Απάντηση στον ...Τσάμπα!

Αφορμή για την παρέμβασή μου αυτή μου δίνει μια από τις πιο ελεεινές διαφημίσεις που είδα ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Γνωστή και μεγάλη γερμανικών συμφερόντων αλυσίδα καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών προσπαθεί με έναν βομβαρδισμό μηνυμάτων να μας περάσει το μήνυμα πως εμείς οι Έλληνες είμαστε οι γνήσιοι εκφραστές της κακογουστιάς και της κλεψιάς.

Αναρωτιέμαι και φυσικά θα αναρωτιέστε και εσείς για το σκεπτικό του πιο ελεεινού θεάματος αυτής της καμπάνιας όπου ένας αντιπαθέστατος και φυσιογνωμικά τσαμπατζής ξεπερνά το ένα μετά το άλλο τα όρια της γυφτιάς. Αλήθεια τι...

Γιατί δεν θα γίνει δημοψήφισμα

Κάτι τέτοιες στιγμές είμαι πολύ χαρούμενος. Ομολογώ ότι πριν ένα – δύο χρόνια θα ήμουν τουλάχιστον αιφνιδιασμένος στο άκουσμα ενός δημοψηφίσματος. Έχοντας κάνει όμως κανονική διατριβή πάνω στον πασοκικό πολιτικό αμοραλισμό, δε συγκινούμε με τίποτα.

Όλη αυτή η ιστορία με τον ιστορικό ηγέτη που καταχειροκροτούμενος τα βάζει με το οπισθοδρομικό κατεστημένο της χώρας δίνοντας τον τελικό λόγο στον κυρίαρχο λαό, με αφήνει παγερά αδιάφορο, γιατί είναι κενή περιεχομένου. Και είναι κενή περιεχομένου γιατί μπορεί μεν να υπάρχει αναγγελία δημοψηφίσματος, ακόμα και προετοιμασία επ’ αυτού, αλλά δεν θα υπάρξει ερώτημα.

Αμέσως μετά τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για την...

Στου...Όθωνα τα χρόνια!

Είναι κοινή και πάνδημη η διαπίστωση ότι η χώρα μας, εκτός από την οικονομική, αντιμετωπίζει πλέον και βαθιά πολιτική κρίση, η οποία τους τελευταίους μήνες έχει μετεξελιχθεί σε επικίνδυνο κυβερνητικό κενό. Η απουσία ισχυρής πολιτικής διεύθυνσης στη διακυβέρνηση του τόπου επισημαίνεται σήμερα ακόμη και από τους ίδιους τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Δεκατέσσερις από αυτούς, με δηλώσεις τους στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας μας, επισημαίνουν το οξύ πρόβλημα και προτείνουν κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας. Αρκετοί μάλιστα εμφανίζονται έτοιμοι να «θυσιάσουν» τον Γιώργο Παπανδρέου και να προκρίνουν μια άλλη προσωπικότητα για την πρωθυπουργία! Χαρακτηριστικό είναι ότι ανάλογες απόψεις διατυπώνουν πλέον δημόσια ακόμη και ηγετικά στελέχη του σκληρού παπανδρεϊκού πυρήνα του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Τηλέμαχος Χυτήρης!

Όταν το πάλαι ποτέ δεξί χέρι του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά...

Πολιτικές επιμιξίες και ακραίος αμοραλισμός και καιροσκοπισμός

Όταν ένας κόσμος καταρρέει οι ακαθαρσίες του δεν μπορούν να σκεπαστούν και βγαίνουν στον αφρό.

