Ο φασισμός είναι εδώ!

Τώρα που τα δημοκρατικά προσωπεία έπεσαν, ήρθε το νομοσχέδιο κατά του ρατσισμού. Ένα νομοσχέδιο δεν έχει καμία σχέση με το ρατσισμό. Έχει σχέση με την έκφραση γνώμης. Αυτήν τιμωρεί. Εκεί στοχεύει. Αυτήν απειλεί, αυτή έχει σκοπό να καταστείλει. Ρατσιστικά ή θρησκευτικά θέματα, είναι μόνο η αφορμή, για να χτυπηθεί η ελεύθερη έκφραση.

Ότι στόχος είναι η ελεύθερη έκφραση, φαίνεται καθαρά στο σχέδιο νόμου. Από την έλλειψη ορισμών (για να μπορεί μετά η εξουσία, να ορίζει κατά πως θέλει τις έννοιες), μέχρι τις εξοντωτικές ποινές για άτομα και για εταιρίες. Όλα συνηγορούν σε τούτο: Πόσο ενοχλητική έχει γίνει η φωνή των πολιτών για τους κυβερνώντες. Ας είμαστε σε ένα κράτος που οι κυβερνώντες έχουν συνηθίσει να ‘γράφουν’ τις απόψεις του λαού και να ακολουθούν το συμφέρον των αφεντικών τους. Τώρα θέλουν και να μην μιλάμε. Ούτε η δικτατορία δεν έδειχνε τόσο απροκάλυπτα το πρόσωπό της.

Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα το σχέδιο νόμου, λέει πως...

Προσέξτε τη γλώσσα του σώματος!

Η σημερινή μου blog-άποψη στοχεύει να σας εξοικειώσει με τη «γλώσσα του σώματος» και στηρίζεται στην 9η έκδοση του βιβλίου μου «Επικοινωνώ Άρα…Υπάρχω»

Οι φετινές εκλογές για την τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν και τα καλά τους, δηλαδή ΧΑΘΗΚΑΝ από τα πεζοδρόμια οι ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ τους οποίους βρίσκουμε ΜΟΝΟ στα «clubs» και την τηλεόραση!

Στα πεζοδρόμια υπάρχουν αμέτρητα παιδιά που μοιράζουν ΑΦΕΙΔΩΣ πολυτελέστατα, πολύ ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΑ διαφημιστικά φυλλάδια σε χαρτί «ιλουστρασιόν» Ευρώπης και, ΦΥΣΙΚΑ, σε πλήρη τετραχρωμία!
Σημειολογικά, άλλο πράγμα ο γραπτός λόγος(τα γραπτά μένουν και μπορείς να τα εξετάσεις ξανά και ξανά) και άλλο ο προφορικός που δημιουργεί η γλώσσα του στόματος που όπως λέει ο λαός μας «κόκαλα δεν έχει και….κόκαλα τσακίζει».

Επί του προκειμένου δεν θα... εξαντληθώ στη δύναμη και τις αδυναμίες του γραπτού και του προφορικού λόγου αλλά θα επικεντρωθώ στην απίστευτη δύναμη του ανελέητου τηλεοπτικού φακού που απογυμνώνει και τον πλέον καλά καλυμμένο «πρωταγωνιστή» οποιουδήποτε παλκοσένικου. Στην εποχή της εικόνας και των παρελκόμενων της εικονικής πραγματικότητας που δημιουργεί η ψηφιακή επικοινωνία με κυρίαρχο μέσο την τηλεόραση μπορεί κανείς να μαγνητοσκοπήσει και να αναλύσει καρέ-καρέ κάθε κίνηση, κάθε μυϊκή σύσπαση του προσώπου, κάθε υπερβολή στην μυοσκελετική οντότητα εκείνου ή εκείνης που εκτίθεται στον ανελέητο τηλεοπτικό φακό.

