Θα καούν μόνοι τους στην πυρά της λαϊκής οργής...

Η υπομονή εξαντλείται. Το κόστος που πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες για τη διάσωση της χώρας και τα μέτρα που έχουν επιβληθεί, μας γονατίζουν. Η οργή ξεχειλίζει και η οικονομική πίεση αυξάνεται ραγδαία. Και οι φίλοι μου αναρωτιόνται γιατί ο Αντώνης Σαμαράς διολισθαίνει από το ένα λάθος στο άλλο. Γιατί το ζητούμενο είναι να υλοποιηθεί το όραμα για μια άλλη Ελλάδα και πώς θα φτάσουμε εκεί, όχι απλώς να κερδίσει η Ν.Δ. να έρθει ξανά πρώτο κόμμα. Όταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έχει καταστραφεί από το Μνημόνιο στρέφεται στον Τσίπρα, όχι επειδή συμφωνεί με το πρόγραμμα του, αλλά για να τρομάξει το σύστημα, μπας και πάρει πίσω τα μέτρα.

Και ο Σαμαράς κάνει ένα...

“Ένα οικονομικό πείραμα πληρώνουν οι Έλληνες”

Η χώρα μας πληρώνει το κόστος ενός ανόητου οικονομικού πειράματος, γράφει στον βρετανικό «Independent» ο Αμολ Ραζάν, ο οποίος είδε από πρώτο χέρι τα αποτελέσματα της λιτότητας στην Ελλάδα. Οι Ευρωπαίοι χρωστούν στους Έλληνες «συμπάθεια, αλληλεγγύη, υποστήριξη και μια συγγνώμη» υπογραμμίζει.

«Η χώρα που γέννησε την ήπειρο πληρώνει το τίμημα ενός από τα πιο ανόητα οικονομικά πειράματα της σύγχρονης Ιστορίας. Είναι αλήθεια ότι η επιστροφή στη δραχμή θα έφερνε οικονομική καταστροφή, αφού θα έφευγαν κι άλλες χώρες από το ενιαίο νόμισμα - και αυτό είναι το μόνο που αποτρέπει προς το παρόν τους ευρωσκεπτικιστές να υπερηφανεύονται».

Και ο αρθρογράφος καταλήγει με την επισήμανση ότι...

Θανάσιμος κίνδυνος

Ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι κυρίαρχος. Κυρίαρχος στον στενό οικογενειακό ή κοινωνικό του κύκλο, κυρίαρχος στην εργασία του, κυρίαρχος στη ζωή του. Κι έρχεται ύστερα η φύση, για να του αποδείξει ότι ζει σε μια ψευδαίσθηση. Τα δραματικά γεγονότα στην Ιαπωνία ήταν ακόμα ένα πλήγμα στον εγωισμό του ανθρώπου. Πολύ φοβόμαστε, όμως, ότι και αυτήν την φορά, όπως και τις προηγούμενες, ο χρόνος θα σβήσει τη μνήμη και ότι θα συνεχίσουμε τον δρόμο προς τον όλεθρο...

Η πυρηνική ενέργεια είναι επικίνδυνη. Το γνωρίζουμε εδώ και...

Ένα εκατομμύριο ευρώ την ημέρα, κοστίζει η εμπλοκή μας...

Φοβερό.
Το νούμερο του ενός εκατομμυρίου εξοργίζει τους Έλληνες με τους πετσοκομμένους μισθούς και συντάξεις.

Η εμπλοκή μας με τη διάθεση μιας φρεγάτας, ενός ιπτάμενου ραντάρ, ελικοπτέρων και... τέσσερα F-16 έχει, σύμφωνα με τον στρατιωτικό συντάκτη του ANT-1 Πάρι Καρβουνόπουλο, αυτό το βαρύ οικονομικό κόστος...

Μείωση κόστους εργασίας, σύνταξη στα 67 και μαχαίρι σε επικουρικές – εφάπαξ

Μείωση του κόστους εργασίας και περαιτέρω παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό, με αιχμή τις επικουρικές συντάξεις και τα εφάπαξ, είναι τα δύο μεγάλα αγκάθια για την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, από το οποίο ξεκινά η «εξέταση» της τρόικας των δανειστών, με βασική διακύβευση όχι την 4η αλλά την 5η δόση. Και αυτό γιατί, μπορεί οι ελεγκτές να έχουν ενημερωθεί για το ότι δεν έχει υπογραφεί ακόμη κάποια ειδική επιχειρησιακή σύμβαση, όμως, το υπουργείο Εργασίας θεωρεί πως...