Σήμερα ζούμε δραματικά τους επιθανάτιους σπασμούς του καθεστώτος της νεοταξικής «δημοκρατικής» εξαχρείωσης. Αυτή η «δημοκρατία» σπαρταρά σαν τον σφαγμένο κόκορα…

Οι ακαθαρσίες που βγαίνουν στην επιφάνεια γίνονται ορμητικοί χείμαρροι που βρωμίζουν και ισοπεδώνουν τα πάντα και πρώτα από όλα τις ιδέες, τη σκέψη και το ήθος: Οι ιδέες μεταμορφώνονται σε λάσπες και το ήθος σε υβρεολόγιο του παζαριού και χουλιγκανισμό…

Ο μεγάλος κίνδυνος είναι ότι...

Ούτε το ΔΝΤ δεν συμφωνεί με την αδίστακτη κυβέρνηση!

Οι αποκαλύψεις από την ίδια την Τρόικα διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς σταματημό.. Φαντάζομαι πόση ντροπή θα πρέπει να νιώθουν ιδιαιτέρως όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι αλλά και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ κάθε φορά που διαπιστώνεται πόσο αδίστακτοι, αμοραλιστές και χωρίς ίχνος κοινωνικής συνείδησης είναι οι «σωτήρες της πατρίδας».

Πόσο θα ντρέπονται δηλαδή κάθε φορά που καταρρίπτεται παταγωδώς το μοναδικό επιχείρημα ότι τα μέτρα είναι μεν σκληρά και άδικα αλλά αναγκαία.. Να ανοίξει η γη να τους καταπιεί τους φουκαριάρηδες τους Πασόκους.. Ξέρουν πολύ καλά ότι αυτή η κυβέρνηση δεν έχει την δημοκρατική νομιμοποίηση γιατί κανείς απολύτως δεν την ψήφισε για να κάνει αυτά που κάνει. Τους βλέπω στις παρέες μουδιασμένους να νιώθουν ανεπιθύμητοι και τους λυπάται η ψυχή μου. Τουλάχιστον αυτοί που ντρέπονται ξέρουν να σιωπούν και κάποια στιγμή είναι βέβαιο ότι θα εκραγούν.. Οι άλλοι, ευτυχώς ελάχιστοι, με τη γνωστή αλαζονεία, κακοήθεια και χυδαιότητα του πασοκισμού (πάντα ξεχωρίζω το ΠΑΣΟΚ από τον Πασοκισμό) επιτίθενται και κατηγορούν όποιον διαφωνεί στην νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα του «σοσιαλισμού» ως ..λαϊκιστή που κοιτάει την πάρτη του και δεν ενδιαφέρεται για την «σωτηρία της πατρίδος» (!)

Αυτή τη φορά το... επιχείρημα της αναγκαιότητας για την αρπαγή των συντάξεων καταρρίπτεται από το ίδιο το ΔΝΤ! Ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας του στην Ελλάδα, Πόουλ Τόμσεν, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα» λέει ότι η κυβέρνηση δεν έχει την πολιτική βούληση να φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο και επισημαίνει ότι «δεν μπορείς να εφαρμόζεις ένα πρόγραμμα τόσο μεγάλης δημοσιονομικής προσαρμογής και να ρίχνεις όλο το βάρος στους συνταξιούχους και στους μισθωτούς»…(!).. Άκουσον άκουσον! Ακόμα και αυτό το γεράκι του ΔΝΤ και των «αγορών» επικρίνει την αδίστακτη κυβέρνηση των Γιωργάκηδων και Λοβέρδων.. Δεν έχει πάτο αυτή η κατρακύλα και δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα..

Ιδού και το συγκεκριμένο απόσπασμα της συνέντευξης στο «Βήμα»:

- Λέτε ότι είναι επείγον το θέμα της τόνωσης των εσόδων και της συνολικής αναδιάρθρωσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Πότε θα προλάβει όμως η κυβέρνηση να τα εφαρμόσει όλα αυτά και να πιάσει τον στόχο της μείωσης του ελλείμματος για το 2010;

«Συγκροτείται εξ όσων γνωρίζω ειδική ομάδα που θα στοχεύσει στην άντληση φορολογικών εσόδων από τα άτομα με υψηλά εισοδήματα που φοροδιαφεύγουν. Τα καλά νέα είναι ότι για να το πετύχετε αυτό δεν χρειάζεστε νέο φορολογικό μηχανισμό. Γιατί ξέρετε ήδη ποιοι έχουν τις μεγάλες βίλες, τις πισίνες και τις διασυνδέσεις. Αυτό που χρειάζεστε είναι πολιτική βούληση».

