Μετανάστες και πάλι!

Τους τελευταίους μήνες οι μεταφορικές εταιρείες δέχονται αιτήματα για τη μεταφορά οικοσκευών στο εξωτερικό και κυρίως σε Αυστραλία και Αμερική. Δεν μιλάμε για ένα μαζικό φαινόμενο, όπως ήταν τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60, αλλά ο εφιάλτης της μετανάστευσης έχει επιστρέψει. Δείγμα κι αυτό της κακής ψυχολογίας που επικρατεί στην αγορά...

Μόλις χτες μία καλή συνάδελφος με πληροφόρησε ότι αποχαιρέτησε στενούς συγγενείς της που αποφάσισαν να αναζητήσουν την τύχη τους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού! Δεν μιλάμε για επιστήμονες που βρίσκονται στην αρχή της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας και θέλουν μία καλύτερη καριέρα στο εξωτερικό, αλλά για ανθρώπους που αναζητούν μία δουλειά. Μία οποιαδήποτε δουλειά!

Είναι λυπηρό που συμβαίνει κι ας ελπίσουμε ότι δεν θα ξαναζήσουμε στιγμές που πλήγωσαν στο παρελθόν αυτή τη χώρα, όταν ολόκληρα χωριά ερημώθηκαν. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο φόβος για το αβέβαιο αύριο κυριαρχεί σε αυτή τη χώρα και δεν μπορούμε να αδικήσουμε όσους παίρνουν μία τόσο σκληρή απόφαση.

Πρόσφατα ένας φίλος με... κάλεσε σε ένα πάρτι που διοργάνωσε για λογαριασμό ενός φίλου του που ζούσε 60 χρόνια στην Αυστραλία. Ο 80χρονος κύριος Γιώργος, λοιπόν, πετυχημένος επιχειρηματίας στο εμπόριο φρούτων, θα γιόρταζε τα γενέθλιά του στην πατρίδα του. Η συγκίνηση ήταν έκδηλη στα μάτια όλων των ανθρώπων που είχαν κοινά βιώματα με τον κ. Γιώργο. Γιατί; Το είπε ο ίδιος στην ευχαριστήρια ομιλία του προς τους προσκεκλημένους του: «Δεν ξέρω σε ποια γλώσσα να σας μιλήσω. Τα αγγλικά δεν τα έμαθα σωστά και τα ελληνικά τα έχω ξεχάσει».

Τι άλλο θα έπρεπε να πει ο άνθρωπος για να εκφράσει τον πόνο του; Μπορεί κάποιοι από εμάς να λέμε με ελαφρότητα ότι η μετανάστευση μπορεί να είναι μία λύση, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτελεί επιλογή. Ας ρωτήσουμε κι αυτούς που έφυγαν στα πέτρινα χρόνια τι έχουν στερηθεί και ύστερα ας το σκεφτούμε καλύτερα. Για να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να μην ζήσουμε εμείς και κυρίως τα παιδιά μας «πέτρινα χρόνια», όπως τα έζησαν οι παλιότεροι...
του Θανάση Μαυρίδη στο capital

Μας ζητούν να …ευχαριστηθούμε τον βιασμό!

Τον τελευταίο μήνα είμαστε μάρτυρες της επιχείρησης «αισιοδοξία», που πολύ απλά σημαίνει ότι, συνεχίζουν να μας δουλεύουν και μάλιστα ψιλό γαζί… Σα να ζητάνε να …ευχαριστηθούμε κιόλας, που μας βιάζουν άγρια και κατ΄εξακολούθηση…

Σε «διατετεγμένη υπηρεσία» ο πρωθυπουργός, λες και βρίσκεται στην προεκλογική περίοδο του ψεύδους και της κουτοπονηριάς, δηλώνει απευθυνόμενος στους …ιθαγενείς ότι, «σύντομα η Ελλάδα θα είναι μια χώρα (...) πιο χαρούμενη και οι πολίτες της πιο ευτυχισμένοι».

Πώς, όμως, να κοροιδέψει πάλι τον πολίτη, που φοβισμένος, ανασφαλής και οργισμένος δεν γνωρίζει πλέον ποιο θα είναι αύριο το οικογενειακό του εισόδημα, ούτε αν θα επαρκεί για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Δεν γνωρίζει εάν και με ποιους όρους θα εργάζεται την επόμενη μέρα, πότε και πόση σύνταξη θα λάβει, με ποιο νόμισμα θα συναλλάσσεται, πώς θα φορολογείται ή εάν τα παιδιά του έχουν μέλλον σε αυτή τη χώρα. Και ουδείς μπορεί να δεσμευτεί ή, έστω, να πιθανολογήσει με σοβαρότητα τι σκοπεύουν να πράξουν αύριο οι κυβερνώντες, ποια «νέα μέτρα» θα αποφασιστούν εν μια νυκτί.

