Τι θα κάνετε τα Χριστούγεννα;

Ο Χριστός με τα σπίρτα…
Έρχονται τα Χριστούγεννα. Αλλά φτάσαμε πια στον τέταρτο χρόνο από τότε που οι «Μάγοι» δεν φέρνουν πια «δώρα». Μοιράζουν ξύδι. Και χολή. Μετράμε τον τέταρτο χρόνο μιας «σωτηρίας» που είχε εξαρχής σχεδιαστεί ως αδιάκοπος Γολγοθάς. Το «πνεύμα των Χριστουγέννων» είναι και φέτος πληγωμένο. Το βλέπεις στα μάτια των ανθρώπων. Το καταλαβαίνεις στο βλέμμα τους. Η αναμονή της γιορτής έχει παραδώσει τη θέση της στη θλίψη. Καμιά φορά στην κατάθλιψη. Στα μάτια... των ανθρώπων είναι γραμμένα όλα. Ειδικά στα μάτια των γερόντων...

«Τι θα κάνετε τα Χριστούγεννα;». Να μια...

Πείνα β’ κατηγορίας

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι που σκέφτονται τους πεινασμένους, τους άπορους και τους άστεγους που ψάχνουν στα σκουπίδια. Η νέα αγορανομική διάταξη προβλέπει τρόφιμα που έχει λήξει η ημερομηνία κατανάλωσής τους, να βρίσκονται στα ράφια των super markets σε ξεχωριστή γωνιά.

Τα τρόφιμα αυτά θα είναι ζυμαρικά, ρύζι, όσπρια και κονσέρβες και θα πωλούνται σε χαμηλότερη τιμή. Η υποτιθέμενη λογική αυτής της κίνησης, είναι η διευκόλυνση των οικονομικά αδύναμων, με την παροχή φθηνότερων προϊόντων. Στην πραγματικότητα βρέθηκε μια πατέντα για να βγάζουν από την μύγα ξύγκι τα καταστήματα.

Γιατί ποια ευαισθησία μπορεί να...

Δεύτερη ζωή δεν έχει...

Σηκώνεσαι χαράματα μουδιασμένος. Χέρια και πόδια ψάχνουν να πιάσουν και να σταθούν. Φτιάχνεις κάτι πρόχειρο να φας, πίνεις έναν ελληνικό καφέ, κάνεις δυο τσιγάρα και φεύγεις. Έχεις μεγάλη μέρα μπροστά σου, το εργοστάσιο πλαστικών είναι μακριά. Περπατάς δέκα λεπτά μέχρι το σημείο που έρχονται και σε παίρνουν. Δεν μπορείς να πάρεις το αυτοκίνητό σου, τα λεφτά δεν φτάνουν για τέτοιες πολυτέλειες. Μοιράζεσαι τη διαδρομή.

Χτυπάς την πλαστική σου κάρτα με τον...

Ένας στους τρεις Έλληνες, άνεργος στο τέλος του 2012

Σε ένα σπιράλ ύφεσης, με υψηλή ανεργία, χαμηλά εισοδήματα και υψηλές τιμές, που εμποδίζει την Ελλάδα να βρει το δρόμο της ανάκαμψης, έχει μπει η εγχώρια οικονομία. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι, στο τέλος του 2012 η στατιστική ανεργία θα είναι 28%, ενώ ο μέσος όρος του έτους θα «κάτσει» μεταξύ 23% και 24%, που αντιστοιχεί σε 1.200.000 ανθρώπους, εκτός αγοράς εργασίας.

Η πραγματική ανεργία, υπολογίζεται πως θα είναι κατά τουλάχιστον 4 μονάδες υψηλότερη, κοντά...

Θα καταφέρουν να μας αφανίσουν;

Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τα παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία...

Αυτοί που με την πολιτική τους έχουν γεμίσει τους δρόμους, τα παγκάκια, τα πάρκα, τις εισόδους των πολυκατοικιών και των καταστημάτων με αστέγους...

Αυτοί που έχουν οδηγήσει τον έναν στους δύο νέους στην ανεργία και τον άλλον στο εργασιακό σκλαβοπάζαρο...

Αυτοί που κούρσεψαν από τους γέροντες τις συντάξεις, τα επιδόματα, τα δώρα, την αξιοπρέπεια...

Τα κροκοδείλια δάκρυα της μπουρζουαζίας για την φτώχεια

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαβάσαμε στο Έθνος του Σαββάτου ένα μεγάλο αφιέρωμα για τους νεόπτωχους της Ελλάδας. Για τις διαλυμένες κοινωνικές δομές, για ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, που κοιμούνται στο δρόμο, που βρίσκονται στα όρια της αυτοκτονίας. Είναι μια εικόνα που για τα μέσα ενημέρωσης «πουλάει» αυτές τις… άγιες μέρες. Κάθε φορά που έρχονται τα Χριστούγεννα αρέσκεται ο κόσμος να κάνει φιλανθρωπίες, έτσι για να σώσει την ψυχή του για όλη την υπόλοιπη χρονιά.

