Η χώρα των προβάτων

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μια χώρα που την κατοικούσαν πρόβατα. Για χιλιάδες χρόνια ζούσαν στη χώρα αυτή και είχαν γνωρίσει τα πάντα: μέρες μεγαλείου, αλλά και μέρες Εθνικής ντροπής. Κάθε φορά στα δύσκολα, τα κατάφερναν. Μα τώρα, ένιωθαν πως η κατάσταση, ήταν πολύ πιο δύσκολη από άλλες φορές.

Τα περισσότερα πρόβατα, μέχρι πριν από λίγο καιρό, νόμιζαν πως τα πράγματα πήγαιναν σε γενικές γραμμές, καλά. Νόμιζαν πως το πολιτικό τους σύστημα, ήταν δημοκρατία. Πως οι εκλεγμένοι τους στις εκλογές, εκτελούσαν τις εντολές τους. Νόμιζαν πως τα ίδια, ήταν ελεύθερα μέσα στο...

Ο “ισχυρός” δεν θα αλλάξει ποτέ, κανένας λύκος δεν έγινε ποτέ τσομπάνης

Το βασικότερο πράγμα που (ήδη) καταρρέει είναι ο σύγχρονος τρόπος σκέψης και αντίληψης των κοινωνικών δεδομένων.

Αυτός είναι και άλλος ένας λόγος που εξηγεί το γιατί οι περισσότεροι Έλληνες ενώ είναι ευφυέστατοι και με πολύ καλή αντίληψη των πραγμάτων, παραμένουν παθητικοί δέκτες (σε μεγάλο βαθμό) των όσων εκτυλίσσονται στην χώρα επί κυβερνήσεως ΓΑΠ.

Τι σημαίνει λοιπόν ότι καταρρέει ο σύγχρονος τρόπος αντίληψης των πραγμάτων…
Είναι απλό, δεν είναι πυρηνική φυσική.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η...

Το μαντρί, τα πρόβατα και ο κακός λύκος!

Ο νόμος του Αβέρωφ (με το αρνί και τον λύκο) λειτούργησε και πάλι. Αυτό είναι το πολιτικό μας σύστημα. Αυτή είναι η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική μας δημοκρατία. 156 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, παρά τις «οξύτατες» αντιδράσεις τους, πειθάρχησαν στην επιθυμία του κ. Παπανδρέου και ψήφισαν υπέρ του προϋπολογισμού, τον οποίο οι ίδιοι προηγουμένως είχαν καταγγείλει ως αναξιόπιστο, ως ανεφάρμοστο, ως κατοχικό και άλλα ωραία για να ακούνε οι ιθαγενείς ψηφοφόροι τους.

Μάλιστα πολλοί από αυτούς έριξαν πιο...

Το μαντρί, ο λύκος και τα πρόβατα

Είπε κάποτε ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ «Όποιος βγαίνει απ’ το μαντρί τον τρώει ο λύκος», και η φράση του αυτή έμεινε στη κοινοβουλευτική ιστορία μας για να σηματοδοτεί τη δύναμη του κόμματος που «τρώει» όποιον βγαίνει από τα περιμαντρωμένα όριά του.

Από τότε, πολύ νερό κύλισε στο αυλάκι της κοινοβουλευτικής λειτουργίας της Δημοκρατίας μας και η σχέση του λύκου με τα απολωλότα πρόβατα, αλλοτριώθηκε.

Αφού φαγώθηκαν μερικά, (Αρσένης, Τσοβόλας, Στεφανόπουλος, Πεζματζόγλου, κ.α), άλλα που βγήκαν από το μαντρί, μπήκανε σ’ άλλο... μαντρί και εξασφάλισαν τη ζήση τους και τη βολή τους.

Κάποια απ’ αυτά, γίνηκαν τσομπαναρέοι στο νέο μαντρί που πήγαν (Μητσοτάκης, Δαμανάκη) ή γύρισαν και γίνηκαν τσομπάνοι στο ίδιο το μαντρί από το οποίο έφυγαν (Σαμαράς, Αβραμόπουλος) ή έκαναν δικό τους μαντρί και στέριωσαν στον κάμπο σαν τιμημένοι τσομπαναρέοι (Καρατζαφέρης). Ένα μάλιστα από αυτά, αφού φαγώθηκε σαν πρόβατο, επέστρεψε στον κάμπο, ως Τσέλιγκας/επιστάτης όλων των μαντριών (Κωστής Στεφανόπουλος).

