Η Ελλάδα των δύο χωρών

Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε.

Τώρα είναι συνηθισμένο να διαβάζεις εφημερίδες, να παρακολουθείς τα γεγονότα «να τρέχουν» στον γεωγραφικό χώρο που εθιμοτυπικά ακόμη να λέγεται Ελλάδα και να νιώθεις ότι αφορούν μία άλλη χώρα. Αποστασιοποιηθήκαμε και βλέπουμε τα δρώμενα σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ ή τίποτε πια δε μας διαπερνά; Η Ελλάδα μέσα από πηχυαίους τίτλους, μεσότιτλους και αναλύσεις χωριατών. Κάποιοι, λένε, που «κυβερνάν» δεκαετίες αυτόν τον τόπο έχουν καιρό που ξεκίνησαν να χαρίζουν υπόγειο, εναέριο και επίγειο χώρο. Καρέ-καρέ παρακολουθούμε τις χειραψίες, τα δείπνα σαν να χαζεύουμε, τρώγοντας φιστίκια, μια χολιγουντιανή ταινία εποχής που ο φεουδάρχης δέχεται στο «φτωχικό» του τον βασιλέα να τον φιλέψει πραμάτεια με των δούλων τον ιδρώτα.

Από την άλλη βλέπω και... αισθάνομαι μία άλλη Ελλάδα που δεν έχει εκατομμύρια πληθυσμό, που δεν στοιβάζεται και δεν εξαγοράζεται. Μία μειοψηφία, που μόνο και μόνο από πείσμα, αφήνει στην ταυτότητάς της το Υπηκοότητα Ελληνική και δεν το σβήνει με κόκκινο στυλό. Είναι αυτή που δεν πηγαίνει σε Μνημόσυνα Τιμής που τα Μετάλλια Ανδρείας τα έχει στην ψυχή της. Μία Ελλάδα που ντρέπεται τους νεκρούς της. Είναι μια χώρα από μόνη της. Άνευ συνόρων και άνευ πολιτικών εκπροσώπων. Έχει απομείνει χωρίς βοήθεια στα στενά αόρατων Θερμοπυλών και περιμένει τα στρατεύματα του Ράιχ να περάσουν από πάνω της. Θα περάσουν αυτό είναι σίγουρο. Πάντα περνούσαν....

Ανάμεσα σε δύο χώρες ταλαντεύομαι. Πληρώνω την πρώτη σαν τον ραγιά για να μου ταυτοποιήσει την υπηκοότητα. Αντέχω για χάρη της δεύτερης για να επιζήσει η ταυτότητά μου.
γράφει ένας απλός άνθρωπος

Διεκδικεί δεδουλευμένα από τεράστια κληρονομιά που δόθηκε στο «Χαμόγελο του Παιδιού»

Πριν ένα περίπου χρόνο είχαμε αναφερθεί με την ανάρτηση "Αυτοί είναι άνθρωποι και πατριώτες όχι σαν κάτι άλλα τσουτσέκια..." σε μια διαθήκη-μαμούθ που ένας Θρακιώτης μετανάστης,ο Γιάννης Συμεωνίδης, χάρισε μετά θάνατον στα παιδιά που δέχονται τη φροντίδα του «Xαμόγελου του Παιδιού» στη χώρα μας.

Υπάρχει μια εξέλιξη στο θέμα που διαβάσαμε στη Θρακιώτικη εφημερίδα "Ο Χρόνος".

Ένα μικρό ποσό από την κληρονομιά των εκατομμυρίων που άφησε ο εκλιπών ξάδερφός του Γιάννης Συμεωνίδης στο «Χαμόγελο του Παιδιού», το οποίο όμως αντιστοιχεί σε δεδουλευμένα τριών μηνών, διεκδικεί ο Βασίλης Βασιλειάδης από τις Σάπες. Αρχές του προηγούμενου έτους είχε γίνει γνωστή η ιστορία του μετανάστη από τη Νότιο Αφρική με καταγωγή από τα Κασσιτερά Σαπών, που με διαθήκη του χάρισε την περιουσία του, χρήματα πολλών εκατομμυρίων ευρώ και πολλά ακίνητα, στη οργάνωση με το τεράστιο φιλανθρωπικό έργο.

Ο εκλιπών όμως Γιάννης Συμεωνίδης δεν... φρόντισε πριν τον θάνατό του να τακτοποιήσει τις οικονομικές υποχρεώσεις που είχε απέναντι στον ξάδελφο του Βασίλη Βασιλειάδη, ο οποίος εργάστηκε εντατικά επί τρίμηνο για να επιδιορθώσει το πατρικό σπίτι που είχε ο πλούσιος μετανάστης στις Σάπες.