Έτσι και μεγάλες εφημερίδες όπως το Έθνος του Μπόμπολα, του εθνικού εργολάβου δηλαδή, κάνει κάθε χρόνο τέτοια εποχή αφιερώματα στους φτωχούς.

Απλά φέτος έχει άλλη διάσταση η...

Προς γνώσιν και ταπείνωσιν

Διάβασα για το φαινόμενο του «χλιδόφτωχου» κι έχω ανατριχιάσει. Από την κορφή μέχρι τα νύχια. Κι ακόμα παραμέσα. Αλλά είπα να μη βρίσω σήμερα. Να διατηρήσω την «αξιοπρέπειά» μου. Διότι ένα έχω μάθει καλά στην ζωή μου: σκατά αν βάλεις στο κατάλληλο κουτάκι, πολύτιμο σκεύασμα θα το νομίσουν. Την επόμενη μέρα όλοι θα κυκλοφορούν βρωμώντας σκατίλα μα κανένας δε θα την μυρίζει στον διπλανό του, διότι το κυρίαρχο τρεντ πλέον θα είναι η σκατίλα. Όπως σήμερα είναι η συλλογική ενοχή, η απαξίωση, η ντροπή, το σκυμμένο κεφάλι, το μούδιασμα, ο γενικευμένος φόβος. Κι ακόμα είναι η αρχή. Έχουμε να δούμε και ν’ ακούσουμε…

Το ημερολόγιο ενός "μ@λ@κ@"...μια εβδομάδα διακοπές

Αγαπητό ημερολόγιο:
Αυτή την εβδομάδα κάθε μέρα ξυπνούσα και ετοιμαζόμουν για μια όμορφη καλοκαιρινή ημέρα. Το πρωϊνό ξεκινάει με καφέ στο μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα. Μετά από λίγο laptop και μια ματιά στις ειδήσεις της ημέρας.

ΔΕΥΤΕΡΑ. Ιερή ημέρα. Της Παναγίας. Διαβάζω... "Κάλεσαν τον Χατζημαρκάκη να καταθέσει στεφάνι στη Παναγία του Σουμελά (!!!)" και σκέφτομαι, μα είναι καλά οι άνθρωποι; Μετά διαβάζω για βουλευτές της Βρετανίας να παροτρύνουν τον κόσμο να μην παίρνει Ελληνικά χαρτονομίσματα!! Μετά διάβασα για ένα υπέρ-όπλο Ελλήνων επιστημόνων (ραντάρ), το οποίο περιέργως πως...

Το Πάσχα των 454 ευρώ…

Ο Σταμάτης Καλατζής στα 42 του χρόνια είναι υποχρεωμένος πια να περνά κάθε μήνα από το κτίριο του ΟΑΕΔ στη λεωφόρο Γαλατσίου, για να εισπράξει τα 454 ευρώ, που θα του επιτρέψουν να διατηρήσει ζωντανό ένα μέρος της αξιοπρέπειάς του. Μετά από έξι χρόνια δουλειάς σε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, ο Σταμάτης βρέθηκε στις αρχές Ιανουαρίου χωρίς δουλειά. «Ήταν για μένα ένα σοκ, μιας και δεν είχα ξαναβρεθεί χωρίς δουλειά στη ζωή μου» εξομολογείται χαμηλώνοντας το βλέμμα, προφέροντας τη λέξη «ανεργία» σα να είναι κάποια βαριά αρρώστια.

Μεγάλη Τετάρτη πρωί και η ουρά στο ταμείο ανεργίας μεγάλη, παρότι το...

Στο Αυτόφωρο Καβάλας σήμερα ο απεργός πείνας!!!

Στο Αυτόφωρο Καβάλας θα δικαστεί σήμερα (23/3) το πρωί ο απεργός πείνας, άνεργος Λάζαρος Παπαδόπουλος, κατηγορούμενος για καταπάτηση κοινοχρήστου χώρου (κεντρική Πλατεία Καβάλας –όπου έστησε αντίσκηνο)!

Ο 60χρονος άνεργος (που χθες περνούσε τη 12η μέρα απεργίας πείνας, μαζί με την επίσης άνεργη σύντροφό του Φρειδερίκη Τόκα) οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Καβάλας προχθές το μεσημέρι και έλαβε 48ωρη προθεσμία για να δικαστεί, μετά τη μεσολάβηση του δικηγόρου του.

Την ώρα της μεταφοράς του Λάζ. Παπαδόπουλου από την...

Παράθυρο για μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα

Το σενάριο της περικοπής μισθών και στον ιδιωτικό τομέα επανέφερε η κυβέρνηση, ως αντάλλαγμα για την ελάφρυνση του χρέους.

Μιλώντας το βράδυ στη ΝΕΤ ο υπουργός οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου δήλωσε πως «ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά του και μέρος αυτής περνά και μέσω του κόστους εργασίας».

Προς το παρόν απέκλεισε το ενδεχόμενο νέων μειώσεων στο...

