Θες να κάνεις κάτι λοιπόν μικρέ μου ανθρωπάκο.
Αρχίζεις να βλέπεις ότι το ξύρισμα είναι βαθύ, και ότι κινδυνεύεις το ξυραφάκι θα πάρει κι εσένα. Ότι στο επόμενο πέρασμα της λεπίδας θα είσαι εσύ ή ότι απέμεινε πάνω στο ξυράφι.
Εγκαταλείπεις σιγά σιγά την ιδέα ότι η κρίση δημιουργεί και ευκαιρίες, ότι θα βγάλεις λεφτά από την δυστυχία κάποιου άλλου, ότι θα κλείσει ο ανταγωνιστής σου και θα μείνεις μόνος σου, ότι θα πτωχεύσει ο γείτονας και θα του πάρεις κοψοχρονιά το αυτοκίνητο, ότι θα πάρεις το σπίτι αυτουνού που σου χρωστάει. Βλέπεις σιγά σιγά, ότι όσο σκουραίνουν τα πράγματα, δίπλα στον ζητιάνο που πάντα ήταν εκεί θα προστίθεται και θα ζητιανεύει ένας πρώην μάνατζερ της πρώην εταιρίας με την οποία συνεργαζόσουνα. Και ότι ο επόμενος ζητιάνος μπορεί να είσαι εσύ.
Υπάρχει όμως ελπίδα. Αυτή η καταραμένη, η οποία υποδουλώνει την ανθρωπότητα, και την κρατάει δέσμια. Ελπίζεις, ότι λέω ανοησίες, ότι είμαι ψυχικά άρρωστος, ότι τίποτα απ' όλα αυτά δεν θα συμβεί, ότι είναι μια κρίση, και ελπίζεις ότι η κρίση αυτή δεν θα σ' αγγίξει, ότι θα περάσει δίπλα σου χωρίς να σε πετύχει. και με την ελπίδα αυτή, κάθεσαι και παρακολουθείς τις εξελίξεις. Αντί να τις δημιουργείς.
Και δεν αναρωτιέσαι και δεν... ενδιαφέρεσαι για την ίδια την κρίση και πώς να την πολεμήσεις. Δεν σκέφτεσαι τα σημαντικά ερωτήματα. Το μόνο που κάνεις, είναι να σερφάρεις σαν πεταλούδα από θέμα σε θέμα, να ενημερώνεσαι, να μαθαίνεις. Με τον ίδιο τρόπο ξανά. Μόνο που άλλαξε το μέσο. Για μια ακόμα φορά, είσαι παγιδευμένος ανθρωπάκο, και δεν το καταλαβαίνεις. Αναπαράγεις γκρίνια και ειδήσεις, και μπαίνεις στο τρυπάκι της έξυπνης και αδέσμευτης ενημέρωσης, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ. Καλά τα ιστολόγια ανθρωπάκο μου, καλή και η πληροφόρηση, αν και θα πρέπει να πρόσεξες ότι και εδώ είναι στημένα τα γνωστά μαγαζιά που βλέπεις και στην τηλεόραση, και η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα ενημερώνεσαι "πραγματικά". Η παγίδα αυτή είναι πολύ επικίνδυνη ανθρωπάκο μου, γιατί αν δεν αμφισβητείς την πηγή των ειδήσεων αυτή θα γίνει ο νέος σου τύραννος.
Επί του "πραγματικά" η ψυχολογία έχει αποφανθεί ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το "πραγματικά". Διότι άλλο πράγμα είναι το περιβάλλον, και άλλο η έννοια "πραγματικά". Περιβάλλον είναι το σύνολο των αντικειμένων και οι συνέπειες από την αλληλεπίδρασή τους. (Όταν π.χ. σε χτυπάνε αστυνομικοί, το υποκείμενο (εσύ) αλληλεπιδρά με το περιβάλλον, (περιβάλλον = σύνολο από αντικείμενα = Οι αστυνομικοί που σε χτυπάνε).
"Πραγματικά" υπάρχει ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ, και είναι η εικόνα που ΕΣΥ έχεις για τον κόσμο και την ανθρωπότητα. Γιατί αυτό όπου ονομάζουμε "πραγματικότητα", αλληλοσυνδέεται με την συνείδηση. Και χωρίς εσένα ανθρωπάκο, δεν υπάρχει συνείδηση. και κάθε ένας ανθρωπάκος, έχει την δικιά του "πραγματικότητα", ανάλογα με τις εμπειρίες του.
