Η μίνι φούστες αυξάνουν τα τροχαία το καλοκαίρι!

Σύμφωνα με έρευνα βρετανικής ασφαλιστικής εταιρίας, οι κοντές φούστες των γυναικών, που κυκλοφορούν στο δρόμο, αποσπούν την προσοχή των ανδρών οδηγών με αποτέλεσμα τους καλοκαιρινούς μήνες να αυξάνονται τα τροχαία ατυχήματα που προκαλούν οι άνδρες, αποκαλύπτει έρευνα μεγάλης βρετανικής ασφαλιστικής εταιρίας.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, το 29% των ανδρών παραδέχεται πως είχε τροχαίο, επειδή η μίνι φούστα κάποιας γυναίκας που περνούσε το δρόμο του απέσπασε την προσοχή. Μάλιστα, η ασφαλιστική εταιρία "Sheilas’ Wheels" αναφέρει πως το 2009, τα τροχαία ατυχήματα που προκαλούσαν οι άντρες ήταν πολύ περισσότερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες απ ότι όλο τον υπόλοιπο χρόνο.

Στα τελευταία πέντε χρόνια, το... 1/4 των ανδρών έχει αναφέρει κάποιο τροχαίο ατύχημα μες στο καλοκαίρι, σε σχέση με το πολύ μικρό ποσοστό των γυναικών. Αυτό το γεγονός που οφείλεται στο ότι οι άντρες που βρίσκονται πίσω από το τιμόνι αποσπούνται πολύ πιο εύκολα από τις γυναίκες.
από το asfalisinet

Σοβαρό τροχαίο ατύχημα στη Λένορμαν

Σοβαρό τροχαίο ατύχημα στη Λένορμαν (Αθήνα) σήμερα 05/08/2010 το πρωί 09:10 στο ρεύμα από την Αθήνα προς το ποτάμι.

Στη μνήμη των 21 Αγγέλων που χάθηκαν στα Τέμπη

Στην αιώνια πόλη των Αγγέλων απλώθηκε σιωπή και θλίψη.
Η αιφνίδια άφιξη τόσων νέων πάγωσε ακόμα κι αυτούς!
Η θέρμη του θυμού και της οργής δεν άφησε το δάκρυ να κυλίσει.
Ο πόνος έγινε κόμπος,θηλιά κι έπνιξε τα αισθήματα.
Μονάχα τα μάτια μας μετέτρεπαν τη φρίκη σε δέος!
Ανατριχιαστικό σούρσιμο,δαιμονισμένος θόρυβος.
Να 'ταν από τα φτυάρια που 'διναν προσωρινό τέλος στην τραγωδία ή από την πάλη των ψυχών με τα χώματα;
Και ποιων ψυχών;
Των γονιών που 'θελαν να μπουν ή των παιδιών που πάσχιζαν να βγουν;
Συνάντηση στο κενό, αόρατος εναγκαλισμός, Αιώνια Μνήμη!
Δ.Τ. 13/4/2003

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ 21 ΑΓΓΕΛΩΝ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΑΔΙΚΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΣΤΙΣ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ 2003
Αιώνια Μνήμη...
από το ΖΕΙΔΩΡΟΝ

Οδήγηση ή «πέρασμα» στην…αιωνιότητα;

Τα στοιχεία ήταν και πάλι τραγικά, ημέρες του Πάσχα 2010, με 35 νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες (δυστυχώς κάποιοι από αυτούς ΔΕΝ θα εξέλθουν ζωντανοί από τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας) απίστευτος ο πόνος σε οικογένειες και παράλληλα δυσθεώρητο το κόστος στο Σύστημα Υγείας και την Οικονομία!…

Κάθε μεγάλο, κάθε σπουδαίο ψυχοκοινωνικό φαινόμενο το βαφτίζουμε με την αποδεκτή και στις επιστήμες της κοινωνιολογίας και ψυχολογίας όπως και στην κοινή γνώμη έννοια που περικλείει ο όρος «πέρασμα». Περάσματα υπήρξαν μεταξύ άλλων, ανέκαθεν, η ένταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις, η εισαγωγή σε ένα ΑΕΙ ή ΤΕΙ, ή χωρίς να προσβάλλω τους σεμνότυφους, το ερωτικό αγκάλιασμα που ολοκληρωνόταν με την απώλεια της εφηβικής μας «αθωότητας» για όλους και όλες.