Ακραία φαινόμενα φτώχειας στην Ελλάδα

Υψηλά ποσοστά φτώχειας και φαινόμενα ακραίας υλικής αποστέρησης παρουσιάζει η χώρα μας. Ένας στους δέκα Έλληνες αδυνατεί να καλύψει τέσσερις από τις 9 ανάγκες που απαρτίζουν το δείκτη ακραίας υλικής αποστέρησης, έναν εναλλακτικό δείκτη φτώχειας που χρησιμοποιείται στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δείχνει τις δραματικές διαστάσεις που προσλαμβάνει το φαινόμενο, το τελευταίο διάστημα.

Μια ολοκληρωμένη προσέγγιση διερεύνησης αλλά...

Φτώχεια… καταραμένη

Όταν το 2008 δύο στους 10 Έλληνες ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας, φανταστείτε τι έχει να γίνει το 2011 με το Μνημόνιο και τα μέτρα λιτότητας που προωθεί η κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γιούροστατ, η Ελλάδα είναι η τέταρτη χώρα στην Ε.Ε. με το υψηλότερο ποσοστό ατόμων που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας. Πρώτη είναι η Λετονία (25,6%), ακολουθεί η Ρουμανία (23,4%), η Βουλγαρία (21,4%) και η Ελλάδα (20,1% ή 2,2 εκατ. πολίτες). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στην Τσεχία (9%), στην Ολλανδία και τη Σλοβακία (11%).

Με λίγα λόγια πριν από δύο χρόνια 2 εκατ. Έλληνες ήταν...

Ανεργία, η πιο σκληρή καταπίεση

Ο «υπερπρωθυπουργός» της χώρας Ντομινίκ Στρος Καν δήλωσε ότι είναι γιατρός και σαν τέτοιος είναι απαραίτητος έστω και αν οι αποφάσεις του πονάνε. Μήπως αυτή η δήλωση μας παραπέμπει στον άλλο σωτήρα που μας έβαλε στο γύψο για 7 χρόνια; Εκείνος μίλησε για χειρουργική κλίνη και τα επακόλουθα είναι σε όλους γνωστά.

Έλαβα ένα μήνυμα από αναγνώστη που μου...

Ο Γιώργος της Λορένης

Ακούνε φωνές!!! Κάποιοι είναι τυχεροί! Επικοινωνούν με το υπερπέραν. Η Ιωάννα της Λορένης, ο Μπους (ο νεότερος) ο Πάτερ Παΐσιος είχαν το χάρισμα να… ακούνε και να καθοδηγούνται από το Θείο. Ανάλογη περίπτωση ο υπουργός Οικονομιών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Κι αυτός έχει άμεση επαφή με το δικό του «θείο». Τις αγορές, οι οποίες τον διαβεβαιώνουν ότι «πάμε καλά». Αλίμονο σε μας που δεν «ακούμε» πόσο καλά πάμε…

Αξιοσημείωτο είναι πως όσο χαμηλότερα στην κλίμακα της αγοράς (μισθωτός, χαμηλόμισθος, συνταξιούχος, προσωρινά ή άνεργος δια παντός) βρίσκεται κανείς τόσο πιο μακριά είναι από τις καθησυχαστικές φωνές του «Θείου». Ευτυχώς που όπως είπαμε, υπάρχουν και αυτοί που ακούνε, όπως ο κ. Παπακωνσταντίνου, για να μας μεταφέρουν ότι «υπάρχει καθολική αναγνώριση ότι προχωράμε αρκετά καλά στην επίτευξη των στόχων που έχουν τεθεί». Αυτά μας είπε χτες ο υπουργός από το Λουξεμβούργο μετά τη συνεδρίαση του ecofin. «Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι οι αγορές αρχίζουν να ανταποκρίνονται στις προσπάθειες που κάνουμε», υπογράμμισε ο κύριος Παπακωνσταντίνου ότι του... είπαν οι αγορές.

Ποιοι είμαστε εμείς που θα μπορούσαμε να διανοηθούμε να διαφωνήσουμε με όσα άκουσε ο υπουργός από τις αγορές. Εμείς δεν έχουμε το χάρισμα να ακούμε φωνές, δυστυχώς η επαφή μας με την πραγματικότητα, είναι η όραση. Δυστυχώς για μας, βλέπουμε!

Βλέπουμε, κατ αρχήν τον... δείκτη ανεργίας (12% με τα κυβερνητικά στοιχεία, κοντά στο 20% με τις εκτιμήσεις των συνδικάτων). Εκτός από τα νούμερα, βλέπουμε τους γνωστούς, τους φίλους, τους συγγενείς, τον εαυτό μας στον καθρέπτη. Ενας στους τρεις απ όλους εμάς θα είναι άνεργος μέσα στα επόμενα ένα δυο χρόνια, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών.