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, πορευτήκαμε ως... τις μέρες μας, ευτυχισμένοι μέσα στην αφθονία και τη νοστιμιά των γαλακτοκομικών προϊόντων που μας παρείχαν τα μαντριά, που ανέπτυξαν εν τω μεταξύ την τεχνολογία τους, προσφέροντάς μας 54 γεύσεις τυριών, 33 γεύσεις γιαουρτιών, 7 ποικιλίες γάλακτος, παχύ και άπαχο βούτυρο, μπλε και κόκκινο ανθότυρο, μανούρι σε σκόνη, μέχρι «και του πουλιού το γάλα».

Και ενώ όλα πήγαιναν καλά και το κυρίαρχο πρόβλημα, μέσα στην ευδαιμονία μας, ήταν το που θα βρούμε κάποια αποτελεσματική δίαιτα για να χάσουμε κανά κιλό, ώστε να μη χάσουμε τη δυνατότητα δοκιμής και της πλέον δυσπρόσιτης στάσης στην εμπέδωση της Ινδικής φιλοσοφίας του κάμα-σούτρα, αποκαλύφθηκε, εντελώς ξαφνικά και αναπάντεχα, ότι η ζωοτροφές που οι τσομπαναρέοι τάιζαν τα πρόβατα, όλα αυτά τα χρόνια, ήταν δανικές από τους γείτονες και πρέπει να πληρωθούν, εδώ και τώρα !!!!

Από πού; Αυτές γινήκαν γάλα, το γάλα έγινε τυρί, βούτυρο, γιαούρτι κι αυτά φαγώθηκαν. Κάποιοι, πιο επιτήδειοι, πιο νοικοκυραίοι, τα πούλησαν κι έβαλαν τα λεφτά στη Τράπεζα. Κάποιοι έκαναν και βίλες. Η κάθε κατάθεση κι η κάθε βίλα, είναι αυτού που την έχει. Δεν είναι όλων μας, ενώ τα λεφτά τα χρωστάμε όλοι μαζί, σοσιαλιστικά.

Τώρα, τι θα κάνουμε ;;

Πάνω στο ερώτημα, έφτασε κι η απάντηση, δια στόματος των τσομπάνων:
«Οι γείτονες πρέπει να πάρουν τα λεφτά που τους χρωστάμε. Αυτό είναι το σίγουρο. Τώρα, τρόποι υπάρχουν. Θα τους βρούμε. Οι γείτονες είναι καλοί. Δεν θα μας πάρουν και το κεφάλι !! Να. Προτείνουν να ξεπληρωθούν με κάποια επί πλέον δουλειά που θα κάνουμε (κάνετε) γι αυτούς. Λένε, δηλαδή, μετά το άρμεγμά μας (σας), εμείς (εσείς) τα πρόβατα, να δουλεύουμε (δουλεύετε) γι αυτούς, στα δικά τους τα χωράφια. Θα μας (σας) ζεύγουν, σαν βόδια ή σαν μουλάρια και θα τραβάμε (τραβάτε) το υνί ή το αλέτρι.
Και, κοιτάξτε, "μη σαν παίρνει από κάτω". Δεν θα είναι για πάντα αυτό. Για λίγα χρόνια μόνο θα το κάνουμε (κάνετε)».

Αυτά τα σοφά είπαν οι τσομπαναρέοι κι αποσύρθηκαν στο κονάκι τους «να δουν πως θα το πάρουν» τα πρόβατα.

Το πρόβατο, όμως, είναι ζώο ευλογημένο απ’ τον Χριστό, που το πήρε και στην αγκαλιά του. Δεν πρέπει να το πειράζεις περισσότερο του δέοντος, γιατί μπορεί να γίνει και λύκος.

Και οι τσομπαναρέοι, με τη συμπεριφορά τους και με τα ψέμματά τους, το έκαναν λύκο.

