Το παιχνίδι με τις σαρωτικές απολύσεις τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα άρχισε να σκληραίνει άγρια. Πολύ αμφιβάλουμε αν έστω κι ένας κυβερνητικός έχει συνειδητοποιήσει που οδηγούνται τα πράγματα.
Η ίδια η κυβέρνηση δια των εκπροσώπων της δηλώνει ότι:"οι συμβάσεις που υπογράψαμε έχουν όρους τους οποίους είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε"! Από κοντά σιγοντάρουν και τα καλοπληρωμένα-βολεμένα παπαγαλάκια.
Μια χώρα-κράτος όμως δεν αποτελείται μόνο από γη, θάλασσα και...
Τέτοιο «όνειδος» δεν το έχει ξαναζήσει η ελληνική, αλλά και η παγκόσμια ιστορία.
Ο Γιώργος Παπανδρέου θα καταγραφεί στην ιστορία σαν το πιο στιγματισμένο πρόσωπο: Σαν το πρόσωπο που ανύψωσε τον εφιάλτη της κατοχής σε πολιτική και ηθική αξία και τη συνήθεια του αίσχους σε αρετή.
Θα περάσει στην ιστορία σαν ο πρωθυπουργός που τον δικό του δωσιλογισμό και την αυθάδεια του καλοαναθρεμμένου ψεύδους του θέλει να τα καταστήσει καθεστώς: Ένα καθεστώς γύψου, ακινησίας και σιωπής, ένα καθεστώς στο οποίο το ΑΙΣΧΟΣ θα μας γίνει συνήθεια: Που θα μας καθιστά κωφάλαλους και τυφλούς, που θα μας κάνει να δεχόμαστε την τρομοκρατία των διεθνών δικτατόρων σαν φυσικό φαινόμενο, που θα μας μετατρέπει σε άβουλα, υπάκουα και θλιβερά όντα...
Πρώτη φορά στην ιστορία η οικονομική και πολιτική κατοχή στα κοράκια και τους γύπες του διεθνούς κεφαλαίου βαπτίζεται σωτηρία της Ελλάδας.
Πρώτη φορά στην ιστορία η υπερχρέωση στους διεθνείς τοκογλύφους δεν είναι χρεοκοπία, αλλά…ανάπτυξη(!!!)
Πρώτη φορά στην... ιστορία η θηριώδης εξόντωση των εργαζομένων και των λαών, καθώς και η κακουργηματική, ολοκληρωτική ισοπέδωση των πάντων βαπτίζονται «εθνική σωτηρία» και ΟΧΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ και τελεσίδικη χρεοκοπία…
Πρώτη φορά το ψεύδος, το ολοκληρωτικό ψεύδος, μεταλλάσσεται σε αλήθεια, η τερατώδης ανηθικότητα σε εντιμότητα και ήθος, η προστυχιά και ο δωσιλογισμός σε αρετές…
Πρώτη φορά στην ιστορία ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ της ΚΑΤΟΧΗΣ, της ολοκληρωτικής κατοχής της Ελλάδας, εμφανίζεται σαν μελλοντικός δημοκρατικός παράδεισος.
ΟΛΑ αυτά τα αποκρουστικά συμπύκνωσε στο διάγγελμά του, χωρίς καμιά αιδώ και συναίσθηση, ο κατοχικός μας πρωθυπουργός.
Μέσα στον ηδονισμό της δωσίλογης πώρωσής του μας έδωσε και το περίγραμμα του «νέου πατριωτισμού»: Ο «νέος πατριωτισμός» θα είναι ένα κράτος ζόφου και τρόμου μέσα στο οποίο το να είσαι άνθρωπος θα είναι περιπέτεια, το να σκέφτεσαι θα είναι αμαρτία και το να βρίσκεις εργασία θα είναι θαύμα.
Και αν διαφωνείς και διαμαρτύρεσαι για το θάνατό σου θα είναι έγκλημα εσχάτης προδοσίας, κατά της «πατρίδας»!!!
