Ούρλιαξε ο ήρωας για να σωπαίνει ο χέστης

Του χέστη η μάνα χαίρεται τ' αντριωμένου σκούζει...

Σιωπή... Ούτε γαλανόλευκες στα μπαλκόνια, ούτε ταράμ ταραταντζούμ από τις μπάντες του στρατού, ούτε μεγάλους λόγους περί «Ελλήνων ηρώων», ούτε τίποτε. Μόνο σιωπή. Ας υιοθετήσουμε τη μακροχρόνια σιωπή που μας διακατέχει εδώ και δεκαετίες μέχρι να λήξει και αυτή η ημέρα της 28ης Οκτωβρίου. Να το βουλώσουμε όπως το βουλώνουμε χρόνια τώρα. Εκτός κι αν πρέπει να διαδηλώσουμε ανήμερα της επετείου του ΟΧΙ για ένα καινούργιο επίδομα: Επίδομα Μνήμης.

Όποιος συγκινείται περισσότερο ή...

«Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος»

"Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της...

Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν.

Απήντησα εις...

Ομιλία της Χαράς Νικοπούλου για το Έπος του 1940

Ημέρες σαν τη σημερινή αναρωτιέμαι πάντα:
Πως να δείξεις σε έναν τυφλό το μεγαλείο του Παρθενώνα για να νιώσει την Ελληνική περηφάνια;..
Πως να βάλεις σε έναν κωφό να ακούσει την ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν και να ονειρευτεί;..
Πως να μιλήσεις σε έναν ξένο για το Ελληνικό έπος του 1940 για να αντιληφθεί τον ηρωισμό των Ελλήνων;..
Γι αυτό και εγώ σήμερα δε θα απευθυνθώ σε κανέναν άλλο παρά μόνο σε αυτούς που η καρδιά τους χτυπά ακόμη Ελληνικά και κυρίως σε εσάς σύγχρονα Ελληνόπουλα, σε εσάς που όλη η Ελλάδα στηρίζει το μέλλον της..

Σαν σήμερα λοιπόν πριν από 70 χρόνια ακριβώς ο Έλληνας για μια ακόμη φορά ξύπνησε μέσα του τον Λεωνίδα, μα τότε πιο λακωνικός από ποτέ άλλοτε, έκλεισε το "ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ" σε τρία γράμματα: "ΟΧΙ"

Μια άρνηση που ξεκινούσε από την Ελληνική ψυχή του πιο απλού Έλληνα και έφτανε μέχρι τα χείλη του τότε εθνάρχη Ιωάννη Μεταξά.
Πριν από 70 χρόνια δεν υπήρχε κανένας Έλληνας, μεγάλος ή μικρός, νέος ή γέρος, άνδρας ή γυναίκα, που να σκεφτεί αν έπρεπε να κάνει το καθήκον του...

Όλοι μαζί ξεκίνησαν για την εθνική αντίσταση:
το ξυπόλυτο τάγμα, αποτελούμενο από μικρά παιδιά στην πρώτη γραμμή του αντιπερισπασμού, οι γυναίκες της Πίνδου, αυτές που έκαναν τον στιχουργό να απορήσει και να τις υμνήσει λέγοντας,"γυναίκες ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ γιατί δε ρώτησες ποιον πας να πολεμήσεις", οι υπερήφανοι Έλληνες φαντάροι , αυτοί που μόνοι στην πρώτη γραμμή, μα γεμάτοι σθένος πολεμούσαν για εσένα , αυτοί που δάκρυζαν, που πονούσαν, που ακρωτηριάστηκαν, που έχαναν τη ζωή τους, αυτοί που μέχρι και σήμερα τα οστά τους παραμένουν άταφα στα βουνά της σκλαβωμένης Βορείου Ηπείρου.

Τα ιστορικά γεγονότα λίγο πολύ γνωστά :
Προάγγελος του πολέμου η βύθιση του Ελληνικού αντιτορπιλικού "Έλλη" στις 15 Αυγούστου του 1940...
Δυο μήνες μετά στις τρεις τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Οκτωβρίου 1940 , για τους Ιταλούς η 18η επέτειος από τη φασιστική ''πορεία προς τη Ρώμη'' που έφερε το 1922 τον Μουσολίνι στην εξουσία , ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι επισκέπτεται στην οικία του τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο ζητούσε , εντός τριών ωρών , τη διέλευση και στάθμευση των Ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα.

Με τη γαλλική φράση:"alors, c'est la guerre", που σημαίνει "πόλεμος λοιπόν" ο Μεταξάς απορρίπτει το Ιταλικό τελεσίγραφο και απευθύνει διάγγελμα-κατάθεσης και μαρτυρίας Ελληνικής αφοσίωσης προς τον Ελληνικό λαό.

Αρχίζει έτσι η Ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας στο Αλβανικό μέτωπο, την ώρα που ο λαός διαδηλώνοντας στους δρόμους της Αθήνας κατά της Ιταλίας τρέχει με ενθουσιασμό να καταταγεί και να πολεμήσει στο μέτωπο...
Τα γεγονότα που σχετίζονται με αυτόν τον πόλεμο είναι γεγονότα που χτίστηκαν με τον ηρωισμό και την αυτοθυσία όλων των Ελλήνων.

