Τα τελευταία εικοσιτετράωρα υπάρχει ένα πανηγυρικά αντιφασιστικό κλίμα στη χειμαζόμενη Ψωροκώσταινα, που εκπορεύεται, κυρίως, από τις οθόνες της μαζικής λοβοτομής. Το διαχέουν από τα πάνω προς τα κάτω οι οικοδεσπότες των μιντιακών σχολών λαϊκής επιμόρφωσης που, μετά βδελυγμίας, ανακάλυψαν ότι όλον αυτό τον καιρό φιλοξενούσαν στα πάνελ τους μαχαιροβγάλτες, διακινδυνεύοντας, εν αγνοία τους, αυτή την ίδια τη σωματική τους ακεραιότητα, χάριν της δημοκρατικής πολυφωνίας.
Όπως όμως δε μασάει η κατσίκα ταραμά, έτσι κι αυτοί οι...
Πήρα τις προάλλες την Athens Voice, για την ακρίβεια σήκωσα 2-3 αντίτυπά της επειδή είχε τα γράμματα του Νίκου Νικολαΐδη προς τον Ραπτόπουλο. Ήθελα να τα διαβάσω και ήξερα ότι κάμποσοι θα μου την πέσουν για αντίτυπο, πήρα 2-3 λοιπόν για να έχω.
Εντάξει, όσοι διάβασαν το ξέρουν, τα γράμματα ήταν συγκλονιστικά. Χιούμορ πολύ μαύρο και υποχθόνιο, πας να γελάσεις κι ανακαλύπτεις ότι την ίδια στιγμή σού γδέρνεται το πετσί – κανονικός Νικολαΐδης.
Το κακό είναι βέβαια ότι μαζί με τα γράμματα έκατσα και διάβασα κι άλλα άρθρα από την Athens Voice. Κακό είπα; Το παίρνω πίσω. Επειδή μπορεί στην αρχή να εκνευρίστηκα με όσα διάβασα αλλά στη συνέχεια ανακάλυψα ότι ακόμα και οι πιο περιεκτικές κοινωνιολογικές μελέτες ωχριούν μπροστά στη γλαφυρότητα των περιπτώσεων.
Κάποιες τέτοιες περιπτώσεις αντιγράφω στη συνέχεια: 1η περίπτωση: Ο κλαψιάρης αλλήθωρος απατεώνας
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, ανήκουν στο άρθρο του Ευτύχη Παλληκάρη (κάποιο όνομα!) με τίτλο «Ιστορίες για...χέλια». Διάβασε να δεις:
«Σε μια περιοχή της χώρας που διψάει για ανάπτυξη, ένας επιστήμονας με θητεία σε ανώτατη σχολή και με μεράκι για τον τόπο του αποφάσισε πριν από τρία χρόνια να ανοίξει μια πρωτοποριακή επιχείρηση εκτροφής χελιών, έδεσμα που έχει μεγάλη ζήτηση στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στους βόρειους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επιχείρηση ξεκίνησε δυναμικά, αλλά λογάριασε χωρίς το... γραφειοκράτη της περιοχής. Η Ε.Ε. ζητά για την εξαγωγή χελιών ένα είδος κρατικής πιστοποίησης. Εύκολο; Κάθε άλλο! Επί δυόμισι χρόνια ο επιχειρηματίας ζητούσε από τους αρμόδιους να εγκρίνουν τη διαδικασία πιστοποίησης, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αδιέξοδο. Σε αυτήν ακριβώς τη φάση απελπισίας, Ρώσοι επιχειρηματίες τον πλησιάζουν και του προτείνουν να παραλαμβάνουν αυτοί μέρος της παραγωγής χελιών, καθώς έχουν τη δυνατότητα πιστοποίησης προς χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Ο παραγωγός, βιώνοντας το αδιέξοδο, ενδίδει και πλέον τα χέλια φτάνουν στο πιάτο του Γερμανού ή Σκανδιναβού καταναλωτή μέσω... Ρωσίας. Αυτή όμως η διαδικασία λύνει μόνο μέρος του προβλήματος. Κάπου