Διεθνές Κεφάλαιο : Γιώργος, «ο άνθρωπός μας στην Αθήνα»

Όλοι θυμόμαστε τα επικριτικά σχόλια για την Ελλάδα και την οικονομία, για τους Ελληνες και το πόσο απατεώνες είναι, για την χρεοκοπία και πόσο κοντά είναι. Πρωτοστατούσαν οι αρθρογράφοι της γνωστής οικονομικής εφημερίδας και βασικό όργανο των αγορών, οι Financial Times δηλαδή.

Και ως δια μαγείας, η γερμανική έκδοση της εφημερίδας στάζει μέλι για την Ελλάδα και κυρίως για τον πρωθυπουργό που έχει, όπως λέει, καταφέρει το ακατόρθωτο, έσωσε τη χώρα του από τη χρεοκοπία. Ξαφνικά οι αρθρογράφοι της έγκριτης εφημερίδας ρίχνουν τέτοιο… ξεσκόνισμα στον Γ. Παπανδρέου που ούτε τα… Νέα της οδού Ιπποκράτους δεν θα έγραφαν τέτοιο άρθρο.

Διαβάστε τι λέει για τον πρωθυπουργό:
Τίτλος: «Ο άνθρωπός μας στην Αθήνα», και υπότιτλο «η Ελλάδα έχει αυτό που λείπει από τη Γερμανία, έναν τολμηρό πολιτικό στην ηγεσία που προσπαθεί να εξυγιάνει το σύστημα»
Και συνεχίζει στο άρθρο: «Ο Παπανδρέου τηρεί τις υποσχέσεις που έδωσε στο Eurogroup για να σώσει την Ελλάδα από την χρεοκοπία. Η ελληνική κυβέρνηση κάνει περικοπές. Συγκεκριμένα ο απόγονος της δυναστείας Παπανδρέου και σοσιαλιστής Γιώργος Παπανδρέου τολμά και εφαρμόζει τις πιο δραστικές περικοπές που έζησε ποτέ η Ευρώπη. Η Ελλάδα έγινε ‘πεδίο δοκιμής’ για την Ευρώπη. Ο Έλληνας πρωθυπουργός επιμένει στην ‘επανενσωμάτωση’ της χώρας του στην οικονομική ευρωπαϊκή οικογένεια μέσω μιας σε βάθος εξυγίανσης».

«Η Ελλάδα έφερε την Ευρώπη στο χείλος του γκρεμού. Ναι, αλλά την Ευρώπη δεν την έσωσε το πακέτο οικονομικής στήριξης που ενέκρινε για την Ελλάδα, αλλά η απόφαση της Αθήνας να το πάρει και να μην κηρύξει πτώχευση. Διότι η πτώχευση θα ήταν πιο βολικός δρόμος από τις σημερινές δραστικές περικοπές. Και αυτό επειδή το 80% των πιστώσεων της Ελλάδας προέρχονται από το εξωτερικό επομένως οι Έλληνες θα ήταν σε καλύτερη θέση, εάν προχωρούσαν σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους και δεν έπαιρναν το ευρωπακέτο», ενώ για τον κ. Παπανδρέου αναφέρει ότι «φαίνεται να έχει κάτι από το πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων: εκμεταλλεύεται την κάθε στιγμή, έστω και αν φαίνονται όλα αδιέξοδα. Έτσι κατάφερε τους πρώτους έξι μήνες να υλοποιήσει τα τρία τέταρτα όσων υποσχέθηκε».

Και καταλήγει: «Ο Παπανδρέου είναι πιστός στη συμφωνία που έκανε με το Eurogroup. Τώρα πρέπει και το Eurogroup να μειώσει σημαντικά το επιτόκιο του 5% που είναι σήμερα, όπως απαιτούν ήδη οι Έλληνες, διαφορετικά σε τρία χρόνια θα είναι πάλι στο χείλος του γκρεμού. Είναι σίγουρο ότι ο Παπανδρέου είναι ο άνθρωπός μας στην Αθήνα. Επομένως είναι μοναδική ευκαιρία».
Πώς θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ένα τέτοιο εγκωμιαστικό σχόλιο. Κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να πει ότι αποδίδει το… lobbying του κ. Σκιόπα, ή ότι πληρώσαμε πολλά λεφτά για χορηγίες και καταχωρήσεις στους FT.