Η «μη λεκτική επικοινωνία» στους ανθρώπους, δηλαδή η γλώσσα του σώματος, (όπου μαθαίνουμε να κωδικοποιούμε και να αποκωδικοποιούμε νοήματα) μοιάζει να έχει έλθει στην επιφάνεια από τον Δαρβίνο αλλά στην εποχή μας την έκανε παγκοσμίως γνωστή το σχετικό βιβλίο του Τζούλιους Φαστ που δημοσιεύθηκε σε δεκάδες γλώσσες εκτός της Αγγλικής. Ο Φαστ διατείνεται ότι ο καθένας και η καθεμιά μας έχουμε συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο με τη γλώσσα του σώματος εκφράζουμε τις στάσεις μας απέναντι σε πρόσωπα ή καταστάσεις.

Οι υποστηρικτές της μη-λεκτικής επικοινωνίας (γλώσσας του σώματος,
των χεριών, του προσώπου) υπολογίζουν ότι κάθε μέρα συγγενικά, φιλικά και άλλα πρόσωπα με τα οποία έχουμε συναλλαγές μας λένε περίπου 200 φορές ψέματα και καθώς ίσως και εμείς λέμε άλλα τόσα, προκύπτει το στατιστικό στοιχείο ότι στην καθημερινή μας επικοινωνία με τους
συνανθρώπους μας βρισκόμαστε αντιμέτωποι κατά μέσο όρο με
ένα ψέμα κάθε πέντε λεπτά της ώρας!

Αυτά, φυσικά, ισχύουν για όλους εμάς, τους αποκαλούμενους «κοινούς θνητούς» αλλά δεν γνωρίζουμε ακόμη ποιες είναι οι επιδόσεις στην…ψευδολογία των πολιτικών μας ανδρών και γυναικών καθώς ΔΕΝ έχουν γίνει (ίσως ΔΕΝ επιτρέπεται να γίνουν) οι σχετικές έγκυρες και αξιόπιστες επιστημονικές έρευνες.

Ο Αμερικανός συνάδελφος Πωλ Έκμαν και άλλοι ερευνητές της γλώσσας του σώματος διατείνονται ότι μπορούμε με απλές παρατηρήσεις να εκτιμήσουμε πότε μας λένε ψέματα ή πότε μας κρύβουν την αλήθεια.
Αν θυμηθούμε συγκεκριμένα παραδείγματα δημόσιων ανδρών και γυναικών (και όχι μόνο των πολιτικών μας) θα βοηθηθούμε να κατανοήσουμε τη δική τους γλώσσα σώματος.

Οι υποστηρικτές της σημασίας και χρησιμότητας της γλώσσας του σώματος έχουν κωδικοποιήσει κάποιες απλές αλλά εμφανείς κινήσεις σώματος ή προσώπου που λένε πολλά περισσότερα από αυτά που με λόγια μας μεταφέρουν οι πομποί που βρίσκονται απέναντί μας.
Χρειάζεται να σημειωθεί πάντως ότι η γλώσσα του σώματος θεωρείται από πολλούς ως ψευδό-επιστημονική αλλά οι προσεγγίσεις της δημιουργούν πολύ γαργαλιστικές εντυπώσεις!

Να μερικά απτά παραδείγματα

1) Η κίνηση ενός μόνο ώμου είναι σαφής ένδειξη ότι το άτομο δεν λέει την αλήθεια. Κίνηση και των δύο ώμων σημαίνει ότι το άτομο αρνείται να δεχθεί ότι υποκειμενικά κρίνει ως ανεπιθύμητο βάρος ή αποτινάζει κάποιες ενοχές. Κινήσεις που συχνά επαναλαμβάνονται όπως, ξύσιμο της μύτης, παίξιμο των
μαλλιών, κτύπημα του ποδιού έχουν αυξητική τάση όταν το άτομο είναι νευρικό και ίσως αποτελούν προσπάθειες απόκρυψης εκφράσεων του προσώπου που θα πρόδιδαν τα πραγματικά αισθήματα που το διακατέχουν.