Άρα ενημερώνομαι "πραγματικά" σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση "φιλτράρω με τα δικά μου υποκειμενικά φίλτρα, και αποθηκεύω τις πληροφορίες από το περιβάλλον που με ενδιαφέρουν και μπορώ να κατανοήσω".
Και όπως και με το καταραμένο κουτί που έβαλες στο σπίτι σου και τους βοηθάς να σε υπνωτίσουν, τώρα ενημερώνεσαι "πραγματικά" από μια άλλη συσκευή, η οποία ήδη μπορεί - και δεν μπορείς να μου αποκλείσεις μελλοντικά" όχι μόνο να απεικονίζει, αλλά να σε βλέπει κιόλας. Και η συσκευή αυτή ξέρει ποιος είσαι, που μένεις, πόσα παιδιά έχεις, ποιοι είναι οι φίλοι σου, πόσο συχνά βρίσκεσαι μαζί τους, τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις, τα πολιτικά σου πιστεύω. Τύφλα να έχουν οι φάκελοι της χούντας.
Τα βλέπεις όλα αυτά, και σκέφτεσαι τι μπορείς να κάνεις. Και μιλάς με τους φίλους σου, τα υπόλοιπα ανθρωπάκια, και μιλάτε και μιλάτε, και αναμασάτε όσα τα κανάλια σας πρόσφεραν σαν επιλογές. Η φαντασία στο μεγαλείο.
Και δεν τολμάς όχι να πας παρακάτω, αλλά ούτε να δεις. Φοβάσαι. Φοβάσαι ότι αν δεις, θα καταλάβεις, και αν καταλάβεις δεν θα μπορείς να μην κάνεις κάτι. Και ότι θα πρέπει να πάρεις γενναίες αποφάσεις. Αποφάσεις Ηρωικές. Και νιώθεις μικρός. Πολύ μικρός για όλα αυτά. Και μόνος.
Καμία βέβαια τέτοια φρίκη δεν θα φας, αν μείνεις μέσα στα πλαίσια. Ναι, αυτά που σου έφτιαξαν με αγάπη ο μπαμπάς σου και η μαμά σου, και αν ήσουν τυχερός οι δάσκαλοί σου, οι φίλοι σου, και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι οι οποίοι έζησαν κι αυτοί την ζωή τους σε μια πλάνη. Μια τηλεοπτική ζωή, στην οποία πήγες σε όλα τα μέρη του κόσμου, και όχι μόνο αυτό αλλά σε ξεναγούσαν κιόλας, ασχολήθηκες με σπάνια είδη πτηνών σαν να ήσουν ο πιο διάσημος επιστήμονας, έφτασες στην πιο απομακρυσμένη άκρη του σύμπαντος, ταξίδεψες στον χρόνο στην εποχή των δεινοσαύρων. Αυτό είναι το "πραγματικά" σου. Μόνο που δεν σκέφτηκες ποτέ ότι από όλες αυτές τις αναμνήσεις λείπει κάτι. Η εμπειρία. Δεν είναι το ίδιο ανθρωπάκο μου το να το βλέπεις με το να ΕΙΣΑΙ εκεί. Το είσαι, προσδιορίζει ότι ΕΣΥ, σαν αντικείμενο του περιβάλλοντος αλληλεπίδρασες εκεί.
Και αποφεύγεις με κάθε τρόπο την αλήθεια, και προτιμάς να την βαφτίσεις και να της δώσεις ένα όνομα, να την κατατάξεις, να την αγνοήσεις, αφού θα ασχοληθείς με την κατάταξη και όχι με την ίδια την Αλήθεια.
Η αλήθεια λοιπόν ανθρωπάκο, είσαι ΕΣΥ. και οι άλλοι ανθρωπάκοι. που όλοι μαζί, είστε ένας στρατός ΑΝΙΚΗΤΟΣ.
