Καλώς ήρθατε

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ψυχίατρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ψυχίατρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πανανθρώπινα όνειρα του ύπνου

Οι άνθρωποι ανέκαθεν προβληματίσθηκαν με το φαινόμενο του ύπνου και των ονείρων και όπως γνωρίζουμε Βιβλικές μαρτυρίες και ιστορικά δεδομένα καταμαρτυρούν ότι σε πολλούς λαούς επικρατούσε η αντίληψη πως στη διάρκεια του ύπνου η ψυχή μας ταξιδεύει και τα όνειρα δεν είναι τίποτε άλλο από τις εικόνες που καταγράφει η...ταξιδιάρα μας ψυχή. Μια άλλη άποψη πρέσβευε ότι στα όνειρά μας έρχονται θεοί και δαίμονες για να μας προειδοποιήσουν για επικείμενες χαρές, λύπες και κινδύνους ή να μας βασανίσουν για πράξεις και παραλείψεις μας.

Πέρα από το προφανές νόημα κάθε ονείρου υπάρχει, ψυχοδυναμικά, και ο λανθάνων συμβολισμός που συνήθως εκφράζει υποσυνείδητες αναζητήσεις και συγκρούσεις μας ή και κάποια προβλήματα της προσωπικότητάς μας. Να σημειώσουμε εδώ ότι τόσο οι συγκεκριμένες παραστάσεις όσο και τα συναισθήματα που διακατέχουν το άτομο την ώρα που βλέπει το όνειρο αποτελούν σημαντικά στοιχεία που πρέπει να αναφέρουμε στον ψυχολόγο για να τον βοηθήσουμε να ερμηνεύσει με μεγαλύτερη επιτυχία τα όνειρα που είδαμε.

Συχνά μας εκπλήσσει το γεγονός όταν σε... συζητήσεις διαπιστώνουμε πως κάποια όνειρα που είδαμε τα έχουν δεί και άλλα όχι μόνο συγγενικά και φιλικά μας πρόσωπα αλλά και άγνωστοί μας. Προφανώς αυτό που αγνοούμε είναι η ύπαρξη κάποιων «πανανθρώπινων τύπων ονείρων» ο συμβολισμός των οποίων έχει αρκετά ενδιαφέρουσες πτυχές. Σήμερα θα σας παρουσιάσω 5 μεγάλες κατηγορίες πανανθρώπινων ονείρων παρέχοντας και κάποιες γενικές ερμηνείες για το περιεχόμενό τους.

1. Στα «όνειρα κίνησης» έχουμε το αίσθημα ότι πετάμε ή ότι πέφτουμε και διαπιστώνουμε ότι όνειρα «πτήσης ή πτώσης» είναι κοινά σε πολλούς λαούς της γής. Στα όνειρα πτήσης έχουμε ξαφνικά το αίσθημα ότι βρισκόμαστε στον αέρα, ότι πετάμε πάνω από τη γή, ή ότι πασχίζουμε να ανυψωθούμε κουνώντας με χαρακτηριστικούς τρόπους τα χέρια μας και τα πόδια μας. Τα όνειρα πτήσης συμβολιζουν ποικίλες επιθυμίες που κυμαίνονται από την υποσυνείδητη ανάγκη φυγής απο μιά δυσάρεστη ή αγχογενή και στρεσογόνο πραγματικότητα, την εξύψωσή μας πάνω από άτμα ή καταστάσεις που μας απειλούν. Συχνά ερμηνεύονται και ως όνειρα διαπίστωσης στο στάδιο του ύπνου της ψυχοσεξουαλικής ή και της ψυχοκοινωνική μας ανωτερότητας απέναντι σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή καταστάσεις. Στα όνειρα πτώσης συνήθως διακατεχόμαστε από έντονα συναισθήματα φόβου και άγχους. Τα όνειρα πτώσης συμβολίζουν κάποια υποκειμενική μας εκτίμηση ότι πραγματικά πέφτουμε με τη συμπεριφορά και τις πράξεις μας ως άτομα ή αισθανόμαστε ότι χάνουμε τον έλεγχο καταστάσεων ή προσώπων. Εξ άλλου όνειρα στα οποία βλέπουμε ότι άλλα πρόσωπα πέφτουν συνήθως συμβολίζουν τις υποσυνείδητες επιθυμίες μας ή και τις ευχές μας για την ψυχοκοινωνική ή οικονομική πτώση των άλλων ή ακόμη και για την καταστροφή τους.