εκεί εμφανίζονται και οι... Κινέζοι εκτροφείς χελιών, που του προτείνουν να προωθεί μέσω της «ρώσικης αρκούδας» στην Ευρώπη και τη δική τους παραγωγή. Έτσι, ο φέρελπις καινοτόμος παραγωγός βρέθηκε, αντί να επιβραβευτεί για την επιχείρησή του και να ενθαρρυνθεί για αύξηση της παραγωγής του, να καταλήξει ένας απλός έμπορος χελιών, εξυπηρετώντας τους Κινέζους και «θυσιάζοντας» την επιχείρησή του στις «διευκολύνσεις» των Ρώσων εμπόρων. Εννοείται ότι τα κέρδη του δεν έχουν καμία σύγκριση με αυτά που προσδοκούσε από την επιχείρησή του. Ο ίδιος καλοτυχίζει τη μοίρα του, καθώς στην αρχική φάση του εγχειρήματός του δεν παραιτήθηκε από τη θέση του στο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Το Δημόσιο εξακολουθεί να του «κόβει» μισθό λίγο παραπάνω από 1.500 ευρώ το μήνα, σε ένα ίδρυμα που συντηρεί σε μισθοδοσία περίπου 70 καθηγητές, αν και τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των σπουδαστών που το επιλέγουν μέσω των εξετάσεων είναι... μονοψήφιος! «Ήθελα να γίνω επιχειρηματίας και τελικά κατάντησα μεταπράτης και δημόσιος υπάλληλος» είναι η πικρή εξομολόγηση του ανθρώπου, που ακόμα περιμένει να εγκριθεί από την κρατική μηχανή η διαδικασία πιστοποίησης για την εξαγωγή χελιών. Και απ’ ό,τι καταλάβαμε, θα περιμένει πολύ...»
Ρεζουμέ: Ο «φέρελπις καινοτόμος παραγωγός» αναγκάστηκε (σύμφωνα με τον γράφοντα παληκάρη) να κινηθεί στα όρια του νόμου (έτσι λέγεται ευγενικά η παρανομία) κάνοντας κολεγιά με Ρώσους και πασάροντας ελληνικά χέλια (απιστοποίητα –ας μην ξεχνάμε!) για να πουληθούν σαν ρωσικά. Στη συνέχεια, κι αφού τον είχε πάρει η κατρακύλα της εθνικής ταπείνωσης άρχισε να σπρώχνει ΚΑΙ κινέζικα χέλια στον Ρώσο! Βεβαίως γνωρίζω πώς «είναι γλυκό το κρασί της αμαρτίας/ ποιος είναι αυτός που δεν λαχτάρησε να πιει», αλλά ρε παιδί μου πολύ μούτρο ο φέρελπις!
Και σα να μην έφταναν αυτές του οι παρανομίες, ο φέρελπις «καλοτυχίζει τη μοίρα του» που δεν παραιτήθηκε από την πανεπιστημιακή του θέση και εισπράττει μια αργομισθία σε πανεπιστήμιο που λειτουργεί αποκλειστικά για να κονομάνε φερέλπιδες ενώ εκείνος καλλιεργεί και εμπορεύεται χέλια!
Ηθικό δίδαγμα: Ποιος είναι χειρότερος του αμοραλιστή απατεώνα; Μα ο κλαψιάρης απατεώνας, αυτός που αμάρτησε για το παιδί του, κλέβει για την κακομοίρα τη μανούλα του και προπάντων κατηγορεί μονίμως τους άλλους αλληθωρίζοντας όταν το θέμα αφορά την πάρτη του. «Ήθελα να γίνω επιχειρηματίας και τελικά κατάντησα μεταπράτης και δημόσιος υπάλληλος», δακρύζει ο φέρελπις! Άτιμη κενωνία, τα καλύτερα παιδιά τα ρίγνεις στο βούρκο! (Ελπίζω πάντως να μη διάβασε κάνας ευσυνείδητος εισαγγελέας το κείμενο γιατί τότε τον έκαψε το φίλο του ο παληκάρης -θα έχει κι ο φέρελπις λόγο να κλαίει πίσω από το κάγκελο...)