Η διαχείριση του πολιτικού κόστους, πληρώνεται σήμερα...

Κάτι που διαχρονικά έχει καταστρέψει την Ελλάδα σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο είναι η λεγόμενη "διαχείριση του πολιτικού κόστους". Αυτή η μικρή φράση, με τις αμέτρητες αναλύσεις και νοοτροπίες, μας έχει φέρει στα σημερινά χάλια.

Κάθε κυβέρνηση καλείται να πάρει αποφάσεις. Οι αποφάσεις δεν είναι πάντα ευχάριστες. Τις περισσότερες φορές είναι δυσάρεστες και αναγκαίες. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα είχαμε ανάγκη από κυβερνήσεις και κόμματα, παρά μόνο από ένα κεντρικό μηχανισμό που θα λειτουργούσε και θα ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στις λέξεις αναγκαία / απαραίτητη / δυσάρεστη κοκ απόφαση, πάντα πηγαίνει και σφηνώνει στο μυαλό των πολιτικών η έννοια του πολιτικού κόστους. Τους φοβίζει, τους αποπροσανατολίζει και τους κάνει νευρικούς, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην παίρνουν την σωστή απόφαση, αλλά να κάνουν ζημιά και σε ότι λειτουργούσε "κάπως" ομαλά μέχρι σήμερα.

Δεν πιστεύω κανέναν πολιτικό όταν λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος! Ο λόγος που δεν... τον πιστεύω είναι επειδή κανένας πολιτικός δεν έχει βγει μέχρι σήμερα λέγοντας: "Θέλω να βγω για μία - το πολύ δύο - τετραετίες. Δεν με ενδιαφέρει παραπέρα". Έχετε ακούσει εσείς κανέναν? Από την στιγμή που δεν το λένε λοιπόν είναι δεδομένο ότι για το υπόλοιπο της ζωής τους θα προσπαθούν να είναι βουλευτές, τις περισσότερες φορές χωρίς να κάνουν σημαντικό έργο, αλλά κάνοντας σωστή διαχείριση του "πολιτικού κόστους".

Αυτό που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω, είναι πως μπορεί ένας άνθρωπος να σταματήσει να βλέπει μπροστά του ανθρώπους αλλά ψήφους. Απορώ πώς αυτοί οι άνθρωποι, οι "μαθουσάλες" της πολιτικής, δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε και σήμερα, ότι η διαχείριση του πολιτικού κόστους είναι τελικά αυτό που τους κοστίζει.

Μετά από τόσα χρόνια "διαχείρισης" και άσκησης προσεκτικής πολιτικής, έχουν καταφέρει την πλήρη απαξίωση της πολιτικής και πολύ περισσότερο των πολιτικών. Το παραδέχτηκε πρόσφατα (και το κάνει με κάθε ευκαιρία) ο πρωθυπουργός: "Στην Ελλάδα έχουμε πολιτικό έλλειμμα". Αυτό δεν ήταν καμπανάκι για εμάς, αλλά για τους πολιτικούς. Ας θυμηθούμε τον κ. Καραμανλή. Ο λόγος που έχασε τις εκλογές ήταν επειδή το μόνο που προσπαθούσε να κάνει, ήταν η διαχείριση του πολιτικού κόστους.

Ένα επίκαιρο παράδειγμα είναι τα αγροτικά μπλόκα. Η κυβέρνηση, προσπαθεί να πείσει τους αγρότες για την οικονομική δυσκολία, που όλοι βιώνουμε. Από την άλλη η αντιπολίτευση, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το "πολιτικό κόστος" της κυβέρνησης, λέγοντας ακριβώς ότι έλεγε η σημερινή κυβέρνηση πριν από ένα χρόνο. Δεν είναι γελοίο? Αν δούμε τα βίντεο από τις περσινές κινητοποιήσεις, μόνο τα ονόματα αλλάζουν στις περισσότερες περιπτώσεις...