Ενδεικτικό του ηρωικού πνεύματος της εποχής είναι και το διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά προς τους Έλληνες..
Μίλησε με ανδρισμό και άγγιξε κάθε Ελληνική ψυχή ..
Μέχρι και σήμερα μας κάνει να νοιώθουμε πόσο φτωχή είναι η Ελλάδα από κυβερνήτες που ποτέ δε θα διαπραγματεύονταν την τιμή και την αξιοπρέπεια της και δε θα άφηναν κανέναν αέρα να πάρει καμιά Ελληνική σημαία, γιατί στην προκειμένη περίπτωση ο Έλληνας γίνηκε η ιαχή "ΑΕΡΑΣ'' στο σύνθημα που ακόμη αντιλαλεί στα αυτιά μας από το στόμα των στρατιωτών του 1940..
Α Ε Ρ Α !!!!!!!

Ο Ιωάννης Μεταξάς λοιπόν στο διάγγελμα του στις 28 Οκτωβρίου του 1940 αναφέρει:

"Η στιγμή έφτασε που θα αγωνισθούμε για την ανεξαρτησία της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμή της.
Μολονότι τηρήσαμε την πλέον αυστηρή ουδετερότητα και ίση προς όλους , η Ιταλία , χωρίς να αναγνωρίζει σε εμάς το δικαίωμα να ζούμε ως ελεύθεροι Έλληνες , μου ζήτησε σήμερα στις τρεις το πρωί την παράδοση τμημάτων του εθνικού εδάφους, κατά τη δική της βούληση και με σκοπό να καταλάβουν αυτές τις περιοχές.
Η κίνηση των στρατευμάτων τους θα άρχιζε στις 6 το πρωί.
Απάντησα στον Ιταλό πρέσβη ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθαυτό και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται τούτο ως κήρυξη πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδας.
Τώρα θα αποδείξουμε εάν πράγματι είμαστε άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποία μας εξασφάλισαν οι προπάτορες μας.
Όλο το έθνος ας ξεσηκωθεί σύσσωμο..
Αγωνισθήτε για την πατρίδα , τις γυναίκες, τα παιδιά σας και τις ιερές παραδόσεις σας. Ν υ ν υ π έ ρ π ά ν τ ω ν ο α γ ώ ν" !!

Πόσο μικρός τελικά αποδείχτηκε ο Ιταλός και ο Γερμανός αργότερα μπροστά στον Έλληνα φαντάρο..
Πόσο ανατριχιαστικά επικό ακούγεται στα αυτιά μας το τραγούδι της Σοφίας Βέμπο "παιδιά της Ελλάδος παιδιά", που έδινε κουράγιο στον Έλληνα φαντάρο μα και στην Ελληνίδα μάνα του 1940, την όποια προέτρεπε να δείξει ανδρειοσύνη λέγοντας:
"η πίκρα και η τρεμούλα σε μια γνήσια Ελληνοπούλα δεν ταιριάζουνε Ελληνίδες του Ζαλόγγου και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες, όσο κι αν πικρά πονούμε υπερήφανα ας το πούμε σαν Σουλιώτισσες.."

Κανείς δεν έλειπε από τη μάχη!!
Κανείς δε δείλιασε στον πόνο!!
Κανείς δεν καταδέχτηκε να παραδοθεί!!
Γιατί όλοι ήσαν γνήσιοι απόγονοι του Λεωνίδα, του Κολοκοτρώνη, του Κωσταντίνου Παλαιολόγου, και καθε Έλληνα πολεμιστή που άφησε την ψυχή του και έγραψε το όνομα του με αίμα στις σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας!

Σήμερα λοιπόν παιδιά μετά από 70 χρόνια καλούμαστε να θυμηθούμε το Έπος του 1940, όχι γιατί το έχουν τόσο ανάγκη οι ψυχές των ηρώων του τότε..

Αυτοί είναι πλέον αθάνατοι!!
Μα κυρίως γιατί εμείς νοιώθουμε την ανάγκη να πιαστούμε από μεγάλες ιδέες και ιδανικά και ίσως πιο πολύ από ποτέ άλλοτε να υψώσουμε το ανάστημα μας σε κάθε ξένο ή εγχώριο που επιβουλεύεται την εθνική υπόσταση της Ελλάδος και να βροντοφωνάξουμε το Ο Χ Ι...

Γιατί μπορεί να μένουμε προς το παρόν βουβοί στην άνευ όρων παράδοση της χώρας μας στους ξενόφερτους κατακτητές , μα ας θυμηθούμε όλοι τα λόγια δύο Ελλήνων ποιητών αρχικά του Γιάννη Ρίτσου που μας ψυχογραφεί τονίζοντας:
''τούτος ο λαός αφέντη μου δεν ξέρει πολλά λόγια, σωπαίνει, ακούει και όσα του λες τα δένει κομπολόγια.... Κι από τους τάφους ξεκινάν όλοι οι νεκροί του αγώνα και μπαίνουν πάλι στη σειρά με σιδερένιο γόνα.. Και τούτο το περήφανο, το άμετρο ψυχομέτρι, μόνη σημαία το φως κρατεί, μόνο σπαθί τ' αλέτρι!!''

