Γίνε κι εσύ αγρότης… Η μεγάλη απόφαση ή μεγάλη απάτη

Το τελευταίο διάστημα αυξάνονται τα κρούσματα παρότρυνσης των νέων Ελλήνων να ασχοληθούν με την αγροτική οικονομία και να στραφούν στην αγροτική ζωή. Ολοένα και περισσότερο βλέπουμε τηλεοπτικές εκπομπές, όπου εμφανίζονται περιχαρείς νέοι που ανακοινώνουν την απόφασή τους για «επιστροφή στην φύση» και την «ενεργοποίησή» τους σε αγροτικού τύπου οικονομικές δραστηριότητες.

Μακρύς ο κατάλογος των προς απασχόληση εργασιών, στον οποίο η σαλιγκαροτροφία, οι βιολογικές καλλιέργειες και οι δενδροκαλλιέργειες κατέχουν τις πρώτες θέσεις. Η εικόνες που βομβαρδίζουν τους «ενδιαφερόμενους», είναι ειδυλλιακές. Τα ποσά που αναφέρονται «κολάζουν» και τους πλέον οκνηρούς. Η…

Είμαστε μωρέ με τα καλά μας;

Είναι δυνατόν να παρακολουθούμε φλυαρόντας τους συνανθρώπους μας να στήνονται στις ουρές για ένα πιάτο ψωμί; Στην Ελλάδα;

Να διαβάζουμε για παιδάκια που λιποθυμάνε στα σχολεία. Στην Ελλάδα;

Για γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους στη πρόνοια γιατί δεν έχουν να τα ταΐσουν. Στην Ελλάδα;

Υπάρχει κανένας μωρέ που να έχει τα λογικά του σ'αυτό εδώ το μπουρδέλο που έχει χτιστεί γύρω μας; Στην Ελλάδα που όπου σπείρεις θα φυτρώσει κάτι. Που και στα πιο δύσκολα χρόνια τα...

Το δίκιο του αγρότη

Εδώ που τα λέμε, η στάση των αγροτών είναι οικονομικά ορθολογική. Αν έχεις βγάλει 500 εκατομμύρια ευρώ κλείνοντας μια βδομάδα τους δρόμους, γιατί να μην το επαναλάβεις; Εντάξει! Τα μπλόκα των αγροτών είναι εκβιασμός στο κοινωνικό σύνολο, παραβιάζουν μερικές δεκάδες νόμων, αλλά αφού η πράξη δεν έχει κόστος (παρά μόνον όφελος) γιατί να μην το κάνουν; Ετσι κι αλλιώς, είναι κοινή πεποίθηση στη χώρα ότι «νόμος είναι το δίκιο του αγρότη». Επομένως, οι νόμοι του κράτους και τα δίκια των άλλων οφείλουν να παραμερίσουν.

Τίθεται, όμως, ένα ερώτημα: ποιο ακριβώς είναι το «δίκιο του αγρότη», για το οποίο καταλύονται οι νόμοι του κράτους και ζημιώνονται τόσες κοινωνικές κατηγορίες; Απ’ όσα δημοσιοποιούν οι ίδιοι, δεν υπάρχει ένα «δίκιο». Οι αγροτικές κινητοποιήσεις είναι κάτι σαν τον Δεκέμβρη του 2008. Πολλά παράπονα (κάποια δικαιολογημένα), χωρίς κεντρικό αίτημα συν εκείνη η καλλιεργημένη αίσθηση ότι όλος ο κόσμος τους χρωστάει, ενώ εκείνοι είναι τα μόνιμα θύματα.