Ο μόνος πολιτικός αρχηγός που θα μείνει στην ιστορία της Ελλάδας για την ικανότητά του, θα είναι αυτός που θα ασκήσει δίκαιη πολιτική, χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος! Ανύπαρκτος θα μου πείτε και θα συμφωνήσω, κρατώντας μία πολύ μικρή επιφύλαξη περί του αντιθέτου! Η παρακμή και η στασιμότητα μπορεί να μετεξελιχθούν σε δημιουργική αφύπνιση, αν βεβαίως υπάρχει και η απαραίτητη πολιτική βούληση.

Κλείνοντας, με την ευκαιρία του "πολιτικού κόστους", θα ήθελα να κάνω μία πρόταση προς τον πρωθυπουργό που δεν θα στοιχίσει, ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά και σίγουρα θα του δώσει "πολλούς πόντους" στα θέματα διαφάνειας, ειλικρίνειας και "σύγχρονης" πολιτικής. Η πρότασή μου περιλαμβάνει την λήψη των παρακάτω "σκληρών" μέτρων:

1. Την μείωση των προσωπικών του αποδοχών κατά 50% και την ελεύθερη επιλογή του κάθε βουλευτή - υπουργού (όλων των κομμάτων) για μείωση της προσωπικής του αποζημίωσης. Όλες οι μειώσεις θα ανακοινωθούν από την Βουλή, ώστε να ξέρουν οι πολίτες την "ευαισθησία" του κάθε πολιτικού!

2. Την άμεση κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, με ταυτόχρονη ακύρωση της παραγραφής των αδικημάτων από πολιτικούς. Σε περίπτωση οικονομικών αδικημάτων, η ποινή να είναι φυλάκιση χωρίς εξαγορά!

3. Οι βουλευτές να μην έχουν στην διάθεσή τους περισσότερες από 2 τετραετίες. Μετά από 8 χρόνια στην Βουλή, ή θα έχουν ολοκληρώσει το έργο τους ή δεν θα ήταν ικανοί για να το ολοκληρώσουν. Από εκεί και μετά αρχίζουν οι "γνωριμίες", τα βολέματα και τα ρουσφέτια! Όποιος είναι τόσο ικανός, που γίνεται απαραίτητος, μπορεί να προσφέρει από το κόμμα του ή ως εξωκοινοβουλευτικός υπουργός.

Αυτά θα μπορούσαν να είναι μόνο η αρχή μίας διαφορετικής πολιτικής, με στόχο να κερδίσουν οι πολιτικοί την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αυτή η εμπιστοσύνη είναι απαραίτητη, ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση να προχωρήσει στα απαραίτητα μέτρα για έξοδο από την οικονομική κρίση. Έχω ξαναγράψει ότι η αγορά βασίζεται στην ψυχολογία. Όσο και να μειώσουν ή να αυξήσουν τους φόρους, η αγορά πρέπει να αλλάξει ψυχολογία και να πιστέψει ότι κάτι μπορεί να γίνει...

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση.
από τον Γιώργος Φακίτσας

Φόρος 2,5 ευρώ για κάθε 1 ευρώ που παράγει η δημόσια διοίκηση

Για κάθε 1 ευρώ που παράγει το Δημόσιο, ο Ελληνας φορολογούμενος πληρώνει φόρο 2,5 ευρώ!

Το εντυπωσιακό και ταυτόχρονα τραγικό στοιχείο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό, δείχνει ότι η συνεχής αύξηση του χρέους και των ελλειμμάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα συμπτώματα ενός προβλήματος: μιας σπάταλης και αναποτελεσματικής κρατικής μηχανής, η οποία κάθε φορά που λειτουργεί παράγει μεγαλύτερο κόστος απ’ ό, τι όφελος για την οικονομία και τον πολίτη.

Εξάλλου, σε αυτήν ακριβώς τη... διαπίστωση αναφέρθηκε πριν από λίγες ημέρες ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στο Ζάππειο, όταν έθεσε ως πρωταρχικό στόχο την πάταξη της διαφθοράς, της παραοικονομίας, της φοροδιαφυγής και της σπατάλης στο Δημόσιο προκειμένου η ελληνική οικονομία να βγει από το τούνελ της κρίσης και να ανακάμψει. Με την επισήμανση αυτή συμφωνούν διεθνείς οργανισμοί και η πραγματικότητα των αριθμών.