2. Τα όνειρα που σχετίζονται με το στόμα μας και με τα δόντια μας παίρνουν διάφορες μορφές. Το άτομο ονειρεύεται ότι κάποιο δόντι πονά ή πάλι κάποιο δόντι του έσπασε ή ξαφνικά ανακαλύπτει ότι έχασε όλα τα δόντια μένοντας....τσιφούτης και άλλα σχετικά. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι τα όνειρα αυτά εκφράζουν καταπιεσμένα συναισθήματα ενοχής, απωθημένες ψυχοσεξουαλικές διαταραχές, συναισθήματα φυγής από συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις και ίσως υποσυνείδητη ευχή για τιμωρία ή καταστροφή κάποιων προσώπων.

3. Τα όνειρα της καθυστέρησης σχετίζονται με την αργοπορία μας ή την καθυστέρησή μας. Σε αυτά τα όνειρα αισθανόμαστε ότι τρέχουμε αλλά δεν προλαβαίνουμε το λεωφορείο ή το τραίνο, ότι δεν καταφέρνουμε να φτάσουμε έγκαιρα σε κάποιο πάρτυ ή ότι φτάνουμε εκεί όπου είμαστε καλεσμένοι αλλά η γιορτή έχει τελειώσει και, τελικά, ενώ προσπαθούμε να τρέξουμε τα πόδια μας φαίνονται κολλημένα στη γή. Συνήθως αυτά τα όνειρα συμβολίζουν την επιθυμία μας να πραγματοποιήσουμε κάποιο σκοπό ενώ ταυτόχρονα στην πραγμάτωση συνυπάρχει και κάποιος φόβος με αποτέλεσμα το άτομο να βρίσκεται παγιδευμένο σε κατάσταση νευρωσικής αδράνειας, ή ριζωμένο στη γή.

4. Σε όνειρα που σχετίζονται με εξετάσεις, με διαγωνίσματα ή ανακρίσεις σε αστυνομικά τμήματα και σε αίθουσες δικαστηρίων το κυρίαρχο υποσυνείδητο κίνητρο φαίνεται να είναι κάποιες ενοχές για πράξεις, σκέψεις ή επιθυμίες που διαχέονται από έντονα συναισθήματα άγχους ή φόβου. Τέτοια όνειρα συμπτίπτουν συχνά με επικείμενες μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας ή έρχονται λίγο πριν κάποια μεγάλα γεγονότα (π.χ πανελλήνιες εξετάσεις ).

5. Στα όνειρα γύμνιας, όπου βλέπουμε τον εαυτό μας γυμνό και δεν μπορούμε να καλυφτούμε ή χάσαμε τα ρούχα μας, η συνήθης ερμηνεία είναι ότι διακατεχόμαστε από έντονα συναισθήματα ντροπής και εξωτερικεύουμε βαθειά απωθημένες ψυχοσεξουαλικές επιθυμίες και συγκρούσεις που μπορεί να σχετίζονται με πρόσωπα προστατευόμενα από δυνατά ταμπού ή ακόμη και με αμφιταλαντεύσεις που στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο αφορούν στην σεξουαλική μας ταυτότητα.

