Καλώς ήρθατε

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αισιοδοξία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αισιοδοξία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Εγώ είμαι αισιόδοξος, εσύ;

Καθώς «κορυφώνονται οι διαπραγματεύσεις» της κυβέρνησης με τους δανειστές, οι Έλληνες επιδεικνύουν αξιοσημείωτη αδιαφορία, αφού παρακολουθούν ένα έργο που έχουν δει πολλές φορές τα τελευταία έξι χρόνια.

Η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση δίνει πάρα πολύ σκληρή μάχη επί μήνες -τρέχουν τα αίματα ποτάμι- και μετά υπογράφει αυτά που την διατάζουν οι δανειστές.

Ο εκάστοτε πρωθυπουργός έχει πολλές «κρίσιμες» συναντήσεις με μεγάλους ηγέτες στο εξωτερικό, και μετά επιστρέφει στην Ελλάδα και τα ψηφίζει όλα.

Αυτό που έχει αλλάξει -μετά από έξι χρόνια χρεοκοπίας και Μνημονίων- είναι πως...

«Είναι η χρεοκοπία, ηλίθιε»

Αισιοδοξία Στουρνάρα, «ο λογαριασμός βγαίνει». Το κακό είναι ότι μπορεί να βγαίνει ο λογαριασμός του κράτους, αλλά δεν βγαίνει ο λογαριασμός εκατομμυρίων ανθρώπων.

«Καλύψαμε τα 2/3 της διαδρομής», είπε ακόμα ο υπουργός Οικονομικών. Αυτό είναι βέβαιο. Μένει 1/3 ακόμα για να πιάσουμε πάτο.

Είναι και πώς βλέπεις το ποτήρι. Μισοάδειο ή μισογεμάτο. Π.χ. ο Σαμαράς δεν βλέπει καν πως υπάρχει ποτήρι.

Ποιοι δεν θέλουν να σωθούμε; Οι πρόθυμοι ηλίθιοι δεν θέλουν, συνέχισε ο Στούρνι επικαλούμενος τον Λένιν! Ο ίδιος βέβαια είναι πολύ έξυπνος. Συγκεκριμένα έξυπνη σήτα, όπως έχει επίσης ο Λένιν.

Ένα άλλο ρητό λέει:

Χάθηκε το χαμόγελο και η αισιοδοξία του Έλληνα...

Δύσκολα συναντάς Έλληνα εργαζόμενο που να πιστεύει ότι η ανεργία και η φτώχεια δεν θα μεγαλώσουν. Δύσκολα συναντάς Έλληνα επιχειρηματία που να πιστεύει πως το κλίμα θα αλλάξει και αξίζει να επενδύσει κάποια χρήματα, είτε για να στηρίξει την επιχείρησή του... είτε για να επεκτείνει τη δραστηριότητά της.

Όλη η ελληνική κοινωνία είναι φοβισμένη.

Το περιβάλλον, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, ασταθές.

Μια κατάσταση, που η αβεβαιότητα για τη διενέργεια των εκλογών, την επιτείνει. Οι εκλογές όμως πρέπει να γίνουν. Το απαιτεί η κοινωνία που βράζει και πρέπει κάπου να εκτονωθεί η λαϊκή δυσφορία, η αγανάκτηση, ο θυμός (;), ό,τι είναι αυτό...

Στάση πληρωμών λοιπόν!... Τώρα!

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε.

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με...

Τα έν οίκω...

Μέρα που' ναι...

Δύσμοιροι καιροί, η ελπίδα αναρριπίζεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα, οι ευχές γίνονται άγκυρα να γραπωθείς με λαχτάρα από την αισιοδοξία για υγεία, ευτυχία, τύχη. Δύσμοιροι καιροί και ο νους τρέχει αλαργινά, μια που έχεις ξαναζήσει έτσι, και οι γονείς σου, οι παππούδες, χειρότερα ακόμα. Ζήσαν τραγωδίες που εσύ δεν έζησες...