Πέρασμα ήταν και... παραμένει και σήμερα η ικανότητα να κρατάς στο χέρι το τιμόνι, να τιθασεύεις 120, 160 ακόμη και 200 και βάλε «άλογα» εγκλωβισμένα κάτω από το γυαλιστερό καπό ενός σύγχρονου Ι.Χ. και να το κάνεις με...την «άδεια» της Αστυνομίας, ή μάλλον του Υπουργείου Μεταφορών...ΠΕΡΑΣΜΑ ποτέ δεν υπήρξε αλλά παραμένει η, παρά την κατοχή της σχετικής «αδείας οδηγήσεως» αδικαιολόγητη πράξη της αφαίρεσης της ζωής ενός ή περισσότερων άλλων συνανθρώπων μας στους εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους της ελλαδικής επικράτειας ή εντός και εκτός της μεγάλης οικογένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης..

Η οδήγηση είναι, σε τελική ανάλυση, χαρά και απόλαυση και το αυτοκίνητο εργαλείο για δουλειά και μέσο για αναψυχή. Η χαρά χάνεται όταν μετατρέπουμε το αυτοκίνητο από εργαλείο και μέσο αναψυχής σε φονικό όργανο καθώς βυθίζουμε κάθε Σαββατοκύριακο σε πένθος αμέτρητες ελληνικές οικογένειες,.

Στην πατρίδα μας συνηθίζουμε να λέμε ότι το ατύχημα συμβαίνει πάντα στον...”άλλο”. Εντάξει, να συμφωνήσω με αυτήν την σαφώς ανόητη θέση. Σκεφθήκατε, όμως, ότι για μένα εσείς είσθε ο “άλλος“ ενώ για σας αυτός ο «άλλος» είμαι...εγώ;

Ίσως για τον λόγο αυτό οι αγγλοσάξονες σοφά διατείνονται ότι χρειάζονται...” δυο ανόητοι για να σκοτωθεί, τουλάχιστον, ο ένας!..” Σε ποιόν από τους δυο μας, άραγε, θα συμβεί το ατύχημα, ποιος θα είναι τελικά αυτός ο τραγικός «άλλος» μετά τη γνωστή από τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ «σφοδρή σύγκρουση που οφείλεται σε…ιλιγγιώδεις ταχύτητες» και οδηγεί χιλιάδες συνανθρώπους μας κάθε χρόνο στο πρόωρο «πέρασμα στην…αιωνιότητα»;

Εύχομαι να μην συμβεί ούτε σε σας ή δικά σας πρόσωπα ούτε σε μένα αλλά για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται να οδηγήσουμε με μια ΑΜΥΝΤΙΚΗ ψυχολογία. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσέξω τον εαυτό μου και να αποφύγω ΕΓΩ τις κάθε λογής ανοησίες και επιπολαιότητες που βάζουν τις ζωές μας σε κίνδυνο. Και επιπρόσθετα σημαίνει να προσέχω ώστε οι απροσεξίες και οι επιπολαιότητες του απέναντι οδηγού να μην αποβούν καθοριστικά μοιραία ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ και για τους δύο μας ...

Στον αιώνα που πέρασε και σε αυτόν που διανύουμε η οδήγηση ήταν και θα παραμείνει μια απόλαυση για κάποιους, διαδικασία επιβίωσης για άλλους αλλά συνάμα και πάρα πολύ επικίνδυνη κατάσταση όπου ένα απρόσεκτο «προσπέρασμα» μπορεί να μετουσιωθεί σε ανεπιθύμητο «πρόωρο και ακούσιο πέρασμα στην… αιωνιότητα!»