- Εκτιμάτε ότι υπάρχει η πολιτική βούληση;

«Είναι απόλυτα σαφές σε όλους στην κυβέρνηση ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Πρέπει να υπάρξει αποφασιστικότητα για τη βελτίωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Είναι ξεκάθαρο: Δεν μπορείς να εφαρμόζεις ένα πρόγραμμα τόσο μεγάλης δημοσιονομικής προσαρμογής και να ρίχνεις όλο το βάρος στους συνταξιούχους και στους μισθωτούς».

Εν τω μεταξύ σε άλλη συνέντευξη του στην «Ναυτεμπορική» Πόλ Τόμσεν διαψεύδει κατηγορηματικά ότι ο ίδιος ή κάποιο άλλο μέρος της τρόικας ζήτησε την πώληση του 40% των σταθμών της ΔΕΗ (!) Ουδείς εκπλήσσεται πια.. Παλιά και γνωστή επικοινωνιακή τακτική του πασοκισμού. Διαρρέουν φήμες για τα χειρότερα για να εμφανίζονται στη συνέχεια από τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια ότι αγωνίστηκαν για να τα αποτρέψουν.. Ότι για άλλη μια φορά ο Γιώργος έσωσε την περιουσία της ΔΕΗ και της πατρίδας..

Ούτε να γελάσουμε δεν μπορούμε πια.. Κάθε φορά που πάει να σκάσει το χειλάκι μας ένας κόμπος μας πνίγει το λαιμό και σκύβουμε το κεφάλι ακόμα περισσότερο.. Ίσως κάποτε να το σηκώσουμε και να θυμώσουμε και εμείς.. ίσως, αλλά χλωμό το βλέπω..
από το SOFISTIS

Ανοιχτή επιστολή προς τον Υπουργό της Δικαιοσύνης

Κύριε Υπουργέ

Πριν από δύο μήνες περίπου σας ακούσαμε να λέτε σχετικά με απόφαση κάποιων δικαστικών λειτουργών:

«Κανέναν δεν μπορώ να υποχρεώσω σε αυτοσεβασμό!»…

Αλλά προκύπτει το εύλογο και ευνόητο ερώτημα:

Οι πολιτικοί έχουν αυτοσεβασμό; Και, πιο πέρα, σεβασμό προς τη δικαιοσύνη; Ή μήπως είναι οι πρώτοι διδάξαντες τον αμοραλισμό!

Πριν από δύο περίπου χρόνια πρωθυπουργός και υπουργοί συνελήφθησαν να «αγνοούν» ότι το νόμιμο δεν είναι και ηθικό.

Η πραγματικότητα όμως φωνάζει ότι η «άγνοια» αυτή δεν ήταν περιστασιακή. Αλλά θεμελιώδες δόγμα για την πλειοψηφία των πολιτικών.

Δεδομένου ότι η... νομιμότητά τους - στη συντριπτική της πλειονότητα - βρίσκεται σε διάσταση και σύγκρουση, όχι μόνο με την ηθική και τη δικαιοσύνη, αλλά και με τη στοιχειώδη λογική.

Οι βουλευτικές πλειοψηφίες, που ψήφισαν, για παράδειγμα, τους νόμους περί βουλευτικής ασυλίας και…ανευθυνότητας των υπουργών μπορούν να έχουν την παραμικρή, έστω, σχέση με τη δικαιοσύνη;

Δεν ήταν οι νόμοι αυτοί εγκλήματα εκ προμελέτης; Δεν ήταν σαν να έλεγαν εις εαυτούς και αλλήλους οι νομοθέτες: Κλέψτε, αρπάξτε, ληστέψτε! Μην αφήσετε πέτρα πάνω στην πέτρα! Γιατί, για ο, τι κι αν κάνετε, προνοήσαμε να αμνηστευτείτε!…..

