Το θέμα των λαθρομεταναστών στη χώρα μας έχει πάρει πια τραγικές διαστάσεις, τις οποίες νιώθουν στο πετσί τους οι Έλληνες από τη μια άκρη ως την άλλη.
Άθλιες μεθοδεύσεις πίσω από το "τείχος" του Έβρου. Ακυρώθηκαν οι συμφωνίες επανεισδοχής, στα σκουπίδια η στήριξη της ΕΕ που χαρακτήριζε την Τουρκία ως προστάτη του δουλεμπορίου! Για πρώτη φορά το άγνωστο παρασκήνιο στη μάχη του Έβρου* για να δείτε ποιους ακριβώς εξυπηρετεί το τείχος. 
Τώρα που η ελευθερία μου αξίζει όσο ένα νόμισμα που χωράει στον κάθε κουμπαρά του κόσμου, μπορώ να λέω ότι σε αυτήν την χώρα δεν υπήρξα τόσο πατριώτης όσο θα έπρεπε. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι αυτή η χώρα μπορεί να κρατηθεί σίγουρη όχι από τον λαός της αλλά από έναν φράκτη.
Και τα μυαλά στα κάγκελα…
Όλο το Σαββατοκύριακο βαρέθηκα να ακούω στην τηλεόραση για τα 20 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Σχεδόν όλες οι Κυριακάτικες εφημερίδες είχαν ένθετα με αφιερώματα σε αυτή την ιστορική στιγμή. Ο Παπανδρέου σήμερα, ανήμερα της επετείου (9 Νοεμβρίου 1989), πηγαίνει στο Βερολίνο για να συμμετάσχει κι αυτός στις εορταστικές εκδηλώσεις.
Όλα καλά κι όλα ωραία. Σίγουρα μιλάμε για μια πραγματική ιστορική στιγμή, για ένα ορόσημο της ευρωπαϊκής πορείας, για ένα γεγονός που σηματοδότησε μια τεράστια αλλαγή στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη. Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει κανένας που να διαφωνεί με το πόσο σημαντικό ήταν αυτό το γεγονός, με εξαίρεση ίσως το ΚΚΕ...
ΟΜΩΣ, δεν είδα... κανένα τηλεοπτικό κανάλι, δημόσιο ή ιδιωτικό, δεν είδα καμιά εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, δεν είδα κανέναν δημοσιογράφο, κανέναν πολιτικό από όσους έλεγαν το μακρύ τους και το κοντό τους, να σημειώνουν ότι και σήμερα, το 2009, υπάρχει σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα ένα Τείχος του Αίσχους, που χωρίζει την πόλη στα δύο.
Γι αυτούς που το ξεχνάνε, να θυμίσω ότι η πρωτεύουσα λέγεται Λευκωσία και το τείχος ονομάζεται Πράσινη Γραμμή...
από ΚΕΝΤΡΙ
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