Και τώρα, ο λύκος ετοιμάζεται να μπει στο μαντρί και να φάει τους τσομπαναρέους ως λαχταριστά πρόβατα.

Και, προσοχή στη λεπτομέρεια: Ο λύκος έχει αρχίσει να πεινάει και «είναι και στον καιρό που σέρνει»…

«Όποιος βγαίνει απ’ το μαντρί τον τρώει ο λύκος», είχε πει ο Ευάγγελος Αβέρωφ.

Τώρα, «όποιος δεν βγει απ’ το μαντρί, θα τον φάει ο λύκος», (αφού πρώτα τον ξεσκίσει, συμπληρώνω εγώ).

Κοίτα πώς αλλάζουν τα πράγματα !!!…
του Όθωνα Ιακωβίδη στο Ακτιβιστής

Αποκάλυψη τώρα: Πώς γλίτωσε η Κοκκινοσκουφίτσα!

Σήμερα σκέφτηκα να πούμε κάτι χαρούμενο. Πώς η Κοκκινοσκουφίτσα τα κατάφερε και ξέφυγε από τα όσα της είχανε γράψει οι μοίρες. Διότι, ανεξάρτητα από το τι μας λένε τα επίσημα βιβλία, υπάρχουν και τα απόκρυφα παραμύθια, στα οποία αναφέρεται καθαρά ότι η Κοκκινοσκουφίτσα «έφαγε» τον κακό το λύκο και όχι ο κακός ο λύκος την Κοκκινοσκουφίτσα. Επίσης, καταρρίπτεται ένας ακόμη μύθος, ότι ο κακός ο λύκος έφαγε την καημένη τη γιαγιά της παιδούλας. Η αλήθεια είναι ότι η παιδούλα είχε «ξεφύγει» λιγουλάκι και ο λύκος κλήθηκε για να επιβάλλει την τάξη...

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η Κοκκινοσκουφίτσα έζησε καλά παιδικά χρόνια, καθώς η γιαγιά της υπέκυπτε σε όλα της τα παρακαλετά και της ικανοποιούσε και την πιο ακραία της επιθυμία. Με τον καιρό η Κοκκινοσκουφίτσα έγινε ένα δύστροπο και κακομαθημένο παιδί. Θεωρούσε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε για να την υπηρετεί και δυσανασχετούσε ιδιαίτερα όταν κάποιος επιχειρούσε να της χαλάσει την εικόνα που είχε ήδη φτιάξει για τη ζωή.

Μία μέρα, για παράδειγμα, η κυρία κότα κλείστηκε έντρομη στο κοτέτσι της για να γλιτώσει από την οργή της παιδούλας, επειδή τόλμησε να την παρατηρήσει που της πήρε το αυγό δίχως να τη ρωτήσει. «Τι λες κότα; Εσύ γεννήθηκε για να κάνεις αυγά και εγώ για να τρώω», της είπε εξοργισμένη...

Μια άλλη μέρα, η δασκάλα Κουκουβάγια έγινε έξαλλη, όταν η Κοκκινοσκουφίτσα σηκώθηκε και έφυγε από το μάθημα, επειδή λέει είχε την ίδια ώρα κλείσει ραντεβού για πεντικιούρ.

Φόβος και τρόμος η Κοκκινοσκουφίτσα. Απειλή για την κοινωνία του δάσους, Με το ένα και το άλλο μαζεύονται οι κάτοικοι του δάσους σε μυστική συνέλευση και αποφασίζουν να πάνε στη γιαγιά και να ζητήσουν την βοήθειά της. «Εσύ φταις που ήσουν τόσο γενναιόδωρη μαζί της. Την κατέστρεψες και τώρα απειλούμαστε κι εμείς. Τι να πούμε στα παιδιά μας, όταν μας λένε ότι η Κοκκινοσκουφίτσα έκανε αυτό ή εκείνο»;

Η γιαγιά δεν είχε μάτια να αντικρύσει την επιτροπή που της κουβαλήθηκε νωρίς – νωρίς στο σπίτι. Τι να πει; Είχαν δίκιο και έπρεπε να βρεθεί γρήγορα μία λύση, πριν το κακό έπαιρνε διαστάσεις.