«Γιατί, αντί να φυλακίζονται τόσοι άνθρωποι που παραβιάζουν τους νόμους, δεν διοχετεύονται σε κάποιο είδος κοινωνικής εργασίας; Θα μπορούσαν, λέω με το μυαλό μου, να καθαρίζουν κήπους και αρχαιολογικούς χώρους· να εργάζονται στα δημόσια έργα, να μαζεύουν ελιές, φρούτα...»
Ρεζουμέ: Αναρωτιέται η Σώτη, γιατί όταν καταδικάζεται κάποιος για αδίκημα (;) κακούργημα (;) να μην «διοχετεύεται» σε κοινωνική εργασία. Πρόσεξε το ρήμα, «διοχετεύεται» -λες κι ο άνθρωπος είναι βοθρολύματα, να τον διοχετεύσουμε κατά χαβούζα μεριά, να τον κομποστοποιήσουμε τέλος πάντων! Τι κοινωνικές εργασίες προτείνει η Σώτη; Ξεχέρσωμα κήπων, ξεχέρσωμα αρχαιολογικών χώρων (να προτείνω εδώ να απασχολούνται κατά προτεραιότητα οι αρχαιοκάπηλοι λόγω προϋπηρεσίας), δημόσια έργα και χωράφια! Θα υποθέσω, αυθαίρετα, ότι ανάλογα με την ποινή θα πηγαίνει και η καταναγκαστική εργασία (όπως Αμερική –έτσι;) άρα λοιπόν οι αδικηματίες θα ξεχορταριάζουν κήπους και θα σουφρώνουν κτερίσματα και οι κακουργηματίες θα σκάβουν δρόμους σαν τους σκλάβους του Φαραώ. Εκείνες τις ρημάδες τις ελιές και τα φρούτα ποιος θα τα μαζεύει; Ρωτάω επειδή δε ζούμε στον υπαρκτό, όπου τα χωράφια είναι κρατικά, εδώ τα χωράφια ανήκουν σε ιδιώτες. Οι οποίοι –τι; Θα νοικιάζουν προσωπικό από τις φυλακές και τα δικαστήρια για να τους μαζέψει τη σοδιά;
Ηθικό δίδαγμα:«Μεγαλειοτάτη οι άνθρωποι είναι εξαγριωμένοι, πεινάνε, δεν έχουν ψωμί να φάνε!» «Δεν έχουν ψωμί; Και γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;» Οι σύγχρονοι ιστορικοί αμφισβητούν οτι η Μαρία Αντουανέτα ήτανε τόσο ούφο ώστε να ξεστομίσει τη συγκεκριμένη φράση, οι ιστορικοί του μέλλοντος όμως δεν θα έχουν τέτοιου είδους αμφιβολίες σχετικά με την Σώτη Τριανταφύλλου. Η επιστήμη λοιπόν καταλήγει σε όλο και περισσότερες βεβαιότητες με το πέρασμα των χρόνων.