Με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ και των κρατικών προϋπολογισμών των τελευταίων ετών, προκύπτει ότι το συνολικό κόστος που αναλογεί σε κάθε 1 ευρώ φόρου ανέρχεται σε 1,22 ευρώ, εξαιτίας της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας.

Οι υπολογισμοί αυτοί αποτελούν ένδειξη του υψηλού κόστος του Δημοσίου και του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Ετσι, ίσως εξηγείται σε ένα βαθμό η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και παραοικονομία, που είναι οι υψηλότερες στον ΟΟΣΑ, όσο και το ότι το Δημόσιο δεν εισπράττει φόρους κάτω των 27 ευρώ, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του ΕΤΑΚ. Η είσπραξη οφειλών κάτω των 27 ευρώ, ίσως, κοστίζει περισσότερο.

Η ΕΣΥΕ υπολόγισε ότι η συμμετοχή της δημόσιας διοίκησης και άμυνας στο ελληνικό ΑΕΠ ανέρχεται σε 8,31%, δηλαδή σε περίπου 20 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό, για να παράξει το Δημόσιο 20 δισ. απαιτούνται δαπάνες 21,2 δισ. ευρώ, ενώ οι φορολογούμενοι (επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα) με άμεσους και έμμεσους φόρους να πληρώσουν 54 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, σε κάθε 1 ευρώ που παράγει το Δημόσιο, αντιστοιχεί φόρος 2,5 ευρώ.

Ειδική έκθεση του ΟΟΣΑ υπολογίζει ότι για κάθε 100 ευρώ καθαρών εσόδων, το κόστος του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και της σχετικής γραφειοκρατίας στην Ελλάδα ανέρχεται σε 1,69 ευρώ. Στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη και μέλη του ΟΟΣΑ, το αντίστοιχο κόστος είναι κάτω του 1 ευρώ (πλην της Σλοβακίας). Η αναλογία αυτή αντιστοιχεί σε συνολικό ετήσιο κόστος 900 εκατ. ευρώ για την είσπραξη φόρων.

Μολονότι το κόστος των 900 εκατ. ευρώ είναι υψηλό, σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, εντούτοις το 2009 απέφερε καθαρά έσοδα στα δημόσια ταμεία 49,2 δισ. ευρώ, ενώ για το 2010 προβλέπεται να αποφέρει 54 δισ. ευρώ. Όμως, ο μηχανισμός αυτός δεν μπορεί να εισπράξει 30 δισ. ευρώ το χρόνο από τη φοροδιαφυγή. Το διαφυγόν αυτό έσοδο μπορεί να μεταφραστεί σε αντίστοιχο κόστος για την οικονομία και τον Ελληνα φορολογούμενο, που υπολογίζεται σε 0,6 ευρώ για κάθε 1 ευρώ φόρου. Αν προσθέσουμε την παραοικονομία, τότε σε κάθε 1 ευρώ φόρου που πληρώνεται σήμερα αντιστοιχεί συνολικό κόστος 1,22 ευρώ.
Του Λεωνίδα Στεργίου στην Καθημερινή

Πίσω Ευρωπαίοι, εδώ είναι Βαλκάνια!

Έντεκα δήμοι (11) αποφάσισαν την 15η Δεκεμβρίου του σωτήριου έτους 2009 να πραγματοποιήσουν αντίστοιχες δημοπρασίες (11 τον αριθμό) για την κατασκευή βρεφονηπιακών σταθμών! Οι 8 από τους 11 έχουν τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις! Κόστος κατασκευής από 2.000 ως 3.200 το τετραγωνικό μέτρο. Μεγάλες οι διαφορές σύντροφοι! Ευρώπη, ακούς; Με τα δικά σου χρήματα γίνονται οι δημοπρασίες...

Από την πρώτη στιγμή τόσο ο Σύνδεσμος Τεχνικών εταιρειών ΣΑΤΕ όσο και η συντονιστική των πέντε εργοληπτικών οργανώσεων κατήγγειλαν το γεγονός και απευθύνθηκαν σε όλους, τους αρμόδιους φορείς.

