apneagr: Ελληνοκύπριοι

Δεν πρόλαβε να τελειώσει το ευρωπαϊκό Συμβούλιο «Αξιολόγησης» (κατ’ άλλους μη αξιολόγησης) της τουρκικής (μη) συμμόρφωσης στις ανειλημμένες υποχρεώσεις και ο Πρόεδρος Χριστόφιας εξήγγειλε «εκστρατεία διαφώτισης» της ελληνοκυπριακής κοινής γνώμης για να καταλάβει τι είναι η «διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία» και πως θα εφαρμοστεί στην Κύπρο αυτό το «μοντέλο λύσης». Για την ιστορία, το «μοντέλο», που δεν έχει γίνει ακόμα «κατανοητό», χρονολογείται από 32 ετών…

Προτού όμως εκδοθούν και κυκλοφορήσουν τα «φυλλάδια» που υποσχέθηκε ο Κύπριος Πρόεδρος και αναληφθούν οι άλλες δράσεις, «στοχευμένες» σε κρίσιμες για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης ομάδες, η τουρκική αεροπορία και το πολεμικό ναυτικό ανέλαβαν δική τους «εκστρατεία διαπαιδαγώγησης», παρενοχλώντας μεταξύ άλλων την πτήση του Έλληνα Υπουργού Άμυνας στην Κύπρο.

Μπορεί η Τουρκία να... έχει αρχίσει και συνεχίζει (έστω και μετ’ εμποδίων) τις ενταξιακές της διαπραγματεύσεις με την υποστήριξη Λευκωσίας και Αθήνας, αλλά τις αγαπημένες της συνήθειες δεν τις εγκαταλείπει. Δεν απέφυγε έτσι προ ημερών να κάνει μερικούς «εικονικούς βομβαρδισμούς» του Αγαθονησίου και να παρενοχλήσει ελληνογαλλική άσκηση στην ίδια περιοχή, ενώ το ναυτικό της επανέλαβε τον «πόλεμο της τσιπούρας» με τους Έλληνες ψαράδες…Για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή και για να περνάνε τα «σωστά μηνύματα», όπως παρατήρησε σαρκαστικά ο κυπριακός τύπος.

Ο Κύπριος Πρόεδρος επέκρινε επίσης τα ΜΜΕ της χώρας του, γιατί αναφέρονται περισσότερο στα αρνητικά της όποιας λύσης, αντί να προβάλλουν τα θετικά και να καλλιεργούν μια «κουλτούρα λύσης». Απομένει να δούμε τα νέα έντυπα και ιδίως με ποιόν ακριβώς τρόπο θα εξηγήσουν στους Ελληνοκυπρίους ότι οι δικές τους ψήφοι θα «μετράνε» πέντε φορές λιγότερο από τις τουρκοκυπριακές. Ομολογουμένως δεν είναι η ευκολότερη δουλειά στον κόσμο, ακόμη και για τους έμπειρους και σκληραγωγημένους «αγκιτάτορες» του ΑΚΕΛ, που ορκίζονται στον «μαρξισμό-λενινισμό». Ακόμη κι αν έχουν την υπομονή να διαβάσουν τους 56 τόμους των απάντων του Λένιν π.χ., δύσκολα θα εντοπίσουν κάτι που να μοιάζει με συνηγορία στη «σταθμισμένη ψήφο», την «εκ περιτροπής προεδρία» ή τις καλές προθέσεις της Μεγάλης Βρετανίας!