Και δεν καταργείται, με τα απροκαλύπτως προκλητικά αυτά νομικά τερατουργήματα, πέρα απ’ τη δικαιοσύνη, και η στοιχειώδης λογική;

Όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση των παραγραφών.

Και ερωτάται:

Μήπως τα πάσης φύσεως κλοπιμαία, μετά παρέλευση κάποιου - παμπονήρως θεσπισθέντος χρονικού διαστήματος - παύουν να είναι κλοπιμαία; Και, κατά κάποιο τρόπο, μπορούν να θεωρούνται, του λοιπού, ιερά και απαραβίαστα!…

Και, ως εκ τούτου οι κλέφτες, μαζί με τα προϊόντα της λείας τους, μπορούν συνακόλουθα να απενοχοποιούνται; Και να παίρνουν διαβατήριο για να γράψουν καινούργιες σελίδες δόξας!…

Και αντ’ αυτών να τιμωρούνται οι μικροσυνταξιούχοι και οι φτωχοϋπάλληλοι, των οποίων πετσοκόβεται ο μισθός και η σύνταξη! Προκειμένου να γεμίζουν τα οικονομικά βάραθρα, που δημιουργούν στο δημόσιο κορβανά οι ληστείες και οι απάτες των γαλαζοαίματων χρυσοκανθάρων!

Και το κωμικοτραγικό είναι πως, παρόλα αυτά, γίνεται, φορτικά, λόγος και περί ευνομίας…

Που σημαίνει δυοίν θάτερον: Ή ότι αγνοούν παντελώς το νόημά της ευνομίας ή ότι προσθέτουν μία ακόμη διαστρέβλωση και απάτη. Για να παραπλανούν τα αφελή κοπάδια των ψηφοφόρων τους…

Για να μεθοδεύεται, έτσι, de facto και de jure, ο εθισμός της κοινωνίας σε αυτό, που ο Νίτσε ονόμαζε μεταξίωση των αξιών. Στη μετάλλαξη, δηλαδή του περί δικαίου και κοινής λογικής αισθήματος.

Ενώ, αν υπήρχε και ίχνος, έστω, δικαιοσύνης και φιλότιμου θα ’πρεπε, όλοι αυτοί, που καθ’ οιονδήποτε τρόπο ζημιώνουν το κοινωνικό σύνολο να υποχρεούνται στην επιστροφή των υπεξαιρεθέντων, μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς. Και, μάλιστα, μέχρι το τελευταίο ευρώ.

Και, όχι-πέρα από κάθε λογική και συνείδηση-να λαφυραγωγείται και να αφαιμάσσεται, για χάρη τους, και για γενεές γενεών, ο φτωχός λαός.

Ενώ οι ίδιοι να υποχρεώνονται να ζούνε με την κατώτερη των συντάξεων (όπως η αγροτική), που θεσμοθετούν για το λαό. Για να αποκτούν εμπειρία, όχι μόνο αυτοί, αλλά και όλοι οι επίδοξοι μιμητές τους, για το ποιόν της απάνθρωπης νομιμότητάς τους…

Και να κατανοούν τι σημαίνει αυτοσεβασμός και αλληλοσεβασμός και δικαιοσύνη…

Δυστυχώς όμως, αντ’ αυτού, εν ονόματι των νομοθετικών τους τερατουργημάτων, συνεχίζουν, όχι να παίρνουν, αλλά να δίνουν μαθήματα.

