Το μεγάλο ζήτημα της Πίστης

Δεν πιστεύω. Το γεγονός αυτό δεν αισθάνομαι, ότι με κάνει καλύτερο άνθρωπο ή πιο ευφυή ή ανώτερο σε σχέση με τους συνανθρώπους μου, που πιστεύουν. Για την ακρίβεια περισσότερο το αντιλαμβάνομαι ως αδυναμία μου, όσο μεγαλώνω, παρά ως ένα προσόν. Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου, που θα ήθελα πολύ να πιστεύω, θα ήθελα να απευθυνθώ σε κάτι ανώτερο, όχι με την έννοια του αιτήματος ή της δοσοληψίας με το Θείο, αλλά με την έννοια της αυτογνωσίας, ότι δεν μπορεί ο άνθρωπος να είναι το Ανώτερο Είδος, αυτή η γεμάτη ελαττώματα ύπαρξη απέχει πολύ από το Ανώτερο.

Για να πάρω τα πράγματα από την αρχή, όλα ξεκίνησαν στην...

Όταν το “ιερό” δεν έχει ιερό και όσιο

Το μοναστήρι της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, λένε πως είναι το αποτέλεσμα ενός θαύματος. Σίγουρα είναι το αποτέλεσμα του θαύματος της ανθρώπινης πίστης. Και της ανάγκης των ανθρώπων να δώσουν στο μεταφυσικό ερώτημα για την ύπαρξή τους, μια υλική, πολύ υλική απάντηση. Δεν ξέρω αν ο Θεός θέλει κάτι τέτοιο, αλλά η άνθρωποι έτσι βολεύονται.

Όπως και αν έχεις απαντήσει στο ερώτημα της δημιουργίας του κόσμου, πιστεύεις ή όχι στον Θεό, μπροστά στο μοναστήρι αυτό νιώθεις δέος. Μια αετοφωλιά, φτιαγμένη από ανθρώπους, μέσα στα βράχια. Από ανθρώπους που πίστευαν τόσο στο Θεό, ώστε να να φτιάξουν κάτι τόσο δύσκολο,που να υπονοεί την θεία παρέμβαση.

Τετρακόσια σκαλοπάτια χρειάζεται να ανέβεις για να φτάσεις ως τη βράχινη πόρτα του μοναστηριού. Πίσω σου το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού και μπροστά και πάνω σου ο ασβεστωμένος όγκος του μοναστηριού. Επί χίλια χρόνια, άνθρωποι ανεβαίνουν αυτά τα σκαλοπάτια για να καταθέσουν την πίστη τους. Με τον ίδιο τρόπο, την ίδια αγωνία και σίγουρα τις ίδιες εγωιστικές ελπίδες. “Εμένα Θεέ μου σώσε”. Ελάχιστα όντα για λίγο, αν όχι απέναντι στον Θεό, απέναντι στην πέτρα και την θάλασσα στην οποία γατζωθήκαμε πριν από εκατομμύρια χρόνια για να ζήσουμε.

Όλα αυτά βεβαίως τα... σκέφτεσαι λίγο εκ των υστέρων. Γιατί την ώρα εκείνη, ανεβαίνοντας, προσπαθείς να πάρεις ανάσα. Γύρω σου ο αέρας λυσσομανά, μαστιγώνει τα βράχια και συ δεν μπορείς να βάλεις δυο λίτρα απ αυτόν στα πνευμόνια σου για να ανασάνεις. Τετρακόσια σκαλοπάτια δεν είναι λίγα ακόμη και αν δεν καπνίζεις. Ακόμη και αν έχεις αμαρτίες που πρέπει να καταθέσεις.

Φτάσαμε στην πόρτα του μοναστηριού λίγο πριν κλείσει. Έπρεπε να σκαρφαλώσουμε τα δέκα τελευταία σκαλοπάτια. Δυο νεαροί στέκονταν στο τελευταίο. Σηκώνουν το χέρι και σταματούν μια κυρία πριν από μας.