Μα ακόμη πιο χαρακτηριστικά ας μας συντροφεύουν στη σημερινή εθνική επέτειο του 1940 τα λόγια του Κωστή Παλαμά:

''παιδιά μου , ο πόλεμος για εσάς περνάει θριαμβευτής των αδίκων ο πόλεμος δεν είναι εκδικητής. Είναι ο θυμός της άνοιξης και της δημιουργίας. Η Ελλάδα είναι αβασίλευτη , με δάφνες και με κρίνα της νίκης! Παντοδύναμος την έπλασε τεχνίτης. Η δόξα το καμάρι της. Η αλήθεια είναι δική της.. Κι αν είναι και στον πόλεμο μέσα , η ζωή θυσία, ο τάφος είναι πέρασμα προς την αθανασία!!!''

Ε Λ Λ Α Δ Α : Χ ρ ό ν ι α Π ο λ λ ά !
Ομιλία Χαράς Νικοπούλου, Οκτώβριος 2010

από το Αντιπαρακμή

28η Οκτωβρίου (70 χρόνια μετά) και η παρέλαση... των καλλιστείων του Play Boy

Το «Έπος του ’40» όπως συνηθίζεται να το λένε οι παλιότεροι και το βροντερό «ΟΧΙ». Μια Εθνική Επέτειος οδυνηρή. Η θέση που την έχουμε τακτοποιήσει μες τη συνείδηση μας έχει να κάνει με το γεγονός ότι παρά τον ηρωισμό που επέδειξε η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, καταλήξαμε σε τριπλή κατοχή και μετά σε εμφύλιο σπαραγμό. Φυσιολογικό δεν είναι, να μην μας αρέσει καθόλου αυτό;

Τώρα που το σκέφτομαι, καλύτερα δεν είναι που η Ιστορία που μας δίδαξαν τότε, αναγκαστικά κινήθηκε μεταξύ συγκίνησης, αλήθειας και μύθου;;; Γιατί πως αλλιώς πως είχε πιθανότητες να μεγαλώσει ξανά "Ένα Έθνος ομόψυχο" στη συνείδηση ενός λαού;;; Πώς να το ντάντευαν στα πρώτα νέα βήματα του αν δεν γλύκαιναν κάπως τις πληγές του, αν δεν φώτιζαν τα σκοτάδια του, αν δεν έδιωχναν τους εφιάλτες του;;;

Μιλάω με το σκεπτικό πως το πεσμένο ηθικό ενός λαού δεν ανυψώνεται μόνο με πολιτικές αλήθειες… Θέλει και θαυμαστικά… και αισθήματα, σε κάποια βήματα. Έχουμε μια χώρα μια σταλιά και μόνο εκατό τόσα χρόνια συγκροτημένο κράτος. Με έναν εμφύλιο στην πλάτη, που μας κομμάτιασε και μας… "ακύρωσε".

Αν η Ιστορία μας δεν περηφανευόταν λιγάκι παραπάνω για τον Περικλή, την Αθηναϊκή Δημοκρατία και τον νικηφόρο Αγώνα του 1821, πώς θα είχε ισορροπήσει τότε τούτος ο κατά τα άλλα καταρρακωμένος, ατίθασος και ανυπότακτος λαός; Πάθαμε δα και και τίποτα, που τονίστηκε στη διδαχή του με δύο τρεις τόνους παραπάνω το 1821 και επιπλέον η παγκόσμια συνεισφορά του πολιτισμού των αρχαίων προγόνων μας;;;
Οι πρόγονοί μας και ειδικά οι αρχαίοι ήταν σπουδαίοι… πολύ σπουδαίοι! Αυτό μάθαμε. Και αυτό μας έμεινε· πού είναι το κακό; Μήπως δεν ήταν οι πιο σπουδαίοι ανάμεσα στους άλλους η;;;

Στη γενιά που φόραγε μπαλωμένα παπούτσια για να μπορέσει να περπατήσει στα δύσκολα χρόνια κακοτράχαλα μονοπάτια, τις βασικές αρχές της ιστορίας της δεν ήταν που έπρεπε πρώτα να της διδάξουν;;; Μια χαρά ο πολιτισμός των προγόνων μας σαν πρότυπο (μακάρι να ήταν και των ξένων τέτοιος) και οι ηρωικές σελίδες της ιστορίας μας με το σκλαβωμένο έθνος που αναστήθηκε! Κι αν το Κρυφό Σχολειό με το λυχναράκι και τους παπάδες ήταν περισσότερο παραμύθι και λιγότερο ιστορία, σιγά να μην έσταξε η ουρά του γαϊδάρου! Ήρθε η ώρα και αποκαταστάθηκε η αλήθεια. Κι αυτό είναι που μετράει τελικά. Η Ελλάδα άλλωστε είναι η χώρα του Μύθου και της Μυθολογίας. Ένα παραμύθι λιγότερο, δεν θα μας έκανε απαραίτητα και πιο σοφούς!