Μάλιστα ο κ. Βασιλειάδης επιστρέφοντας μετά από 25 χρόνια στην Αμερική φρόντισε να πιάσει δουλειά στο σπίτι του ξαδέρφου, προκειμένου όταν εκείνος γυρνούσε από την Νότιο Αφρική όλα να είναι έτοιμα για την άνετη παραμονή του. Αλλάχθηκαν κουφώματα, περάστηκαν πατώματα, κούρεψε την αυλή, το έβαψε, διόρθωσε το μπάνιο και το σπίτι έγινε αγνώριστο. Για ό,τι χρειαζόταν πλήρωνε από την τσέπη του και θα τα έβρισκε με τον πρώτο του ξάδελφο όταν έκλεινε το λογαριασμό. Ο άνθρωπος πέθανε απρόσμενα και η περιουσία περιήλθε στο σύλλογο «Χαμόγελο του Παδιού» που αμέσως την αποδέχτηκε, αλλά δεν φρόντισε να τακτοποιήσει την εκκρεμότητα του ανθρώπου.

Ο κ. Βασιλειάδης εξήγησε στο «Χ» τους λόγους για τους οποίους διεκδικεί πλέον από το «Χαμόγελο του Παιδιού» τα δεδουλευμένα που αντιστοιχούν σε 4.500 ευρώ περίπου. «Είχα δουλέψει επί 3 μήνες για να διορθώσω το σπίτι του Γιάννη Συμεωνίδη στις Σάπες, να το βάψω, να ρίξω τσιμέντα, πλακάκια, υπόστεγο για το αυτοκίνητο του συγχωρεμένου.

Περιποιήθηκα όλο το σπίτι, την αυλή, τα δέντρα, αλλά δεν με έχουν πληρώσει τα ημερομίσθια μου που συνολικά για τρεις μήνες είναι 4.500 ευρώ. Τον καιρό που δούλευα εκεί ζούσε και ο γαμπρός του ο Γιώργος και έτοιμος να με πληρώσει και είπε ότι θα με πληρώσει ο ίδιος, αλλά συγχωρέθηκε κι αυτός κι ακόμα έχω να παίρνω τα λεφτά μου. Τώρα τα διεκδικώ από το «Χαμόγελο του παιδιού». Τους άφησε κληρονομιά 7 εκατομμύρια ευρώ σε χρήματα, δύο βίλες στην Ηρακλείτσα Καβάλας, δύο αυτοκίνητα που κοστίζουν 60.000 ευρώ και δύο καταστήματα στο κέντρο της Καβάλας». Το σπίτι στις Σάπες στο οποίο εργάστηκε ο κ. Βασιλειάδης έχει περιέλθει κατά το ήμισυ στην οργάνωση και σε δύο γαμπρούς του μακαρίτη Γιάννη Συμεωνίδη.

Ο κ. Βασιλειάδης επιδίωξε κάποια επικοινωνία με κάποιους υπεύθυνους της οργάνωσης, αλλά όπως ανέφερε αυτή δεν απέφερε κάποιο αποτέλεσμα. «Επικοινώνησα με μια κυρία στο «Χαμόγελο του Παιδιού» και είπε ότι θα έρθουν να δουν το σπίτι και να ξαναμιλήσουμε για να με πληρώσουν, αλλά δεν φάνηκαν. Ούτε ένα τηλέφωνο με πήραν, ούτε ήρθαν στις Σάπες να δουν τι γίνεται. Το σπίτι δεν ξέρω τι θα το κάνουν. Το σπίτι στις Σάπες τώρα είναι κλειστό, δεν υπάρχει κανένας. Ούτε οι άλλοι δύο κληρονόμοι εμφανίστηκαν», θα πει με παράπονο.

Ο Βασίλης Βασιλειάδης δούλεψε με προσωπικό μόχθο για την ανακαίνιση της πατρικής κατοικίας του μακαρίτη και δεν διεκδικεί κάτι παραπάνω, απλά τα χρήματα για τα οποία εργάστηκε. Δεν πρέπει άμεσα το «Χαμόγελο του παιδιού» να τακτοποιήσει την εκκρεμότητα του ανθρώπου, αλλά και να τιμήσει κάτι που επίσης εκκρεμεί τον μεγάλο δωρητή που ήταν ένας απλός άνθρωπος που στερήθηκε το χαμόγελο των δικών του παιδιών που δεν απέκτησε ποτέ, αλλά το χαρίζει απλόχερα σε όσα το έχουν ανάγκη με τις αποταμιεύσεις μια ζωή στην Μαύρη Ήπειρο την Αφρική όπου ζούσε;

Ρεπορτάζ Μελαχροινή Μαρτίδου