-“Απαγορεύεται να μπείτε, η φούστα σας είναι κοντή”

-“Μα δεν είναι κοντή”

-“Είναι κοντή”

-“Η κυρία πριν από μένα έχει πιο κοντή”

Οι φρουροί της πόρτας κοιτάζονται μεταξύ τους. Μάλλον συμφωνούν και της κάνουν νεύμα να περάσει. Δεν βγάζουν ωστόσο έξω, την κυρία που η φούστα της αποδεικνύεται πιο κοντή. Μεγάλη υπόθεση να είσαι ο φρουρός της σχετικότητας του σεμνού.

Ανεβαίνω το προτελευταίο σκαλοπάτι και φτάνω μπροστά από την ιερά εξέταση των βράχων.

-“Δεν μπορείτε να μπείτε κύριε” μου λένε ευγενικά αλλά χαιρέκακα.

-“Γιατί;”

-“Φοράτε σορτς”

-“Δεν είναι σορτς, είναι μια γκρι βερμούδα”

-“Μόνο με παντελόνι”

-“Οι γυναίκες επιτρέπονται με παντελόνι” ρωτάω

-“Όχι είναι άσεμνο”

-“Και γιατί ο άντρας με παντελόνι είναι σεμνό και η γυναίκα είναι άσεμνο;”

Οι φρουροί των ιερών και οσίων κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και απάντησαν με ένα “έτσι το λένε οι πατέρες της εκκλησίας”

-“Ρε ποιοι πατέρες της Εκκλησίας, αυτοί φόραγαν μανδύες, φούστες δηλαδή, δεν υπήρχαν παντελόνια τότε”

Οι μπάτσοι του Θεού έμειναν εμβρόντητοι αλλά συνήλθαν γρήγορα για να μου πετάξουν ένα “απαγορεύεται κύριε”.

Παραμέρισα και κάθισα στα βράχια κοιτάζοντας μια το μοναστήρι και μια τη θάλασσα. Το μυαλό μου πήγε πολλά χρόνια πίσω. Παιδί τότε έβλεπα τη μάνα μου να μιλάει συνωμοτικά με την γειτόνισσα που είχε περάσει να την πάρει να πάνε στην εκκλησία. Το αυτί μου έπιανε τη φράση “είμαι βρώμικη” που έλεγε η μάνα μου πριν αποχωρήσει χωρίς καμιά αντίρρηση η γειτόνισσα. Πέρασαν αρκετά χρόνια για να καταλάβω πως η εκκλησία θεωρούσε αμαρτία τον έμμηνο κύκλο των γυναικών και τους απαγόρευε την είσοδο.

Η γυναίκα στη φάση αυτή της ζωής της (που ο Θεός άλλωστε είχε δημιουργήσει) ήταν αμαρτωλή και βρώμικη. Ούτε γυναίκα, ούτε πιστή. Θυμήθηκα και τη γιαγιά μου που πήγαινε με τσεμπέρι στην εκκλησία γιατί ο παπάς έλεγε πως είναι άσεμνο να κυκλοφορούν οι γυναίκες άσκεπες. Θυμήθηκα και στην Τεχεράνη την θρησκευτική αστυνομία να μετράει με μεζούρα τις φούστες των γυναικών και τα μαλλιά των αντρών.

Λόγοι μάλλον συγκυριακοί και συσχετισμών προφανώς, μας επέτρεψαν να μην είμαστε σήμερα Τεχεράνη. Οι δικοί μας μουλάδες προσπάθησαν αλλά για κάποιον λόγο έχασαν και υποχώρησαν (αφού ευλόγησαν πρώτα όλους τους Παττακούς και τους Παπαδόπουλους) .