3η περίπτωση: Οι κλώσες της ρούγας
Τα παρακάτω σχόλια εμφανίστηκαν κάτω από το κείμενο με τίτλο «Μια ανοιχτή επιστολή της Αφροδίτης Αλ Σαλέχ», στην οποία η Αφροδίτη εξηγεί γιατί αρνήθηκε τη θέση της παρουσιάστριας εκπομπής της ΕΡΤ. Ας μεταφέρω και το απόσπασμα από το κείμενό της στο οποίο αναφέρεται στην ημίγυμνη φωτογράφισή της προ 10ετίας: «Εδώ και έντεκα ολόκληρους μήνες υφίσταμαι μια συστηματική και επίμονη επίθεση από ορισμένα ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ και blogs για ένα και μόνο (φαινομενικό) λόγο: γιατί προ δέκα ετών και οπωσδήποτε στο πλαίσιο των επαγγελματικών μου κινήσεων ως ηθοποιός έκανα μια φωτογράφηση, αντίστοιχη με φωτογραφήσεις που κάνουν και άλλες γυναίκες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και όχι μόνο από το χώρο του θεάματος.» Και περνάω σε δυο απόψεις –η πρώτη ανήκει σε άντρα, η δεύτερη σε γυναίκα, το κοινό τους σημείο είναι οτι πρόκειται περί κανονικού εμετού:
«Δεν καταλαβαίνω κυρίες και κύριοι τις αντιδράσεις σας. Υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας που διατηρεί κάποια σοβαρότητα και κάποιες αξίες. Η κυρία που συζητάμε ότι φωτογραφήθηκε γυμνή εφόσον το έκανε θα έπρεπε όταν έβγαζε τα ρούχα της μπροστά στον φωτογραφικό φακό να ξέρει ότι δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα. Οι φωτογραφίες είναι πορνό με σαφή σεξουάλικά υπονοούμενα με όπλα και όλα τα μέλη του σώματός της εκτεθειμένα στον φωτογραφικό φακό. Προσωπικά ούτε ερωτικά δεν μπορεί να με εξιτάρει το θέαμα γιατί μου φάνηκε πολύ φτηνιάρικο όταν το είδα. Αν το μετάνιωσε ας το πει. Αλλά άτομο το οποίο θα κοσμούσε όταν βγήκαν οι φωτογραφίες τοίχους βουλκανιζατέρ και βενζινάδικων στα οποία εργαζόμενοι φτιάχνονταν όταν την έβλεπαν δεν ταιριάζει με το προφίλ ενός υπουργείου. Ηρεμία!»
Ρεζουμέ 1: Αν βγάλεις ημίγυμνες φωτογραφίες (γυμνές ονομάζονται αυτές στις οποίες φαίνονται και τα γεννητικά όργανα) χάνεις ΔΙΑ ΒΙΟΥ το δικαίωμά σου να αντιμετωπίζεσαι με σοβαρότητα –τέλος! Πας στο περίπτερο, ζητάς ας πούμε μια εφημερίδα και ξεκαρδίζεται ο περιπτεράς καθότι είσαι φαιδρό άτομο. Συμφωνώ και επαυξάνω! Και μάλιστα εφόσον ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου κι ο Σαμαράς έχουν φωτογραφηθεί σε παραλίες ημίγυμνοι προτείνω να επεκτείνουμε την άρση σοβαρότητας και σε αυτούς! Τι σχέση έχει που δεν χαριεντίστηκαν με τον φακό; Εγώ αν είχα τις πατσές του Κωστάκη για παράδειγμα θα απαγόρευα να κυκλοφορήσει φωτογραφία μου πέραν του στενά στενού οικογενειακού περιβάλλοντος –όταν το επιτρέπω είμαι πολύ πιο «φτηνιάρης» από το περιοδικό που φιλοξενούσε τις φωτογραφίες της Αλ Σάλεχ.
Αμ το άλλο; Άμα σε έχουν, λέει, σε βουλκανιζατέρ κολλημένο και φτιάγνονται τα μαστόρια δεν μπορείς να μπεις σε υπουργείο! Ξεπερνάω την κοινή αντίληψη ότι τα υπουργεία είναι μπουρδέλα – υποθέτω ότι πλέον όλοι τα σεβόμαστε. Και ρωτάω, όταν τα μαστόρια ξεροχύνουν κάτω από τη φωτογραφία του Φασούλα με τη λεζάντα «τους διακόρευσε!» όταν λιβανίζουν τη φωτό του Ανατολάκη που έχει καβαλήσει κάποιον βάζελο με τη λεζάντα «έτσι αγαπάει ο Πειραιάς!» σκέφτηκε κανένας να αποκλείσει, γι' αυτόν και μόνο τον λόγο, τους συγκεκριμένους βουλευτές από την προοπτική υπουργοποίησης;
Ηθικό δίδαγμα 1: «Της κοντής ψωλής οι τρίχες της φταίνε».
