Εσύ, πόσο κυρ-Παντελής είσαι;

Ο κυρ-Παντελής, που λέτε, είναι νοικοκύρης άνθρωπος. Ένας ήσυχος, καθημερινός άνθρωπος που κοιτάζει το σπίτι του και την δουλειά του. Δεν δημιουργεί προβλήματα και δεν θέλει μπλεξίματα. Γι' αυτό αποφεύγει τις πολιτικές συζητήσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αν ποτέ μπερδευτεί σε καμμία, προσπαθεί να ξεφύγει με κάθε τρόπο. Συνήθως καταφεύγει στα παλιά αλλά δοκιμασμένα τσιτάτα είτε τύπου τσουβαλιάσματος ("όλοι ίδιοι είναι", "βρες εσύ τον καλύτερο", "όλοι την τσέπη τους κοιτάνε, ποιος νοιάστηκε για τον τόπο;" κλπ) είτε τύπου ζαμανφουτισμού ("εγώ θα σώσω τον κόσμο;", "εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα" κλπ). Δεν του αρέσουν, άλλωστε, ούτε τα άκρα ούτε η βία (απ' όπου κι αν προέρχεται), γι' αυτό θεωρεί καμάρι του να ανήκει στον μεσαίο χώρο, χωρίς να ενοχλείται που κάποιοι άσχετοι μπερδεύουν τον μεσαίο χώρο με τον μικροαστισμό.

Ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος πιστός στις...

Η πολιτική του φόβου

Η αναζήτηση των κεντρικών αιτιών που έχουν οδηγήσει τη χώρα μας στην παρούσα - γνωστή - κατάσταση, οδηγείται αναλωμένη σε ένα εύρος συμπερασμάτων ή προτάσεων που ξεκινούν από το ανατριχιαστικό "να βγούμε από το ευρώ" (αγνοώντας το γεγονός ότι τα επιτόκια θα φτάσουν σε δυσθεώρητα ύψη, ξεκοκαλίζοντας το εισόδημα κυρίως των φτωχών, των οποίων τα συμφέροντα υποτίθεται ότι υπερασπίζονται οι προτείνοντες!), περνούν από την εξίσου δυσθεώρητα ανόητο "να μην πληρώσουμε τους πιστωτές μας" λησμονώντας οι δυστυχείς ότι ανάμεσα στους "πιστωτές" μας είναι και τα ελληνικά - πολυταλαιπωρημένα - ασφαλιστικά ταμεία, οι ελληνικές τράπεζες ακόμη και εμείς οι ίδιοι όταν κάνουμε δοσοληψίες με το δημόσιο και καταλήγουν στις συνήθεις συνομωσιολογικές θεωρίες περί πετρελαίων στο Αιγαίο, που βεβαίως οι "ξένοι" - για έναν λόγο που κανείς δε γνωρίζει!- δεν μας επιτρέπουν να εξορύξουμε και άλλα φαιδρά.

Μια γενιά...