2) Επιπρόσθετα, μία κίνηση που δίνει έμφαση στην ομιλία του προσώπου έχει αυξητική τάση ευθέως ανάλογη με την υποκειμενική συναισθηματική κατάσταση του ατόμου. Λιγοστές τέτοιες κινήσεις ( χεριών ή δακτύλων ) ίσως υποδηλώνουν ότι το άτομο μεταφέρει ψευδή συναισθήματα.

3) Πολλές και συχνές έντονες κινήσεις των χεριών καθέτως και οριζοντίως μοιάζει να αποτελούν προσπάθεια μεταφοράς της προσοχής του ακροατή στα προτεταμένα χέρια για αποφυγή εντοπισμού εκφράσεων του προσώπου που μπορεί να εντοπισθεί ότι υποδηλώνουν πως ο ομιλητής ψεύδεται.

4) Τελικά, μικρό-εκφράσεις σε μυϊκές συσπάσεις του προσώπου διάρκειας 1/4 του δευτερόλεπτου που καλύπτονται αμέσως από ένα δήθεν χαμόγελο, αν και εντοπίζονται πολύ δύσκολα αποτελούν σαφή δείγματα ότι το άτομο κρύβει κάποια αλήθεια, ή δεν θέλει να εκφράσει τα πραγματικά του συναισθήματα.

Τις τελευταίες εβδομάδες, βλέπουμε τους-τις υποψηφίους στα κανάλια, τους ακούμε στα ραδιόφωνα, φιγουράρουν στις σελίδες των εφημερίδων και στα ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ διαφημιστικά τους φυλλάδια και από την ερχόμενη Δευτέρα 8 Νοεμβρίου που θα εμφανισθούν στην τηλεόρασή σας όλοι οι γνωστοί Τήλε-πρωταγωνιστές, οικοδεσπότες οι δημοσιογράφοι και φιλοξενούμενοι πολιτικοί άνδρες και γυναίκες χρησιμοποιώντας τα παραπάνω εργαλεία της γλώσσας του σώματος αξιολογήστε τους.

Ελπίζω να σας προκύψουν κάποιοι λόγοι για να διασκεδάσετε, να μπορέσετε να χαμογελάσετε λίγο, και έτσι να ξεχάσετε προσωρινά την οδυνηρή και ανυπόφορα διογκούμενη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μας πραγματικότητα στην οποία ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ κάνουν αναφορές αλλά ΔΕΝ συμμετέχουν σε αυτήν!...

του καθηγητή Γ. Πιπερόπουλου

Η Ελευθερία της έκφρασης απέναντι στη χειραγώγηση της μάζας και στο κατεστημένο του βολέματος

Στην Ελλάδα της δημοκρατίας, του πολιτισμού, των αξιών, αλλά και των οικονομικοκοινωνικών αναταραχών και εντάσεων, η μικρομεσαία τάξη νοσεί σε βαθμό που όχι μόνο αδυνατεί να αντισταθεί και να διεκδικήσει, αλλά κομπιάζει ακόμη και να μιλήσει, να εκφρασθεί ελεύθερα. Η ανισότητα, η καταπάτηση δικαιωμάτων και κατακτήσεων, οι σχέσεις δούναι-λαβείν, η υποταγή σε παγιωμένα κοινωνικά κατάλοιπα, συνθέτουν το κατεστημένο που βολεύει και δεν αφήνει πολλά περιθώρια για την αλλαγή και ανατροπή των αρνητικών δεδομένων.