Η θρησκευτική καλοσύνη είχε πάντα δίδυμη αδελφή την υποκρισία. Η καλοσύνη δεν χρειάζεται προσδιορισμούς. Ή είσαι καλός ή δεν είσαι στη ζωή σου. Σκέτο. Κοίταξα τους οσιόμπατσους στην πόρτα του μοναστηριού και ετοιμάστηκα να τους πω διάφορα. Πως αν υπάρχει Θεός με έχει δει σίγουρα γυμνό, πως και ο Χριστός μπήκε στο ναό του Σολομώντα αντισυμβατικά, πως η πίστη δεν έχει μεζούρα, πως κάτω απ τα σεμνά ράσα σε όλο τον κόσμο κρύβεται η παιδοφιλία και η παραβατικότητα… Δεν υπήρχε κανένας λόγος. Κάποτε πιστοί με μεζούρα πέταξαν στις φλόγες ανθρώπους γιατί δεν ταίριαζαν στο μετρικό τους σύστημα.

-“Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι” είπα μόνο στον ένα. “Αν έρθει σήμερα ο Εφραίμ από το Βατοπέδι θα τον αφήσετε να μπει στο μοναστήρι;”

Ο ανθρωπάκος με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια;
-“Μα βέβαια και θα τον αφήσουμε”

Δεν είχα καμιά αμφιβολία.

ΥΓ.Για όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν περί θρησκειών, μύθων, πίστης και υποκρισίας προτείνω το βιβλίο του Στέλιου Κανάκη “Ιερές Βλακείες”. Επειδή το φαινόμενο είναι διαχρονικό και δεν είναι εξαίρεση αλλά κανόνας. Ένας κανόνας που μας θέλει υποτακτικούς.
του Κώστα Βαξεβάνη από το κουτί της Πανδώρας φωτό από το amorgis

Εάν έχεις πίστη…Πέσε...

Τα μέτρα που μας επιβάλλονται είναι απίστευτα δύσκολα και δυστυχώς αυτοί που μας Κυβέρνησαν μας έφτασαν μέχρι εδώ αλλά δεν φρόντισαν να μας δώσουν τις δεξιότητες που απαιτούνται για να ανταπεξέλθουμε στις σκληρές δοκιμασίες.

Καιρός να θυμηθούμε, χωρίς βέβαια να γίνουμε μοιρολατρικά θρησκόληπτοι το «βόηθα Παναγιά» και το «έχει ο Θεός» των γονιών μας… Την πατρότητα του κειμένου που ακολουθεί δεν την γνωρίζω εγώ και ο φίλος μου Γιάννης Α. που μου το έστειλε. Εάν εσύ την γνωρίζεις παρακαλώ γράψε μας εδώ στο blog να την μάθουμε όλοι.

Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη, που θέλησε να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος. Η νύχτα έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα, όλα ήταν μαύρα, μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα.

Ο ορειβάτης πού το μόνο πού... έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του. Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σχοινί τον κρατούσε ζωντανό.

Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε:
-Θεέ μου, βοήθησε με!
Ξαφνικά, μια βαθειά φωνή προερχόμενη από τον ουρανό απάντησε:
-Τί θέλεις να κάνω;
-Σώσε με, Θεέ μου!
-Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;
-Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
-ΤΟΤΕ, ΚΟΨΕ ΤΟ ΣΧΟΙΝΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΣΟΥ...

Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και με απορία σκέφτηκα: «Θεέ μου, τι ζητάς από αυτόν τον άνθρωπο; Είναι δυνατόν να του ζητάς να κόψει το σκοινί, το μόνο πράγμα πού τον κρατάει ζωντανό;» Εγκατέλειψα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη. Αλήθεια, ΕΓΩ τι θα έκανα; Με ανάμεικτα συναισθήματα και σχεδόν με βεβαιότητα για την απάντηση μου, συνέχισα να διαβάζω:
«Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος και το σώμα του κρεμόταν από ένα σχοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το σχοινί ΜΟΝΟ 3 μέτρα πάνω από το έδαφος....».

