Όχι ρε φίλε, δεν σ’ έχω πλάι μου, σ’ έχω απέναντι και θα σε τσακίσω

Και ξαφνικά, εκεί που είμαι έτοιμη να σβήσω την τηλεόραση που είναι ούτως ή άλλως ξεχασμένη στο mute κανένα δίωρο, βλέπω μια ωραία εικόνα. Δυναμώνω ασυναίσθητα την ένταση. Πρόκειται για διαφήμιση.

Βλέπω ένα παλιό διώροφο σπίτι με μικρό κήπο μπροστά. Είναι νύχτα. Τα φώτα στο ισόγειο είναι σβηστά. Στον πρώτο όροφο είναι φωτισμένα δύο δωμάτια. Κοντά σχετικά, αλλά όχι δίπλα.
Οικειότητα. Το πρώτο συναίσθημα. Γλυκούλη σπίτι, φέρνει από παλιά κτλ κτλ κτλ...

Μετά, περιέργεια. Τι θέλει να πει ο ποιητής, γιατί το φως ανάμεσα στα δωμάτια δεν είναι ανοιχτό κτλ…
Ξαφνικά που λέτε, μπαίνει και ο ήχος. Από τη μία...

Σκηνές από μια παρέλαση: Χειρότερη η σιωπή από το γιουχάισμα

Για πρώτη ίσως φορά μια φωτογραφία δεν αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Αλλά και δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψει κανείς τη θλίψη, την απογοήτευση, αυτό το κενό στο στομάχι που ένιωθε όποιος κυκλοφόρησε στους δρόμους γύρω από την πλατεία Συντάγματος την ώρα της παρέλασης.

Αραία αραία να φαινόμαστε καμιά σαρανταριά αυτοί που στάθηκαν στις άκρες των κεντρικών δρόμων. Ένα απόλυτο κενό μπροστά στον μοναχικό Άγνωστο Στρατιώτη. Ένα βουβό και άψυχο κτίριο πίσω του η Βουλή. Ένα κουφάρι η εξέδρα των επισήμων. Παντού πρόσωπα σκυθρωπά, περίλυπα, μετείχαν έλεγες σε...