Άντε στο καλό!

Κλείστε τα λιμάνια, στραγγαλίστε τον τουρισμό, βγάλτε τον αναπνευστήρα από τον ασθενή και αφήστε τον να αποθάνει. Προχτές το κράτος αποφάσισε να κάνει τη δουλειά του. Για πρώτη φορά έπειτα από πολύ καιρό κι αφού η χώρα έχει δυσφημιστεί ακόμη περισσότερο από τις απερίσκεπτες ενέργειες των επαγγελματιών επαναστατών. Το αστείο πρέπει εδώ να τελειώσει. Κι όποιος δεν σέβεται τους νόμους και το Σύνταγμα της χώρας, ας πάει στο καλό, να βρει μία άλλη περισσότερο ανεκτική και φιλόξενη χώρα...

Αυτά που έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα δεν έχουν γίνει σε άλλη χώρα του κόσμου. Συνδικαλιστές βγαίνουν ανοικτά και υβρίζουν την Δικαιοσύνη και δεν βρίσκεται ένας εισαγγελέας να τους τραβήξει το αυτί. Ένα μάτσο επαγγελματίες συνδικαλιστές κλείνουν λιμάνια και δρόμους και το κράτος παρακολουθεί με απάθεια την κατάλυση κάθε έννοιας δικαίου.

Προχτές υπήρξε μια... πρόοδος. Οι λιμενικοί αποφάσισαν να κάνουν κάτι περισσότερο από το να είναι απλοί θεατές. Αν θέλανε, αν κάνανε σωστά τη δουλειά τους, όλα τα πλοία θα έφευγαν κανονικά, από τη στιγμή που δεν απεργούν οι εργαζόμενοι σε αυτά. Φτάσαμε στο σημείο να παρακαλάμε για να γίνουν τα αυτονόητα.

Ας πάνε αυτοί οι παλικαράδες σε άλλη χώρα να κάνουν την επανάστασή τους. Και πριν βιαστούν κάποιοι να μας κατηγορήσουν για «αντικομουνισμό», ας σκεφτούν αν όλα όσα συμβαίνουν σήμερα θα μπορούσαν να συμβούν στη χώρα που αποτέλεσε το ιδανικό τους, στη Σοβιετική Ένωση. Αλλά κι ακόμη, ας απαντήσουν στο ερώτημα ποιος θίγεται με αυτή την αλλοπρόσαλλη τακτική τους: Ο διεθνής καπιταλισμός; Αμφιβάλλουμε! Αν κάποιος θίγεται είναι η ίδια η χώρα και ο τουρισμός της. Κτυπιέται και η τελευταία ελπίδα να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε με όρους αξιοπρέπειας αυτή την κρίση.

Νόμος δεν είναι ο δικός τους τσαμπουκάς. Κι οι νόμοι θα πρέπει να γίνουν σεβαστοί απ’ όλους. Στο κάτω – κάτω της γραφής με βάση αυτό το Σύνταγμα και με αυτούς του νόμους που έχουμε μπορούν οι κύριοι αυτοί να εκφράζονται ελεύθερα. Δεν τους αρέσει; Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι΄ αυτό...

Είναι σεβαστό το δικαίωμα της απεργίας, εφόσον τηρείται η κείμενη νομοθεσία. Όπως σεβαστό είναι και το δικαίωμα της εργασίας. Ποιος, αλήθεια, τους έδωσε το δικαίωμα να παρανομούν; Από πού αντλούν αυτό το ατελείωτο θράσος;

Η ύπαρξη της αριστεράς είναι χρήσιμη για την κοινωνία. Είναι η άλλη άποψη, είναι ο αντίλογος που πρέπει να υπάρχει σε μία υγιή κατάσταση. Η διαφωνία είναι μέσα στο παιγνίδι του δημοκρατικού πολιτεύματος. Για να μπορεί, όμως, να λειτουργήσει το πολίτευμα, χρειάζεται όλοι να το σέβονται. Σε διαφορετική περίπτωση μιλάμε για την κατάλυσή του.
Θανάσης Μαυρίδης στο capital

Σφοδρή επίθεση κατά του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ εξαπέλυσε ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής

Ο πρωθυπουργός στη Βουλή, αντεπιτιθέμενος στις βολές της Αλέκας Παπαρήγα, για τις «αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις» στο Ασφαλιστικό «Δεν θα γκρεμίσετε τον καπιταλισμό γκρεμίζοντας την Ελλάδα».