Και μάλιστα, κατά κανόνα, αμοραλισμού και του παραλογισμού.…

Με τιμή
Παπα-Ηλίας Υφαντής

Ο «καλύτερος» δεν επαρκεί

Μετά τον «μετασχηματισμό» κοινωνίας και κράτους από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ακόμη και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης φάνταζε στους συνετούς (τους περιφερόμενους) ψηφοφόρους «καλύτερος». Σε πολύ σύντομο διάστημα αποδείχθηκε ανίκανος για τις ριζικές τομές που απαιτούσε η ανάκαμψη από την κρατική και κοινωνική αποδιάρθρωση.

Επανήλθε στην εξουσία, σκιά πλέον, ο Ηρόστρατος. Ο Κωνσταντίνος Σημίτης που τον διαδέχθηκε, έπεισε, στην πρώτη τετραετία, ότι ήταν «καλύτερος». Αλλά μόνο για «βελτιώσεις» τής προς τα έξω εικόνας του τόπου. Αγνόησε και αυτός την αποδιοργάνωση της λειτουργίας του κράτους και τον θεσμοποιημένο από τον Παπανδρέου αμοραλισμό – δεν τόλμησε τομές. Η ατολμία του τιμωρήθηκε εντυπωσιακά: η ασύδοτη φαυλότητα κατέκλυσε, στη δεύτερη τετραετία του, ακόμα και τα υπόγεια του Μαξίμου.

Για τη δική του διαδοχή...δεν λειτούργησε η λογική του «καλύτερου»: τον ανερμήνευτα ευνοημένον με το δαχτυλίδι της πρόκρισης ο λαός τον αποκαλούσε, καθόλου τυχαία, «Γιωργάκη». Δεν φάνταζε ποτέ ικανότερος ούτε από τον άτολμο Σημίτη ούτε από τον σαρωτικής ευφυΐας Βενιζέλο ούτε από τον στέρεα οργανωτικό Σκανδαλίδη. Η μεταστροφή των ηγετικών προτιμήσεων κοινής γνώμης και κομματικών στελεχών (η μέσα σε σαράντα οχτώ ώρες ανακάλυψη ότι ο Βενιζέλος «βιάζεται» και αυθαδέστατα ορέγεται την εξουσία) παραμένει αίνιγμα. Αν δεν είναι πρωτοφανής στα χρονικά έκπληξη, είναι από τα πιο δυσδιάγνωστα επιτεύγματα άγνωστων παραγόντων.

Με τη λογική του «καλύτερου» διαδέχθηκε στην αξιωματική αντιπολίτευση τον Μητσοτάκη ο Μιλτιάδης Εβερτ. Ηταν πραγματικά ο μόνος που μιλούσε για ανάγκη εκθεμελιωτικών αλλαγών του παπανδρεϊκού μοντέλου, για «ειρηνική επανάσταση» – ο μόνος κομματικός αρχηγός που διέγνωσε ευθαρσώς ότι και το κόμμα του είναι «σάπιο». Ομως, δεν τόλμησε ούτε επαναστατικές τομές να επαγγελθεί προγραμματικά ούτε να αποκόψει κομματικά στελέχη σαπρά. Βούλιαξε κατησχυμένος στην ατολμία του και παρέδωσε την αρχηγία στον Καραμανλή τον νεώτερο.

Ο νεώτερος Καραμανλής ικανοποιούσε προφανέστατα τη λογική του «καλύτερου», σε σύγκριση και με τον προκάτοχό του Εβερτ και με τον αντίπαλό του «Γιωργάκη». Κρίθηκε από τον λαό «καλύτερος» και από τον Κ. Σημίτη. Ηταν ευφραδής, αν και το ανέκφραστο του προσώπου του πρόδιδε περισσότερο επαγγελματία «παίκτη», παρά κοινωνικό οραματιστή. Πάντως, η εντύπωση του «καλύτερου» άντεξε πέντε ολόκληρα χρόνια, ενάντια σε κάθε λογική, ώσπου η χώρα κυριολεκτικά κατέρρευσε και ο ίδιος ετράπη σε επονείδιστη φυγή.

