ και πέρα ο χρόνος που πιθανόν να χάνεται.

Και εδώ είναι που ξεκινούν και εστιάζονται ταυτόχρονα οι ιστορικές ευθύνες της κυβέρνησης του κ. Γ. Παπανδρέου που (όπως και σημαντικότατα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιστεύουν) θα οδηγηθεί και πάλι στην εξουσία μετά από ολοκλήρωση της πρώτης πλήρους θητείας της αφού κανείς άλλος διεκδικητής δεν πρόκειται να είναι σε ανάλογη θέση.

Το ΠΑΣΟΚ είναι συνεπώς καταδικασμένο να επιτύχει. Το ΠΑΣΟΚ είναι καταδικασμένο να κυβερνήσει ολόκληρη την θητεία σε πείσμα όσων θεωρούν ότι η λύση μπορεί να βρεθεί σε άλλα πολιτικά σχήματα. Τα εσωτερικά προβλήματα της Νέας Δημοκρατίας δεν θα λυθούν πριν τις εκλογές αλλά με τις εκλογές. Είναι αδύνατον να λυθούν πριν, γιατί είναι πολλοί αυτοί που δεν θέλουν να λυθούν... Και μεταξύ αυτών είναι και ισχυροί οικονομικοί παράγοντες που δεν πιστεύουν σε τίποτε πλέον την Νέα Δημοκρατία. Οι επιχειρηματίες δεν θέλουν εκλογές. Δεν θέλουν ούτε αλλαγές προσώπων. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε ανασχηματισμός ούτε μεταβολές του οικονομικού επιτελείου. Θέλουν να απομακρυνθεί με κάθε τρόπο η πολιτική από την οικονομία. Θέλουν να μεταβληθεί η σημερινή νοοτροπία και κυρίως η κακή διαχείριση του δημοσίου χρήματος.

Αν σημειώσουμε ότι το ελληνικό δημόσιο χρωστάει σε επενδυτές και άλλους επιχειρηματίες που εντάχθηκαν σε επενδυτικά προγράμματα περισσότερα από 1 δισ. ευρώ που αδυνατεί να καταβάλει και ότι η μόνη διαμαρτυρία είναι ένα απλό υπόμνημα των επιχειρήσεων της Βορ. Ελλάδος που διεκδικούν από τα χρωστούμενα 300 εκατ. ευρώ, γίνεται αντιληπτή απόλυτα η επιχειρηματική ανεκτικότητα. Τι μπορεί λοιπόν να περιμένει από πιθανές μεταβολές και ανασχηματισμούς η επιχειρηματική κοινότητα; Τι μπορεί να αλλάξει με τη μεταβολή προσώπων όταν συνεχίζεται η κακοδιαχείριση του κρατικού κορβανά; Ασφαλώς τίποτε. Και αυτό είμαι βέβαιος ότι το γνωρίζει ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου που επιδιώκει τώρα να διατηρήσει σωστές ισορροπίες για να περάσει στη δεύτερη και δυσκολότερη φάση του προγράμματος σταθεροποίησης της οικονομίας. Γνωρίζει ακόμη ότι δεν είναι ευθύνη μόνο των υπουργών του ότι δεν έγιναν κινήσεις αναθέρμανσης της οικονομίας αλλά του ίδιου που δεν έδειξε την πυγμή και την αποφασιστικότητα που απαιτούν οι περιστάσεις.

Τώρα όμως πρέπει να πείσει ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με την ιστορική ευθύνη που έχει μόνος του επωμισθεί. Και δεν θα πείσει με αλλαγές και τα πολιτικά τρικ των ανασχηματισμών που χρησιμοποίησε η προηγούμενη κυβέρνηση. Ούτε οι αλλαγές πείθουν, ούτε οι μεταβολές στο υπουργικό συμβούλιο. Αυτό που έχει ανάγκη ο τόπος είναι σταθερή και μακρά πορεία κυβερνήσεων με συγκεκριμένους κανόνες στην οικονομία. Έστω και σκληρούς. Δεν χρειάζεται ανασχηματισμούς. Και δεν το επισημαίνω τυχαία αυτό.
του Γιώργου Κράλογλου στο capital