Αντί όμως να αναλύουμε εκ του περισσού όλα αυτά ας θυμηθούμε ότι η ιστορία έχει διδάξει την ανθρωπότητα πως "Έθνη χωρίς Ήρωες (Ειρήνης ή Πολέμου) κάποια στιγμή παύουν να ..υπάρχουν"

Υγ:Σήμερα μη ξεχάσετε να παρακολουθήσετε τη μαθητική παρέλαση. Και να θυμούνται οι γονείς των κοριτσιών που θα πάρουν μέρος, ότι η παρέλαση των καλλιστείων του Play Boy είναι άλλη μέρα!

Στην φωτό αριστερά η ηρωίδα Λέλα Καραγιάννη
Αξίζει επίσης να διαβάσετε "Την χώρα αυτή που σας κανάκεψε χρόνια τώρα την έχετε ξεφτιλίσει"

από το ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ

Το «ΟΧΙ»

Γιατί εεε γιατί;














του Στάθη στη Ελευθεροτυπία

Το «ΟΧΙ» του 1940 – Η άρνηση ως ιστορική κατάφαση!…

Αύριο οι Θεσσαλονικείς γιορτάζουμε την απελευθέρωσή μας και τον Άγιο Δημήτριο και την ερχόμενη Πέμπτη, 28η Οκτωβρίου 2010 ο Ελληνισμός θα γιορτάσει στην εποχή του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ και της τρόικας το βροντερό ΟΧΙ του Μεταξά και των Ελλήνων στην επέλαση του Φασιστικού άξονα.

Εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ, ήταν έμπρακτη απόδειξη ότι η συγκεκριμένη άρνηση συνιστούσε κατάφαση για την ανάληψη ιστορικού καθήκοντος και ότι οι Λαοί πρόθυμα πάντοτε ακολουθούν τον ηγέτη που θα χαράξει με χρυσά γράμματα την σελίδα του μεγαλείου τους στο διαχρονικό βιβλίο της ιστορίας!...

«Τι είναι ένας επαναστάτης;» αναρωτιέται σε μια μεστή νοημάτων παράγραφο ο Albert Camus και συνεχίζει «εκείνος που λέει ΟΧΙ αλλά με την άρνησή του ΔΕΝ εννοεί αποποίηση. Γιατί είναι ταυτόχρονα το ίδιο άτομο που λέει ΝΑΙ στη συνέχιση του αγώνα του έχοντας ήδη κάνει συνειδητά την πρώτη κίνηση, αυτήν της άρνησης…»

Στους δικούς μου κύκλους, των επιστημόνων της συμπεριφοράς αλλά προφανώς και... σε κύκλους όπου ασκείται η σύγχρονη πολιτική υπάρχουν οι συνάδελφοι που διατείνονται ότι ένα άτομο δεν μπορεί, δεν είναι σωστό να προσπαθήσει να είναι ταυτόχρονα και λογικό και συναισθηματικό. Αν όμως σταθούμε για λίγο επικεντρώνοντας σε υποκειμενικό ο καθένας και η καθεμιά μας επίπεδο αξιολόγησης αυτή τη θέση μπορούμε να διαπιστώσουμε καλόπιστα ότι εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε την ικανότητα να αισθανθούμε αυτό που σκεφτόμαστε και να επεξεργασθούμε γνωστικά αυτό που αισθανόμαστε.

Με λόγια απλά το συναίσθημα ποτέ ΔΕΝ απέκλειε αναγκαστικά τη συνύπαρξη του με τη λογική και αντίστροφα θα δυσκολευθεί πολύ κανείς να εντοπίσει αξιόπιστη επιστημολογική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι λογική αποκλείει το συναίσθημα.

Ο κίνδυνος που υπάρχει για τον καθένα μας είναι συνυφασμένος με μια ανθρώπινη υποσυνείδητη τάση να παρουσιάσουμε κάποιες συναισθηματικές μας αντιδράσεις ως παράγωγα λογικής σκέψης γιατί τότε το αποτέλεσμα που θα προκύψει αποτελεί προπαγάνδα και ο αποδέκτης του μηνύματος που εκπέμπουμε οδηγείται να δεχθεί ως λογικό παράγωγο μια καθαρά συναισθηματική μας θέση.

Στην περίπτωση του Ιωάννη Μεταξά το ΟΧΙ που βροντοφώναξε στον Ιταλό Πρέσβη και κατέθεσε με ειλικρίνεια, σαφήνεια και λογικά επιχειρήματα ήταν διανθισμένο και με εμφανή στοιχεία συναισθηματικής φόρτισης (και, χωρίς να παρεξηγηθεί η θέση μου, και φυσικά, χωρίς να θεωρώ τα δύο ΟΧΙ ισότιμα, το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του Τάσσου Παπαδόπουλου Προέδρου τότε της Κυπριακής Δημοκρατίας με το ΟΧΙ του 2004) οπότε περίτεχνα έγιναν αντικείμενα από πρόσωπα και ΜΜ"Ε", μιας ανίερης εκμετάλλευσης προπαγανδιστικού επιπέδου όπου οι επιτήδειοι αδυνατώντας να κατανοήσουν τη δύναμη της ιερής, θεραπευτικής, ελπιδοφόρας ΑΡΝΗΣΗΣ (δηλαδή του ΟΧΙ) τείνουν να παρουσιάσουν τις όποιες συναισθηματικές αντιδράσεις των δύο ανδρών ως στοιχεία αναίρεσης της εντυπωσιακά παραγωγικής, ελληνοπρεπέστατης αναλυτικό-συνθετικής τους σκέψης!…