Να συμφωνήσουμε ότι... είναι δίκαιο το αίτημα της καταβολής των εκκρεμών αποζημιώσεων για τις περυσινές ζημιές, αλλά εκείνο για «μείωση του κόστους παραγωγής» ποιος εκτός από τους ίδιους μπορεί να το ικανοποιήσει; Ποιος άλλος θα κάνει τις «πειραματικές καλλιέργειες» που ζητούν; Πρέπει να πάει ο νταλικέρης ή ο οδηγός του ΚΤΕΛ, που ξεροσταλιάζουν στην Εθνική, να φυτέψουν τις πειραματικές καλλιέργειες; Το δε αίτημά τους για «ενεργοποίηση όλων των νόμων και υπουργικών αποφάσεων για την αγροτική παραγωγή» υπάρχει από την εποχή του Ροΐδη. Κανείς άλλος, όμως, δεν παραβαίνει τους νόμους κάθε Ιανουάριο επειδή δεν εφαρμόζονται καθ’ ολοκληρίαν οι υπουργικές αποφάσεις.

Η ελληνική κοινωνία είναι θύμα των «αριστερών» μύθων που καλλιεργήθηκαν χρόνια τώρα. Ενας από αυτούς είναι του δύστυχου αγρότη, που δεν ξέρει τι να καλλιεργήσει, που δεν μπορεί να διαθέσει την παραγωγή στις τιμές που πρέπει, που γενικώς χρειάζεται το κράτος-πατερούλη να του εξασφαλίσει τα εισοδήματα. Φυσικά, υπάρχουν και τέτοιοι αγρότες, όπως υπήρχαν και αδαείς μικρομεσαίοι που άνοιξαν ένα μαγαζί κι επειδή δεν τα υπολόγισαν καλά, χρεοκόπησαν.

Αλλά, πάλι, ποιος μπορεί να ενημερώσει τους αγρότες ότι φέτος πρέπει να βάλουν στάρι αντί καλαμπόκι; Πώς αλλιώς να τους εξηγηθεί ότι υπάρχει δομικό πρόβλημα με την ελληνική αγροτική παραγωγή; Το δείχνουν στις τηλεοράσεις, το λένε τα ραδιόφωνα, το διακηρύσσουν οι πολιτικοί, το γράφουν οι εφημερίδες. Δεν πήρε τίποτε το αυτί τους ότι οι μικροί κλήροι είναι αντιπαραγωγικοί, ότι δεν μπορεί κάθε χωράφι δέκα στρεμμάτων να έχει κι από ένα τρακτέρ και μια θεριζοαλωνιστική μηχανή; Δεν άκουσαν ότι οι «κουτόφραγκοι» μας πήραν χαμπάρι επειδή οι ίδιοι δήλωναν τριπλάσια και τετραπλάσια αγροτική για να παίρνουν τις στρεμματικές ενισχύσεις; Δεν κατάλαβαν ότι μια της παράνομης επιδότησης, δυο της πλασματικής ενίσχυσης, την τρίτη δεν θα υπάρχει; Πόσο περισσότερο να ενημερωθούν, για να αλλάξουν παραγωγή, συνήθειες και νοοτροπίες; Δισεκατομμύρια σπαταλήθηκαν για να φτιαχτούν συνεταιρισμοί, τους οποίους οι ίδιοι χρεοκόπησαν ή, έστω, δεν ήλεγξαν.

Αλλά είπαμε: αφού στην κοινωνία επικρατεί η άποψη πως νόμος είναι ό, τι προσδιορίζει ως δίκιο του ο καθένας και οι πολιτικοί πλειοδοτούν, γιατί να μη βγάλουν άκοπα άλλα 500 εκατομμύρια;
του Πασχου Μανδραβελη στην Καθημερινή

«Μην τάξεις του άγιου κερί, και του αγρότη επιδότηση»