Θέλετε να μάθετε έναν... κοινό όρο του διαγωνισμού; Κάθε ένας εργολάβος που θέλει να συμμετέχει θα πρέπει πριν καταθέσει την πρότασή του να έχει προχωρήσει σε γεώτρηση. Δηλαδή, συμμετέχουν 5 εργολάβοι; Θα πρέπει να ανοίξουν όλοι από έναν λάκκο. Αν συμμετέχουν 100 και το οικόπεδο είναι 100 μέτρα, τότε θα έχουμε εκατό τρύπες σε μία σταλιά γης. Κι εύλογα αναρωτιέται κάποιος γιατί δεν συγκέντρωσαν οι δήμοι τους εργολάβους για να κάνουν όλοι μαζί μία γεώτρηση και να τελειώνουμε.

Αυτό σε πρώτη ανάγνωση. Αν το σκεφτεί, αυτός ο κάποιος που θέλει να αναρωτηθεί, τι χρειάζεται η γεώτρηση, ίσως και να αρχίζει να μπαίνει στο... νόημα. Οι διαγωνισμοί και οι δημοπρασίες έχουν ενδιαφέρον αν δεν ξέρουμε ποιος θα έρθει. Αν το ξέρουμε, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Κι επειδή μπορεί να αρχίσουν να λένε ότι ο νόμος απαιτεί κάτι τέτοιο, ας περιμένουν να δουν και τι θα αποφασίσει σχετικά η Δικαιοσύνη.

Δεν λέμε ότι είναι σκάνδαλο το γεγονός ότι έντεκα δήμοι (Περιστέρι, Υμηττός, Αυλώνα, Αχαρνές, Άνω Λιόσια, Καισαριανή, Βύρωνας, Μαρκόπουλο, Χαϊδάρι, Κρυονέρι, Μάνδρα) είχαν μία κοινή αντίληψη των πραγμάτων. Άντε, το πολύ – πολύ να πίεσε η Περιφέρεια για να μην χαθούν κοινοτικά κονδύλια. Ή να έγινε προεκλογικά για κάποιον λόγο. Διότι υπάρχουν και δήμοι που δεν μπόρεσαν να εισέλθουν καν στη διαδικασία, αν και έχουν απόλυτη ανάγκη από έναν βρεφονηπιακό σταθμό, και οι οποίοι καταγγέλλουν πολλά. Αλλά ας μην καταφύγουμε τώρα στη μικροπολιτική. Ούτε θα πούμε ότι το κόστος είναι ακριβό. Ας πούμε ότι αποφάσισαν να βάλουν χρυσά πόμολα. Αλλά, αυτό που δεν μπορούμε να χωνέψουμε είναι ότι η νέα διακυβέρνηση, η οποία και ευαγγελίζεται διαφάνεια, δεν έχει ακόμη επέμβει για να δει τι πραγματικά συμβαίνει. Να δώσει μία απάντηση στους καταγγέλλοντες.

Εμείς, κύριε Γιάννη Ραγκούση, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν υπάρχει ή όχι κάτι «ύποπτο» σε όλη αυτή την ιστορία. Πιστεύουμε, όμως, ότι θα βρείτε έναν τρόπο για να μάθετε. Και μακάρι να μας πείτε ότι όλα έγιναν και γίνονται σωστά.

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε λίγο καχύποπτοι και αισθανόμαστε κάπως περίεργα με τόσες και τόσες συμπτώσεις. Φανταστείτε, αλήθεια, πόσο περίεργα θα το δουν οι κοινοτικοί. Και ναι μεν για τους δρόμους τους είπαμε στο παρελθόν ότι η μορφολογία του εδάφους στην Ελλάδα διπλασιάζει και τριπλασιάζει το κόστος, αλλά για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς τι θα βρούμε να τους πούμε; Ότι κτίζουμε κρυφά σχολειά κάτω από τη γη; Ότι σκάβουμε λαγούμια; Κι αυτοί θα μας ρωτήσουν δικαιολογημένα: «Παιδιά έχετε εσείς ή τυφλοπόντικες»;

Που να τους εξηγούμε, τώρα. Και γιατί να τους εξηγήσουμε στο τέλος - τέλος; Τα λεφτά μπορεί να είναι δικά τους, αλλά η λεβεντιά δική μας.

Γιατί ασχολούμαστε με αυτό το θέμα; Διότι βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες κάποιους που διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι διαμαρτύρονται οι Ευρωπαίοι και κάτι μέσα μας διαμαρτύρεται...
Θανάσης Μαυρίδης στο capital