«Χάνουμε το νόημα νομίζω... Ο βασικότερος λόγος που ήταν ανεπίτρεπτο να πάρει εκπομπή η κυρία Αλ Σάλεχ είναι γιατί αυτή τη στιγμή απολύονται συμβασιούχοι στην ΕΡΤ και προσλαμβάονουν μία αμφιβόλου ηθικής κοπέλα για να κάνει μία αμιγώς δημοσιογραφική δουλειά. Που πήγε ο περιορισμός των δημόσιων δαπανών; Δεν μπορούσε αυτή την εκπομπή να την παρουσιάσει ένας από τους χιλιάδες μόνιμους υπαλλήλους της ΕΡΤ; Έπρεπε τα "δικά μας παιδιά" (βλέπε Αλ Σάλεχ) να βολευτούν και πάλι; Το ντροπή δεν πρέπει να το λέτε στην κυρία Αλ Σάλεχ, αλλά σε αυτούς που από την μία ακούμε το θρήνο τους για το δημόσιο που καταρρέει -και φτάνουν να μας κόψουν μισθούς συντάξεις και επιδόματα- και από την άλλη δίνουν σε μία άσχετη εντελώς με τον χώρο της δημοσιογραφίας να παρουσιάσει δημοσιογραφική εκπομπή. Καθόλου εμπιστοσύνη δεν έχουν στο προσωπικό της ΕΡΤ; Μόνο η κυρία των γνωστών φωτογραφιών μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά; Τη στιγμή που τόσοι συμβασιούχοι πετάχτηκαν στο δρόμο και είναι άνεργοι; Οι πολλοί συμβασιούχοι διέλυσαν τα οικονομικά της ΕΡΤ ή ουρανοκατέβατα δικά μας παιδιά όπως η καλλίγραμμη ΄(σύμφωνα τουλάχιστον με τις φωτογραφίες) Αφροδίτη Αλ Σάλεχ; Ποτέ δεν θα εστιάσουμε στα σοβαρά σε αυτή την χώρα; Όταν πετιούνται άνθρωποι στο δρόμο δεν παίρνεις την επόμενη μέρα άλλους αν είσαι ένας σοβαρός κρατικός φορέας»
Ρεζουμέ 2: Η ημίγυμνη φωτογράφιση συνεπάγεται αμφιβολία για την ηθική της γυναίκας! Να θυμίσω ότι στο Playboy έχει φωτογραφηθεί ημίγυμνη η Δήμητρα Γαλάνη ας πούμε. Επίσης στην τελευταία σελίδα της Lifo υπήρχε μέχρι πρότινος μια στήλη που ονομαζόταν: «οι Αθηναίοι γδύνονται για καλό σκοπό». Όσες λοιπόν γυναίκες γδύθηκαν σε αυτή τη στήλη είναι το λιγότερο πουτάνες! Μετά την ιστορική αυτή διαπίστωση η συντάκτρια του σχολίου προχωράει σε πολιτικοοικονομική ανάλυση όπου διερωτάται πώς είναι δυνατό να απολύονται συμβασιούχοι και να προσλαμβάνεται η Αλ Σάλεχ!