Με τον Κ. Καραμανλή τον καθ’ όλα «βραχύ» αποδείχτηκε, με συνέπειες ανήκεστης για τη χώρα καταστροφής, ότι η λογική του «καλύτερου» απλώς ηγέτη (λογική των «βελτιώσεων» και εξωραϊστικών ψιμυθιώσεων του «κοινωνικού μετασχηματισμού» και του εκφαυλισμού του κράτους από τον παπανδρεϊσμό) δεν άφηνε ελπίδα ανάκαμψης. Αν δεν ξεθεμελιωθούν, μεθοδικά και με συνέπεια, τα θεσμοποιημένα εγκλήματα του παπανδρεϊκού αμοραλισμού, ο τόπος θα βυθίζεται, με εφιαλτική πια επιτάχυνση, στην οικονομική χρεοκοπία και στο κοινωνικό χάος.

Χρόνια τώρα οι κυριακάτικες εδώ επιφυλλίδες κατηγορούνται για αρνητισμό, απαισιοδοξία, κριτικές υπερβολές. Επειδή πάντοτε μετρούσαν την πολιτική ατολμία των ηγητόρων με μέτρο τις ριζοσπαστικές αλλαγές που απαιτούσε η αναχαίτιση των συνεπειών της παπανδρεϊκής λοιμικής. Τελικά τα γεγονότα δικαίωσαν, με τρόπο εφιαλτικό, την κριτική οξύτητα της γραφής. Θα ήταν ασύγκριτα προτιμότερη η μη δικαίωση – η διαδρομή μέσα στον χρόνο τής εδώ επιφυλλιδογραφίας αποκτά «νόημα» μόνο αν σώζει κάτι από το πείσμα παλαιών (πάντοτε περιθωριακών) χρονογράφων, που ξεκαθάριζαν κυρίως κριτήρια οξυδέρκειας και λιγότερο αποτιμήσεις γεγονότων και προσώπων.

Μητσοτάκης, Σημίτης, Εβερτ, Καραμανλής ο βραχύς κρίθηκαν («εν τοις πράγμασιν») από την ατολμία τους, όχι από τις προθέσεις τους ή τις «βελτιωτικές» καταστάσεων πρωτοβουλίες τους – οι επιφυλλίδες απλώς κατέγραφαν τα κριτήρια εντοπισμού της αυτοκτονικής αυτής ατολμίας. Παντοδύναμοι μέσα στο σύστημα της πρωθυπουργοκεντρικής απολυταρχίας που δημιούργησε η ηδονοθηρία του Ανδρέα Παπανδρέου δεν τόλμησαν τα αυτονόητα του κοινού συμφέροντος: Να ξαναστήσουν κράτος, να αποκαταστήσουν λειτουργία θεσμών δημοκρατίας. Τους ενδιέφερε η επανεκλογή τους, τίποτε άλλο, ούτε καν η υστεροφημία τους. Και πίστεψαν ότι ο λαϊκισμός, συνταγή επιτυχίας του Ανδρέα, ήταν πανάκεια.

Δεν τόλμησαν να αρθρώσουν συντεταγμένη και παραγωγική έργου κρατική λειτουργία, αυστηρή, ακομμάτιστη ιεραρχία διαβάθμισης ευθυνών. Να θεμελιώσουν θεσμούς αξιοκρατίας, κριτικό και πειθαρχικό έλεγχο της δημοσιοϋπαλληλίας, καταξίωση της ποιότητας και της δημιουργικότητας, απολύσεις των κηφήνων, των ανίκανων, των χρηματιζόμενων εκβιαστών.

Δεν τόλμησαν να πειθαρχήσουν τον Συνδικαλισμό στις επιταγές του Συντάγματος, στα στοιχειώδη του «κοινωνικού συμβολαίου», των όρων της δημοκρατίας. Ανέχθηκαν τις γκανγκστερικές εκβιαστικές πρακτικές του, τον κατέστησαν ύψιστη εξουσία με αυθαίρετη αντικοινωνική συμπεριφορά στρατού κατοχής.