Βλέπουμε τους αριθμούς του ελλείμματος και κυρίως βλέπουμε ότι τα 300 δισεκατομμύρια χρέος σε δυο χρόνια θα είναι 450! Βλέπουμε πως πουλιέται ότι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία. Βλέπουμε ότι το κράτος μας απαλλάσσεται από τις στοιχειώδεις ευθύνες του απέναντί μας, όπως να προσφέρει δωρεά και ίσες ευκαιρίες για εκπαίδευση και να εξασφαλίσει την περίθαλψή μας.

Βλέπουμε, τελικά (κι αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα) πως οι... «θείοι των αγορών» έχουν βισματώσει τους κυβερνώντες μας και τους ψιθυρίζουν στο αφτί συνταγές οι οποίες εφαρμόζονται κατά γράμμα, πάνω μας.

Μπας και τελικά... ακούσουμε.

Και υποταχτούμε σε όσα ορίζει το... υπερπέραν.

του Δημήτρη Μυ στο Ποντίκι

Υπομονή 16-20 μήνες ακόμη. Όλα θα αλλάξουν... και θα τρώμε με «χρυσά κουτάλια»!

Να δεχθώ τις προβλέψεις οικονομικών υπουργών (διαβάστε δηλώσεις των ημερών αυτών) ότι στις αρχές του 2012 θα έχουμε αναστροφή της σημερινής οικονομικής κρίσης και σημάδια ανάκαμψης. Να δεχθώ ακόμη και τις διαβεβαιώσεις ότι τότε θα μελετηθεί και η αποκατάσταση των απωλειών εισοδήματος εργαζομένων και συνταξιούχων.

Βέβαια ο πειρασμός της καχυποψίας μου θυμίζει ότι πάντα σε περιόδους εκλογικών αναμετρήσεων, και ανασχηματισμών, έχουμε δηλώσεις «ηρωικής εξόδου» υπουργών (εγώ είχα σχέδια αλλά με φάγανε...). Όπως και δηλώσεις «συσπείρωσης» (ψηφίστε μας για να σας σώσουμε...).

Και να που θα συμβούν και τα δύο. Και ανασχηματισμός και δημοτικές εκλογές...

Αλλά για να δεχθώ ότι σε 16 άντε σε 20 μήνες θα έχουμε τα πρώτα σημάδια ευημερίας, θέλω απαντήσεις σε δύο βασικά ερωτήματα.

Το πρώτο ερώτημα έχει να... κάνει με την ανεργία. Μετράμε ήδη, κατά γενική ομολογία, περίπου 600.000 ανέργους. Το 2011 που θα είναι χρόνος βαθιάς κρίσης, οι άνεργοι (σύμφωνα με στοιχεία που δεν έχουν ανατραπεί) θα περάσουν το 1.000.000. Οι άνεργοι αυτοί χάνουν τη δουλειά τους γιατί κλείνουν οι επιχειρήσεις που δούλευαν (μεγάλες, μεσαίες, μικρές και καταστήματα) ή γιατί περιορίζεται ο κύκλος εργασιών και μειώνονται θέσεις εργασίας. Τι μπορεί να συμβεί λοιπόν στις αρχές του 2012 ώστε να βρει δουλειά, έστω και ένα μέρος από τους ανέργους;

Να προσληφθούν στο δημόσιο είναι λογικά αδύνατο. Ακόμη και με κάποιους κομματικούς που θα σπρωχτούν σε δουλειές τα νούμερα δεν ανατρέπονται. Να ανοίξουν νέες δουλειές με ίδρυση βιομηχανιών, βιοτεχνιών. τουριστικών συγκροτημάτων, κατασκευαστικών - οικοδομικών - τεχνικών εταιριών, ναυτιλιακών Ομίλων, εμπορικών αλυσίδων και παρόμοιων εργατοβόρων απασχολήσεων είναι κάτι περισσότερο από αδύνατον. Ας δούμε το γιατί.

Από το 2009 μέχρι σήμερα έχουν κλείσει πάνω από 30.000 μεσαίες, μικρές και ατομικές επιχειρήσεις. Στην Αθήνα κλείνουν από τις αρχές του χρόνου 300 βιοτεχνίες τον μήνα. Στην Βορ. Ελλάδα, στην Κεντρική Ελλάδα και στην Αττική, τα στοιχεία που έχουν ανακοινωθεί μιλούν για κλείσιμο άλλων 10.000 επιχειρήσεων τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2011. Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι οι επιχειρήσεις αυτές θα ανοίξουν ξανά το 2012;