Ειρήσθω εν παρόδω, οι περί σταθμισμένης ψήφου προτάσεις του Δημήτρη Χριστόφια έχουν προκαλέσει και ελαφρά απελπισία στους εν Αθήναις συντρόφους του, Αλέκα Παπαρήγα και Αλέξη Τσίπρα, που προσεύχονται κατ’ ιδίαν να μη βρεθούν αύριο στο δίλημμα είτε να αποδοκιμάσουν ένα σχέδιο που θα φέρει το ΑΚΕΛ, ή να εξηγούν και στα δικά τους μέλη και οπαδούς γιατί η ψήφος έχει διαφορετική βαρύτητα ανάλογα με την … εθνικότητα αυτού που τη ρίχνει. Ενδεικτική της αμηχανίας (αλλά και των διαφορετικών απόψεων) που προκαλεί το κυπριακό τόσο στον Περισσό, όσο και στην Κουμουνδούρου, είναι το γεγονός ότι ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο ΣΥΝ σχολίασαν τα αποτελέσματα των Βρυξελλών. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Λαφαζάνης ζήτησε αυτή την εβδομάδα το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας. Να σημειωθεί ότι το αποτέλεσμα των Βρυξελλών απέφυγε να σχολιάσει, είτε θετικά, είτε αρνητικά, και ο κ. Σαμαράς.

Ο εκνευρισμός του κ. Χριστόφια οφείλεται στο ότι η «γραμμή» δεν περνάει εύκολα, όπως δείχνουν τα γκάλοπ. Μια απόλυτη πλειοψηφία Ελληνοκυπρίων κρίνει αρνητικά τους χειρισμούς του Προέδρου στο κυπριακό στις διαδοχικές δημοσκοπήσεις και δεν συμφωνεί με κεντρικές διαπραγματευτικές θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς (με τις οποίες άλλωστε δεν συμφωνούν ούτε και τα … «συγκυβερνώντα» κόμματα, ολοκληρώνοντας μια επικίνδυνα τραγελαφική κατάσταση). Οι προπαγανδιστικές προσπάθειες του κομματικού μηχανισμού οδηγούν, είναι αλήθεια, σε αύξηση της συμφωνίας μεταξύ των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ, ταυτόχρονα όμως αυξάνεται το ποσοστό των ψηφοφόρων άλλων κομμάτων που αντιτίθενται στο διαφαινόμενο σχέδιο λύσης. Όπως φάνηκε και το 2004 και το 2008, οι Κύπριοι ψηφοφόροι έχουν κάπως αυτονομήσει τις πολιτικές προτιμήσεις τους και το τι θέλουν στο εθνικό θέμα. Γεγονός που δεν επιτρέπει την αυτόματη μετάφραση πολιτικής επιρροής ενός κόμματος σε συμφωνία με τις θέσεις του για τον τρόπο λύσης του κυπριακού.

Το πρόβλημα το αντελήφθη πλέον και ο απεσταλμένος του ΟΗΕ Αλεξάντρ Ντάουνερ που, στη Νέα Υόρκη αυτή την εβδομάδα, εξήγησε στους αδημονούντες αγγλοαμερικανούς διπλωμάτες ότι, για να λυθεί το κυπριακό, δεν φτάνει να συμφωνήσουν Χριστόφιας και Ταλάτ, πρέπει να συμφωνήσουν και οι Κύπριοι πολίτες, δεδομένης της πρόβλεψης για δημοψήφισμα. Και φυσικά, ο Κύπριος Πρόεδρος δεν επιθυμεί να κατεβάσει μια λύση σε δημοψήφισμα, αν δεν είναι σίγουρος για το αποτέλεσμα…Από την άλλη βέβαια ο κ. Χριστόφιας δεν δείχνει να διαθέτει πολιτική και διπλωματική εναλλακτική στην περίπτωση που οι συνομιλίες αποτύχουν να παράγουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα – ο ίδιος άλλωστε έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι έχει μόνο σχέδιο Α, αντιμετωπίζει δηλαδή μόνο το ενδεχόμενο επιτυχίας των συνομιλιών.

Η κυπριακή κυβέρνηση αναμένεται πάντως, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές στη Λευκωσία, να δώσει στις 21.12 την έγκρισή της για το άνοιγμα του κεφαλαίου «περιβάλλον» των ευρωτουρκικών ενταξιακών διαπραγματεύσεων, σε μια εισέτι προσπάθεια να «εξευμενίσει» Ουάσιγκτον και Λονδίνο. Παρ' όλες όμως τις προσπάθειες «εξευμενισμού», δημοσιεύματα του κυπριακού τύπου κάνουν λόγο για νέες ισχυρές πιέσεις ΗΠΑ και Βρετανίας κατά της Κύπρου και για επιτάχυνση της λύσης του κυπριακού εντός του πρώτου εξαμήνου του 2010. Τη σχετική συνδρομή του κ. Ομπάμα ζήτησε στην Ουάσιγκτον και ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν.