«Σήμερα είναι η δική σας ώρα να απολογηθείτε» ανέφερε ο κος Παπανδρέου. «Θεωρείτε πως πράξεις δικές σας, των συνδικαλιστών σας, ή φοιτητών που υποδύονται συνδικαλιστές, πως συμβάλλουν στην ευρωστία των ταμείων ή τη μείωση της ανεργίας;

Όταν στελέχη σας δημοσίως αρνούνται την τήρηση του Συντάγματος και των αποφάσεων των δικαστηρίων, δηλαδή να παίρνει ο καθένας τον νόμο στα χέρια του, το θεωρείτε προοδευτικό; Προβάλλουν την πατρίδα οι πράξεις αυτές, ή μήπως αφαιρείτε με την συμπεριφορά σας εθνικό εισόδημα από τη χώρα, θέτοντας σε κίνδυνο και τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας;»

«Ποιος αποτρέπει τον... τουρισμό και τους τουρίστες να έρχονται στην πατρίδα μας, κρουαζιέρας που φέρνει συνάλλαγμα εισφορές στα ταμεία, με την δημιουργία μικρομεσαίων επιχειρήσεων; Εσείς!» ανέφερε ο πρωθυπουργός. «Πόσο κοστίζει σε θέσεις εργασίας ο με κάθε τρόπο και μέσο, αποκλεισμός των λιμανιών; Για τα νησιά, τουριστικές επιχειρήσεις, συγκοινωνίες; Μία μόνο από τις εταιρείες με κρουαζιερόπλοια θα έφερνε το 2011 47.000 επιβάτες, δρομολογώντας δύο ακόμα πλοία. Θα άφηναν χρήματα σε ελληνικά εστιατόρια, ελληνικά ξενοδοχεία, ελληνικές επιχειρήσεις. Με όσα γίνονται στα λιμάνια, οι περισσότερες εταιρείες σκέφτονται τον αποκλεισμό της Ελλάδας το 2011 και 2012. Από αυτήν την εταιρεία μόνον, χάνουμε 4 εκ. ευρώ και κινδυνεύουμε να χάσουμε 14 εκ. το 2011. Σε 77 από τα 450 ξενοδοχεία της Αττικής, οι ακυρωμένες νύχτες είναι 40.000 μετά από τα επεισόδια απ' τον Απρίλιο και τις σκηνές απ' τα λιμάνια μας. Πόσοι άνθρωποι θα μπορούσαν να βρουν δουλειά στο μεταξύ; Από πού θα βρουν δουλειές; Θα βρουν ελεημοσύνη απ' το ΔΝΤ;»

«Δεν καταδικάζετε τον καπιταλισμό, αλλά κομμάτι του ελληνικού λαού με απαράδεκτες εικόνες που κάνουν το γύρο της υφηλίου» τόνισε ο κος Παπανδρέου.
από την Καθημερινή

Σχόλιο: Καλό θα είναι να τα ακούνε και στην Ρηγίλλης οι «δεξιοί»...

Οι κόντρες των εργατοπατέρων και το πολιτικό αποκούμπι

Αν γυρίσουμε για λίγο στο Νοέμβριο του 2009, και θυμηθούμε τη μεγάλη κόντρα των λιμενεργατών του Πειραιά με την μόλις εκλεγείσα κυβέρνηση θα οδηγηθούμε σήμερα, περισσότερο εύκολα, στις εξής δύο ασφαλή συμπεράσματα.

Πρώτον ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση να κερδίσουν οι λιμενεργάτες την κόντρα. Γιατί περί κόντρας επρόκειτο και τίποτε άλλο. Δεύτερον ότι η αναμέτρηση δεν μπορούσε εκ των πραγμάτων να είναι σε βάρος της κυβέρνησης αφού τους πήρε χαμπάρι και ο τελευταίος φορολογούμενος πολίτης της χώρας.

Ας θυμηθούμε στη... συνέχεια την κόντρα (την εμφανέστατη πολιτική κόντρα) των αγροτών με την κυβέρνηση. Και εδώ διαπιστώνουμε, με απόλυτη βεβαιότητα σήμερα, κάτι ανάλογο.