Την ημέρα που θα ξυπνήσεις ΕΣΥ ανθρωπάκο, και θα προλάβεις να ξυπνήσεις και τα άλλα ανθρωπάκια, και θα αποφασίσετε ότι η "πραγματικότητα" δεν χρειάζεται να είναι αυτή, και ότι μπορείτε να φτιάξετε μια φανταστική "πραγματικότητα" για όλους σας, και ότι δεν ακολουθείτε τον σωστό δρόμο, και αποφασίσετε ότι η ανθρωπότητα πρέπει να αλλάξει, και η "πραγματικότητα" να εξαλειφθεί, και η ελπίδα να πεθάνει γιατί πια θα έχετε την μοίρα στα χέρια σας, και θα δεις ότι η ζωή σου δεν είναι και τόσο σημαντική εκτός αν την αφιερώσεις σε μεγάλο σκοπό, και ότι θα πεθάνεις έτσι κι αλλιώς κάποτε, και ότι την στιγμή που θα πεθαίνεις θα νιώσεις υπέροχα όταν θυμηθείς τις φανταστικές στιγμές που ΕΖΗΣΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, θα νιώσεις υπερήφανος που βοήθησες σε σκοπό τόσο υψηλό όσο η ανάπτυξη της ανθρωπότητας και η βελτίωση του ανθρώπου και προπαντός θα είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Όλα αυτά ανθρωπάκο, πριν την κρίση, δεν υπήρχε περίπτωση να σου τα πω, ούτε υπήρχε περίπτωση να με ακούσεις.
Σου τα λέω λοιπόν με την ευκαιρία της κρίσης.
από το θαλαμοφύλακας
Ο ΑΝΘΡΩΠΑΚΟΣ
της Σοφίας Κολοτούρου
Γεννήθηκε και ζούσε σ’ έναν τόπο
όχι και τόσο –αλήθεια- μακρινό.
Κι αν πάλευε, δεν ήξερε τον τρόπο,
μα πήγαινε, κρατώντας το σταυρό
στο χέρι, κι όλο ‘λεγαν οι αγγέλοι:
“Κλάψε ανθρωπάκο, θα γελάς στον ουρανό”
Πρώτη φορά, μικρός στη γειτονιά του
να μην τον παίζουν, μόνος! Τι πικρό…
Να μην ταιριάζει ή μοιάζει στη γενιά του
-άπειρες ώρες, σ’ ένα βίο μοναχικό-
να τραγουδά η ουράνια κυψέλη:
“Κλάψε ανθρωπάκι, θα χαρείς στον ουρανό”
Δεύτερη πράξη: όσο μεγαλώνει
γύρω του υπάρχει κάτι διαφορετικό:
Μια αναπηρία, μι’ αρρώστια τον κυκλώνει
ή ξένος είναι και δεν έχει θέση εδώ.
Στη Γη είν’ ένα ανθρώπινο κουρέλι:
πρέπει να κλάψει για να βρει τον ουρανό.
Η τρίτη πράξη: μες την κοινωνία,
στο τμήμα της το παραγωγικό,
του λένε να ενταχθεί, στην εργασία-
κι ας είν’ αδύναμος στο σώμα, στο μυαλό,
γιατί αλλιώς, κανένας δεν τον θέλει
- πριν κλάψει, ας ρωτάει τον ουρανό.
Τέταρτο δράμα, όταν πρέπει ο ανθρωπάκος
- σαν βρίσκει μια δουλειά, με το στανιό -
τα ένσημα και τα χαρτιά του όλα κάπως
να φτιάξει, δίχως συνδικαλισμό.
Ρεπό και μπόνους του μετρούν με το τσιγκέλι-
κι αν κλάψει, θα τα βρει στον ουρανό.
Το πέμπτο δράμα είν’ η ίδια η ζωή του,
που κύκλους κάνει, κι όλο τρύπες στο νερό.
Βασανισμένος ο ανθρωπάκος: η ύπαρξή του
έχει τσακίσει, κι έτσι μοιάζει, από καιρό
σαν να τον σφίγγουν μ’ ένα αόρατο κρικέλλι,
να κλάψει τώρα, πριν βρεθεί στον ουρανό.
Σήκω ανθρωπάκο, αγωνίσου, πάρε θέση.
Κοίταξε γύρω: να, κι εγώ που σου μιλώ
είμ’ ανθρωπάκος σαν κι εσένα, έχω απωλέσει
στήριξη απ’ τον κοινωνικό μου τον ιστό.
Και μην νομίζεις πως κι εμένα δεν με μέλλει:
κλαίω από τώρα – δεν θα βρω τον ουρανό.
Αναρτήσεις