Γι΄ αυτές τις περιπτώσεις οι κάτοικοι του δάσους είχαν ακούσει ότι μπορούσαν να καλέσουν έναν ειδικό από ένα άλλο μακρινό δάσος. Τον λύκο. Είχαν, μάλιστα, δημιουργήσει και έναν ολόκληρο μύθο, ότι ο λύκος ήταν κακός και έτρωγε παιδιά, έτσι ώστε όταν χρειαζόντουσαν να μπορούσε το ζωντανό να παίξει σωστά τον ρόλο του.

Το σκηνικό ετοιμάστηκε με ευλάβεια. Η γιαγιά αναχώρησε για ένα ταξίδι αναψυχής και ο λύκος φόρεσε τα ρούχα της και ξάπλωσε στο κρεβάτι της. Στο μεταξύ έστειλαν μήνυμα στην Κοκκινοσκουφίτσα ότι την ζητούσε η αγαπημένη της γιαγιά.

Όταν η Κοκκινοσκουφίτσα μπήκε στο σπίτι, κατάλαβε αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μπήκε, λοιπόν, στο δωμάτιο με προφύλαξη. Ήταν υποψιασμένη...

- Ποιος είσαι εσύ;
- Η γιαγιά σου.
- Δεν αφήνεις τα σάπια, λέω εγώ; Μάλλον είσαι ο λύκος. Δεν σε έχω ξαναδεί, αλλά ξέρω ότι έχεις μακριά αυτιά και άσχημη μουσούδα. Είναι αλήθεια ότι είσαι αιμοβόρος και τρως παιδιά;
- Κοίτα, έχω αλλάξει. Δεν είμαι ο λύκος που ήμουν.
- Εγώ έχω ακούσει ότι ο λύκος κι αν γέρασε δεν αλλάζει συνήθειες. Τέλος πάντων, ας το δεχτούμε. Έχω ένα καλό deal να σου προτείνω για να βγούμε όλοι κερδισμένοι...
- Είμαι όλος αφτιά...

Την επόμενη ημέρα όλοι έμαθαν στο δάσος ότι η Κοκκινοσκουφίτσα δεν συμμορφώθηκε και έτσι ο λύκος με βαριά καρδιά αναγκάστηκε να την φάει. Το δάσος είχε βυθιστεί στο πένθος. Ήθελαν να πάρει ένα καλό μάθημα η κοκκινοσκουφίτσα, αλλά όχι κι έτσι! Μήπως τελικά, ο λύκος ήταν τόσο κακός όσο τον ήθελαν οι φήμες; Μήπως έκαναν λάθος και τον φώναξαν;

Πέρασαν μέρες και ξαφνικά κάνει την εμφάνισή της στο δάσος η Κοκκινοσκουφίτσα! Ντυμένη σεμνά, χαμηλοβλεπούσα. Οι κάτοικοι τρόμαξαν, αλλά η ίδια έσπευσε να τους καθησυχάσει: «Με έφαγε ο λύκος, αλλά ο καλός θεούλης δέχτηκε τη συγνώμη μου και με έφερε πάλι κοντά σας. Ο λύκος με βοήθησε να δω την αλήθεια. Ο λύκος με έκανε να σκεφτώ για την προηγούμενη αμαρτωλή ζωή μου».

Οι κάτοικοι ενθουσιάστηκαν και αποφάσισαν να φωνάξουν τον λύκο να μείνει κοντά τους για πάντα, έτσι ώστε να μην τολμήσει να παραστρατήσει άλλο παιδί τους.

Εκείνο το βράδυ ο λύκος συνάντησε την Κοκκινοσκουφίτσα κρυφά στη ρεματιά.
- Χάρη σε εσένα Κοκκινοσκουφίτσα εξασφάλισα μία σταθερή και αποδοτική εργασία για τα επόμενα χρόνια. Στο άλλο δάσος με είχαν βαρεθεί, δεν πήγαιναν καλά οι δουλειές τελευταία.
- Δέκα τοις εκατό, είπαμε, αγαπητέ φίλε λύκο. Δέκα τοις εκατό, μην το ξεχάσεις!
Θανάσης Μαυρίδης στο capital