Αλλά ας περάσουμε στον χώρο της μεγάλης βιομηχανίας και των μεγάλου κεφαλαίου που μόνο τα αριστερά κόμματα τους ξέρουν... Για όλους τους άλλους και κυρίως για τις Τράπεζες είναι ο μεγάλος βραχνάς και οι πελάτες «φαντάσματα». Ρωτήστε λοιπόν τις Τράπεζες να σας πουν για την τεράστια νέα γενιά των προβληματικών επιχειρήσεων. Ζητήστε τους να σας πληροφορήσουν πόσοι από τους «βιομήχανους και τους κεφαλαιούχους» που ονειρεύονται οι αριστεροί και το ΠΑΜΕ πληρώνουν τις δόσεις των δανείων και πόσοι στέκονται στην τεράστια ουρά για την αναθεώρηση των χρεών τους. Ψάξτε να δείτε πόσοι από τους «μεγαλοβιομήχανους» της χώρας πωλούν σε τιμές κόστους μέρος από τις δραστηριότητές τους και πόσοι πωλούν περιουσιακά τους στοιχεία σε τιμές ευκαιρίας. Ρωτήστε να μάθετε ποιοι κατάφεραν να φέρουν «ίσα βάρκα ίσα νερά» τις πρώην βιομηχανίες τους (σήμερα αγνώριστα επιχειρηματικά σχήματα) μεταναστεύοντας στην Βουλγαρία, την Αλβανία και την Τουρκία. Ψάξτε να δείτε πως οι Τράπεζες θέλουν να απαλλαγούν από όλους αυτούς.

Αυτοί θα μας σώσουν το 2012; Θα μου πείτε όχι αυτοί αλλά νέοι επενδυτές. Νέοι κεφαλαιούχοι. Οι οποίοι πιστεύετε ότι θα έλθουν στον «επενδυτικό παράδεισο» της Ελλάδας με φορολογικούς συντελεστές 40% συν τα φακελάκια στις κρατικές υπηρεσίες; Συν τις υποχρεωτικές «χορηγίες» σε κόμματα και βουλευτές;

Επειδή όμως δεν υπάρχουν ηλίθιοι κεφαλαιούχοι αυτοί οι πιθανοί «επενδυτές» θα είναι και οι ίδιοι λαμόγια, μεσάζοντες και κρατικοδίαιτοι. Αυτοί θα μας σώσουν;

Οφείλω εδώ να εξαιρέσω (προς το παρόν) τον τομέα της ενέργειας και κυρίως του ηλεκτρισμού όπου το επιχειρηματικό παιχνίδι μόλις ανοίγει και εκεί πρόκειται να προηγηθεί μεγάλη σφαγή... Και αφού σφαχτούν επιχειρηματίες, πολιτικοί και συντεχνίες τότε μόνο θα δούμε τους κανόνες του παιχνιδιού... Εκεί υπάρχει ενδιαφέρον αλλά και πάλι όχι για εργαζόμενους.

Ο χώρος αυτός δεν είναι ούτε θα γίνει εργατοβόρος.

Στο δεύτερο ερώτημα τώρα. Τα Χριστούγεννα του 2010 και του 2011 θα λείψουν από την αγορά το Δώρο Χριστουγέννων των δημοσίων υπαλλήλων, των συνταξιούχων, αλλά και των 50-60.000 σημερινών εργαζομένων στο δημόσιο που φεύγουν εσπευσμένα στην σύνταξη.

Πως θα δουλέψει η αγορά που τα τελευταία χρόνια στηριζόταν μόνο στον 13ο μισθό; Κυρίως δε τα Χριστούγεννα του 2011 που θα έχουμε και τις νέες φουρνιές ανέργων; Άρα πως θα αποφύγουμε κλεισίματα επιχειρήσεων το 2012 που προβλέπουμε ανάκαμψη;

Είναι συνεπώς αδύνατο χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης (παράλληλα με την κρίση), χωρίς ρεαλιστική πολιτική βούληση (ανύπαρκτη σήμερα από κυβέρνηση και διεκδικητές της εξουσίας) και χωρίς αναβάθμιση της ανταγωνιστικότητας μας, να βγούμε από την οικονομική ύφεση τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον.

Το μόνο εφικτό είναι να κάνουμε όλη την Ελλάδα Μύκονο και να ντυθούμε συμπαθέστατα γκαρσόνια...
Εύχομαι να διαψευστώ.












του Γιώργου Κράλογλου στο capital

Νέα ρουσφέτια

Όταν φίλοι, συνάδελφοι και συγγενείς άρχισαν να μένουν άνεργοι ο ένας μετά τον άλλον, προσπάθησα να μείνω ψύχραιμη. Τι διάολο τόσοι γνωστοί, τόσες σπουδές, τόσες ευκαιρίες για εμάς τα “σπουδαγμένα” που λέει και η γιαγιά μου, κάτι θα βρισκόταν. Έπειτα κάτι οι γονείς, κάτι οι οικονομίες, θα βάζαμε και ρεφενέ όπου χρειαζόταν στους δικούς μας και όλα καλά. Ήταν και το επίδομα του οαεδ, όσο να πεις μια παράταση ενός χρόνου με ένα στάνταρ χαρτζηλίκι δεν είναι να το υποτιμάς. Βέβαια ο χρόνος πέρασε γρήγορα, τα επιδόματα τελείωσαν, οι γονείς ξεπαραδιάστηκαν, οι συντάξεις τους κουτσουρεύτηκαν και το χειρότερο, δεν υπάρχουν καν αγγελίες. Οι περισσότεροι από τους απολυμένους φίλους μου, με αστραφτερά πτυχία και σπουδές στην Ευρώπη, ξένες γλώσσες, κάτι προυπηρεσίες ΝΑ και ένα βιογραφικό ολόκληρο ντοσιέ αλλά τι να το κάνεις, άμα δεν έχει αγγελίες για το αντικείμενό σου είναι όλα άχρηστα.

