Ο δεύτερος όροφος της παλιάς πολυκατοικίας της οδού Δαγκλή ήταν κάτι σαν κοινόβιο. Οι πόρτες των πέντε διαμερισμάτων κατά την διάρκεια της ημέρας, αν δεν ήταν ανοιχτές, είχαν μόνιμα τα κλειδιά πάνω. Τα απογεύματα οι γυναίκες μαζευόταν στο σπίτι της γηραιότερης, της κυρα-Παρασκευής, για καφέ και μέχρι το βράδυ τα χάχανα έφταναν μέχρι το ισόγειο μαζί με την γνώριμη φωνή του ταξίαρχου Θεοχάρη και του Γιάνγκου Δράκου.Το ότι μεγάλωσα σ’ αυτό το περιβάλλον και το απερίσκεπτο (τουλάχιστον) του χαρακτήρος μου είναι η αιτία που εν έτι 2011 εν Αθήναις εγώ συνεχίζω να μην δίνω σημασία σε απλά μέτρα “ασφάλειας” παρόλο που την έχω “πατήσει” ουκ ολίγες φορές. Τουλάχιστον 3-4 φορές μου έχουν ανοίξει το αυτοκίνητο γιατί αφήνω σε περίοπτη θέση πορτοφόλια, κινητά, λεφτά κλπ. Η τελευταία μου προσφορά στην συμπαθή τάξη των διαρρηκτών αυτοκινήτων ήταν το laptop μου.
Πριν τις γιορτές λοιπόν είχα την φαεινή ιδέα να...
Αναρτήσεις