Η κακουργία δεν είναι πάντα αποτυπωμένη με τις ευανάγνωστες μορφές της ζοφερής ψυχής, για τον απλό λόγο ότι στους πωρωμένους, ψυχή δεν υπάρχει. Κάθε πωρωμένος δωσίλογος δεν αποτυπώνει την ελεεινότητά του, ακριβώς γιατί δεν έχει καμία απολύτως επίγνωση και συναίσθηση. Κανένα δισταγμό. Καμιά τύψη.
Αυτή την ηδονική ηρεμία της δωσίλογης αναισθησίας έχει ο Γ. Παπανδρέου και η διεφθαρμένη παρέα του…
από το resalto
Όσοι από εμάς πιστεύουμε ότι με το ΔΝΤ θα λυθούν τα προβλήματά μας, μάλλον ζούμε σε άλλη χώρα.
Δεν έχουμε ίσως αντιληφθεί ότι η ισοπεδωτική παρέμβαση του ΔΝΤ βασίζεται πάνω σε προϋπάρχουσες παραγωγικές δομές που δυσλειτούργησαν και προσπαθεί να τις επαναφέρει στο σωστό ρυθμό.
Στην περίπτωσή μας όμως δεν υπάρχουν παραγωγικές δομές καθόλου. Επομένως τι θα διορθώσει το ΔΝΤ;
Σε μας υπάρχει τεράστια παραοικονομία, η οποία όχι μόνο δεν θα παταχθεί, αλλά αντίθετα θα αυξηθεί.
Η δική μας κοινωνία δεν έχει μια άρχουσα τάξη....
με παραγωγική νοοτροπία, που θα σηκώσει το βάρος της ανάπτυξης, αλλά έχει κρατικοδίαιτη νοοτροπία, διακατέχεται από απληστία, επιδιώκει την αύξηση του κέρδους και τον πλουτισμό με κάθε τρόπο, ενώ το όραμά της είναι να βγάλει τα κέρδη στο εξωτερικό και να επιδεικνύεται στα διεθνή θέρετρα.
Στη δική μας κοινωνία οι επιχειρηματίες διακατέχονται από τη νοοτροπία της αρπαχτής, εδώ και τώρα. Ποια ανταγωνιστικότητα και παραμύθια; Ότι αρπάξουν, από όποιον τα αρπάξουν.
Ο κ. Στρος Κάν του ΔΝΤ πιστεύει ότι... έχει τη λύση. Πιστεύει ότι αν κάνουμε εσωτερική υποτίμηση, με μείωση μισθών και ημερομισθίων θα αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητα. Λάθος μεγάλο. Δεν γνωρίζει σε ποιους απευθύνεται. Οι Έλληνες επιχειρηματίες, ακόμα και ένα (1) ΕΥΡΩ μεροκάματο να δίνουν και πάλι με μαυραγορίτικη νοοτροπία θα αυξήσουν τις τιμές, για να κερδίσουν ακόμα περισσότερα.
Επομένως τίποτα δεν μας σώζει.
Η πτώχευση είναι αναπόφευκτη.
Όμως και η κοινωνική εξέγερση και το γκρέμισμα του υπεύθυνου πολιτικού συστήματος, είναι επίσης αναπόφευκτα.
Είναι;; Μακάρι.
Γιατί ανησυχούμε ότι δεν είμαστε ικανοί, ούτε και γι΄αυτό.
Υπάρχει άμεση ανάγκη για νέο Πολιτικό Σύστημα.
του Πέτρου Χασάπη
Θα αργήσουμε πολύ να συμβιβαστούμε με τη νέα θέση μας στον κόσμο, με τη νέα πορεία που ξεκινάει η χώρα μας. Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα είναι τόσο ηττημένη χωρίς ηρωικό άλλοθι, χωρίς πόλεμο, χωρίς φυσική καταστροφή, χωρίς να φταίει είτε ξένος παράγοντας είτε κάποιο μεγάλο και απατηλό εθνικό όραμα. Φτάσαμε στο αδιέξοδο λόγω των δικών μας αδυναμιών, της δικής μας ανικανότητας να διαχειριστούμε την ανεξαρτησία μας και να ανταποκριθούμε στις διεθνείς μας υποχρεώσεις. Σαν την Μπλανς Ντιμπουά, την πρώην όμορφη, αλκοολική χήρα στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, πορευτήκαμε με τις αδυναμίες μας και με την ανάμνηση ενός λαμπρότερου παρελθόντος που μόνο εμείς θυμόμαστε. Εως τη στιγμή της απόλυτης αδυναμίας. Τότε, όπως η Μπλανς, αναγκαστήκαμε να υποκύψουμε στη μοίρα του αδύνατου και να συμβιβαστούμε με την ανάγκη να στηριχθούμε στην ελεημοσύνη των άλλων, στην «καλοσύνη των ξένων».