Προσπαθώ ακόμη να μείνω ψύχραιμη. Ο ένας έπιασε δουλειά μέσω γνωστού σε σούπερ μάρκετ. Πεντάωρο λέει για αρχή και βλέπουμε. Άλλος περιμένει απάντηση για βοηθός σε κεραμοσκεπές. Έναν γνωστό που είδαμε τυχαία τον κάναμε χρυσό να μας πει που δουλεύει. Δεν έλεγε, τα μάσαγε. Μετά κατάλαβα ότι ντρεπόταν. Πωλητής στα τζάμπο, μας είπε χαμηλόφωνα όταν ξεμάκρυνε από την παρέα του. Εμείς τον γνωρίσαμε διαφημιστή με πτυχία και περγαμηνές και μάστερ και δεν ξέρω τι άλλο έχουν όσοι δουλεύουν σε πολυεθνικές. Τώρα λέει, θα στείλει βιογραφικό στην Ολλανδία. Η κοπέλα δίπλα μου στο μαιευτήριο ήταν χαρούμενη γιατί δεν την απέλυσαν. Χατηρικά λέει, την γύρισαν τετράωρο. Με τρία παιδιά. Έπρεπε βέβαια να βρει το έξτρα πεντοχίλιαρο που κόστισε η εντατική του μωρού της γιατί έκανε άπνοιες. Θα τσοντάρανε τα πεθερικά της. Και ο γιατρός της θα πληρωνόταν το Δεκέμβρη. Πολλή χαρά.

Στη γειτονιά βλέπεις την... κρίση κατάφατσα. Ή μάλλον, την ακούς. Εδώ τα πράγματα έχουν αγριέψει. Γεμίσαμε πλανώδιους. Είχαμε τον Σάκη το Γλύκα, τον Μελένιο, τον Μελένιο τον Ορίτζιναλ, τον Τακτικό, τον παλιατζή, όλοι με μεγάφωνα που σου 'παιρναν τ' αφτιά τουλάχιστον δυό φορές την εβδομάδα και μόνο πρωί. Ε, τώρα τους έχουμε όλους αυτούς δύο φορές την μέρα συν την Ευρωπαϊκή Αγορά Ότι Πάρεις 2 Ευρώ, άλλους τρεις-τέσσερις γιαλαντζί Σάκηδες, Μελένιους, παλιατζήδες και έναν που είναι απλά μεθυσμένος και είτε τραγουδάει στο δρόμο αμανέδες είτε φυσάει μια πλαστική βουβουζέλα.

Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αυτή η κρίση θα μας έκανε καλύτερους. Οι μισοί σκέφτονται να μεταναστεύσουν και οι άλλοι μισοί να τρέξουν για ρουσφέτι σε εκείνο το λαμόγιο τον πολιτικό που ήξερε κάποτε ο πατέρας τους. Οι υπόλοιποι απλά μεθάνε και τραγουδάνε στους δρόμους. Και θα γεράσει η γενιά μου και θα έρθει η επόμενη μετά να μας βρίζει που φύγαμε ή που τρέχαμε για ρουσφέτια και βολευτήκαμε και ξανακαταστράφηκε ο τόπος από τους ζεστοθεσούληδες. Αρχίζω και νιώθω αλλιώς για τις προηγούμενες γενιές. Ίσως δεν ήταν τελικά βόλεμα όλη αυτή η χάβρα που προκάλεσαν. Ίσως να ήταν απλά επιβίωση. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο χάνω την ψυχραιμία μου.
από την x-psilikatzoy

Συγκλονιστική επιστολή ενός άνεργου οικογενειάρχη, 55 ετών, δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο “θα κάνουμε Πάσχα με μαρούλια και 20€”

Η συγκλονιστική επιστολή ενός άνεργου οικογενειάρχη, 55 ετών, δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Είναι από εκείνους που δεν βρίσκουν χώρο στα λαμπερά πρωτοσέλιδα των ημερών, ούτε και σε πολλά τηλεοπτικά δελτία. Είναι αριθμός για τις στατιστικές, ψυχρός και απρόσωπος, που σήμερα μέσω της επιστολής που έστειλε στο «Βήμα» αποκτά πρόσωπο και υπογραφή: Ο κ. Π. Λέξας από την Καβάλα έκανε ό,τι μπορούσε. Δεν βρήκε φως πουθενά.

Απογοητευμένος, η μόνη διέξοδος που αισθάνθηκε να του απομένει ήταν να μοιραστεί με όσο το δυνατόν περισσότερους την αγωνία του. Στην τρισέλιδη χειρόγραφη επιστολή που έστειλε προς «Το Βήμα» οι λέξεις απελπισία, αδιέξοδο, προστασία, αδιαφορία επανέρχονται σχεδόν σε κάθε παράγραφο. Οι ίδιος χαρακτηρίζει το γράμμα του «ένα ψυχογράφημα απελπισμένου ανθρώπου», που ζητάει βοήθεια όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και «για την προβολή της προβληματικής κοινωνίας».