Ψυχολόγοι, Κοινωνιολόγοι, Ανθρωπολόγοι, και Ψυχίατροι συχνά δεχόμαστε ερωτήματα σχετιζόμενα με τα "προφητικά" όνειρα. Δυστυχώς δεν υπάρχει επαρκής επιστημονικά τεκμηριωμένη επιβεβαίωη για όνειρα αυτού του είδους. Πάντως σε προσεκτικές διερευνήσεις των δεδομένων ονείρων αυτού του τύπου ανακαλύπτουμε ότι το «προφητικό» όνειρο, θετικό ή αρνητικό, ευχάριστο ή δυσάρεστο επηρέασε τόσο πολύ τη συμπεριφορά μας την επόμενη μέρα ώστε οι ίδιοι φροντίσαμε έστω και σε υποσυνείδητο επίπεδο (επιβεβαιώνοντας την θεωρία της αυταπόδεικτης προφητείας) να το αποδείξουμε και πολύ ή λίγο...σωστό!

Της Νατάσσας Πιπεροπούλου - Κωνσταντάρα, Διδάκτορος Ψυχολογίας

Ο Διονύσης μας με το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Υπάρχουν κάτι τύποι, τις μελωδίες των οποίων τραγουδήσαμε, που συμπάσχουν μονίμως με τους καταλληλότερους που μας κυβερνούν. Μην τους παρεξηγείτε, δεν το κάνουν επειδή είναι πονηρά ανθρωπάκια, τα οποία θέλουν να τα έχουν καλά με τους κυβερνήτες για να εξυπηρετούν ανετότερα το μικροσυμφέρον τους, αλλά επειδή πάσχουν από το «σύνδρομο της Στοκχόλμης».
Είναι δηλαδή … άρρωστοι οι άνθρωποι!

Ο όρος «σύνδρομο της Στοκχόλμης» πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον σουηδό ψυχίατρο Nils Bejerot και παραπέμπει στην ψυχολογική αντίδραση που παρατηρείται συνήθως σε ομήρους. Με τον όρο αυτό περιγράφεται η ψυχολογική κατάσταση κατά την οποία ο όμηρος αναπτύσσει και παρουσιάζει έντονα συναισθήματα πιστής υπακοής, θαυμασμού, ταύτισης ή ακόμη και «ερωτικής έλξης», απέναντι σε αυτόν που είναι υπεύθυνος για την οδυνηρή κατάστασή του κοινωνικού συνόλου στο οποίο και ο ίδιος θεωρητικά εντάσσεται.

Όμως για να εκδηλωθεί μια τέτοια αντίδραση από τον όμηρο θα πρέπει να συντρέχουν κάποιες προϋποθέσεις, όπως:
1) Να υπάρχει σαφής απειλή προς την ύπαρξη του ομήρου, με φυσικούς ή κοινωνικο-οικονομικούς όρους και ασφαλώς πεποίθηση ότι ο θύτης - η κυβέρνηση στην περίπτωσή μας - μπορεί να εκπληρώσει την απειλή της εξόντωσης ή της βλάβης συμφερόντων ή της πτώχευσης.
2) Να υπάρξουν μικρά δείγματα «ευγενικής» συμπεριφοράς από τον πρωθυπουργό και το περιβάλλον του προς τον συγκεκριμένο όμηρο που αργότερα θα νοσήσει.
3) Να υπάρχει σχετική απομόνωση του ατόμου που τελικά θα νοσήσει, από το σώμα των υπολοίπων ομήρων, με οικονομικούς και κοινωνικούς όρους ασφαλώς. Με την έννοια να είναι καλά ταχτοποιημένο, διασυνδεδεμένο και ματσωμένο.
4) Το άτομο στο οποίο αναφερόμαστε (ασθενής) να μην μπορεί να δραπετεύσει από την δεδομένη κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Δηλαδή, να μην μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του έξω από το καθεστώς και τους μηχανισμούς του.

Το πώς εξηγείται ψυχοδυναμικά αυτό το τόσο «περίεργο» φαινόμενο είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Το θύμα περιέρχεται σε μια ιδιαίτερη ψυχολογική φάση, κατά την οποία αυτό (ο ασθενής όμηρος) κυριαρχείται από την αίσθηση μίας διαρκούς και σοβαρής απειλής προς την καλοπέραση του και κυρίως ως προς τα προνόμια που έχει θεμελιώσει και ασκεί επί τόσα χρόνια - όντας σε μια μορφή απομόνωσης, μακριά από άλλους ανθρώπους που θα μπορούσαν να τον κάνουν να αισθανθεί ένας από αυτούς, ήτοι κωλοέλληνας.