Εσύ και εγώ, πόσο κολλημένοι είμαστε στο σχοινί μας; Ποτέ μην αμφισβητούμε όσα είναι από το Θεό. Ποτέ δεν θα πρέπει να λέμε ότι μας έχει ξεχάσει η μας έχει εγκαταλείψει. Ποτέ μη σκεφθούμε ότι δεν μας φροντίζει. Μας κρατάει πάντα με το δεξί Του χέρι και η επιλογή να απλώσουμε το δικό μας χέρι ανήκει σε εμάς.

του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η θεοποίηση της κακουργίας

Το - σχετικό με τον «καλό υπόκοσμο» - μεγαλοβδομαδιάτικο κείμενό μου ήταν φυσικό να ενοχλήσει την «καθωσπρέπει» αυτή τάξη.

Όπως επίσης πολύ φυσικό είναι η περισπούδαστη αυτή τάξη να έχει και το περισπούδαστο πολυπληθές – απ’ την τσέπη και τον ιδρώτα του λαού εκτρεφόμενο - τεμπελχανείο της. Με τους περισπούδαστους υπερασπιστές και απολογητές της.

Παρότι θα περίμενε κανείς να είχαν σωπάσει και να είχαν λουφάξει ύστερα απ’ τον παροξυσμό και το παραλήρημα της τοκογλυφικής αλητείας, που, τον τελευταίο καιρό, εκδηλώνεται σε βάρος της Ελλάδας.

Θα ήθελα, λοιπόν, να πω στον ευυπόληπτο αυτόν «καλό υπόκοσμο» και στο αξιότιμο τεμπελχανείο του τα εξής πολύ απλά:

Οι πριν από δύο χιλιάδες (2.000) χρόνια αξιότιμοι ομοϊδεάτες τους, δεν σταύρωσαν το Χριστό, επειδή «βλασφήμησε», λέγοντας πως είναι γιος του Θεού. Γιατί το τελευταίο, που θα μπορούσε να τους ενδιαφέρει ήταν ο Θεός.

Ο Θεός ήταν το... εύσχημο πρόσχημα για να «τον βγάλουν από τη μέση». Όπως παντού και πάντοτε συμβαίνει. Όπου, στο όνομα των θρησκευτικών και κοινωνικών φρονημάτων και της νομιμοφροσύνης, σταυρώνουν όσους καταγγέλλουν το όργιο της ασυδοσίας και της αυθαιρεσίας τους.

Τον σταύρωσαν, γιατί ο Χριστός, με τη διδασκαλία του, σημάδευε κατάστηθα τη μοναδική τους θεότητα, που ήταν ο Μαμωνάς. Του οποίου η θρησκεία παραμένει στο διηνεκές και ακούει άλλοτε και αλλού σε άλλα ονόματα.

Με κυρίαρχο, στις μέρες μας, όνομα, εκείνο του καπιταλισμού, που τείνει να γίνει και η παγκόσμια θρησκεία. Στο βωμό της οποίας θυσιάζονται και θα θυσιάζονται, ολοένα και περισσότερα, εκατομμύρια αθώων.

Και, παρότι, στις μέρες μας, ο καπιταλισμός ξετσιτσιδώθηκε, μέχρι και του «φύλλου της συκής», εντούτοις οι μίσθαρνοι απολογητές του δεν σταματούν να το λιβανίζουν και να λιθοβολούν τους επικριτές του. Όμως…

Εκτός απ’ την κατάστηθη, κατά του Μαμωνά, στόχευσή του ο Χριστός, θέλησε να κόψει και τα δυο πόδια, τα δυο ανήθικα ηθικά στηρίγματα, του ανθρωποφάγου αυτού τέρατος, που είναι το νομικό και το θρησκευτικό κατεστημένο.

