Πιόνια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα...

Το φαινόμενο διάσπασης της ελληνικής κοινωνίας σε τρία κομμάτια έχει εισέλθει πλέον σε επίπεδο απόλυτου σουρεαλισμού. Ποια είναι τα τρία κομμάτια; Οι κανίβαλοι ρυθμιστές των εξελίξεων, οι εντελώς αποχαυνωμένοι βολεμένοι ακόμα και οι εντελώς τρομαγμένοι δυστυχισμένοι. Τρεις κόσμοι που βαδίζουν σε τρία διαφορετικά σύμπαντα... Οι πρώτοι έχουν πάρει ένα ψαλίδι και κόβουν ότι περισσεύει από τους λογαριασμούς, λεφτά, μισθούς, συντάξεις, περιουσίες, ζωές...

Αθώοι άνθρωποι

Ο φίλος ακουγόταν ανήσυχος στο τηλέφωνο.
"Ξέρεις τι φοβάμαι, ρε συ; Θα αγριέψουν τα πράγματα, θα βγουν τα μαχαίρια και θα σφαχτούμε μεταξύ μας".  
"Πάψε ρε τις μπούρδες", προσπάθησα να ελαφρύνω την κουβέντα, "στο κάτω-κάτω μπορεί να ξυπνήσουμε άμα πέσουνε μερικές σουγιαδιές".
Δεν κατάλαβε το πνεύμα μου. "Ρε συ, δεν πρόκειται να φαγωθεί κανένα μεγάλο κάθαρμα", επέμεινε, "αθώοι άνθρωποι θα σκοτωθούν".

Η συνέχεια της κουβέντας δεν έχει σημασία. Όμως, εκείνο το "αθώοι άνθρωποι" ομολογώ ότι...

Περί ορατών και αοράτων

Άραγε όταν ράψω το στόμα μου θα με ακούσει κανείς; Όταν θα μπήγω την βελόνα με υπομονή από το ένα κομμάτι δέρματος στο άλλο, θα αποκτήσω το δικαίωμα στην προπληρωμένη δημόσια υγεία; Θα έρθει αντιπροσωπία πολιτικών προσώπων όταν θα λούζομαι με βενζίνη απειλώντας ότι θα αυτοπυρποληθώ για τα προπληρωμένα ένσημα μου που έχουν γίνει μάρκες για τον τζόγο των πολιτικών προσώπων;

Θα ξημεροβραδιάζονται κάμερες και ιλουστρασιόν...