Ότι οι αγρότες αναδιπλώθηκαν γιατί η αναμέτρηση θα κατέληγε σε ακόμη μεγαλύτερο βάρος των αγροτών και ότι η κυβέρνηση θα είχε μαζί της την πλήρη στήριξη του συνόλου των φορολογουμένων. Άλλωστε οι πάντες γνωρίζουν ότι η ζημιά που προκάλεσαν στην οικονομία πληρώθηκε με απολύσεις εργαζομένων πολλών κλάδων.

Τα ίδια και στην περίπτωση των Τελωνειακών. Η καταδίκη της απεργίας έδωσε λύση στην κόντρα με την κυβέρνηση και ξεμπέρδεψε τα πράγματα πριν οι φορολογούμενοι βγουν στους δρόμους και τους πάρουν με τα γιαούρτια.

Οι εφοριακοί όμως αντελήφθησαν σύντομα το στραπάτσο και υποχώρησαν στα γρήγορα.

Παρόμοια είναι τα συμπεράσματα και με τους πάσης φύσεως δημόσιους υπαλλήλους που διαμαρτύρονται για τις περικοπές.

Χάσανε την κόντρα, εξετέθησαν στα μάτια των απλών πολιτών και, το χειρότερο γι΄ αυτούς, έδειξαν ότι στην Ελλάδα υπάρχει από την μία μεριά το «βασίλειο» των κρατικών υπαλλήλων. Και από την άλλη, η μάζα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα που σήμερα αγωνίζονται μόνο για την θέση εργασία τους.

Θέση που οι κρατικοί υπάλληλοι την έχουν εξασφαλισμένη.

Όλα αυτά που ασφαλώς συνθέτουν σήμερα τη βάση για το γενικό συμπέρασμα ότι κάθε κόντρα με την κυβέρνηση θα οδηγείται στο κενό ορθώνουν την εξής λογική απορία:

Τι συμβαίνει και οι γνωστοί εργατοπατέρες των συντεχνιών δεν αντιλαμβάνονται ότι ακόμη και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι όπως και οι απλοί αγρότες δεν έχουν τη διάθεση να τραβήξουν το σκοινί και να εκτίθενται στα μάτια του κόσμου με ανόητες κινητοποιήσεις που ανατρέπουν την οικονομία από την οποία τρέφονται;

Απορία που όμως γεννάται επειδή ίσως δεν γίνονται απόλυτα αντιληπτές οι πραγματικές σκοπιμότητες των επικεφαλής των συντεχνιών.

Οι σκοπιμότητες εκείνες που πιάνουν τόπο μόνο σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που έχει μείνει ακόμη στις εποχές των σοβιετικών αντιλήψεων των πατερούληδων...

Σκοπιμότητες που συνδέονται αποκλειστικά και μόνο με τις πολιτικές βλέψεις και «βολέψεις» των εργατοπατέρων. Με τις πολιτικές επιδιώξεις τους και την πολιτική «αντιπαροχή» που απαιτούν από το κόμματα που τους στηρίζουν.

Στις σκοπιμότητες λοιπόν που στηρίζονται στην πολιτική «προστασία» που αφειδώς και χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια προσφέρεται από όλα τα κόμματα προς όλους τους εργατοπατέρες προσβλέπουν σήμερα τα αφεντικά των συντεχνιών.

Γιατί έτσι μόνο θα γλυτώσουν από το συνδικαλιστικό αδιέξοδο που έχουν περιέλθει αφού η οικονομία δεν αντέχει ούτε τις διεκδικήσεις τους ούτε και τους ίδιους ως κίνημα. Γιατί έτσι θα δικαιολογήσουν και θα περισώσουν ,ότι περισώσουν, από την συνδικαλιστική τους «σταδιοδρομία». Που ασφαλώς και δεν θα τους επέτρεπε μακροημέρευση αν τα πολιτικά κόμματα δεν φρόντιζαν , πριν από αυτούς, γι αυτούς…

Να τους χρησιμοποιούν για να εξυπηρετούν τις πολιτικές τους αντιπαραθέσεις ως αντιπολίτευση. Και τις πολιτικές τους επιλογές ως κυβέρνηση.