«Όταν πουλάς τα προϊόντα και αποδίδεις ως εργαζόμενος στην εταιρεία, είσαι καλός. Όταν τα πράγματα τουμπάρουν και έρθουν ανάποδα, είσαι... κάλος που πρέπει να κοπεί». Ο κ. Λέξας εξηγεί τηλεφωνικώς ακόμη γλαφυρότερα την περιπέτειά του. Πενήντα πέντε ετών, «με μια κόρη στην ανεργία, έναν γιο με περιστασιακά μεροκάματα και σύζυγο, με χρόνιο πρόβλημα υγείας και στα πρόθυρα νεφρικής ανεπάρκειας».

Θα κάνει... Πάσχα «με μαρούλια, άνηθο και 20 ευρώ στην τσέπη». Ένας Γολγοθάς χωρίς ορατό τέλος, μια κάθοδος στον Αδη της ανεργίας και του αβέβαιου οικογενειακού και οικονομικού μέλλοντος, χωρίς Ανάσταση. Μπήκε στη λίστα αναμονής για τους έχοντες πενταετία πριν από τη συνταξιοδότηση. «Υποτίθεται ότι υπήρχε προτίμηση σε εμάς, προκειμένου να αναλάβουμε θέσεις εργασίας σε δημοτικές επιχειρήσεις για να καλυφθούν και τα προαπαιτούμενα ένσημα συνταξιοδότησης. Την τελευταία φορά που πήγα στο δημαρχείο και στον ΟΑΕΔ κούνησαν το κεφάλι τους. “Όλοι μέσω ΑΣΕΠ πλέον, καμία ειδική κατηγορία ή προτίμηση”είπαν».

Δεν κάθισε με σταυρωμένα τα χέρια. «Έστειλα πάνω από 800 βιογραφικά. Σε εταιρείες προώθησης καλλυντικών, ανταλλακτικών αυτοκινήτων. “Θα σας καλέσουμε όταν χρειαστεί”έλεγαν στα τηλέφωνα. Άλλοι ξεκαθάριζαν από νωρίς τις προθέσεις τους. “Ένα τρίμηνο-τετράμηνο δοκιμαστικά και χωρίς μισθό, μετά βλέπουμε”. Ένας υπεύθυνος ανθρώπινου δυναμικού έκανε ότι εκπλήσσεται όταν του ζήτησα αμοιβή από την πρώτη ημέρα. “Είστε θαρραλέος για να το ζητάτε αυτό στις ημέρες μας και στην ηλικία σας”μου είπε».

Στο σουπερμάρκετ «έμαθα να μετρώ και το λεπτό του ευρώ.Ξέρω ότι 3 ευρώ είναι τρεις φραντζόλες ψωμί και θα βγάλουμε την εβδομάδα». Με περίπου 50.000 ευρώ χρέη σε δύο τράπεζες, «από στεγαστικό και καταναλωτικό δάνειο», το τηλέφωνό του δεν έχει πάψει να χτυπά. «Πήγα να κάνω διακανονισμό. “Δεν είμαι απατεώνας, ούτε κλέφτης. Ανεργος είμαι και δεν μπορώ να είμαι συνεπής στις δόσεις στο ύψος που έχει καθοριστεί. Μόνο 100 ευρώ μπορώ να δίνω, τα θέλετε;”τους ρώτησα. Με ξεπροβόδισαν ευγενικά, και μετά ανέλαβε η εισπρακτική εταιρεία. Τηλέφωνα, κόντρα τηλέφωνα. Μάλιστα, μου πρότειναν τον διακανονισμό που είχα προτείνει προ μηνών στην τράπεζα.“Να δίνετε 100-150,όσα μπορείτε”μου είπαν.Τους έκλεισα το τηλέφωνο στη μούρη. Τώρα με απειλούν με εξώδικα και κατασχέσεις».

«Θα κάνουμε Πάσχα με μαρούλια και €20»

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

«Αντιμετωπίζομαι από όλους σαν απατεώνας»

"Είμαι 55 ετών και έκλεισα ήδη ένα χρόνο άνεργος. Όσο και αν προσπάθησα και προσπαθώ ακόμη δεν μπόρεσα να βρω δουλειά. Γνωρίζετε ότι όλη η αγορά είναι... “γονατισμένη”. Σαν άνεργος, εκτός του ότι δεν έχω καμιά ελπίδα, αντιμετωπίζομαι περίπου σαν απατεώνας από όλους και κυρίως από τις τράπεζες που σταμάτησα να πληρώνω τις δόσεις μου. Δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτε και κανένας που να μπορεί ένας άνθρωπος να ζητήσει βοήθεια και στήριξη. Δεν υπάρχει ο μηχανισμός εκείνος που να βοηθά και να προστατεύει έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε αδιέξοδο. Δεν υπάρχουν προγράμματα γι΄ αυτούς που θέλουν 5 χρόνια για να βγουν στη σύνταξη. Δεν υπάρχει τίποτε. Μια άρνηση και μια αδιαφορία απίστευτη από παντού. Μια κρίση ανθρώπινη πάνω απ΄ όλα, όπου ο ένας θέλει να φάει τις σάρκες του άλλου.