Δεν τόλμησαν να αντιμετωπίσουν το ειδεχθέστερο έγκλημα του παπανδρεϊσμού: την καταστροφή (ο όρος κυριολεκτεί) του σχολειού και του πανεπιστημίου. Συμβιβάστηκαν με τον ωμό φασισμό του «ασύλου» και την ασέλγεια του «μαθητικού κινήματος», την ψυχανωμαλία των βανδαλισμών και των «καταλήψεων». Παγίωσαν τον πιο ζοφερό σκοταδισμό αγραμματοσύνης, αγλωσσίας και ακρισίας, θεσμοποίησαν την παραπαιδεία.

Αναξιοκρατία στη διοίκηση, ασύδοτη αυθαιρεσία των συνδικαλιστών, ακρισία και αμορφωσιά στην παιδεία ήταν οι σίγουρες προδιαγραφές για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, τον βυθισμό σε ανίατη ύφεση, σε δραματική μείωση της παραγωγικότητας. Υπονόμευσαν την κοινωνική συνοχή, ακύρωσαν κάθε ποιότητα ζωής, εξουδετέρωσαν την άμυνα της χώρας και την άσκηση αποτελεσματικής διπλωματίας.

Εχουμε φτάσει, κυριολεκτικά, στα έσχατα της παρακμής μας. Και το ηγετικό δυναμικό που διαθέτουμε για να μας οδηγήσει στην ανάκαμψη, μοιάζει απελπιστικά ολίγιστο. Καραμανλής ο βραχύς κατόρθωσε να αποδείξει «καλύτερόν» του τον Γιωργάκη που τον ειρωνευόταν στη Βουλή για την ολιγότητά του. Και ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει να πιστεύει ότι είναι απλώς «καλύτερος» και από τους δυο.

Αλλά η λογική του «καλύτερου» ξέρουμε πια ότι έχει αποδειχθεί ανεπαρκέστατη, αναπαράγει την ατολμία. Η κραυγαλέα ανάγκη μας είναι για τον τολμηρό, όχι για τον απλώς «καλύτερον».

του Χρήστου Γιανναρά
από το citypress-gr

Ο «ευρωπαϊκός προσανατολισμός» έριξε το καράβι σε ξέρα!

Η πραγματικότητα είναι μοιραίο να συναντηθεί κάποτε με την πλάνη και τότε ο πέλεκυς της δικαιοσύνης πέφτει αμείλικτος.

Το πρόσφατο άρθρο των Financial Times, που δηλώνει λίγο πολύ ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη για …αναχώρηση από τη ζώνη του Ευρώ, φαίνεται να ταρακούνησε ορισμένους κύκλους, ιδιαίτερα αυτούς που είχαν αρχίσει να θεωρούν τον εαυτό τους ως …Ευρωπαίο. Αυτή η «χρόνια ασθένεια» ορισμένων ήταν, που μας έφερε ως εδώ. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στους «ευγενής» της γηραιάς ηπείρου και η μανία του γρήγορου πλουτισμού, με κόστος την ισοπέδωση των παραδοσιακών αξιών.

Η διαχρονική φαυλότητα, η ματαιοδοξία και η απληστία, δημιούργησαν την νοοτροπία του «ωχαδερφισμού» και της «αρπαχτής». Η διαπλοκή έγινε το εθνικό μας σπορ, καθώς το μόνο που εισπράτταμε ως λαός από τους μακρινούς συγγενείς της Δύσης ήταν όλα τα αρνητικά τους στοιχεία. Αντί να μάθουμε να σκεπτόμαστε ορθολογικά και όχι συναισθηματικά (παρορμητικά) και αντί να διακρίνουμε πως η πειθαρχία όπως επίσης η τάξη και ο νόμος είναι στοιχεία απαραίτητα για πρόοδο και επιβίωση, κοιτάξαμε να εξομοιωθούμε μόνο σε ότι αφορά τον αμοραλισμό.