Έφτασε λοιπόν η «ώρα της κρίσεως» και για τους εργατοπατέρες. Έφτασε η ώρα που πρέπει να αποφασίσουν αν θα είναι συνδικαλιστές με όλη την σημασία της λέξεως ή «αγωνιστές» των κομμάτων που τους έχουν υποσχεθεί πολιτική σύνταξη...

Στην πρώτη περίπτωση θα πρέπει να δουν πολύ σοβαρά τη σημασία της κοινωνικής συναίνεσης όσο η οικονομία παραμένει σε κρίση.

Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να περιμένουν την οργή του λαού που ακόμη δεν έχει κατέβει αυθόρμητα στους δρόμους.

Γιατί όταν συμβεί αυτό θα ανατραπούν όχι μόνο τα κεκτημένα των εργατοπατέρων αλλά η σημασία που αποδίδουν μόνοι τους σε κάθε δραστηριότητά τους.

Την ίδια μοίρα θα έχουν και οι «προστάτες» των κρατικών μονοπωλίων και των κλειστών επαγγελμάτων. Δεν θα τους ανατρέψουν ούτε η συγκυρία, ούτε η οικονομία, ούτε οι Βρυξέλλες.

Θα τους ανατρέψει η κοινωνική αδικία που σκόπιμα παραβλέπουν μέχρι σήμερα και τα κόμματα εξουσίας και η αριστερή αντιπολίτευση.
του Γιώργου Κράλογλου στο capital

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα...στο λιμάνι

Όχι, δεν έχω πρόθεση να ασχοληθώ με το θέμα, το οποίο καλύπτουν πλήρως άλλοι φίλοι μπλόγγερς. Απλά ήθελα να πω πως η φωτογραφία με έκανε και γέλασα αυθόρμητα και αληθινά, πρωί πρωί με τον καφέ μου, απεικονίζοντας τη λησταρχική συνδικαλιστική καφρίλα και τα ανθρωποειδή παράγωγά της. Την αναγνωρίζω πλέον από μακριά. Είναι σαν τα Windows. Έχει το δικό της look and feel.

Τα νέα της επικαιρότητας αποτελούν... συχνά περιόδους απέραντης τέρψης (και θλίψης), κυρίως κατά τις πρωινές ώρες του καφέ, όταν περιπλανώμενος σε εφημερίδες και παραφυλλάδες του διαδικτύου, μαθαίνω για τα ιδεολογικά στίγματα (και κυρίως μαχαιρώματα) της ΝΔ, τις μέγιστες στιγμές των οικονομικών της χώρας, την απαράμιλλη πρόοδο των πανεπιστημίων μας, τις πάντα γαργαλιστικές δηλώσεις της Αλέκας ("στο δημόσιο όλοι οι stagers"), το σύνηθες αντιεξουσιαστικό ζοχάδιασμα Τσίπρα ("απαιτούνται επειγόντως 100 χιλιάδες διορισμοί"), τις Καρατζαφερικές ατάκες ("χάλασε και το καζανάκι"), τις ηφαιστειακές αναλύσεις της Κανέλλη (και Μαρξ και Ιερώνυμος), τις τοιχογραφίες Σιούφα, καθώς και δράματα τύπου "το δάκρυ του εθνάρχη", το ζοριλίκι του νταβά ("θα έχει να κάνει μαζί μου"), και τους Πασόκους που σιγά σιγά μετατρέπονται σε περαστικούς τουρίστες. Μέσω του ίντερνετ, η περίφημη "περιρρέουσα ατμόσφαιρα" της φραπεδοδημοκρατίας με ακολουθεί ανελέητα παντού.

Το πάντα επίκαιρο κοινωνικοοικονομικό δράμα "ξεπουλάνε τα λιμάνια", μοιάζει με κείνο που είπε κάποτε ο Τσαρούχης για την Εκκλησία. "Είναι ο μόνος σινεμά που παίζει συνέχεια το ίδιο έργο, και είναι πάντα γεμάτος!". Τη στιγμή που εγώ πρέπει να δουλέψω μέχρι τις 10 το βράδυ για να παραδώσω υπεύθυνα τις υποχρεώσεις του συμβολαίου μου, κάποιοι ταμπουρώνονται συλλογικά πίσω από τα συνδικάτα για να διαφυλάξουν τις μίζες τους, τις πλαστές υπερωρίες τους, και τα λαδώματα για τις μετακινήσεις εμπορευμάτων. Δικαίωμα στην εργασία εγώ, δικαίωμα στο κλέψιμο αυτοί. Έχω στείλει ένα container στην Ελλάδα ο ίδιος, και ξέρω πολύ καλά τι πλήρωσα για να έρθει ολόκληρο στο σπίτι μου. Αθάνατη Ελλάδα με τις απέραντες αριστερίστικες παντιέρες σου...