Δούλευα για να ζω. Δεν έκλεβα για να... έχω. Οι άνθρωποι οι άνεργοι είναι εντελώς εκτεθειμένοι και απροστάτευτοι. Είναι, πιστεύω, το τέλος του ίσιου... δρόμου. Ο τέλειος συνδυασμός να γίνει κάποιος παράνομος και απατεώνας πραγματικός. Η επιδότησή μου τελείωσε 28.3.2010, από τον ΟΑΕΔ. Δεν μπόρεσα να... αποταμιεύσω κάποια χρήματα από τα 450 ευρώ που είχα σαν επιδότηση. Τώρα είμαι στο σημείο μηδέν. Χωρίς εισόδημα, χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική, χωρίς τίποτα. Από τη σύνταξη της γυναίκας μου των 850 ευρώ πληρώνουμε και δόση 750 ευρώ σε τράπεζα.

Έχουμε και σοβαρά προβλήματα υγείας. Είμαι λίγο πριν από την αιμοκάθαρση και λόγω διαβήτη. Ο τέλειος συνδυασμός να αρχίσει κάποιος να περνά στην απέναντι όχθη. Να γίνει δηλαδή παράνομος, απατεώνας και δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να γίνει. Ωστόσο 55 χρόνια έντιμου και συνετού... βίου είναι πάρα πολλά για να τα διαγράψει κάποιος και να μάθει να ζει διαφορετικά και εντελώς παράνομα. Μου είναι πολύ δύσκολο να γίνω... ληστής ή απατεώνας. Αν και η δομή της κοινωνίας με ωθεί να το κάνω- όλα συμβάλλουν να γίνει κάποιος απατεώνας και ληστής όταν πρόκειται για την ίδια την επιβίωσή του, όταν δεν υπάρχει ελπίδα από πουθενά.

Οι καταστάσεις που βιώνω αυτόν τον δύσκολο καιρό μου δίνουν μεγάλη απογοήτευση και φέρνουν τον άνθρωπο σε απόγνωση.

Απευθύνομαι σε εσάς σαν ύστατη προσπάθεια μήπως και γίνει κάτι. Σε πιάνει τρέλα... Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν δεν φρόντισαν να φτιάξουν έναν μηχανισμό που να βοηθάει τους ανθρώπους. Όλοι ξέρουμε ότι κυρίως φρόντιζαν μόνο για τον δικό τους... βίο και των κολλητών τους.

Ο πολίτης είναι απροστάτευτος! Και καλείται στην ουσία να λύσει το πρόβλημα της επιβίωσής του μόνος του. Να λύσει ένα πρόβλημα που δεν μπορεί. Ζητώ από εσάς να προβάλετε αυτό το πρόβλημα και να συμβάλετε όπως μπορείτε μήπως και κάποιοι αφυπνιστούν και ενεργήσουν άμεσα. Οι άνθρωποι έχουν σαλτάρει. Είναι λίγο πριν σκάσει μια βόμβα όλη αυτή η ιστορία. Γράφοντας σε εσάς ξέρω ότι δεν σας προκαλώ και τα καλύτερα συναισθήματα. Είναι πράγματα που λίγο ή πολύ τα γνωρίζετε. Απλώς κανένας ποτέ δεν ασχολήθηκε σοβαρά να λύσει αυτά τα προβλήματα... κοινωνικής πολιτικής. Να σώσουμε τη χώρα από τους διάφορους απατεώνες, αλλά να σώσουμε και τους πολίτες για να υπάρχει χώρα!

Αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω και συγγνώμη για το... φόρτωμα αυτό. Μπορείτε να... ταράξετε λίγο τα νερά της εξουσίας. Έχω δει και καταλάβει πολλά αυτόν τον χρόνο που είμαι άνεργος και ανενεργός.

Έχω αναθεωρήσει τις απόψεις μου για... φίλους, γνωστούς και συνανθρώπους. Έχω ακούσει πολλές φορές τη λέξη “κουράγιο”, με το κουράγιο όμως δεν πληρώνεις ούτε τη ΔΕΗ, ούτε το νερό, ούτε επιβιώνεις από τις τράπεζες. Λυπάμαι που την εκτίμηση που τρέφω για εσάς την εκδηλώνω με αυτόν τον τρόπο. Ένα ψυχογράφημα απελπισμένου ανθρώπου... άνεργου, που ζητάει βοήθεια για προβολή της προβληματικής κοινωνίας. Ξέρω, το ευχαριστώ είναι λίγο.

Με εκτίμηση, Λέξας Πασχάλης, Καβάλα"