Που ήταν όλοι αυτοί όταν εμείς ζούσαμε;

Πριν λίγα χρόνια σε μια παλιά μου δουλειά, σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα, είχε ανάψει μια συζήτηση με τους συναδέλφους για διάφορες φάσεις που είχαμε περάσει εκεί κάπου στα 20 χρόνια μας. Για συναυλίες, ταινίες, για τα πάρτυ με τους πρώτους έρωτες, για διάφορες πλάκες κλπ. Ο διευθύνων την επιχείρηση ένας τυπικός μάνατζερ, μιας τυπικής πολυεθνικής, καθόταν πιο εκεί και μας άκουγε. Αργότερα με φώναξε στο γραφείο και πολύ σκεπτικός μου έκανε μια ερώτηση, με ύφος αρκετά στεναχωρημένο.

"Ξέρεις, πριν που σας άκουγα, αναρωτήθηκα για κάτι... Πού ήμουν εγώ όταν όλοι εσείς... κάνατε όλα αυτά;..."

Αυτή η απλή φράση ήταν ότι πιο ανθρώπινο, ειλικρινές, έχω...

Σιχαμένο ελληνικό lifestyle και ψευτοcelebrities με ημερομηνία λήξης

Τα αποτελέσματα της κατάρρευσης της «αυτοκρατορίας» του Πέτρου Κωστόπουλου, λίγο πολύ είναι γνωστά. Εκατοντάδες άνεργοι που είδαν τις ζωές τους να αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη και ένας από τους πιο γνωστούς εκδότες, επίσης να βλέπει τη ζωή του να αλλάζει.

Αυτό που ίσως δε γνωρίζει ο απλός κόσμος που δεν μπορεί καν να φανταστεί πως λειτουργεί η λεγόμενη δημοσιογραφική πιάτσα και ολόκληρο το σύστημα του lifestyle, είναι πως πέρα από τους άνεργους και την κατάρρευση του επιχειρηματία, είναι πως εκατοντάδες άλλα ανθρωπάκια τρέμουν την ώρα και τη στιγμή που δε θα...

Ο Πέτρος Κωστόπουλος και η κηδεία του Lifestyle

Η συνταγή των αρχιερέων της προπαγάνδας και των εργολάβων του «εκσυγχρονισμού» ήταν πετυχημένη: Ιλουστρασιόν πρότυπα ανοργασμικού περιεχομένου, ήχοι βλαχομπαρόκ, προγραμματισμένα ξεσαλέ, μελετημένα βίτσια και πλαστικές, καλά προφυλαγμένες από αισθήματα, απολαύσεις. Το άλλο φύλλο, σε συσκευασία δώρου, να περιμένει πάντα τη σωστή χρήση, αρκεί οι αναγνώστες να ακολουθούσαν κατά γράμμα τις οδηγίες. Έρωτες δίχως χθες και χωρίς αύριο. Η ηδονή σαν τεχνική life style, χωρίς life, ούτε και style – «στυλάκι» μόνο. Όσο πιο ιμιτασιόν, τόσο πιο αυθεντικό. Ο σνομπισμός του φτωχομπινέ που πιστεύει ότι έχει πιάσει τη ζωή από τα κέρατα. Το παραμύθι του κομπλεξικού που αισθάνεται μεγαλοαστός, επειδή φοράει κουστούμι Αρμάνι. Μια κοινωνία ευνουχιζόταν παίρνοντας μάτι στα εξώφυλλα και τις τηλεοπτικές οθόνες.

Αν μας καλούσαν - πράγμα που δεν θα γίνει ποτέ – σε μια...

Ο Ελληνικός λαός πεινά και το Παπανδρέικο ζει το δικό του όνειρο...

Στην "σέντρα" βγάζει η εφημερίδα "Πρώτο Θέμα", την χλιδάτη ζωή του "συγγραφέα" Νίκου Παπανδρέου, την στιγμή που πολλοί του χρεώνουν παιχνίδια με τα cds.