Κάποιος φίλος στην Ελλάδα, μου είπε κάτι καλό αυτό το καλοκαίρι, που μου έμεινε. "Είμαι χαρούμενος", μου είπε, "όταν ξέρω ποιος ακριβώς λαδώνεται στην υπηρεσία, οπότε δεν χάνω καθόλου χρόνο και η δουλειά μου προχωράει. Το δυστύχημα είναι να μην το ξέρεις, και να πρέπει να περιμένεις (και να λαδώσεις έξτρα) να το μάθεις. Εκεί κολλάει η γραφειοκρατία μας"!! Ένας άλλος, επίσης σοφός της γενέτειρας, φοβούμενος πως θα ξεχάσω το "γενικό κλίμα του χαβαλέ" φεύγοντας, με έβαλε και αποστήθισα την ακόλουθη ατάκα: "Άλλος λιάζεται κι άλλος ξεκολιάζεται". Καλό, ε;
από Locus Publicus

Το black humor του Παπανδρέου...

Διαβάζω ότι από την Δευτέρα, ο Πάγκαλος "κατεβαίνει" στον Πειραιά για να αναλάβει τις συνομιλίες με τους απεργούς λιμενεργάτες!!! Αυτό κι αν είναι ανέκδοτο!!!

Δηλαδή για να καταλάβω, ο Παπανδρέου στέλνει τον Πάγκαλο να διαπραγματευτεί με τους λιμενεργάτες; Αυτός θα τους καταπραΰνει, θα τους ηρεμήσει, θα τους κάνει να ξανανοίξουν το λιμάνι; Βρε, μπας και... τρελαθήκατε τελείως; Ποιος είχε αυτή την φαεινή ιδέα; Δεν τον ξέρετε τον Θόδωρο; Σαν ταύρος σε υαλοπωλείο ενεργεί, θα μπει μέσα και θα τα πάρει όλα παραμάζωμα, φουρνέλο θα βάλει και θα τους τινάξει στον αέρα. Αυτός είναι τόσο καλός στο να δυναμιτίσει μια κουβέντα, που μπορεί να κάνει και τον Δαλάι Λάμα να βγει απ' τα ρούχα του και να τραβάει τα μαλλιά της ξυρισμένης κεφαλής του...

Εκτός κι αν πρόκειται για σατανικό σχέδιο εκφοβισμού των απεργών... Σου λέει, έτσι μου είστε, αδιάλλακτοι και απειλητικοί; Για να σας στείλω το μπουλντόγκ, να σας μάθει πόσα απίδια βάνει ο σάκος... Μάλλον αυτό είναι, θα τον στείλει μαζί με την Κατσέλη και θα παίζουν ο ένας τον ρόλο του καλού κι ο άλλος τον ρόλο του κακού. Πού θα πάνε, στο τέλος δεν θα αντέξουν οι λιμενεργάτες και θα σπάσουν την απεργία.!!!

Ή μπορεί να κάνει δίδυμο με τον Κινέζο αξιωματούχο της COSCO. Λογικά ο Κινέζος θα έχει τουλάχιστον μαύρη ζώνη στο κουνγκ-φου. Βάζουμε δίπλα του και τον Θόδωρο, που φαίνεται ότι κατέχει από σούμο και έτσι έχουμε ένα αχτύπητο δίδυμο, μια πολεμική μηχανή, έτοιμη να κατατροπώσει οποιονδήποτε τολμήσει να σηκώσει κεφάλι!!!
Δεν λέω, σατανική σκέψη, τώρα καταλαβαίνω πόσο ορθή είναι η επιλογή του Πάγκαλου για να αναλάβει τις διαπραγματεύσεις...
από ΚΕΝΤΡΙ