Υπάρχει, όμως, και η πολιτική εξήγηση την οποία δίνει και το ίδιο το άρθρο. Ο Παπανδρέου είναι βασικός εκπρόσωπος ή εντολοδόχος των αγορών τις οποίες εκφράζει και η γνωστή εφημερίδα. Η Ελλάδα είναι πειραματόζωο και ο πρωθυπουργός ο κατάλληλος στην κατάλληλη θέση. Αυτόν ήθελαν οι αδυσώπητες αγορές, το ξένο κεφάλαιο που κερδοσκοπεί σε βάρος της χώρας και των πολιτών. Αυτό διάλεξαν να φέρει σε πέρας το δύσκολο έργο της διάλυσης του κοινωνικού ιστού της χώρας. Και αφού το καταφέρνει μια χαρά καιρός είναι να του κάνουν και αγιογραφία.

Είναι, όμως, σα να κλέβουν εκκλησία. Εγκωμιάζουν τον δικό τους άνθρωπο που θα ήθελαν και οι Γερμανοί να τον έχουν. Μήπως να το σκεφτούμε να τους τον δώσουμε με μεταγραφή, μια και η μεταγραφική περίοδος τελειώνει σε λίγες ημέρες;
από το antinews

Ο Παπανδρέου... μασκότ του τουρισμού

Διαβάζουμε στις εφημερίδες και δε πιστεύουμε στα μάτια μας. Ο Γιώργος πάει μάλλον για Μασκότ του τουρισμού της Ελλάδας.
Ο πρόεδρος του ΕΟΤ, Ν.Κανελλόπουλος δήλωσε .«Του ζητήσαμε να συμμετάσχει στο DVD προβολής του τουρισμού, αποδέχθηκε την πρόσκληση και περιμένουμε»,

Φανταστείτε τον Παπανδρέου να κάνει τη Μασκάτ και να λέει καλημέρα , να καλεί τους τουρίστες να ζήσουν στην Ελλάδα το παραμύθι του και να κάνει τα ταχυδακτυλουργικά του .

Εμείς πάντως για να ξεκουράσουμε τον ΕΟΤ του βρήκαμε και όνομα ΓΑΠίτης και φτιάξαμε και φωτό...
από το καφενείο

Η πατρίδα του πατέρα

Ως γνήσιος ελληνοαμερικανός, ο Γιώργος μοιάζει κατά κάποιον τρόπο με τα παιδιά μου. Γεννήθηκε στην Αμερική και μεγάλωσε με δύο γλώσσες. Αγγλική η πρώτη του γλώσσα, γλώσσα της μητέρας, ελληνική η δεύτερη, του πατέρα, όπως τα παιδιά μου. Και δύο νοητές πατρίδες. Την Αμερική, μητρόπολη και αυτοκρατορία, και τη μικρή πατρίδα του πατέρα, κάπου στον απέναντι ηλιόλουστο κόσμο της Ευρώπης. Αργά και πού, είμαι σίγουρος πως ο Γιώργος θα ρωτούσε τον πατέρα του γιατί ήρθε στην Αμερική. Όπως και τα παιδιά μου. Και εκείνος μάλλον θα του έλεγε πως η Αμερική έχει δουλειές και ευκαιρίες, είναι μια καλή χώρα, χωράνε εδώ πολλοί που έρχονται για διάφορους λόγους.

Στο σπίτι υποθέτω, θα υπήρχαν και δύο θρησκείες. Όπως και στο δικό μου. Η ελληνική ορθόδοξη με τους περίεργους βυζαντινούς ψαλμούς της, τα κεριά και τις αγιογραφίες της, και η άλλη, η ξένη, με τα προσωποποιημένα μηνύματα ηθικής, τα εκκλησιαστικά της όργανα, τα αγάλματα και τις απλοϊκές της λειτουργίες. Όπως και στη ζωή των παιδιών μου. Πιθανώς η μητέρα του Γιώργου, να ήταν πολύ πιο θρήσκοι από τον πατέρα του (όπως όλοι οι αγγλοσάξωνες), αλλά και κείνος υποθέτω, έστω και για λόγους αισθητικής και ιστορίας, θα τον κουβαλούσε πού και πού στην ελληνική εκκλησία. Θα ξέρει έτσι ο Γιώργος τι σημαίνει Πάσχα, θα έχει μυρίσει και το όμορφο λιβάνι.

Και δύο... συνειδησιακές κουλτούρες. Η αμερικανική με τα προτεσταντικά της συστατικά, και η ελληνική με τον ιστορικό συναισθηματισμό της. Η Αμερική με τον ορθολογισμό της, και η Ελλάδα με το μεσογειακό της ταμπεραμέντο. Και δύο είδη εθνικών εορτών, δύο Πάσχα, δύο επετείους επαναστάσεων, δύο εμφυλίους, δύο συστήματα ατομικισμού. Δύο κόσμοι δηλαδή, για τον Γιώργο. Όπως και για τα παιδιά μου.