Που σαν πρώτο βήμα του έχει τη μεγαλύτερη απάτη στην πανανθρώπινη ιστορία, που είναι η ταύτιση της νομιμότητας με τη δικαιοσύνη.
Απάτη, που στις μέρες μας, όπως θα ’λεγε και ο ο ποιητής, «σε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει».

Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι μικροπταισματίες άνθρωποι του λαού δικάζονται και καταδικάζονται για ασήμαντες αφορμές, ενώ μεγλοαπατεώνες απολαμβάνουν τα προνόμια της εγκληματικής ασυλίας.

-«Γιατί, είπαν σε κάποιον υπουργό, δεν αποκαλύπτονται και δεν αντιμετωπίζονται ανάλογα οι αρχιτέκτονες της καταβαράθρωσης της ελληνικής οικονομίας»;

-«Δεν είναι εύκολο»! είπε ο υπουργός.

Και ασφαλώς έχει δίκιο! Γιατί αυτοί, που νομοθέτησαν το τέλειο, «εκ προμελέτης έγκλημα», της βουλευτικής και υπουργικής ασυλίας, κι εκείνοι, που επωφελούνται απ’ αυτό, είναι ιδιοφυΐες του είδους…

Και ύστερα επιμένουμε να μιλούμε και για…Δικαιοσύνη!

Το νομικό, λοιπόν, κατεστημένο νομιμοποιεί την κακουργία και την απανθρωπιά. Και κηρύσσει παράνομη τη δικαιοσύνη και την ανθρωπιά.

Το θρησκευτικό κατεστημένο στο βήμα αυτό του νομικού κατεστημένου έρχεται να προσθέσει ένα άλμα: Προχωρεί στη θεοποίηση της απανθρωπιάς και της κακουργίας.

Γιατί μόνο με τη θεοποίηση της κακουργίας μπορεί να ερμηνευτεί η δολοφονία και η σταύρωση του Χριστού.

Αθλιότητα, που διαιωνίζεται, όπου Γης νομιμοποιείται και θεοποιείται το έγκλημα. Σε βάρος των λαών και των αθώων. Και προς δόξαν του «καλού υπόκοσμου»!

Και αγαλλίαση, ασφαλώς, των υπερασπιστών, των ψηφοφόρων και των λιβανιστάδων του…
Παπα-Ηλίας

Περί θρησκευτικών συμβόλων

Οι θρησκείες έχουν δυο όψεις.
Η μια όψη τους είναι ότι αποτελούν πηγή – μορφή εξουσίας, καταπίεσης, φόβου και χειραγώγησης των ανθρώπων, εκμεταλλευόμενες την αγωνία και την άγνοιά μας για το «μετέπειτα».
Άλλωστε πολύ συχνά βλέπουμε άλλες μορφές εξουσιών – θεσμοθετημένες ή άτυπες – να βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με την θρησκευτική - μεταφυσική εξουσία.

Το δίπολο «φύλαρχος – μάγος» εξακολουθεί και σήμερα να λειτουργεί σε σύγχρονη και βελτιωμένη μορφή βέβαια, ελέγχοντας ασφυκτικά πολλάκις τη ζωή των ανθρώπων.
Ακόμη κι αν γλυτώσεις από τον ανθρώπινο νόμο δεν θα γλυτώσεις από τον θείο νόμο.
Δεν είναι τυχαίο εκείνο το μεγάλο «μάτι» στις εκκλησίες που βλέπει τα πάντα ώστε να αποδώσει - εν ευθέτω ή μη χρόνω – δικαιοσύνη, ούτε είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα κι από ένα θεό.
Να μη μπορείς να γλυτώσεις από πουθενά.
Και σήμερα ακόμη η επέμβαση των θρησκειών στην προσωπική ζωή των ανθρώπων αλλά και στη διαμόρφωση της κουλτούρας των λαών είναι τόσο καταπιεστική ώστε σε κάποια μέρη, οποιαδήποτε απόκλιση από το θρησκευτικό “comme il faut” να συνεπάγεται μαρτυρικό, συνήθως δια λιθοβολισμού θάνατο.