Οι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν... μετατραπεί σε πειραματόζωα, μια ολόκληρη κοινωνία σε δοκιμαστικό σωλήνα, προκειμένου να επιβεβαιωθούν ή να διαψευστούν οι οικονομικές θεωρίες της διεθνούς των τοκογλύφων και μαθητευόμενων μάγων της πολιτικής

Αυτή η διάχυτη αβεβαιότητα παραλύει την «βομβαρδισμένη» από τα οικονομικά μέτρα κοινωνία, απομυζώντας τα τελευταία υπολείμματα δυναμισμού, σε μια περίοδο που θα απαιτούσε την αξιοποίηση κάθε ικμάδας με βάση ένα νέο σοσιαλιστικό κι όχι βάρβαρο κοινωνικό συμβόλαιο.
από το καφενείο

Βοηθήστε μας να ζήσουμε όπως ονειρευόμαστε!

Από υποσχέσεις, λόγια, παραινέσεις και μεγαλεπήβολα σχέδια και πρωτοβουλίες, χορτάσαμε χρόνια τώρα. Από έλλειψη έργων, φιλότιμου, μπέσας, εξυπνάδας και ονείρων πάσχουμε ανεπανόρθωτα.

Και ευτυχώς που υπάρχουν κάποια "παιδιά" που δε μας αφήνουν στην ησυχία του καναπέ μας, στην αποβλάκωση της τηλεόρασης, στην ευκολία της άρνησης των ευθυνών μας για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Όπως η αναγνώστριά μας, μαθήτρια της πρώτης λυκείου, που με το γράμμα της μας αναγκάζει όλους να κοιτάξουμε στον καθρέφτη μας και να αναρωτηθούμε τι απέγιναν τα ιδανικά μας...

"Είμαι μαθήτρια της πρώτης λυκείου. Σε 2 χρόνια θα γίνω ενεργός πολίτης αυτής της χώρας.
Μιας χώρας που κυριαρχεί η αδικία και η εκμετάλλευση. Μιας χώρας που ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και αδιαφορεί για τους γύρω του. Πρέπει επιτέλους να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Να αγωνιστούμε όλοι μαζί, ενωμένοι. Είμαι σίγουρη πως θα καταφέρουμε πολύ σπουδαία πράγματα.

Ο κόσμος στον οποίο θέλω να ζήσω είναι διαφορετικός από το σημερινό. Ο κόσμος που ονειρεύομαι είναι δίκαιος, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς παιδιά να υποφέρουν και να πεθαίνουν από την πείνα. Με ανθρώπους που σέβονται το περιβάλλον. Με ανθρώπους που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο και δε μένουν θεατές.

Βοηθήστε με να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Βοηθήστε εμένα και όλα τα παιδιά του κόσμου να ζήσουμε όπως ονειρευόμαστε....αγωνιστείτε για μας, για τα παιδιά σας.....για ένα καλύτερο μέλλον....
Σας ευχαριστώ."
από το Ποντίκι

Ζεις στην Ελλάδα και νιώθεις πνιγμένος

Ζεις σε μια από τις δυσκολότερες οικονομικές συγκυρίες που έχει βιώσει η χώρα σου τα τελευταία χρόνια . Η αβεβαιότητα, η αδιαφορία προς τους πολιτικούς θεσμούς, η αγανάκτηση είναι τα στοιχεία που σε κυριεύουν.

Είσαι νέος, σπουδάζεις αρκετά χρόνια με σκοπό να πάρεις το πτυχίο σου με σκοπό να βγεις στην αγορά και να βρεις μια δουλειά κοντά στο αντικείμενο σου (εάν είναι αυτό που επέλεξες συνειδητά). Λες ότι κουράζεσαι γιατί όντως κουράζεσαι. Εάν βρεθεί κάποιο mediako μέσο θα πεις ότι πεθαίνεις από την κούραση.. Γιατί σ' αρέσει να υπερβάλλεις. Μεταξύ μας τώρα: Σ' αρέσει... και έμενα μ'αρέσει. 'Εάν έχεις την επιλογή θα προσπαθήσεις να κάνεις και ένα master για να βελτιώσεις λίγο τις πιθανότητες σου. Βγαίνεις στην αγορά και διαπιστώνεις ότι αν όχι όλα, μεγάλο ποσοστό δουλεύει με μέσο. Δουλειά που θα βρεις; Πως θα ζήσεις; Πότε θα ανεξαρτητοποιηθείς; Δεν ζεις καλά, ζεις περιορισμένα...

Αν βρεθεί κάποιο mediako μέσο θα πεις ότι υποφέρεις... Γιατί σ' αρέσει να υπερβάλλεις. Και θα ακουστείς! Γιατί και στα Media αρέσει να υπερβάλλεις. Το μέλλον αβέβαιο και σκοτεινό. Αυτοί που έζησαν πριν από σένα, σε χρέωσαν. Σου έδωσαν ένα δωράκι για να τους θυμάσαι όταν πια δεν θα είναι εδώ...