Συχνά πυκνά, υποθέτω, ο Γιώργος θα πήγαινε και σε κάποιες ελληνικές γιορτές, με κλαρίνα, ντολμαδάκια, αυγοκομμένα φαγητά και γλυκά του κουταλιού που φτιάχνουν οι κυρίες. Και θα χόρευε εκεί με άλλα Ελληνόπουλα, το ίδιο όπως όλοι οι Ελληνοαμερικανοί, όπως και τα παιδιά μου. Και σε κάποιες γιορτές, θα συναντούσε τους φίλους του πατέρα που θα χόρευαν ζεϊμπέκικα, παίζοντας περίεργα βαλκανικά όργανα, που ήταν όσο όμορφα όσο και οι ηλεκτρικές ροκ κιθάρες. Τα ακούσματα του Γιώργου σίγουρα είναι μικτά. Όπως και των παιδιών μου.

Και όπως όλοι οι Ελληνοαμερικανοί, ο πατέρας του Γιώργου σίγουρα θα του μιλούσε για την Ιστορία της Ελλάδας, τους αρχαίους θεούς της και τους σύγχρονους πολέμους της. Όπως κάνω και εγώ με τα παιδιά μου. Και θα ρωτούσε ο Γιώργος, όπως ρωτάνε όλοι οι ελληνοαμερικανοί, αν μισεί ο πατέρας του την Τουρκία, παίρνοντας αρνητική απάντηση, όπως και τα παιδιά μου. Και θα ζούσε με διάφορους ανθρώπους, παιδιά άλλων θεών, πολιτισμών και χρωμάτων, με μουσουλμάνους και Αϊτινούς, με Κινέζους και εμιγκρέδες με περίεργα ονόματα και ενδυμασίες. Στο σχολείο, στη γειτονιά, στην εργασία. Όπως βέβαια και τα παιδιά μου.

Και θα περνούσε τα καλοκαίρια του στην Ελλάδα, με τον παππού και τη γιαγιά, που πάντα είχαν κάτι έξτρα να τον κεράσουν, νοιώθοντας πως βρίσκεται σε έναν μυθικό ηλιόλουστο παράδεισο με πρασινογάλανα νερά, ατέλειωτες λιχουδιές, βόλτες στις παραλίες, και φεγγαράδες την νύχτα. Η παιδική και εφηβική θητεία στην Ελλάδα, είναι για τους Ελληνοαμερικανούς το στοιχείο που καθορίζει τον Ελληνισμό τους. Ανάμεσα στις βόλτες και τις παρέες, ανακατεύονται και οι επισκέψεις στα αρχαία μνημεία, τα σύγχρονα μουσεία της Ελλάδας, η επίσκεψη στους Δελφούς και άλλες ερειπωμένες πόλεις, οι αρχαίες τραγωδίες του Ηρώδειου, τα μικρά χωριουδάκια των βουνών, πνιγμένα στις κληματαριές, τον ασβέστη και τα νυχτολούλουδα, οι μουσικές συναυλίες του καλοκαιριού, σίγουρα και κάποιοι έρωτες. Και χτίζεται εκεί, η νοητή Ελλάδα. Ακριβώς όπως και στα παιδιά μου.

Τελευταία, βλέπω τον Γιώργο σκεφτικό. Είναι ό,τι φοβάμαι περισσότερο για τα παιδιά μου. Στον διχαστικό συναισθηματικό διπολισμό που δημιουργεί η βίωση δύο διαφορετικών πολιτισμών, η όμορφη και ηλιόλουστη πατρίδα του πατέρα, που τόσο γλυκά χτίστηκε μέσα από αναμνήσεις, επισκέψεις, βόλτες και εμπειρίες στην Ελλάδα, η συνειδησιακή διάσταση της μισής του ύπαρξης, αποδομείται θλιβερά και παίρνει αργά την αληθινή της θέση στον πραγματικό κόσμο του σήμερα.

Ο τελευταίος πολιτισμός που βιώνει η πατρίδα του πατέρα, απέχει πολύ από εκείνον του Περικλή, του Μεγαλέξανδρου και του Παλαιολόγου. Ο τέταρτος ιστορικός πολιτισμός των Ελλήνων, γεννημένος μετά την Τουρκοκρατία, δυτικόστροφος και μεταπρατικός, προβάλει τώρα το άσχημο και τερατώδες πρόσωπό του. Η Διαφθορά (υπήρξε άραγε τέτοια αρχαία ελληνική Θεά;) χλευάζει τώρα τις εξιδανικευμένες αναμνήσεις, βουλιάζοντας και αποδομώντας την πατρίδα του πατέρα...
από Locus Publicus - Editorium