Ας μη ξεχνάμε ότι η... δυτική Ευρώπη έζησε έναν θρησκευτικό μεσαίωνα από τον οποίο δεν την χωρίζουν πολλοί αιώνες, έτσι δικαιούται αλλά και υποχρεούται να είναι περισσότερο ευαίσθητη σε θέματα θρησκευτικού φονταμενταλισμού.
Η ανάρτηση ή επίδειξη θρησκευτικών συμβόλων μιας θρησκείας, δίνει το δικαίωμα και σε οπαδούς άλλων θρησκειών να διεκδικήσουν ισότιμη μεταχείριση.
Ας σκεφτούμε λίγο που μπορεί να οδηγήσει κάτι τέτοιο!

Η άλλη όψη των θρησκειών είναι ότι αποτελούν ελπίδα για πολλούς απελπισμένους αλλά και διαμαρτυρία εναντίον της ανθρώπινης εξαθλίωσης.
Η προσμονή μιας επουράνιας δικαίωσης ή μιας μεταθανάτιας τιμωρίας ίσως να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την κοινωνική συμπεριφορά αρκετών ανθρώπων.
Η θρησκεία είναι η παρηγοριά, το βάλσαμο, μια ψυχική πανοπλία απέναντι στην κοινωνική δυστυχία και εξαθλίωση του ανθρώπου αλλά ταυτόχρονα και μια απάντηση στα υπαρξιακά του ερωτήματα.

Δεν έχει σημασία αν είναι «ορθή ή λανθασμένη» η απάντηση, αρκεί να είναι «ικανοποιητική» γι αυτόν που ζητάει απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα.
Ανεξάρτητα από το αν πιστεύουμε ότι οι θρησκείες είναι «εξ αποκαλύψεως» ή είναι «ωφέλιμα ψέματα», αν πιστεύουμε στο «δημιουργισμό» (εδώ) ή στην εξέλιξη,
οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη συνεισφορά τους στην πορεία των ανθρώπινων κοινωνιών.
Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι το τελικό ισοζύγιο (μέχρι τώρα) όσον αφορά την προσφορά των θρησκειών στην ανθρωπότητα είναι θετικό, παρά τις οπισθοδρομήσεις, τα εγκλήματα και τους σκοταδισμούς που έχουν θρησκευτικές αφετηρίες.

Αλλά προς το τέλος του 20ου αιώνα, στις δυτικές τουλάχιστον κοινωνίες, φαίνεται κάτι να αλλάζει.

Ο σύγχρονος άνθρωπος ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για την επίγεια και λιγότερο για τη μεταθανάτια δικαίωσή του. Απαιτεί όλο και περισσότερα από ένα σύγχρονο κράτος και ταυτόχρονα περιορίζει τις απαιτήσεις του έναντι του όποιου θεού του.
Και το περί δικαίου αίσθημά του δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθεί με την μεταθανάτια τιμωρία των αμαρτωλών ούτε με την παραδείσια επιβράβευση των αγαθών.
Δεν ενδιαφέρεται τόσο για την σωτηρία της ενδεχομένως αθάνατης ψυχής του, όσο για την εξάλειψη των δεινών που ταλανίζουν την μετά βεβαιότητας εφήμερη ύπαρξή του.

Επί πλέον η αλματώδης ανάπτυξη της γνώσης έχει ως αυτονόητο επακόλουθο τον κλονισμό της αναπόδεικτης πεποίθησης, δηλαδή της πίστης.
Ας μη ξεχνάμε ότι για χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος καλλιεργούσε τον εγωκεντρισμό του και τον συμπαντικό «ανθρωποκεντρισμό» στηριζόμενος στην οπτική απάτη του «γεωκεντρισμού».