Για να είμαι ειλικρινής στους αγρότες έχω μια συμπάθεια. Μια αλληλεγγύη κι ας μην είχα ποτέ, ως παιδί της πόλης, σχέση μαζί τους. Αλλά πάντα, κάθε φορά που ακούω τη λέξη αγρότης μου έρχονται στο μυαλό δυο χέρια ροζιασμένα, σκαμμένα μάγουλα από τον ήλιο και το κρύο, μάτια υγρά και ιδρώτας. Πολύς ιδρώτας για λίγα ψίχουλα. Ενός ανθρώπου που ζει με το άγχος μόνιμα, αν βρέξει, πόσο θα βρέξει, αν θα κάνει ξηρασία, χιόνι ή χαλάζι και πόσο όλα αυτά θα επηρεάσουν το σιτάρι που έχει σπείρει. Και μετά, που θα έρθει ο έμπορος να το πάρει, θα δώσει καλή τιμή ή θα έχει φορτώσει καραβιές από την Ουκρανία και θα έχει καταφέρει να το Ελληνοποιήσει και το δικό του θα το απαιτεί για μερικά λεπτά. Κόλαση. Και αυτό να μην είναι μια φορά, αλλά πολλές φορές, για πολλά χρόνια. Και παράλληλα να ακούει, να μαθαίνει, να βλέπει γύρω του, για κονόμες τρελές, που εκείνος δεν θα καταφέρει να αποκτήσει ποτέ όχι στη ζωή του, αλλά δέκα ζωές να ζούσε μαζί. Ε, έρχεται κάποια στιγμή που του αλλουνού του γυρίζει το μάτι και λέει: «Παιδιά ώς εδώ. Φτάνει πια»! «Σών΄», που λένε και στην Ήπειρο...

Εσύ ενίσχυση μην περιμένεις από κανέναν
Εσένα πάλι, που έχεις στο... μυαλό σου εικόνες αλλούτερες, με αγρότες με Μερτσέντες, εξοχικό, σπιταρόνα μες στον κάμπο, «μαρκάτο» ντύσιμο, σκυλάδικα στην Εθνική Καρδίτσας Λάρισας κ.λπ. σου γυρίζει το μάτι, γιατί υπάλληλος ων και με τους αγκώνες του πουλόβερ να τους έχει ασπρίσει το πηγαινέλα του χεριού πάνω στο γραφείο, να τα μετράς κάθε μέρα και να μη σου βγαίνουν με τίποτε, δεν μπορείς να καταλάβεις «τι θέλουν πάλι αυτοί, που όλο ενισχύσεις παίρνουν κάθε χρόνο». Εσύ ενίσχυση μην περιμένεις από κανέναν, γιατί η τελευταία φορά που έγινε θαύμα ήταν όταν σε ένα γλεντοκόπι στην Κανά της Γαλιλαίας κάτι κρασοκανάτες το στέγνωσαν το πάρτι κι αναγκάστηκε ο Χριστός, έπειτα από παράκληση της Μητρός Του, να κάνει το νερό κρασί για να μπορέσει να συνεχιστεί το γλέντι. Και μη διανοηθείς να κάνεις και απεργία, γιατί το ΄χασες το μεροκάματο. Και τώρα που έχουν σφίξει πολύ τα πράγματα και έχεις ανάγκη και το τελευταίο ευρώ, θα πρέπει να το σκεφτείς δέκα φορές πριν να πεις «μετέχω στην κινητοποίηση». Για το αυτοκίνητο να κόψεις κανένα δρόμο πάλι δεν στο συνιστώ, διότι θα σε μαζέψουν και σένα και το αυτοκίνητο. Άρα;

Στη χώρα της υπερβολής δύσκολα βρίσκεις άκρη
Συμπέρασμα δεν υπάρχει και μην το ψάχνεις, γιατί άσκοπα θα εξαντλήσεις αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν φαιά ουσία και μετά τα παιδιά θα σε φωνάζουν «ακατοίκητο» και θα σου κακοφαίνεται. Αν μπορεί να εξαχθεί μια γενική αρχή, είναι πως στη χώρα της υπερβολής δύσκολα βρίσκεις άκρη. Ναι, υπάρχουν αγρότες που έχουν και Μερτσέντες και σπίτια και εξοχικά και 1.500 στρέμματα στον κάμπο που τα φυτεύουν πεισματικά βαμβάκι- ενώ τους έχουν πει από χρόνια αλλάξτε, ρε παιδιά, καλλιέργειες, φυτέψτε κάτι άλλο, βαμβάκι δεν έχει ανάγκη η χώρα, αυτοί εκεί. Γιατί το κάνουν; Μόνο και μόνο για να πάρουν την επιδότηση κάθε χρόνο, που πολλές φορές είναι τριπλάσια ή και τετραπλάσια από την τιμή του προϊόντος. Ναι, τέτοιοι υπάρχουν και είναι αρκετοί. Αλλά οι πολλοί είναι εργάτες της γης. Άνθρωποι του μόχθου. Που τους βγαίνει η Παναγία κάθε μέρα, 365 μέρες τον χρόνο, για να καταφέρουν να επιζήσουν. Ε, να το κρύψω; Εγώ μ΄ αυτούς είμαι...