Παρόλο που αυτή ήταν η... μόνη κατάληξη που θα μπορούσε να έχει η ξέφρενη πορεία των τελευταίων χρόνων, το σοκ της ήττας είναι πρωτόγνωρο για έναν λαό που έως τώρα ζούσε ατάραχος με τους μύθους του και αρνιόταν να απεγκλωβιστεί από τις κακές συνήθειές του. Το ότι οι μύθοι μας ήταν συγκρουόμενοι και αυτοαναιρούμενοι δεν μας προβλημάτιζε. Πώς ήταν δυνατό να είμαστε έθνος ανάδελφο και την ίδια ώρα να αισθανόμαστε ότι όλος ο κόσμος μας χρωστάει; Πώς μπορούσαμε να είμαστε νοικοκυραίοι στο σπίτι μας και να μη μας νοιάζει ότι το κράτος σπαταλούσε και τα δικά μας χρήματα και αυτά που δανειζόταν; Πώς μπόρεσε ένας λαός που αμφισβητεί τα πάντα (και γι’ αυτό κατάφερε όσα κατάφερε στη μακραίωνη ιστορία του) να παραδοθεί άνευ όρων στη φαυλότητα μιας πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ελίτ που λεηλάτησε τη χώρα, ενώ μας κολάκευε με παραμύθια περί της ιδιαιτερότητάς μας και αγόραζε τη σιωπή μας με δανεική ευημερία;
Και τώρα, ο υπερήφανος λαός περιμένει από την ελεημοσύνη άλλων για να έχουμε αρκετά χρήματα να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, να μοιράσουμε επιδόματα ανεργίας, να υπάρξει κάποια κίνηση στη βουβή πλέον αγορά. Εδώ οδήγησε η ολέθρια συμμαχία ανάμεσα σε πολιτικούς που έδιναν στον λαό ό, τι ζητούσε, αρκεί να τους ψήφιζε, και έναν λαό που ψήφιζε πολιτικούς που του έταζαν τα αδύνατα, σαν να μην περίμενε κανείς την ημέρα που θα έπρεπε να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Η ψεύτικη ευημερία δημιούργησε μια ομίχλη αδιαφορίας για την πραγματικότητα, την εντύπωση ότι μπορούσαμε να ανεχθούμε την ανικανότητα των πολιτικών μας, την απληστία οικονομικών παραγόντων και την αναποτελεσματικότητα κρατικών λειτουργών χωρίς αυτό να μας οδηγεί στην καταστροφή. Η διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία χρόνια θα μείνει στην ιστορία ως παράδειγμα (case study, θα λέγανε οι φίλοι μας στο εξωτερικό) για την αναπόφευκτη καταστροφή μιας χώρας, όταν οι πολιτικοί δεν κάνουν τίποτ’ άλλο από το να χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών και δεν τολμούν να λύσουν προβλήματα που χρονίζουν.
Αυτή τη στιγμή μας διακατέχει ντροπή για την κατάντια μας: επαίτες στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εμείς, που οργανώσαμε Ολυμπιακούς Αγώνες με απόλυτη επιτυχία, που ανεβάσαμε το επίπεδο ζωής μας σχεδόν στον μέσο όρο των μελών της Ε. Ε., με την ιστορία και τον σπουδαίο πολιτισμό μας, με μια Διασπορά που διαπρέπει στα πανεπιστήμια, στα επαγγέλματα και στις επιχειρήσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Χωρίς άλλοθι, χωρίς σκέψη, γίναμε η χλεύη άλλων λαών, συνώνυμοι του άσωτου και του διεφθαρμένου.