Πανάκριβα αυτοκίνητα, πολυτελή σπίτια και υπηρετικό προσωπικό. Αυτή είναι η χλιδάτη ζωή του Νίκου Παπανδρέου, αδελφού του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου. Σύμφωνα με την εφημερίδα που θα κυκλοφορήσει αύριο, ο Νίκος Παπανδρέου σε καιρούς που δύσκολα οι Έλληνες τα φέρνουν βόλτα και το 25% του πληθυσμού σύμφωνα με έρευνες ζει στα όρια της φτώχεια, αυτός ζει μια χλιδάτη ζωή.

Κυκλοφορεί με Porche Carrera Cabrio και με τζιπ BMW 4Χ4, ζει σε βίλα στην Εκάλη 530 τ.μ. με πισίνα, ιδιωτικά σχολεία από τα πιο ακριβά για τα παιδιά του και Φιλιππινέζα οικιακή βοηθό. Η εφημερίδα αναφέρει πως η χλιδάτη ζωή στοιχίζει σύμφωνα με μετριοπαθείς υπολογισμούς γύρω στις 15.000 ευρώ το μήνα, όσο περίπου 20 μισθοί δημοσίων υπαλλήλων και αναρωτιέται εάν τα βιβλία που έχει γράψει ο Νίκος Παπανδρέου, μερικά από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες, αλλά και κάποιες άλλες δουλειές που έχει...

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ»...

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που...

Πρίγκιπες και “κομπάρσοι” στην Αντίπαρο

Με αργές, προσεκτικές κινήσεις έβγαλα από το μπλε κεντημένο ταγάρι του οίκου Ρucci ένα μικρό σάντουιτς σολομού. «Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε σχολική εκδρομή» ψιθύρισα στον Ζήνωνα. «Κάθε φορά που επισκέπτομαι την έπαυλη του στενού μας φίλου στην Αντίπαρο, ξέρω ότι πρέπει να κουβαλάω μαζί μου προμήθειες φαγητού» χαχάνισα ειρωνικά. «Ο νεαρός οικοδεσπότης προσφέρει στους προσκεκλημένους του αποκλειστικά και μόνο μεταλλικό νερό και σαλάτες φτιαγμένες από τα ταπεινά λαχανάκια του περιβολιού του.

Τragique! Είναι τόσο, μα τόσο σφιχτοχέρης!» δάγκωσα ένα κομμάτι από την baguette μου.

«Ακριβώς όπως οι περισσότεροι εφοπλιστές» φύσηξε μακριά τον...

Παραπονιάρικα

Το γνωστό, πια, «κούρεμα» των μισθών και των συντάξεων, πήρε, ελαφρώς και το φίλο μου το Μπάμπη. Του λείπουνε, μήνα με μήνα, κάτι κατοστάρικα, αλλά …υπομονή! Όμως, δεν είναι μόνον αυτά! Είναι και τα άλλα, τα καθημερινά, που ανεβαίνουνε! Σχεδόν όλα! Δεν ανεβήκανε απλά – φτάσανε στο …Θεό! Ζούμε την ανάβαση, όχι του μακαρίτη του Κύρου αλλά των …τιμών! Μέχρι και τα σουβλάκια, λόγω ΦΠΑ, πήρανε την ανιούσα, καταγγέλλει, προβληματισμένος, ο Μπάμπης,

- Επιτρέπεται ; ρωτάει . Και συμπληρώνει το décor της μελαγχολίας «άσε που ξεχάσαμε κάτι πίτσες, κάτι έξτρα μακαρονάδες, το κινέζικο, το delivery …κόπηκε».
Θυμάται ο Μπάμπης, καναπεδάτος, χαλαρός, και πρόχειρος
- Να παραγγείλουμε κάτι να φάμε !

Κι έπαιρνε στο τηλέφωνο, έλεγε και το...