Ακριβώς επειδή είμαστε, όχι μόνο οι εντός Ελλάδος αλλά οι απανταχού της γης Έλληνες και μαζί μας οι αμέτρητοι φιλέλληνες άνθρωποι που μας χαρακτηρίζουν (όπως συμβαίνει και με άλλους λαούς για να μην αποβούμε καταστροφικά εθνοκεντρικοί) κάποια σημαντικά συναισθηματικά δεδομένα και τρόποι λογικής ανάλυσης και αξιολόγησης των ιστορικών μας καταβολών θα είναι χρήσιμο ο καθένας και η καθεμιά μας χωρίς την περίτεχνη, έστω και αν όχι πάντοτε ενδοτική η εκμεταλλευτική επίδραση των Κομματικών μας ταγών, να δούμε με νηφαλιότητα το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (και γιατί όχι και του εκλιπόντος Ελληνοκύπριου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που κατατέθηκε το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης 7ης Απριλίου του 2004).

Την ώρα που ο Ιωάννης Μεταξάς (και επιμένω να συνδέω το δικό του ΟΧΙ προς τον ΕΧΘΡΟ που εκπροσωπούσε ο Άξονας με το ΜΟΝΑΔΙΚΟ άλλο ΟΧΙ στους «δήθεν» φίλους στην πρόσφατη ιστορία του Ελληνισμού που είπε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος) μιλώντας στον δικό του λαό, αλλά φρονώ κατά επέκταση στους απανταχού της γης Έλληνες και φιλέλληνες αιτιολογούσε με δάκρυα την αδιάσειστα λογική θέση της ΑΡΝΗΣΗΣ, του ΟΧΙ, την ίδια ώρα αυτή η εντυπωσιακή πράξη της «άρνησης» γεννούσε, δημιουργούσε τη θέση της «κατάφασης» δίνοντας ζωντανό παράδειγμα ελπίδας σε ΟΛΟΥΣ τους λαούς της γης, σε οργανικά ανθρώπινα σύνολα και μεμονωμένους άνδρες, γυναίκες και παιδιά που δεν μπορούν να δεχθούν το άλογο και παράλογο ως λογικό, το κατάφωρα άδικο και ανήθικο ως ευλογία της Θέμιδας, την εισβολή και κατοχή μιας ελεύθερης χώρας ως πράξη ειρηνικών και φιλικών διαθέσεων!

Η άρνηση που εκφράζει το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (όπως και το ΟΧΙ του Ελληνοκύπριου ηγέτη που το ζήτησε από του Κυπρίους και ΕΠΙΚΥΡΩΣΕ με ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ επιπέδου 76% στις 24 Απριλίου 2004 ο Κυπριακός λαός παρά τις “α-φιλότιμες” συστηματικές προσπάθειες πολλών) θα μείνουν στην ιστορία του Έθνους των Ελλήνων αντάξια κάποιων προοδευτικά και μεθοδευμένα οδηγημένων στην υποβάθμιση παρόμοιων ΟΧΙ σε Πέρσες και Ιταλούς και τον μπροστάρη παγκόσμιων κέντρων εξουσίας τότε Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Kofi Annan.

Ίσως είναι χρήσιμη η αναφορά μου στον Carl Sandburg (1878-1967) που με νόημα είχε δηλώσει «…φανταστείτε την ημέρα που κάποιοι θα κήρυτταν και πάλι έναν πόλεμο και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα ερχόταν να συμμετάσχει!…»

Ως Έλληνας Ποντιακής και συνάμα Μικρασιατικής καταγωγής (αχ, εκείνες οι αλησμόνητες πατρίδες των γονιών μου) εκφράζω ένα βουβό αλλά γιγάντιο κύμα αγανάκτησης των απανταχού της γης Ελλήνων που λένε ΟΧΙ και θυμίζουν εις εαυτούς και αλλήλους ότι εμείς δεν συνηθίζουμε να κηρύσσουμε άδικους πολέμους, να επιβουλευόμαστε τη γη άλλων…

Όμως εμείς οι Έλληνες, αδιάφοροι στα κελεύσματα των εκάστοτε πολιτικών ηγετών μυωπικής θεώρησης της ιστορίας του χθες και του επερχόμενου αύριο ΔΕΝ θα διστάσουμε όποιοι και αν συμβεί να είναι εκείνοι που θα μας ζητήσουν να τους παραδώσουμε έστω και μια σπιθαμή ελληνικής γης να βροντοφωνάξουμε ένα κοφτό, συναισθηματικά φορτισμένο, λογικά εδραιωμένο ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΕΣΤΑΤΟ…ΟΧΙ!

Ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το μεγάλο ΟΧΙ του ελληνισμού το 1940, ο Τάσσος Παπαδόπουλος της Κύπρου 64 χρόνια αργότερα, το 2004…
Εγώ παραμένω ρομαντικά αθεράπευτος στην πίστη και την βεβαιότητά μου ότι κάποιος άλλος Έλληνας Ηγέτης εφόσον και όταν χρειαστεί, θα γράψει ιστορία, με το δικό του σύγχρονο ΟΧΙ και με την συναίνεση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ διαβεβαιώνοντας ξανά την οικουμένη ότι όσο συνεχίζουν να υπάρχουν ΕΛΛΗΝΕΣ θα μπορεί η ανθρωπότητα να ελπίζει σε ένα ακόμη ΟΧΙ, από εκείνα που έχουν την επαναστατική ιδιομορφία να μετουσιώνουν την άρνηση σε κατάφαση προσήλωσης σε αναλλοίωτες διαχρονικά ανθρώπινες αξίες!…

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου του 1940!

Ζήτω το ΟΧΙ ενός αριθμητικά μικρού, και αδιαμφισβήτητα ιστορικά μεγάλου λαού!..


Ζήτω το απανταχού της γης Έθνος των Ελλήνων!

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ποιος είπε το “ΟΧΙ”; ξέρει κανείς;

Μεθαύριο ο μήνας έχει 28 (ενώ 'εννιά' έχει κάθε μέρα για τους πολιτικούς μας, χα, χα), κι εμείς από συνήθεια θα “γιορτάσουμε” για μια ακόμη φορά το “ΟΧΙ”. Οι ρεπόρτερ θα βγουν στο δρόμο με τα μαρκούτσια για να ρωτήσουν μαθητές τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, και τα παιδιά, που ξέρουν όλα τα ονόματα ποδοσφαιριστών απέξω κι ανακατωτά, θα τους απαντήσουν ένα σωρό ανοησίες. Στη συνέχεια οι ανοησίες αυτές θ’ ανακοινωθούν δίκην χαβαλέ στο τηλεοπτικό κοινό από τη μικρή οθόνη, κι όλοι μαζί θα διασκεδάσουμε, όπως είναι το έθιμο, με τα χάλια μας.

Εκείνο, βέβαια, για... το οποίο οι μαθητές έχουν πιο άγρια μεσάνυχτα είναι το ποιος διάολο είπε το “ΟΧΙ”. Αυτό είναι επτασφράγιστο μυστικό για να μην προσβληθεί η “δημοκρατία” μας και γίνει καμιά ανεπιθύμητη σύγκριση με τους χαραμοταϊσμένους πολιτικούς ηγετίσκους μας. Πω, πω, ανατριχιάζω! Ωστόσο, οι πιο διαβασμένοι από τους ερωτώμενους θα απαντήσουν, “ο λαός”, διότι αυτά τους λένε οι φαρισαίοι και υποκριτές. Και να φανταστείτε το 1940 δεν υπήρχε τηλεόραση για δημοσκοπήσεις, προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου και συντονισμό… Πάντως, δεν είναι η μοναδική φορά που οι “προοδευτικοί” Έλληνες φτύνουν την ιστορία τους.
Στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο (αμελέτητος) Ιωάννης Μεταξάς – χτύπα ξύλο – τόνιζε:

«Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.

Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.

Έλληνες,τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.»

Δυστυχώς, όμως, το μεγάλο "ΟΧΙ" του 1940, που σύμφωνα με τη “δημοκρατική” εκδοχή της ιστορίας δεν το είπε ο Μεταξάς στο λαό αλλά το επέβαλε ο λαός στο Μεταξά, ακυρώθηκε στη συνέχεια με το "ΝΑΙ" στην επάρατη αδελφοσφαγή που είπε ο ίδιος ο ηρωικός λαός μας, απαντώντας “ΝΑΙ” στις αντιμαχόμενες εξωτερικές δυνάμεις που προωθούσαν τα δικά τους κυριαρχικά σχέδια στη χώρα μας. Ευτυχώς για τον (αμελέτητο) δικτάτορα, είχε πεθάνει στις 29 Ιανουαρίου του 1941, γιατί αλλιώς οι “δημοκράτες” θα του φόρτωναν και τις ευθύνες για τον αιματηρό εμφύλιο του 1944-49.

Ωστόσο, μέχρι τις μέρες μας, ο λαός συνεχίζει ποικιλοτρόπως να ακυρώνει το ηρωικό “ΟΧΙ” του 1940, παρόλο που το οικειοποιείται ως εντελώς δικό του... Βλέπετε, για να λειτουργήσει η κομματοκρατία, την οποία λιβανίζουμε ως θεά, χρειάζεται το μίσος, το διχασμό και τις πλατείες “Κλαυθμώνος”, ενώ τον πικρό καρπό της “δημοκρατίας” που απολαμβάνουμε τον γευόμαστε καθημερινά και μοιρολογάμε χωρίς τέλος για το τι μας βρήκε…

Τώρα, το παραμύθι ότι το μεγάλο "ΟΧΙ" το είπε ο λαός και όχι ο δικτάτορας Μεταξάς μου δημιουργεί την απορία: γιατί τις τελευταίες δεκαετίες ο ίδιος ηρωικός λαός λέει συνεχώς "ΝΑΙ" σ' εκείνους που τον ταπεινώνουν και τον καταδυναστεύουν οδηγώντας τη χώρα του στον απόλυτο εξευτελισμό, την αθλιότητα και τη χρεοκοπία; Αναρωτιέμαι, πώς εκφυλίστηκαν τόσο οι απόγονοι των υπερήφανων ηρώων του “ΟΧΙ” του 1940, που έχυσαν το αίμα τους για να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη;