Δηλαδή με απλά λόγια, πώς είναι δυνατό να διώχνεις υπαλλήλους γραφείου όταν ΛΗΞΕΙ Η ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥΣ (όταν τελειώσει η δουλειά που έχουν να κάνουν) ή ΟΤΑΝ ΛΗΞΕΙ Η ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΥΣ (όταν τελειώσει ο χρόνος της σύμβασης) για να μη δημιουργήσεις ΕΞΤΡΑ «μόνιμους» δημόσιους υπάλληλους ανανεώνοντας τις συμβάσεις τους! Διερωτάται σε δεύτερο επίπεδο η σχολιάστρια πώς είναι δυνατό να διώχνεις μια γραμματέα ή έναν φωτιστή ας πούμε για να προσλάβεις μια παρουσιάστρια! Αγανακτεί η γράφουσα για το «δικό μας παιδί» Αφροδίτη Αλ Σάλεχ το οποίο πάει να φάει τη θέση των «δικών παιδιών» της προηγούμενης κυβέρνησης! Και διερωτάται πώς «μια άσχετη εντελώς με τον χώρο της δημοσιογραφίας...» -μισό λεπτό! Εννοεί την Αλ Σάλεχ η οποία, εντάξει, δεν κάνει και πρωινό ρεπορτάζ στον Αυτιά (δεν είναι τόσο πολύ καταρτισμένη!!!) αλλά έχει σπουδάσει το αντικείμενο της εκπομπής –έτσι; Έτσι! Αυτό την πείραξε και όχι η Φλέσσα που παίρνει συνεντεύξεις από μοριακούς βιολόγους ή η Παναγιωταρέα γενικώς! Τέλος πάντων, «όταν πετιούνται άνθρωποι στον δρόμο δεν παίρνεις την επόμενη μέρα άλλους», καταλήγει. Υποθέτω ότι αν τύχει να φύγει με τη λήξη της σύμβασής του το πλεονάζον διοικητικό προσωπικό σε κάποιο νοσοκομείο δεν θα πρέπει το νοσοκομείο αυτό να πάρει γιατρούς σύμφωνα με την συγκεκριμένη κυρία!
Ηθικό δίδαγμα 2: «Τα αυτιά πολλοί εμίσησαν, τον Αυτιά ουδείς».
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο. Άσε τους κοινωνικούς επιστήμονες να βουρλίζονται με ανομικά φαινόμενα, συντηρητικοποίηση του κοινωνικού μορφώματος, διαβίωση σε συνθήκες εικονικής πραγματικότητας, ψευδοσυνείδηση και άλλα κακόηχα. Ένα τευχάκι φυλλάδας να πάρεις στα χέρια σου, μερικοί μαλακοπίτουρες και βγήκε το συμπέρασμα.
Κάτι έχει σαπίσει εδώ πέρα κι αντί να διαμαρτυρόμαστε απλώς προσπαθούμε να συνηθίσουμε τη μυρωδιά.
Δεν ξέρω αν έχετε δει το "Αυγό του φιδιού" του Ίνγκμαρ Μπέργκαν... Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό έργο που ξεφεύγει από τα βασικά μοτίβα του Σουηδού σκηνοθέτη. Στο τέλος της ανάρτησης μπορείτε να δείτε το τρέιλερ της ταινίας που μας μεταφέρει στη Γερμανία του μεσοπολέμου...
Στην αρχή της ταινίας, καθώς πέφτουν οι τίτλοι, βλέπουμε πλήθος να περπατάει στους δρόμους αργά, παραδομένο. Η φωνή του αφηγητή ακούγεται : "Οι άνθρωποι αυτοί είναι πολύ κουρασμένοι για αν κάνουν επανάσταση"... Και ξέρουμε τι ακολούθησε.
Έτσι κάθε μέρα στον Ηλεκτρικό, χιλιάδες πολίτες, στιβαγμένοι σαν τα ζώα, πηγαίνουν στις δουλειές τους. Έχετε δει πουθενά κανένα ρεπορτάζ γι' αυτό το θέμα; Αυτή η καθημερινότητα είναι άκρως διδακτική: Ανάλγητη κυβέρνηση, ανίκανη διοίκηση στον ΗΣΑΠ και απαθείς πολίτες. Μοιάζουν όλοι το πρωί λες και έχουν υποστεί λοβοτομή. Τις παλιές εποχές θα υπήρχαν τουλάχιστον οργισμένα σχόλια. Όσο ενοχλητικά κι αν ήταν έδειχνα ότι υπήρχε ζωντάνια. Τώρα η νέκρα κυριαρχεί... Ανοίγω την εφημερίδα και διαβάζω ότι το 49% των Ελλήνων δηλώνει έτοιμο αν βάλει το χέρι στη τσέπη και να πληρώσει για την οικονομική κρίση!