Ενδεικτικός άλλωστε της πολιτικής κατάστασης στην Κύπρο είναι και ο απολύτως αντιφατικός τρόπος με τον οποίο υποδέχθηκαν οι πολιτικές δυνάμεις του νησιού, περιλαμβανομένων και των δυνάμεων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση (!), τα αποτελέσματα των Βρυξελλών. Οι εκτιμήσεις τους κυμαίνονται από ικανοποίηση για «επίτευξη των επιδιώξεων» (κυβερνητικός εκπρόσωπος και ΑΚΕΛ) έως χρεωκοπία και ναυάγιο, ακόμη και κατηγορίες για «συνενοχή» στο αποτέλεσμα (Οικολόγοι και Ευρωπαϊκό Κόμμα). Το (συγκυβερνών) «Δημοκρατικό Κόμμα» που φάνηκε προς στιγμήν, μετά τις απειλές Κάρογιαν για διαγραφή των διαφωνούντων, να ξαναβρίσκει μια επίφαση ενότητας μεταξύ των αντιμαχομένων τάσεων του, εμφανίστηκε ξανά με … τρία πρόσωπα! Τον ικανοποιημένο από το αποτέλεσμα Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Κυπριανού, τον «ουδέτερο» εκπρόσωπο κ. Φωτίου («το αποτέλεσμα δεν δικαιολογεί ούτε θριαμβολογίες, ούτε μηδενισμό») και τον αντιπρόεδρο κ. Παπαδόπουλο, που κατήγγειλε ότι η Λευκωσία ουσιαστικά απεδέχθη την κατάργηση του “οδικού χάρτη” για τις τουρκικές υποχρεώσεις του 2006.
"Κόσμος του Επενδυτή" 12.12.2009
το διαβάσαμε στο Dimitris Konstantakopoulos

Ένα μεγάλο και κορυφαίο ζήτημα που πρέπει να τεθεί στο τραπέζι της δημόσιας συζήτησης είναι αυτό που τιτλοφορείται «ως απομόνωση των Τουρκοκυπρίων».

Πρόκειται για ένα ζήτημα που αποτελεί αυτή την ώρα ύψιστη προτεραιότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής το οποίο η κυπριακή κυβέρνηση βρίσκει συνέχεια μπροστά της. Πρόσφατα ευρισκόμενος στις Βρυξέλλες στο κτίριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως μέλος δικοινοτικής αποστολής που διοργανώθηκε από τη Γενική Διεύθυνση Εκπαίδευσης και Κουλτούρας με τη συνεργασία της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κύπρο, ακούσαμε από αξιωματούχο της Διεύθυνσης Διεύρυνσης πως: «η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δεσμευμένη να διευκολύνει την άρση της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων» και ότι προς αυτή την κατεύθυνση «υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ομάδα δράσης για στήριξη της τουρκοκυπριακής Κοινότητας».

Ο γράφων στη διάρκεια της... συζήτησης ζήτησε να πληροφορηθεί από πού πηγάζει αυτή η απομόνωση -χωρίς βέβαια να πάρει απάντηση - και υπέδειξε πως, είναι οι Ελληνοκύπριοι που είναι απομονωμένοι, αφού δεν μπορούν να διακινηθούν ελεύθερα μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Πιο απομονωμένοι βέβαια είναι οι εγκλωβισμένοι, τους οποίους οι δυνατοί της γης, αγνοούν.

Ενώ λοιπόν ο Ελληνοκύπριος πολίτης εύκολα και χωρίς διατυπώσεις μπορεί να φθάσει μέχρι και στις μακρινές Βρυξέλλες, για να επισκεφθεί το σπίτι του πρέπει να περάσει από διαβατηριακό και άλλο έλεγχο που διενεργεί ένα καθεστώς που δεν το αναγνωρίζει κανένας.