Η πραγματικότητα είναι μοιραίο να συναντηθεί κάποτε με την πλάνη και τότε ο πέλεκυς της δικαιοσύνης πέφτει αμείλικτος. Και η ελληνική κοινωνία είναι οικοδομημένη επάνω στην πλάνη και την ουτοπία και η ώρα των αποκαλυπτηρίων έφτασε. Ποτέ δεν ήταν ευρωπαίος ο σύγχρονος Έλληνας και ούτε θα μπορούσε ποτέ να γίνει. Αυτό συμβαίνει, διότι έχει συναίσθημα, έχει ταπεραμέντο, έχει ζωντάνια αλλά και …κουτοπονηριά. Η ντόπια νοοτροπία, με πολύ βαθιές ρίζες, κάνει τον κάθε Έλληνα να πιστεύει ότι είναι «θεός». Αυτή η νοοτροπία μπορεί να έφερε σε άλλες εποχές κάποια πλεονεκτήματα, μακροπρόθεσμα όμως, καθώς ο κόσμος έχει γίνει ποια ένα «χωριό», η εσωστρέφεια είναι καταστροφική. Έχει παρερμηνεύσει ο Έλληνας τον όρο «ελευθερία» εφαρμόζοντάς τον μόνο σε ότι τον ικανοποιεί, σε ότι του είναι ευχάριστο. Ό,τι του είναι δυσάρεστο το θεωρεί ως στέρηση της υποτιθέμενης ελευθερίας του και το απεχθάνεται, σ’ αυτά περιλαμβάνονται: η πειθαρχία, ο νόμος και η τάξη, η κοινωνική συνείδηση.

Δεν υπάρχουν πια σήμερα λαοί με την έννοια που είχαν χθες. Η ανθρωπότητα έχει γίνει ένα κράμα, με κοινές ανάγκες, κοινά συμφέροντα και κοινές επιδιώξεις. Ύψιστος κανόνας εύρυθμης λειτουργίας αυτής της κοινωνίας είναι η υπακοή σε κανόνες. Μόνο όσοι έχουν την βούληση –και την ικανότητα- της προσαρμογής μπορούν να επιβιώσουν, οι «ατίθασοι» και οι «ταραξίες» αποβάλλονται ως ξένο σώμα, και τέτοιοι είναι δυστυχώς οι σύγχρονοι «Ελλαδίτες».

Άρα; Άρα η απομόνωση -με όλα τα συνεπακόλουθα- είναι η μόνη φυσική συνέπεια.

Συμπέρασμα: Είναι μάλλον μοιραίο, ο σύγχρονος Έλληνας να τα καταφέρνει ως μονάδα αλλά να μη μπορεί να αυτοκυβερνηθεί ως λαός! Οπότε, «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Πολύ ενδιαφέρον είναι και το σημερινό άρθρο στο Anti News: “Οι 100 πρώτες ημέρες σε … μια ημέρα”, Παροτρύνω επίσης να αναγνωστούν τα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια, που είναι το αδιαμφισβήτητα δυνατό σημείο του εν λόγω portal.

Η αυθεντική δήλωση του Ισοκράτη (436 π.Χ-338 π.Χ.), που φανερώνει, πόσο λάθος δρόμο πήραμε (*).

(*) ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: «Διότι εκείνοι που διοικούσαν την πόλη τότε [στην εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη], δεν δημιούργησαν ένα πολίτευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεωρείται το πιο φιλελεύθερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφανίζεται διαφορετικό σε όσους το ζουν· ούτε ένα πολίτευμα που να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολίτευμα το οποίο, δείχνοντας την απέχθειά του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο μυαλωμένους.» - (παρ. 20 του Αρεοπαγιτικού λόγου).
από Alkimos archive