Δεν είμαστε μόνο κλινικά νεκροί, αλλά και... ηλίθιοι! Και προφανώς έχουμε τους κυβερνήτες που μας αξίζουν. Που μας κατακλέβουν εδώ και χρόνια ατιμώρητοι -μόνο την εποχή Σημίτη, μέσω του κόλπου του Χρηματιστηρίου κλάπηκαν από τα ασφαλιστικά ταμεία 3 δισεκατομμύρια! Οι κόποι μιας ζωής εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι που πήραν τα λεφτά από τις τσέπες μας, λένε πως δεν έχουν να πληρώσουν! Κι εμείς πρόθυμοι, αποκοιμισμένοι και αποβλακωμένοι από τη συνεχή προπαγάνδα είμαστε έτοιμοι αν δώσουμε και το υστέρημά μας. Για να αγοράσουν νέα Καγιέν, να χτίσουν νέες βίλες, να αγοράσουν τη νέα κολεξιόν, να πάνε στα μπουζούκια και διακοπές σε μέρη εξωτικά...
Για όσους αντιδρούν υπάρχει πάντα η φασιστοειδής εκδοχή του Ξανθόπουλου, ο άθλιος Χρυσοχοΐδης. Αυτοί που παράγουν αξία στην κοινωνία δεν αμείβονται, ενώ όλα τα παράσιτα και οι αεριτζήδες θησαυρίζουν...
Από το μπλογκ του pan αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα από την έρευνα του Ινστιτούτου Οικονομικής πολιτικής της Μ. Βρετανίας για την προσφορά διαφόρων επαγγελμάτων στην κοινωνία. Διαβάστε προσεκτικά...
Οι καθαριστές νοσοκομείου έχουν μεγαλύτερη αξία από τους τραπεζίτες και οι νταντάδες μεγαλύτερη από τους διαφημιστές. Αυτό υποστηρίζει έρευνα που μελετά την προσφορά του κάθε επαγγέλματος στην κοινωνία, λαμβάνοντας για πρώτη φορά υπόψιν τους παράγοντες «κοινωνία και περιβάλλον».
Σύμφωνα με την έρευνα, που πραγματοποιήθηκε στη Βρετανία από το Ινστιτούτο οικονομικής πολιτικής, New Economics Foundation, οι καθαρίστριες και καθαριστές των νοσοκομείων δημιουργούν κοινωνική αξία 10 λιρών για κάθε 1 λίρα που πληρώνονται. Αντίθετα οι τραπεζίτες αποτελούν οχετό για την χώρα λόγω της ζημιάς που έχουν προκαλέσει στην παγκόσμια οικονομία. Συγκεκριμένα καταστρέφουν 7 λίρες της κοινωνικής αξίας για κάθε 1 λίρα που κερδίζουν.
Παράλληλα, τα ανώτερα στελέχη από τον χώρο της διαφήμισης δημιουργούν άγχος στην κοινωνία. Η μελέτη υποστηρίζει ότι είναι υπεύθυνοι για τη δυσαρέσκεια και μιζέρια που δημιουργούν οι διαφημιστικές εκστρατείες και ενθαρρύνουν την υπερκατανάλωση....
...Η εκπρόσωπος του New Economics Foundation, Eilis Lawlor, δήλωσε: "Τα μισθολογικά επίπεδα, συχνά δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική αξία που δημιουργείται (από κάποιο επάγγελμα). Ως κοινωνία, χρειαζόμαστε μια δομή αμοιβών που ανταμείβει τις θέσεις εργασίας που δημιουργούν τα περισσότερα οφέλη για την κοινωνία και όχι εκείνους που βγάζουν κέρδος σε βάρος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος "...
