Μια από τις πιο συγκλονιστικές αφηγήσεις της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας -και ενδεχομένως η πιο συγκλονιστική- είναι η σκηνή που, ενώ η Σμύρνη καίγεται, οι πρόσφυγες (πλέον) τρέχουν αλλόφρονες να σωθούν από τη φωτιά και το σπαθί των Τούρκων πίσω τους και προσπαθούν, με όσες δυνάμεις τους έχουν απομείνει, να πιαστούν από τα ιταλικά και γαλλικά πλοία που πλέουν εκείνη τη στιγμή στον όρμο της Σμύρνης.
Ήταν καμιά πενηνταριά πιτσιρικάδες, μεσήλικες ηλικιωμένοι, απλοί άνθρωποι, διαδηλωτές κι όχι μπαχαλάκηδες. Για να γλιτώσουν από τα χημικά είχαν οπισθοχωρήσει στην οδό Υπατίας, στην Πλάκα. Απλώς κάθονταν στα πεζούλια ή στέκονταν, κλαίγοντας, βήχοντας και καλύπτοντας το στόμα τους. Ξαφνικά εμφανίζεται ένα κονβόι της «Δίας», στρίβουν στο στενό και σάπισαν τους ανθρώπους στο ξύλο. Δεν είχαν κουκούλες, δεν έσπαγαν, δεν είχαν ανάψει φωτιές. Τίποτα. Εδάρησαν ανηλεώς, προφανώς με τις εντολές κάποιου ηλιθίου, ο οποίος βεβαίως έχει πολιτικό προϊστάμενο. Την σκηνή μου την περιέγραψε ένας από τους καλύτερους μου φίλους, σοβαρός άνθρωπος, γιατί έγινε μπροστά στο γραφείο του.
Το ΠΑΣΟΚ είναι άσσος στην επικοινωνιακή τακτική. Μπορεί να πάει το λαό επικοινωνιακό περίπατο για τέσσερα χρόνια, χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς τίποτα και όλοι να ψάχνονται κάθε φορά για την πολιτική ψευτοαντζέντα που αυτό καθορίζει. Βέβαια εκτός της τρομερής ικανότητας του ΠΑΣΟΚ στον επικοινωνιακό τομέα, έχει και την άπειρη στήριξη των ΜΜ"Ε" της κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας, διαφορετικά δεν θα κατάφερνε τίποτα.
Πρόσφατα παραδείγματα της επικοινωνιακής μαεστρίας του ΠΑΣΟΚ ήταν η ενασχόληση με τους υποψήφιους που θα κατέβαζε στις αυτοδιοικητικές εκλογές και κυρίως στις περιφέρειες και στους τρεις μεγάλους δήμους. Καλλιεργήθηκαν προσδοκίες, οργίασαν τα σενάρια, ο κόσμος ξέχασε προς στιγμήν την ξένη κατοχή και την οικονομική του εξαθλίωση και άρχισε να συζητά για το ποιος θα κατέβει υποψήφιος και ποιος αρνείται και άλλα χαρωπά. Τελικά «μάπα το καρπούζι». Τα μεγάλα ονόματα από το ΠΑΣΟΚ που ήθελε να κατεβάσει υποψήφιους ο κ. Παπανδρέου του γύρισαν την πλάτη και τον περιφρόνησαν. Αναγκάστηκε να πέσει στα πόδια τρίτων, όπως του κ. Τατούλη, του κ. Καμίνη και του κ. Μπουτάρη και αντί αυτό να παρουσιαστεί ως αδυναμία και πολιτική καταστροφή του ΠΑΣΟΚ, παρουσιάζεται επικοινωνιακά ως άνοιγμα του Παπανδρέου σε ευρύτερους χώρους.
Άλλο παράδειγμα ο ανασχηματισμός. Επί... οκτώ σχεδόν μήνες καταναλώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες εργατοώρες κατασκευής σεναρίων και πολύ περισσότερες εργατοώρες σπαταλήθηκαν από τους δέκτες των πληροφοριών, δηλαδή τους πολίτες, για το θέμα του ανασχηματισμού. Για τις δομικές, κάθετες, οριζόντιες κ.λ.π. αλλαγές του κυβερνητικού σχήματος, καθώς και τα πρόσωπα που θα μπούνε στην κυβέρνηση λες και κυβερνά η κυβέρνηση της Ελλάδας πλέον τη χώρα. Το αποτέλεσμα ήταν για μία ακόμα φορά «μάπα το καρπούζι», αλλά και πάλι παρουσιάζεται ως κυβέρνηση νέας πνοής, νέου οράματος και άλλα και πάλι χαρωπά.
Τέλειωσε λοιπόν και ο ανασχηματισμός. Και τώρα τι γίνεται; Τι θα απογίνουμε εμείς οι πολίτες χωρίς «βαρβάρους;
Α! ξεχάσαμε έχουμε και τη ΔΕΘ. Βέβαια. Τι θα πει εκεί ο πρωθυπουργός; Θα έχει μικρό καλάθι; Θα έχει μεγάλο καλάθι; Θα έχει τρύπιο καλάθι; Θα έχει ψάθινο καλάθι; Θα έχει καλάθι από μπαμπού; Εμείς οι «μπαμπουίνοι» πρέπει να μάθουμε.
Και το κέφι συνεχίζεται...
από το προεδρική δημοκρατία
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