Ειδικά στην περίπτωση που ο δράστης-κυβερνήτης δείχνει κάποια μικρά δείγματα «ευγένειας» προς τον όμηρο-ασθενή, ο τελευταίος αρπάζεται από αυτήν την θεωρούμενη ως καλή πλευρά της εξουσίας - λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη ότι πάντα γλείφτης ήτανε - και εισχωρεί σε μία κατάσταση ασυνείδητης «αποσύνδεσης» από την φυσιολογική αντίληψη των πραγμάτων, με αποτέλεσμα να αρνείται να συνειδητοποιήσει το τι υφίσταται το κοινωνικό σύνολο που βρίσκεται υπό ομηρία, εξαιτίας των πρωτοβουλιών του πρωθυπουργού-δράστη.

Αποσκοπώντας στο να μπορέσει να εσωτερικεύσει τα πράγματα που ικανοποιούν τον δράστη-πρωθυπουργό, έτσι ώστε να εκπληρώνει τις επιθυμίες του και να εξασφαλίζει την καλοπέραση και την ιδιαίτερη μεταχείριση που έχει από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, αρχίζει να βλέπει τα πάντα από την οπτική γωνία του δράστη-πρωθυπουργού με αποτέλεσμα να υιοθετεί την δική του προοπτική και σταδιακά να ταυτίζεται πλήρως μαζί του. Κάπως έτσι η εικόνα του εαυτού του ταυτίζεται με τον τρόπο που αντανακλάται αυτή μέσα από την πολιτική ματιά του δράστη-πρωθυπουργού.

Εικόνα η οποία στην περίπτωση ενήλικα, αντικαθιστά την προηγούμενη εικόνα για τον εαυτό του, ενώ σε περίπτωση ενήλικα που του επιτρέπεται να συμπεριφέρεται σαν παιδί, συχνά αποτελεί την μόνη γνωστή εικόνα για τον εαυτό του. Ο ενήλικας δηλαδή που παιδιαρίζει με την ανοχή των υπολοίπων μελών της κοινωνίας, ταυτίζεται απολύτως με τον εκάστοτε πρωθυπουργό, όχι επειδή πιστεύει ότι τον βολεύει η πολιτική του δεύτερου, αλλά διότι βλέπει τον κόσμο με τα μάτια εκείνου. Έτσι ο όμηρος-ασθενής νομίζει ότι βρίσκεται στη θέση του πρωθυπουργού μας και συμπάσχει μαζί του…για την ταλαιπωρία προφανώς που υφίσταται ο τελευταίος στην προσπάθεια του να φτωχύνει τους κωλοέλληνες.

«Το πάρτι έχει μόλις ξεκινήσει», κραύγασαν οι δύο πρώην κατάδικοι, όταν οπλισμένοι όρμησαν μέσα στην τράπεζα Sveriges Kreditbank στης 23 Αυγούστου του 1973 στη Στοκχόλμη, αιχμαλωτίζοντας τέσσερις ανθρώπους και οι τελευταίοι μετά από 180 ώρες ομηρίας πίστεψαν ότι πράγματι επρόκειτο για πάρτι! Το ίδιο πιστεύει φαίνεται και ο τραγουδοποιός μας και άρχισε να βαρά τα νταούλια του όπως και τότε με τον Μητσοτάκη, όπως τότε με τον Σημίτη, ή τον Καραμανλή.

Ζητώ συγγνώμη από την επιστήμη της ψυχολογίας για την «υπεραπλούστευση» στην παρουσίαση του φαινομένου, αλλά αν χρησιμοποιούσα την έννοια interpellation όπως την χειριζόμαστε στην πολιτική επιστήμη σύμφωνα με την προσέγγιση του Αλτουσέρ, φοβάμαι ότι θα δίναμε αξία στην στάση του τραγουδοποιού, μεγαλύτερη από αυτήν που έχει.
του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στο Ακτιβιστής

Related Posts with Thumbnails