Ο Γαλιλαίος επέφερε το πρώτο μεγάλο πλήγμα στον ανθρώπινο εγωισμό και στην τεχνητή «αρμονία» με την οποία περιστρέφονται τα πάντα γύρω από τη γη, που κατά σύμπτωση είναι και ο χώρος διαβίωσης της «κορωνίδας της δημιουργίας».
Το δεύτερο μεγάλο πλήγμα κατά του ναρκισσισμού μας, δόθηκε όταν μάθαμε ότι το ηλιακό μας σύστημα είναι ένα «συστηματάκι» παραπεταμένο σε μια άκρη του γαλαξία.
Και το τελειωτικό χτύπημα ήταν η ανακάλυψη ότι ο Γαλαξίας μας δεν είναι μοναδικός, όπως φιλάρεσκα πιστεύαμε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά έχει παρέα τουλάχιστον καμιά εκατοστή δισεκατομμύρια γαλαξίες ακόμη.
Χρειάζονται κι άλλα για να καταλάβουμε την ασημαντότητά μας;

Η ζωή αντιμετωπίζεται πλέον, περισσότερο ως σύμπτωμα της λειτουργίας του σύμπαντος και λιγότερο ως αποτέλεσμα της παντοδύναμης θέλησης κάποιου ανώτερου Νου.
Όσο για την «κορωνίδα της δημιουργίας», αυτή υλοποιώντας κατά γράμμα την θεϊκή εντολή «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε την γην», κατάντησε ρύπος του πλανήτη.
Επί πλέον τα τελευταία χρόνια, έχει αρχίσει να αμφισβητείται έντονα η άποψη ότι η «ηθική υγεία» μιας σύγχρονης κοινωνίας καθορίζεται ή εξαρτάται από τον βαθμό της θρησκευτικότητάς της. (Στο παρελθόν ίσως να ίσχυε, με τα δεδομένα της τότε ηθικής)
Απομένουν μόνον κάποια φοβικά ή εγωιστικά ερωτήματα [1] στα οποία ο καθένας δίνει τις δικές του απαντήσεις.

Φτάσαμε έτσι στο σημείο να κλονιστεί η λειτουργία του «εξουσιαστικού δίπολου» και η «συνεργασία» κράτους – εκκλησίας να θεωρείται όχι μόνον ατελέσφορη αλλά και ύποπτη[2] στα μάτια του σκεπτόμενου πολίτη.
Ίσως ο πλήρης διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας να βοηθήσει στο να διατηρήσουν τη σοβαρότητά τους (κατ’ άλλους να την ξαναβρούν) και οι δυο θεσμοί.
Τότε δεν θα έχουν νόημα και ερωτήματα του τύπου:
-Να αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες;
- Να αναρτώνται θρησκευτικά σύμβολα στις σχολικές αίθουσες ή όχι;
Άλλωστε είναι καιρός πλέον η ευαισθησία, το ενδιαφέρον και η αγάπη για τον συν-άνθρωπο να στηριχθούν λιγότερο σε μεταφυσικές επιρροές και περισσότερο σε κοινωνικές αντιλήψεις οι οποίες θα συμβάλλουν στη δημιουργία ενός πιο δίκαιου και πιο ευαίσθητου κράτους.
Τούτο είναι και το τελικό ζητούμενο.
Και δεν φαντάζομαι ούτε ο γλυκύς Ναζωραίος να έχει επ’ αυτού αντίρρηση.

* * * * * * * *

[1] Είναι δυνατόν ΕΓΩ να πάψω να υπάρχω;

[2] Πολλές φορές συγκεκριμένα γεγονότα (δεν αναφέρομαι μόνον στην Ελλάδα) που βλέπουν (ή δεν βλέπουν) το φως της δημοσιότητας μετατρέπουν τις υποψίες σε ισχυρές ενδείξεις αν όχι και σε αποδείξεις.
Γράφει ο Ευθύλογος στο καφενείο