Εδώ που έχουμε φτάσει, επιστροφή δεν υπάρχει
Κι ο Γιώργος φαντάζομαι. Που δεν έχει λόγο να τους έχει απέναντι όλους αυτούς. Και ναι μεν έχει δίκιο ότι «λεφτά δεν υπάρχουν» για να τους δώσει, αλλά κάποιος θα πει, «εντάξει, Πρόεδρε, αλλά ήξερες σε τι χάλια ήταν η οικονομία, τι το ΄ταζες εκείνο το 1 δισ. ευρώ»;. Διότι η παροιμία, ολίγον διευρυμένη, είναι ξεκάθαρη: «Μην τάξεις του άγιου κερί, του παιδιού κουλούρι και του αγρότη επιδότηση». Δεν εκπλήρωσες την υπόσχεση; Την έκατσες τη βάρκα. Πάνω σε ξέρα φυσικά. Το βλέπεις το νερό που εισβάλλει με ορμή; Πάρε τα μέτρα σου, φόρα σωσίβιο, βάλε βατραχοπέδιλα και πήδα στη θάλασσα, να μη σε πάρει από κάτω. Βέβαια ο Γιώργος, που είναι και αθλητικός τύπος, δεν θέλει και πολύ, αλλά λέμε τώρα. Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα είναι ένα: εδώ που έχουμε φτάσει, επιστροφή δεν υπάρχει. Για τους αγρότες και για όλους. Το «δεν υπάρχει σάλιο» του Λοβέρδου έρχεται να ανταμώσει με το προεκλογικό «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» και από κοινού με το μετεκλογικό «είμαστε στην Εντατική» στήνουν τρελό χορό και μας προσκαλούν να μετάσχουμε όλοι στη χαρά.

Έχει το θράσος να διεκδικεί δημόσιο λόγο
Να την αρνηθούμε την πρόσκληση δεν παίζει, απαγορεύεται. Δεν είναι ευγενικό, αλλά δεν είναι και εφικτό. Μόνος του θα χορεύει ο Γιώργος; Θα πιαστούμε λοιπόν ο ένας πίσω από τον άλλο και ο πρώτος, ο Γιώργος δηλαδή, έχει να διαλέξει κατά πού θα μας πάει,. Κατά Ζάλογγο μεριά ή προς τα πίσω. Ο καιρός θα δείξει. Και μέχρι να δείξει ο καιρός, δεν αντέχουμε στον πειρασμό να μη σχολιάσουμε την επανεμφάνιση του Αλογοσκούφη! Ο γίγαντας αυτός της οικονομικής σκέψης, ο άνθρωπος που θα καταγραφεί στην Ιστορία (άπαγε τη βλασφημίας, δηλαδή, αλλά τι να κάνεις, ο Αλογοσκούφης στην Ιστορία!) ως ο άνθρωπος που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή, με θράσος διεκδίκησε δημόσιο λόγο. Για να μας πει ότι δεν φταίει αυτός για τα χάλια μας, αλλά ο Σουφλιάς και οι άλλοι που δεν τον άφησαν να εφαρμόσει την πολιτική που είχε χαράξει! Κατάλαβες αναγνώστη μου, οδηγηθήκαμε εδώ που είμαστε λόγω της πολιτικής που μερικώς (κατά τα λεγόμενά του) εφάρμοσε. Φαντάσου να τον άφηνε, λέμε τώρα, ο Σουφλιάς να την εφάρμοζε στο σύνολό της, πού θα βρισκόμασταν σήμερα. Θα είχαμε συλληφθεί όλοι όμηροι! Και θα μας πουλούσαν δουλεμπορικά στην Αφρική...
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡ.ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ στα ΝΕΑ