"Φταίνε οι πολιτικοί ηγέτες μας", θ’ απαντήσει ο δημοκράτης και φασιστοθάφτης. “Και τι σημασία έχουν οι ηγέτες;”, ρωτάω εγώ η αφελής. Ας κάνει μόνος του κουμάντο ο λαός, όπως ενήργησε και το 1940, απαντώντας “OXI” στα σχέδια της φασιστικής Ιταλίας του Μουσσολίνι, χωρίς εντολή άνωθεν! Αυτό δεν πιστεύουν οι “προοδευτικοί” δημοκράτες; Άλλωστε αυτό βροντοφωνάζουν με μολότοφ και οι αντιεξουσιαστές, ότι δηλαδή οι λαοί δε χρειάζονται ηγέτες για καθοδήγηση!

Λοιπόν, για να ανακεφαλαιώνουμε, έχουμε και λέμε: Το 1940 το "ΟΧΙ" δεν το είπε μόνο ο Ιωάννης Μεταξάς. Το είπε μετά απ' αυτόν ΚΑΙ ο λαός, και κυρίως ο στρατός, όχι μόνο επειδή το ένιωθε – και δεν έχω κανένα λόγο ν’ αμφισβητήσω τον πατριωτισμό των Ελλήνων – αλλά επειδή στις δικτατορίες οι λαοί, θέλουν δε θέλουν, λένε πάντα ό,τι τους διατάσσει ο δικτάτορας να πουν. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της δικτατορίας: να λέει ο λαός "ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ" τα κελεύσματα του δικτάτορα.

Το περίεργο είναι ότι σήμερα, χτες, και προχτές που οι πολιτικοί μας ηγετίσκοι, μωροφιλόδοξοι οσφυοκάμπτες, λένε συνεχώς "YES" στους καμουφλαρισμένους “αφέντες του κόσμου”, ο λαός λέει επίσης "YES" στους εκλεγμένους "yes men" του, αν και δεν έχουμε δικτατορία! Κάτι πράγματα! Ο παλιός καλός ηρωισμός φαίνεται πως εξέλιπε από τα κύτταρά μας… Το πώς και γιατί μπορεί να το απαντήσει εύκολα όποιος διαθέτει ακόμη εν λειτουργία κοινό νου.

Δια της εις άτοπον απαγωγής, λοιπόν, το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαι, επειδή η αθλιότητα του "YES" των ηγετίσκων μας είναι επαναλαμβανόμενη και ο "περήφανος" λαός δεν τους λέει "ΟΧΙ", είναι ότι μόνο όταν βρεθεί κάποιος σαν τον Με... (Σσστ, πιπέρι!) να πει ξανά το "ΟΧΙ", μπορεί να δούμε άσπρη μέρα. Αλλά πού τέτοια τύχη... Μας προσέχουν τώρα οι εξαποδώ "φίλοι" μας μπας και ξεστρατήσουμε και τους χαλάσουμε τα καταχθόνια κυριαρχικά σχέδια...

Επί τω έργω τώρα παιδιά: αν δεν το έχετε ήδη κάνει, κολλήστε μου την ταμπέλα της "φασίστριας", επειδή τολμάω να ξεστομίσω αυτό που πολλοί αγανακτισμένοι πολίτες θα έβλεπαν σα σανίδα σωτηρίας, αλλά δεν τολμούν να το αρθρώσουν. (Μόνο στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις το ψιθυρίζουν.) Μάλιστα, κάποιοι αμετανόητοι εθνικιστές – φασίστες του κερατά – ψιθυρίζουν πως αντί της εξυφαινόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, που φαίνεται να την αποδεχόμαστε αναντίρρητα σα γνήσιοι ραγιάδες, θα ήταν προτιμότερη μια ντόπια… Η παροιμία δε λέει, «Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας ειν’ και μπαλωμένο»;
Σκασμός, ρε! Τι μουρμούρισες ζωντόβολο φασιστόμουτρο; Για τη δικτατορία της κουκούλας που έχει εγκαθιδρυθεί; Α, αυτή είναι στις αρμοδιότητες του αρχάγγελου Μιχαήλ. Ας τον εμπιστευτούμε.

Τι θα έλεγε, άραγε, αν ζούσε ο μεγάλος πατριώτης Μάνος Χατζιδάκις για τη σημερινή πολιτική εξαχρείωση και κοινωνική εξαθλίωση; Ο εθνικός μας μουσικοσυνθέτης συνήθιζε να τα λέει έξω απ’ τα δόντια. Δείτε ένα προφητικό απόσπασμα από μια συγκλονιστική συνέντευξη του συνθέτη και διανοούμενου Μάνου Χατζιδάκι, που μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟΡ-FΜ και δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της 9ης Φεβρουαρίου 1989, δηλαδή πριν από 20 χρόνια!