Μετά το πρώτο σοκ αυτών των ιστορικών ημερών έπεται η οργή – όχι η οργή των καθημερινών διαδηλωτών, αλλά ο βαθύς θυμός ενός λαού που καταλογίζει ευθύνες στον ίδιο του τον εαυτό και σε αυτούς που τον κυβέρνησαν. Το πραγματικό κόστος που θα πληρώσουμε δεν θα είναι τόσο σε μειωμένες αποδοχές και χαμένες προσδοκίες, όσο στην απαξίωση του ονόματος του Έλληνα και της Ελλάδας. Αυτή είναι η κατάντια μας και το βαρύ φορτίο που θα σηκώσουμε. Και αν υπάρχει κάτι που να επιτρέπει κάποια αισιοδοξία, είναι ότι η έλευση του ΔΝΤ και της βοήθειας της Ε.Ε. θα μας αναγκάσει να αξιολογήσουμε αυτό που είμαστε και να το διορθώσουμε. Είναι μοναδική ευκαιρία και ο μόνος τρόπος να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας.
Οφείλουμε να απαιτήσουμε μια καλύτερη χώρα και να τη δημιουργήσουμε. Για την τιμή μας. Για τα παιδιά μας.
του Νίκου Κωνσταντάρα στην Καθημερινή
Οι απεσταλμένοι του ΔΝΤ ήρθαν, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις μιλάνε για στρατιές ανέργων που έρχονται, για χίλια δυο δεινά που μας περιμένουν. Από παντού εκπέμπεται ένα μήνυμα: τα ψέματα τελείωσαν, ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τον λογαριασμό για χρόνια και χρόνια δανεικής καλοπέρασης...
Και όμως, κάθε μέρα βλέπω τους ας τους πούμε συμπολίτες μου - στην Αθήνα έχει χάσει λίγο το νόημά της η λέξη -, τους συνοδοιπόρους στη σκληρή μάχη επιβίωσης που φαίνεται να έρχεται, να παρκάρουν τα τεράστια τους τζιποειδή το ίδιο άτσαλα, να πετάνε τα μισοτελειωμένα τους τσιγάρα το ίδιο αδιάφορα, να μιλάνε στα κινητά τους το ίδιο ανόητα, να ανεβαίνουν με τα μηχανάκια τους στα πεζοδρόμια το ίδιο βιαστικά, να αποφεύγουν τα βλέμματα των άλλων το ίδιο επιδέξια.
Εξακολουθούν, εν ολίγοις, να... ζουν εγκλωβισμένοι στη σαπουνόφουσκα του lifestyle που εδώ και κανα δυο δεκαετίες έχει καταπιεί κάθε τους κύτταρο. Γυαλιά ηλίου στυλάτα, κορμιά χτισμένα και μαυρισμένα, μαλλιά άψογα χτενισμένα και ψεκασμένα, κοριτσίστικα μάτια ωραιότατα βαμμένα αλλά με ανέκφραστο, απλανές βλέμμα, κινητά με οθόνη αφής, αυτοκίνητα με φιμέ τζάμια και οδηγούς που με το ένα χέρι μιλάνε στα προαναφερθέντα κινητά, τύποι που χαζεύουν κάτω από αθλητικές εφημερίδες κρεμασμένες στα περίπτερα, νεαροί αραχτοί σε καφετέριες με φραπέδες και ατελείωτα τσιγάρα.