Το Ελληνικό αγροτικό ζήτημα…

Με αφορμή τις νέες κινητοποιήσεις των αγροτών που μας έφεραν στο νου μνήμες του 2009 όταν με Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας η Ελλάδα κόπηκε στα δύο στα τρία και μετά σε δεκάδες μικρά κομμάτια θα προσεγγίσω το Ελληνικό Αγροτικό Ζήτημα ως θέμα που το χαρακτηρίζουν κοντόφθαλμες και πυροσβεστικές Πολιτικές Εγκατάλειψης και Απαξίωσης…

Πέρυσι τα ΜΜΕ έπαιξαν κατά κόρο το θέμα των αγροτικών μπλόκων έως ότου οι αγρότες πήραν τις υποσχέσεις για τα 500 εκατομμύρια ευρώ…
Φέτος, αρχή του νέου έτους 2010 και με την χώρα ήδη κομμένη στα δύο με τον αποκλεισμό των Τεμπών και την Οικονομία να σχοινοβατεί οι Έλληνες αγρότες έστησαν και πάλι τα μπλόκα τους.

Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου μια σύντομη, ιστορική αναδρομή. Από τα τέλη του 19ου αιώνα οι πολιτικές ανάπτυξης και οργάνωσης της Ελληνικής οικονομίας (και δυστυχώς η νοοτροπία παραμένει η ίδια μέχρι και σήμερα!) είχαν στηριχθεί σε επενδύσεις με στόχο το γρήγορο κέρδος (εμπόριο και ελαφριά βιοτεχνία, εισαγωγές και εξαγωγές) χωρίς το κόστος και τον μακροχρόνιο σχεδιασμό που απαιτεί η βαριά βιομηχανία και ο αγροτικός τομέας, και κατ’ επέκταση η δημιουργία μιας ανταγωνιστικής οικονομίας σε βάθος χρόνου.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα ο... Ελληνικός δημόσιος τομέας ήταν 7 φορές μεγαλύτερος από τον δημόσιο τομέα της Αγγλίας, και οι κυβερνήσεις συνέχιζαν να προσελκύουν τον κόσμο στα μεγάλα αστικά κέντρα αποδυναμώνοντας τον αγροτικό κόσμο και προσφέροντας απασχόληση στον διαρκώς διογκούμενο δημόσιο τομέα. Οι αγροτικές εκτάσεις είχαν ήδη κατακερματιστεί σε μικρά αγροτεμάχια προσφοράς σε πρόσφυγες και στο φτωχό ελληνικό πληθυσμό της υπαίθρου. Ο κατακερματισμός αυτός σε χιλιάδες μικρά χωράφια («κλήροι» μερικών δεκάδων στρεμμάτων) ήταν και το πρώτο «καταστροφικό» κτύπημα στον αγροτικό τομέα.

Το δεύτερο κτύπημα ήρθε τις δεκαετίες του 1960-1980 όταν καμία ολοκληρωμένη και μακροπρόθεσμη προσπάθεια και σχεδιασμός δεν έγινε από τις κυβερνήσεις για να οργανωθούν οι αγρότες σε επιχειρηματικές συστάδες κατά τα δυτικό-ευρωπαϊκά πρότυπα. Δεν δημιουργήθηκαν αγροτικές βιομηχανίες, δεν δημιουργήθηκαν και δεν ενισχύθηκαν τμήματα σε ελληνικά πανεπιστήμια και ΤΕΙ που θα βοηθούσαν στον εκσυγχρονισμό των γνώσεων των αγροτών και θα καθιστούσαν τα αγροτικά προϊόντα ελκυστικά και ανταγωνιστικά για εξαγωγικό εμπόριο προς τις χώρες τις δύσης και της ανατολής. Δηλαδή, όπως και στους υπόλοιπους κλάδους της ελληνικής οικονομίας τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά εργαστήρια δεν συνδέθηκαν ποτέ με τις πραγματικές ανάγκες των ελληνικών επιχειρήσεων και του πρωτογενούς τομέα.
Ακριβός επειδή ο νέος Πρωθυπουργός της Ελλάδας έχει οραματιστεί την Ελλάδα ως Δανία της Μεσογείου μια σύγκριση με την οικονομία της Δανίας αναδεικνύει και την κατάσταση του αγροτικού τομέα στην Ελλάδα,