Δεν είσαι πια νέος. Έχεις δουλέψει σε όλων των ειδών τις δουλειές. Έχεις παλέψει, έχεις αγωνιστεί. Βλέπεις την σύνταξη να πλησιάζει, και την περιμένεις με λαχτάρα. Μια ζωή πληρώνεις εισφορές στο ΙΚΑ για αυτή την στιγμή που θα μπορέσεις να ξεκουραστείς. Και ξαφνικά σου λένε ό,τι ξέρεις φιλαράκο πρέπει να δουλέψεις κι άλλο... Δεν φτάνουν τα λεφτά, χρειάζεται κι άλλο, κι άλλο. Μέσα σου βράζεις. Αδικείσαι. Βλέπεις ευθύνες παντού. Παντού; Παντού εκτός από σένα. Γιατί σ' αρέσει να απαλλάσσεις τον εαυτό σου από ευθύνες. Αισθάνεσαι πιο ήρεμος έτσι.

Σου λένε ότι οι φόροι που πληρώνεις θα αυξηθούν. Αισθάνεσαι αδικημένος. Αισθάνεσαι ότι δεν δούλευες μια ζωή για να τα δώσεις σε αυτούς. Σε αυτούς που σου δείχνουν τόσο σεβασμό, όσο σεβασμό δείχνεις κι εσύ στον Πακιστανό που σου πλένει το παράθυρο... Κι αυτός βασανίζεται, έτσι δεν είναι; Προτιμάς να μην το σκέφτεσαι όμως. Προτεραιότητα για σένα έχει η καθαριότητα των τζαμιών του καινούργιου σου αυτοκινήτου. Κι αν σε ρωτήσουν, θα πεις ότι αυτοί και οι πολιτικοί φταίνε για όλα. Δεν είναι έτσι. Σ' αρέσει όμως να υπερβάλλεις και να μετακυλάς ευθύνες. Από μικρό σου άρεσε. Το ξέρεις! Απλά το έχεις ξεχάσει. Έχεις επιλέξει να το ξεχάσεις. Έχεις επιλέξει να μην πληρώσεις όσα σου αναλογούν γιατί στο κάτω κάτω δεν είσαι κορόιδο. Άλλοι φταίνε, γιατί να πληρώσεις εσύ την λυπητερή; Σκέφτεσαι ότι ένας Κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Αυτό που δεν σκέφτεσαι όμως είναι ότι όλοι οι κούκοι σαν και σένα ακριβώς έτσι σκέφτονται....

Ζεις στην Ελλάδα και νιώθεις πνιγμένος. Είσαι υπερήφανος για την ιστορία της, σχεδόν ποτέ για το παρών της. Ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλοι οι προκάτοχοι σου το ίδιο με σένα να ένοιωθαν. Επικεντρώνεσαι στα άσχημα, επικεντρώνεσαι στις αδικίες. Ίσως να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ίσως και να μπορείς. Γύρω σου σκοτάδι, μικρές ηλιαχτίδες φωτός σε διαπερνούν, όμως πια σπάνια και αυτές. Νιώθεις απελπισμένος. Νιώθεις ότι η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της, ότι πότε δεν σου δωσε τις ευκαιρίες που έπρεπε, ενώ εσύ ήσουν πάντοτε σωστός απέναντι της. Όμως δεν μπορείς χωρίς αυτή, την νιώθεις κομμάτι σου και παραπάνω από κομμάτι σου. Νιώθεις να κυλά στις φλέβες σου.

Όταν την βλέπεις να διαπρέπει, συγκινείσαι... Νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά και να φουσκώνει από υπερηφάνεια, δακρύζεις. Το ξέρω ότι δακρύζεις. Και γω δακρύζω. Θυμάσαι τότε, ότι η Ελλάδα είναι το μέρος που μεγάλωσες, το μέρος που ζεις και περικλείει όλες τις αναμνήσεις σου. Εκεί που έπαιζες σα παιδάκι, εκεί που με την παρέα σου έκανες ότι τρέλα σου ερχόταν και ζούσες σαν να μην υπάρχει αύριο. Ένιωθες ευτυχισμένος, γεμάτος, σα να μη υπάρχει κανένα πρόβλημα που να μπορεί να διαβρώσει αυτό το συναίσθημα. Εκεί δεν ερωτεύτηκες για πρώτη φορά; Εκεί δεν έκλαψες για αυτόν το έρωτα; Δεν κάθισες ποτέ σε μια παραλία, παρατηρώντας το κύμα να σκάει, ονειρευόμενος το μέλλον; Το έκανες. Όμως το 'χεις ξεχάσει.

Ο Ήλιος πια δεν φωτίζει τη καρδιά σου, απλά σου κάνει κοκκινίλες και εγκαύματα. Έχεις επιλέξει να το βλέπεις έτσι, γιατί ξεχνάς. Και σ΄ αρέσει να υπερβάλλεις, το είπαμε αυτό. Δεν πρέπει όμως. Γιατί το ξέρεις. Όλοι μας το ξέρουμε : Πάντα θα έχεις ένα υστερόγραφο γι' αυτήν που θα λέει:
P.S. I love you.
από το glenti