Η χώρα αυτή, όπως όλα δείχνουν, παραμένει τραγικά ανεξέλικτη σε στάσεις, συμπεριφορές, νοοτροπίες, πεποιθήσεις. Και δυστυχώς όχι μόνο ανεξέλικτη αλλά και με έναν νέας κοπής μηδενισμό να διαποτίζει τη νεολαία της, έναν μηδενισμό που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά του. Αφού όλα πάνε κατά διαόλου, σκέφτεται ο νέος, γιατί να κουραστώ για να μάθω να μιλάω και να γράφω ελληνικά που δε θυμίζουν παιδί δημοτικού σχολείου;
Γιατί να ασχοληθώ με οτιδήποτε εκτός από την εξωτερική μου εμφάνιση, που φαίνεται να είναι και η μόνη που μετρά για μια καλή δουλειά αν βρεθεί και το ανάλογο μέσο; Γιατί να κάνω το παραμικρό για να αλλάξω όσα βλέπω που δε μου αρέσουν από τη στιγμή που εδώ και χρόνια έχω την καλύτερη δικαιολογία - την πανθομολογούμενη κοινωνικοπολιτική χρεωκοπία της Ελλάδας που πλέον έγινε και οικονομική - για να μην κάνω απολύτως τίποτα; Αν δεν μπορείς να αποφύγεις έναν βιασμό, λένε, απόλαυσέ τον. Και όλοι φαίνονται να ακολουθούν αυτήν ακριβώς τη βολική συνταγή: απολαμβάνουν τον βιασμό της ανθρωπινότητάς τους από το αδυσώπητο lifestyle, από όλα όσα οι ίδιοι επέτρεψαν να κουρελιάσουν την αξιοπρέπειά τους.
Αφού βαδίζουμε προς το αναπόφευκτο, ας καθίσουμε να το απολαύσουμε όπως ξέρουμε: με φραπεδιά - καλοκαιράκι έρχεται άλλωστε -, τσιγαράκι και χαζοκουβέντα. Και ας αφήσουμε τους απεσταλμένους του ΔΝΤ ή της ΕΕ να ψάχνουν να βρουν πώς θα μας αλλάξουν, να 'πήξουν' ψάχνοντας λύσεις, μέτρα, προτάσεις..
από τον Γεράσιμο
Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο προσήλθαμε στις κάλπες, δεν φανταζόμασταν πόσο μακριά μας είχε οδηγήσει η αφροσύνη του μεταπολιτευτικού πολιτικού κόσμου και πόσο βαθύ ήταν το όρυγμα μέσα στο οποίο τελικά θα μπαίναμε, όντας, όμως, κλειστοφοβικοί τύποι. Ως εκείνη την ώρα κυκλοφορούσαμε με τον αέρα του κυρίαρχου λαού, αυτή την ωραιοποιημένη και ιστορικά φορτισμένη έννοια, η οποία είχε ριζώσει μέσα μας σε τέτοιο βαθμό, ώστε η παραμικρή προσπάθεια περιορισμού της αποτελούσε casus belli.
Πάνω στην παραπλανητική αυτή έννοια οικοδομήσαμε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Τι είπαμε δηλαδή; Ότι από τη στιγμή που ως κυρίαρχος λαός κρατάμε τις τύχες στα χέρια μας, δεν είχαμε παρά να κρατήσουμε εκτός ελληνικής επικράτειας την παγκόσμια οικονομική κρίση. Άντε να της επιτρέπαμε να υπερίπταται του ελληνικού εναέριου χώρου και να ζηλεύει από ψηλά την ευημερούσα κοινωνία μας… με τις πισίνες και τα καγέν μας, χωρίς να μπορεί να προσγειωθεί! Πώς όμως θα πετυχαίναμε αυτό το extravagant γεγονός; Μα, με τη σύμπραξη της παραοικονομίας, την οποία οι ταγοί επικρίνουν δημοσίως, αλλά ουδείς έχει αποψιλώσει, μιας και λειτουργεί σαν δεκανίκι της πραγματικής οικονομίας. Κάπως έτσι αναδείξαμε το ΠΑΣΟΚ, κόμμα αποτοξινωμένο από το «κακό» παρελθόν του και σε τελευταία ανάλυση μακράν της Ν.Δ. που πολιτικά και ηθικά είχε απαξιωθεί στα μάτια του ελληνικού λαού. Και ήταν το ΠΑΣΟΚ εκείνο που προεκλογικά διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι υπάρχουν χρήματα.