«Το 1870 η Δανία ήταν κυρίως μια αγροτική οικονομία που συνδεόταν με τον κόσμο μέσω των εξαγωγών της στην Βρετανία... Δεκαετίες αργότερα οι καινοτομίες στον αγροτικό τομέα της Δανίας συνοδεύθηκαν με μια σημαντική κοινωνική καινοτομία – την εισαγωγή της συνεταιριστικά οργανωμένης ιδιοκτησίας του αγρό-βιομηχανικού τομέα. Αυτή η μορφή οργάνωσης αποδείχθηκε ένα αποδοτικό πλαίσιο για τον εκσυγχρονισμό των βιομηχανιών του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα... υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχής στην ανάπτυξη, παραγωγή, και προώθηση τροφίμων ομοιόμορφων και υψηλών προτύπων. Η Κρατική ενίσχυση και στήριξη των έργων ανάπτυξης και του ποιοτικού ελέγχου εναρμονίσθηκε με τις προσπάθειες των συνεταιρισμών με στόχο την υψηλή και σταθερή ποιότητα. Η επιτυχία απεικονίζεται ακόμη και σήμερα με τα Δανέζικα προϊόντα όπως, το βούτυρο, το τυρί, το ζαμπόν και το μπέικον να κατέχουν τις πρώτες θέσεις σε πωλήσεις και να αποφέρουν σημαντικές εισροές ξένου κεφαλαίου και χρήματος στην χώρα.»

Σε αντίθεση λοιπόν με ότι έγινε και συνεχίζει να γίνεται στην Ελλάδα, οι κυβερνητικές πολιτικές της Δανίας είχαν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και όραμα, λειτούργησαν επικουρικά στην ιδιωτική πρωτοβουλία και συνεργασία των επιχειρήσεων και του αγροτικού τομέα, επένδυσαν σε έρευνα και ανάπτυξη καινοτομικών λύσεων για να εκσυγχρονίσουν την παραγωγή αγροτικών προϊόντων και να διατηρήσουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα έναντι των άλλων χωρών με στόχο να επιτύχουν εξαγωγές και άρα εισροή χρήματος στην χώρα τους. Με άλλα λόγια κάνανε ΟΛΑ εκείνα που ΔΕΝ έκαναν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις!!!

Οι επιδοτήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων λειτουργούσαν και λειτουργούν πάντα σαν πυροσβεστικά μέτρα με σκοπό να δώσουν στον αγρότη μια ανάσα την χρονιά που την χρειάζεται φροντίζοντας να λήξουν τα μπλόκα και τίποτα περισσότερο! Σύμφωνα με στοιχεία την Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος κατά το έτος 2009 ο αγροτικός τομέας απασχολεί το 11.6% του συνολικού εργατικού δυναμικού, σημειώνοντας πτώση κατά 4.4% σε σύγκριση με το 2000.

Σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα (με στοιχεία από την ΕΣΥΕ), την τελευταία δεκαετία οι ελληνικές κυβερνήσεις και πολιτικές έχουν απαξιώσει και ξεχάσει τους αγρότες με αποτέλεσμα η συμμετοχή της Ακαθάριστης Προστιθέμενης Αξίας (ΑΠΑ) του πρωτογενούς τομέα στο συνολικό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) να βρίσκεται το 2008 μόλις στο 2.92%.