Θυμάσαι τότε στα χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδας που περίμενες τα Χριστούγεννα να πάρεις ένα ζευγάρι παπούτσια, αν...

Μία λαμπάδα ίσα με το... μπόι μας

Γκρινιάζουμε, αμφισβητούμε, θυμώνουμε, ενθουσιαζόμαστε. Αλλά έτσι μας αρέσει! Θυμάμαι τον συγχωρεμένο τον Τρίτση. Μόλις πάτησε το πόδι του στο νησί (ένα είναι το νησί), ξέσπασε ένας τρικούβερτος καυγάς! Τους άκουσε ο Άγιος και έφριξε! Το βράδυ και οι δύο πλευρές ήταν εκεί στο καπηλειό, τραγουδούσαν και κερνούσε ο ένας τον άλλον. Μπορεί να ΄χουμε χίλια κακά. Αλλά τη ζωή την βλέπουμε με τα δικά μας μάτια. Ίσως γι’ αυτό δεν τους είναι εύκολο να μας συγχωρέσουν...

Θα την βρούμε σύντροφοι την άκρη. Δεν το λέμε για να περάσουμε ένα κλίμα εφησυχασμού. Μακριά από μας τέτοιες...

Η ζωή δεν µετριέται από τον αριθµό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγµές που µας κόßουν την ανάσα

Οι απόψεις του George Carlin's για τα γηρατειά
Έχετε αντιληφθεί ότι η µόνη περίοδος της ζωής µας που µας αρέσει να µεγαλώνουµε είναι όταν είµαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασµένος που µεγαλώνεις που σκέφτεσαι τµηµατικά.

«Πόσων ετών είσαι;», «Είµαι τέσσερα και µισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και µισό.. Είσαι τέσσερα και µισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.
Μπαίνεις στην εφηßεία, και τώρα κανείς δεν µπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόµενο αριθµό, ή ακόµη και µερικούς αριθµούς µπροστά.
«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι 13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη µέρα της ζωής σου! Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία. ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!
Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τι... έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασµένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουµε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισµένος λουκουµάς. Τι πάει στραßά; Τί άλλαξε;
ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότε ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται...
Αλλά! για περίµενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες!
Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.
Έχεις αναπτύξει τόσο µεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ'αυτό, η κατάσταση είναι µέρα µε τη µέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!
Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα. ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς. «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».
Και τότε κάτι παράξενο συµßαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 100, ξαναγίνεσαι µικρό παιδί. «Είµαι 100 και µισό!».
Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και µισό!!

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ

1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.
3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.
4. Απολαύστε τα απλά πράγµατα.
5. Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε µέχρι να σας κοπεί η ανάσα.
6. Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υποµείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το µόνο άτοµο, που µένει µαζί µας για ολόκληρη τη ζωή µας είναι ο εαυτός µας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.
7. Περιßάλλετε τον εαυτό σας µε ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η µουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, οτιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
8. Να τιµάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, ßελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της ßελτιώσεως, ζητήστε ßοήθεια.
9. Μην κάνετε ßόλτες στην ενοχή. Κάντε µια ßόλτα στα µαγαζιά, ακόµη και στον διπλανό νοµό ή σε µια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που ßρίσκεται η ενοχή.
10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Η ζωή δεν µετριέται από τον αριθµό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγµές που µας κόßουν την ανάσα
Κι αν δεν στείλετε το παρόν σε τουλάχιστον 8 άτοµα - ποιος νοιάζεται; Αλλά µοιραστείτε το µε κάποιον.. Όλοι χρειαζόµαστε να ζούµε τη ζωή µας στο έπακρο κάθε µέρα!!
Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουµε στον τάφο µε ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρηµένο σώµα, αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούµε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντληµένοι, φωνάζοντας «....ρε γαµώτο....τι ßόλτα!».
από τον ΚΩΣΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ

Related Posts with Thumbnails