...Συνολικά έξι διαφορετικές θέσεις εργασίας αναλύθηκαν για να εκτιμηθεί η συνολική αξία τους. Αυτά είναι βασικά πορίσματα της μελέτης:
• Οι τραπεζίτες "Αντί να παράγουν κέρδος στην κοινωνία, οι τραπεζίτες αμείβονται αδρά επειδή έφεραν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στο χείλος της κατάρρευσης. Πληρώνονται μεταξύ 500.000 λίρες και 80 εκατ. λίρες το χρόνο, με αποτέλεσμα να καταστρέφουν καταστρέψει 7 λίρες για κάθε λίρα που λαμβάνουν». • Οι παιδοκόμοι "Τόσο για τις οικογένειες όσο και για την κοινωνία η φροντίδα των παιδιών δεν θα μπορούσε να είναι πιο σημαντική. Παρέχουν μια πολύτιμη υπηρεσία για τις οικογένειες ενώ δίνουν τη δυνατότητα για περαιτέρω κοινωνικά κέρδη, επιτρέποντας στους γονείς να συνεχίσουν να εργάζονται Για κάθε λίρα που λαμβάνουν, παράγουν 9,50 λίρες σε αξία και παροχές στην κοινωνία". • Οι καθαριστές νοσοκομείων "Διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στη λειτουργία των εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης. Δεν καθαρίζουν απλώς τα νοσοκομεία και διατηρούν τα πρότυπα υγιεινής, αλλά επίσης συμβάλλουν στην ευρύτερη κατάσταση της υγείας. Για κάθε λίρα που πληρώνονται, δημιουργείται κοινωνική αξία 10 λιρών". • Διαφημιστικά στελέχη Η βιομηχανία "ενθαρρύνει τα έξοδα και το χρέος. Μπορεί να δημιουργήσει άπληστες και ακόρεστες επιθυμίες, πυροδοτεί αισθήματα δυσαρέσκειας, ανεπάρκειας και άγχους. Για τον μισθό των 50.000 λιρών μέχρι και 12 εκατ. λιρών, τα κορυφαία στελέχη καταστρέφουν 11 λίρες για κάθε λίρα που λαμβάνουν" . • Οι λογιστές "Κάθε λίρα που γλιτώνει ένας λογιστής από τους φορολογούμενους, είναι μια λίρα που διαφορετικά θα είχε πάει στο κυβερνητικό ταμείο. Για ένα μισθό μεταξύ 75.000 λιρών και 200.000 λιρών, οι φορολογικοί λογιστές καταστρέφουν 47 σε αξία, για κάθε λίρα που παράγουν». • Οι εργαζόμενοι στην ανακύκλωση "Οι εργασίες που σχετίζονται με την επεξεργασία και την πρόληψη της δημιουργίας αποβλήτων και την προώθηση της ανακύκλωσης βοηθούν στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Για κάθε λίρα της αξίας που δαπανάται για τους μισθούς αυτών των εργαζομένων, 12 λίρες παράγονται για την κοινωνία.
Τα τελευταία εικοσιτετράωρα υπάρχει ένα πανηγυρικά αντιφασιστικό κλίμα στη χειμαζόμενη Ψωροκώσταινα, που εκπορεύεται, κυρίως, από τις οθόνες της μαζικής λοβοτομής. Το διαχέουν από τα πάνω προς τα κάτω οι οικοδεσπότες των μιντιακών σχολών λαϊκής επιμόρφωσης που, μετά βδελυγμίας, ανακάλυψαν ότι όλον αυτό τον καιρό φιλοξενούσαν στα πάνελ τους μαχαιροβγάλτες, διακινδυνεύοντας, εν αγνοία τους, αυτή την ίδια τη σωματική τους ακεραιότητα, χάριν της δημοκρατικής πολυφωνίας.
Αναρτήσεις