Εξι μήνες μετά, με... το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τα χρήματα δεν έχουν εντοπιστεί. Αντ’ αυτών εντοπίστηκε το ΔΝΤ, το οποίο εμείς καλέσαμε εν μέσω υπαρξιακού πανικού, έχοντας προηγουμένως διανύσει μια διαδρομή με ασάφειες και διαχειριστικά λάθη. Τώρα, στο και πέντε πια, είμαστε έτοιμοι να του αναθέσουμε ρόλο αναγκαστικού διαχειριστή που θα μας μυήσει στις «απάνθρωπες» τεχνικές περιορισμού χρέους και ελλείμματος, αλλά και αύξησης της εθνικής αποταμίευσης. Γιατί χωρίς εθνική αποταμίευση, η ανάπτυξη δεν θα προσγειωθεί ποτέ επί ελληνικού εδάφους!
Οι Έλληνες καταγγέλλουμε το ΔΝΤ ως το χείριστο κακό. Θα είναι πολλά τα θύματα αυτής της εκ βάθρων ανατροπής. Όμως εκεί που φτάσαμε και με τον τρόπο που φτάσαμε, πόσο ακόμη θα δανειζόμαστε με υψηλά επιτόκια, από τη στιγμή που οι αγορές για τους δικούς τους λόγους δεν έχουν πειστεί για τη… μεταμέλειά μας, άρα συνεχίζουν να μας στοχοποιούν; Έτσι είναι. Η συσσωρευμένη αφροσύνη πληρώνεται. Όπως πληρώνεται η ελαφρά τη καρδία πορεία της Ε.Ε. που δεν προέβλεψε εξαρχής τη σύσταση αυτόματου χρηματοοικονομικού μηχανισμού και που σήμερα νιώθει να απειλείται το υπέδαφος της Ευρωζώνης. Όπως πληρώνεται η σύμπλευση των ευρωπαϊκών κεντροαριστερών κυβερνήσεων που το 1997 συνυπέγραψαν το Σύμφωνο Σταθερότητας!
Οι Έλληνες ξεγελαστήκαμε. Ξεχάσαμε ότι οι μικρές απαιτήσεις διεκπεραιώνονται καλύτερα. Υιοθετήσαμε τον γιγαντισμό, ενώ επί της ουσίας ποτέ δεν ξεφύγαμε από το στίγμα του μικρομεσαίου κράτους. Η ορμή της νέας εποχής απαιτεί καινοτόμες αποφάσεις και αλλαγή νοοτροπίας. Πόσο έτοιμοι είμαστε όμως;
της Ρίτσας Mασουρα
Η πολιτική απάτη δεν έχει όριο...
«Κόκκινη γραμμή», 
Κατά τα άλλα, όπως με περισσό θράσος δηλώνουν στις φιλικές τους εφημερίδες, είναι πρόθυμη η κυβέρνηση να «περάσει» σύντομα το ασφαλιστικό από τη Βουλή, υιοθετώντας όλες τις αλλαγές που απαιτεί η Κομισιόν και έτοιμη να προχωρήσει στην ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, με διεύρυνση του πλαφόν των απολύσεων στο δημόσιο τομέα, αλλαγή στο θεσμό των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κ.λ.π.! Δηλαδή, αυτά που ζητούν για το 2010 τα κάνει όλα, μόνο που θέλει ανάσα επτά μηνών για να τα κάνει και στον ιδιωτικό τομέα!
Και ο λαός που τους ψήφισε τους απαντά... μέσα από post φιλικής τους εφημερίδας: «Κύριε Παπανδρέου, παίξατε με τις τύχες ενός ολόκληρου λαού. Εγώ, φυσικά, πιστεύω πως σας βάλανε να το κάνετε και δεχτήκατε. Και φυσικά αυτό είναι προδοσία και οφείλετε να λογοδοτήσετε. Άλλοι λένε πως κάνατε λάθος εκτιμήσεις, άλλοι… Ό,τι και να δεχτούμε, το συμπέρασμα είναι πως εγκληματήσατε. ΕΠΙΤΗΔΕΣ. Εγκληματήσατε κατά του ΛΑΟΥ, κύριε Παπανδρέου. Και τώρα θέλετε –λέτε– να τον σώσετε!!! Καλύτερα όχι. Φύγετε»!..
Εμείς τι να προσθέσουμε;
από την Απογευματινή
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