Σε κάθε τομέα εργασίας οι λίγοι διοικούν και εξουσιάζουν έχοντας δίπλα τους έμπιστα στελέχη, για να ελέγχουν τα πιστά και φιλότιμα στρατιωτάκια που μοχθούν καθημερινά για την πρόοδο, την ευημερία και την προβολή των αφεντικών τους. Πόσο δύσκολο φαντάζει για ένα αθώο πολίτη, που έχει φυλακιστεί σ’ αυτή τη νοοτροπία, να εκφρασθεί, να εκθέσει την άποψη του, να επισημάνει αλήθειες, να καταδικάσει το άδικο που καθημερινά τρώει τα σωθικά του. Αν αντιδράσει, αν τολμήσει να χειραφετηθεί, θα γίνει το δακτυλοδεικτούμενο αποπαίδι που θα υποστεί τις συνέπειες εν καιρώ, βιώνοντας ένα Γολγοθά στον οποίο λίγοι θα είναι οι συμπαραστάτες και ακόμα λιγότεροι, οι αληθινοί φίλοι.

Είναι φανερό πως σε... όλες τις εκδηλώσεις της ζωής μας, οι μεγιστάνες του χρήματος και της πολιτικής επιθυμούν να μαντρώσουν τη σκέψη μας στο κλουβί της υποτέλειας, του βολέματος και της σιωπής. Μας αναγκάζουν, μπροστά στα τερατουργήματα που βλέπουμε, να μένουμε απαθείς. Ακούμε λόγια υποκριτικά, φανταστικές υποσχέσεις και ανεκπλήρωτα οράματα, χωρίς να μιλάμε.

Η ελεύθερη, διαφορετική άποψη και θέση, που δεν εναρμονίζεται με το σύστημα, δεν αρέσει, προκαλεί. «Ποιος είσαι εσύ που σηκώνεις κεφάλι….», θα πει ο «μεγαλοκαρχαρίας» στο μικρό «ψάρι» που τόλμησε να ταρακουνήσει την ήρεμη θάλασσα που τεχνητά και εικονικά παρουσιάζουν κάποιοι στα απατηλά όνειρα μας. «Θα φάει τα μούτρα του αυτός….», μοιρολογούν, γι’ αυτόν που λέει την αλήθεια, τα υποχείρια και καχύποπτα όργανα εκείνων που έχουν ασελγήσει βάναυσα σε ιστορικές κατακτήσεις των εργαζομένων, απολαμβάνοντας ηγετικές θέσεις που κατέκτησαν «αξιοκρατικά» και με πολύ «κόπο».

Φαντάζει εύκολο και προτιμότερο να συντάσσεται κάποιος με την πλειοψηφία, να συμφωνεί σε όλα και να δέχεται ανέμελα τα χτυπήματα στην πλάτη. Το δύσκολο όμως είναι να ανήκει στη μειοψηφία που αγωνίζεται και αγωνιά για τα συμφέροντα του συνόλου. Είναι αδιανόητο να θεωρείται επανάσταση η λογική διεκδίκηση της ποιότητας που γεύονται οι λίγοι και στερούνται οι πολλοί. Οι τελευταίοι βέβαια αδυνατούν να μιλήσουν ελεύθερα υπό την διαρκή απειλή της επερχόμενης τιμωρίας.

Στον πλανήτη γη ζούμε ελεύθεροι γιατί μας το επέτρεψε η μακροθυμία και η χάρη του παντοδύναμου Θεού, που η αυτάρκεια και ο εγωισμός μας τον έχουν θέσει στο περιθώριο. Η υλική δύναμη όμως των φθαρτών, ανθρώπινων αφεντικών από πού πηγάζει και ασκείται με τόση κυνικότητα;

Η όραση, η ακοή και η σκέψη δεν μπορούν να καταδυναστεύονται, να παραμένουν αδρανή όργανα σε μια κοινωνία που υποφέρει και αναζητά την αναγέννηση της και τη στήριξη σε ιδανικά που έχουν καταπατηθεί. Η αδιαφορία, ο συμβιβασμός και οι πελατειακές σχέσεις δεν έχουν θέση στην κοινωνία του δικαίου και των αξιών.
Γ.Τ.
από το Ανεμόμυλος