Χρονιά Συμμετοχή Πρωτογενούς τομέα στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν
1995 9.85%
2000 5.39%
2004 4.07%
2007 3.04%
2008 2.92%

Το αγροτικό ζήτημα παραμένει άλυτο και φοβάμαι ότι θα συνεχίσει να παραμένει για πολλά χρόνια απλά επειδή καμία Ελληνική Κυβέρνηση δεν επέδειξε την ικανότητα κατάστρωσης μακροπρόθεσμων στρατηγικών σχεδίων ανάπτυξης του αγροτικού τομέα. Τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης δεν εφαρμόστηκαν σε μοντέλα ανάπτυξης όπως της Δανίας και άλλων χωρών. Έτσι τις περισσότερες φορές οι αγροτικές επιδοτήσεις (που δεσμεύουν εθνικούς πόρους που θα μπορούσαν να διατεθούν διαφορετικά) κρατάνε χαμηλές τις τιμές των αγροτικών προϊόντων, το εισόδημα όμως του αγρότη δεν αυξάνεται γιατί οι χονδρέμποροι και τα καρτέλ (θυμόμαστε όλοι το καρτέλ των γαλακτοβιομηχανιών!) πληρώνουν εξαιρετικά χαμηλά την παραγωγή του αγρότη, και όμως πουλάνε διακόσια έως πεντακόσια τοις εκατό πιο ακριβά τα προϊόντα στον Έλληνα καταναλωτή σε σχέση με τον μέσο Ευρωπαίο. Για παράδειγμα όταν το ένα λίτρο γάλα στην Ελλάδα κάνει περίπου 1.25 ευρώ και στην Αγγλία κοστίζει μόνο 0.66 ευρώ, ο Έλληνας καταναλωτής οφείλει να συνυπολογίσει ότι δεν είναι μόνο μισή τιμή στην Αγγλία αλλά ακριβώς επειδή ο κατώτερος μηνιαίος βασικός μισθός του Έλληνα είναι γύρω στα 700 ευρώ και του Άγγλου περίπου 1400 τελικά το ένα λίτρο γάλα κοστίζει 4 φορές περισσότερο στον Έλληνα πολίτη!
Ο Έλληνας καταλήγει ΤΡΙΠΛΑ ζημιωμένος από την κοντόφθαλμη «αγροτική πολιτική» καθώς:

(1) Πρώτον, τα χρήματα που προσφέρονται ως αποζημιώσεις και επιχορηγήσεις στους αγρότες ΔΕΝ αναπτύσσουν την οικονομία και δεν επιλύουν σε μακροχρόνια προοπτική τα αγροτικά προβλήματα,
(2) Δεύτερον, εξαιτίας της παρεμβολής των κερδοσκόπων-μεσαζόντων οι καταναλωτές πληρώνουν σχεδόν σε τετραπλάσιες τιμές τα ίδια προϊόντα σε σχέση με τον Ευρωπαίο συμπολίτη τους.
(3) Τρίτον, σπαταλούνται Κοινοτικοί πόροι που θα μπορούσαν να αποδώσουν κέρδη εάν χορηγούνταν σε άλλες παραγωγικές δραστηριότητες.

Η προσφορά από το ΠΑΣΟΚ τώρα μερικών ακόμη εκατομμυρίων ευρώ (όπως έκανε πέρσι με τα 500 εκ. ευρώ ο κ. Χατζηγάκης και η ΝΔ) δεν πρόκειται κατά την ταπεινή μου άποψη να λύσουν το πρόβλημα.

Το Ελληνικό Αγροτικό Ζήτημα απαιτεί άμεσα στρατηγικό, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό που θα ενσωματώνει σύγχρονα μοντέλα ανταγωνιστικότητας και ανάπτυξης και όχι «πυροσβεστικά-ψηφοθηρικά» μοντέλα που θα κατορθώσουν εφήμερα να σπρώξουν για άλλη μια φορά το πρόβλημα κάτω από το χαλί…

Του ΠΑΝΟΥ Γ. ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Λέκτορα Πανεπιστημίου Μακεδονίας