«"Όποια κι αν είναι η δουλειά σου, πρέπει να κατέβεις κάτω και να μιλήσεις. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε πολίτου, και ακόμα περισσότερο ενός υπεύθυνου πολίτου, αλλά όχι μέσα από την τέχνη. Κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να μιλήσει, πάντα την έχει. Αλλά πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει ένα τίμημα. Και εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη μάχη με τον εαυτό μας. Πόσοι είμαστε αποφασισμένοι να πληρώσουμε;

Ζούμε τη μοιραία κατάληξη ενός κόσμου που προετοιμάσθηκε για την εξαφάνισή του. Ο μεταπολεμικός κόσμος, και ιδιαίτερα ο πολιτικός, δεν προετοίμασε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα (για τη χώρα μας), παρά αν γίνει ένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε σαν εθνική οντότητα. Θα μείνουμε σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε, όταν θα έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποια κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποια είναι η υποδομή για να υπάρξουν επιβιώνοντα έστω ένα δύο χαρακτηριστικά της εθνικότητάς μας;"

Στην ερώτηση: "Φρονείτε ότι δεν υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τι θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;" απαντά: "Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνισή μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος. Και μην ξεχνούμε ότι, σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά σαν έθνος ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή μήπως και σωθούμε".»
από Μαρία Σεφέρου, φωτό Κώστας Πόπης

Την χώρα αυτή που σας κανάκεψε χρόνια τώρα την έχετε ξεφτιλίσει

Δεν ήταν δικοί σας πρόγονοι. Γι’ αυτό μην τρέξετε τις επόμενες ημέρες να βγάλετε από τα κομματικά σας μπαούλα τις γαλανόλευκες και μην γυαλίζετε τους ιστούς. Μην ψάχνετε τα πρωτόκολλα για το πού θα καθίσει ο καθένας από εσάς στις δεξιώσεις που θα χλαπακώσετε τόσο όσο θα έφθανε να ταϊστεί ο πληθυσμός της Αθήνας για όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Μην κάνετε τον κόπο να μάθετε παπαγαλία τον λόγο που θα σας γράψουν (για άλλη μια φορά) για το τι ήταν το «ΟΧΙ» γιατί αυτή η λέξη δεν μαθαίνεται. Αυτή την λέξη καλά θα κάνετε να μην την ακουμπήσετε ούτε με ένα από τα δειλά και τιποτένια κύτταρα του εγκεφάλου σας. Αυτή την λέξη δεν την αξίζετε. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε ούτε και οι παραπέρα. Καλύτερα μάλιστα στις δημόσιες υπηρεσίες το τριήμερο του «εορτασμού» η σημαία να είναι μεσίστια. Θρήνο να ορίζει και όχι γιορτή διότι την χώρα αυτή που σας κανάκεψε χρόνια τώρα την έχετε ξεφτιλίσει.

Το «Όχι» δεν... πρέπει να το ξεστομίσουν για πολλοστή φορά οι Yes men. Για ποιο «Όχι» θα μιλήσετε; Για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Νέας Μακεδονίας; Για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Θράκης και του Αιγαίου; Για το «yes» στο σχεδίου Ανάν ή στα μπακαλόχαρτα του Αλμούνια;

Οι πρόγονοι που είπαν «Όχι» δεν γέννησαν παιδιά που λένε συνεχώς «Ναι». Γιατί εκείνο το «Όχι» δεν το είπαν πολιτικοί. Οι πολιτικοί το ’40 το είπαν και το ’44 το ξείπαν. Για να μην αναφέρουμε τους πολιτικούς «άνδρες» της Ελλάδας επί γερμανικής κατοχής. Το «Όχι» για τους Έλληνες κρατάει 69 χρόνια αλλά οι πρόγονοι τους οποίους εσείς μιμείστε το πωλούσαν φθηνά ανάλογα με το τι θα κονομούσαν στην κάθε θητεία τους. Κανένας νοήμων Έλληνας δεν ζήτησε τα τραβηγμένα προς δεξιά και βόρεια σύνορά του πίσω, αλλά κανένας επίσης από αυτούς δεν ανέχεται άλλο ζόρισμα στην αξιοπρέπειά του. Τι νομίζετε ότι είναι το όνομα και το σύνορο; Είναι αυτό που δεν πρόκειται κανένας Yes man να καταλάβει: Συναισθηματικός προσδιορισμός.

Άντε λοιπόν να γιορτάσετε την 4η Ιουλίου της mama America, την 21η Απριλίου των ηλιθίων, την 4η Αυγούστου των ναζιστοθρεμένων, την 25η Οκτωβρίου των «καλός ο κομμουνισμός αλλά το μπρέργκερ καλύτερο» και οι οικολόγοι να μαζέψετε μαργαρίτες μέχρι το Διεθνές Δικαστήριο να ορίσει ημέρες εορτασμού μειονοτήτων Ελλάδας. Ανδρείκελα δεκαετίες ολόκληρες είσαστε που αλλάζετε κουστουμάκι ανάλογα με τους προσωπικούς σας ήρωες (που δυστυχώς για εσάς) ούτε ένας δεν υπήρξε Έλληνας.
Ούτε ένας δεν τόλμησε να πει «Όχι».
γράφει ένας απλός άνθρωπος