Σήμερα ο πραγματικά απομονωμένος είναι ο εγκλωβισμένος στην ακριτική Καρπασία και όχι οι Τουρκοκύπριοι που κατέχουν διαβατήρια και ταυτότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας, διακινούνται ελεύθερα και εργάζονται στις ελεύθερες περιοχές, απολαμβάνουν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και άλλα πολλά ωφελήματα, χωρίς να πληρώνουν καμία φορολογία στο επίσημο κράτος.

Το θέμα απομόνωσης αποτελεί ψέμα και μύθο που καλλιεργεί η Άγκυρα και δυστυχώς υιοθετείται και από πάρα πολλούς που βρίσκονται στα ευρωπαϊκά και άλλα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Βέβαια, σε όλα αυτά ο Ευρωπαίος αξιωματούχος απάντησε πως, αυτή την ώρα προέχει το μεγάλο ψάρι (bigfish) που είναι η λύση του κυπριακού και όχι τα επουσιώδη.
Το γεγονός ότι, λόγω κατοχής δεν μπορούμε να διακινηθούμε ελεύθερα μέσα στην ίδια μας την πατρίδα θεωρείται επουσιώδες. Να ’ναι καλά οι άνθρωποι… Από τα υπόλοιπα που λέχθηκαν στη συζήτηση σημειώνουμε τα εξής, όπως διατυπώθησαν από το στόμα του αξιωματούχου της Διεύθυνσης Διεύρυνσης:- Στην Ε.Ε. εντάχθηκε ολόκληρη η Κύπρος.
- Χωρίς επίλυση του κυπριακού δεν θα υπάρξει καμία πρόοδος στη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας.
- Η εκλογή Δ. Χριστόφια συνέβαλε στην επανέναρξη της διαδικασίας του διαλόγου.
- Οι ιδιοκτήτες περιουσιακών στοιχείων πρέπει να ρωτηθούν ένας προς έναν.

Άλλο ένα σημαντικό στοιχείο που κρατούμε από την επίσκεψή μας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είναι μια δήλωση που έγινε από αξιωματούχο της Διεύθυνσης Επικοινωνίας, ο οποίος παρουσιάζοντας τον τρόπο λειτουργίας της Επιτροπής είπε ότι: Αν δεν υπάρχει ομοφωνία δεν υπάρχει απόφαση. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι μικροί έχουν βέτο. Χαρακτηριστικά είπε πως, «κάποιος μπορεί να κάτσει στην ταράτσα και να λέει συνέχεια όχι» και έφερε το παράδειγμα του βέτο του Λουξεμβούργου που για περισσότερο από δέκα χρόνια μπλόκαρε την πρόταση οδηγίας για τις φορολογίες των αποταμιεύσεων με την οποία διαφωνούσε.

Συμπεράσματα:
• Πρώτον, η απομόνωση των Τουρκοκυπρίων είναι ένας μύθος που η εξωτερική διπλωματία και πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να διαλύσει. Έστω αργά παρά ποτέ.
• Δεύτερον, και το βέτο είναι χρήσιμο εργαλείο και είναι πολύ πιο δυνατό όταν διατυπώνεται για λόγους επιβίωσης ενός ολόκληρου λαού, παρά όταν διατυπώνεται για επιμέρους και μικρά ζητήματα, όπως μπορεί να είναι τα θέματα φορολογίας κ.λπ.
Βέβαια για να ασκηθεί αυτό το δικαίωμα χρειάζεται παρρησία και θάρρος, αλλά και πίστη στο δίκαιο του αγώνα που διεξάγεις.
Ελπίζω όταν και εάν έρθει αυτή η ώρα η Λευκωσία να αποδείξει πως διαθέτει τις πιο πάνω προϋποθέσεις.
του Χρίστος Καρύδης οικονομολόγου - δημοσιογράφου, το είδα στο Σίβυλλα - Sibilla