Πότε θα μάθουμε, επιτέλους, οι ίδιοι και τα παιδιά μας να αγαπάμε την οδήγηση και τον συνάνθρωπό μας ξεκινώντας, φυσικά, από την αγάπη για την ίδια τη ζωή μας;

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ροπή στο ατύχημα…

Είναι αλήθεια αναμφισβήτητη όσο και τραγικά δραματική ότι καθημερινά αποδεκατιζόμαστε σε εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους της ελληνικής επικράτειας σε μεγέθη και με ρυθμούς που μας διασφαλίζουν, τι κρίμα, πανευρωπαϊκές πρωτιές. Για το λόγο αυτό θέλω να προβληματίσω εσάς τους φίλους και τις φίλες μου bloggers στο θέμα της σχέσης του Έλληνα και της Ελληνίδας με το αυτοκίνητο.

Το ατύχημα, οδικό και κάθε άλλης μορφής, ως απρόβλεπτο και ταυτόχρονα δυσάρεστο γεγονός που απολήγει σε υλικές ζημίες, σωματικές βλάβες ακόμη και στο θάνατο αποτελεί ιστορικό δεδομένο όλων των κοινωνιών. Κάθε ατύχημα έχει τις δικές του ιδιομορφίες, αλλά γενικά τα ατυχήματα οφείλονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες ενδογενών και εξωγενών παραγόντων για το άτομο .

Σε παγκόσμια κλίμακα ο... θάνατος από ατύχημα έχει την ΠΡΩΤΗ θέση ξεκινώντας από παιδιά 3 ετών μέχρι και ενήλικες των 40 περίπου ετών, και στη συνέχεια την πρωτιά παίρνουν τα καρδιοαγγειακά νοσήματα, καρκίνοι και εγκεφαλικά επεισόδια.

Πέρα από την επώδυνη για άτομα και πραγματικότητα της απώλειας ζωής, τα ατυχήματα ευθύνονται και για τεράστιες οικονομικές και ψυχοκοινωνικές επιβαρύνσεις καθώς τα θύματά τους απαιτούν ιατρονοσηλευτική φροντίδα σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, μακρόχρονη μετά τραυματική υποστήριξη και τεράστιες απώλειες παραγωγικότητας.

Το ενδιαφέρον ψυχολόγων και κοινωνιολόγων έχει επικεντρωθεί ερευνητικά σε τρεις άξονες προβληματισμού:
1) σε ατυχήματα παιδικής και εφηβικής ηλικίας, 2) σε ατυχήματα στο χώρο εργασίας και, 3) σε οδικά ατυχήματα.

Καλώ την προσοχή σας πρώτα στην έννοια της «ροπής προς το ατύχημα» και μετά στα ψυχοκοινωνικά δεδομένα του εντοπισμού των ατόμων που έχουν τον τύπο προσωπικότητας που προδιαθέτει για τέτοια ροπή και τις μεθόδους και τα μέσα αποτροπής της επικίνδυνης συμπεριφοράς τους.

Η έννοια της «ροπής προς το ατύχημα» ως ιδιομορφία που χαρακτηρίζει κάποια άτομα είναι δημιούργημα του 20ου αιώνα. Κάποιοι θεωρούν ότι την έννοια «της ροπής στο ατύχημα» εισήγαγαν για πρώτη φορά οι Μ. Greenwood και H. Woods στην εργασία τους με βιομηχανικά ατυχήματα που δημοσιεύθηκε το 1919 ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι η έννοια σχετίζεται με το μνημειώδες ερευνητικό έργο του Karl Marbe που πρώτο-δημοσιεύθηκε μέσα στα γενικότερα πλαίσια επιδημιολογικών ερευνών το 1926.

Από τότε μέχρι και σήμερα όλοι οι ερευνητές αναλύοντας στατιστικά δεδομένα βιομηχανικών και άλλων ατυχημάτων εντόπισαν το γεγονός ότι ένας συγκεκριμένος αριθμός ατόμων ευθυνόταν για ένα δυσανάλογο ποσοστό ατυχημάτων. Με άλλα λόγια, άτομα που είχαν ένα ατύχημα, στη συνέχεια βρισκόταν μπλεγμένα σε σειρά άλλων ατυχημάτων

Οι μέχρι σήμερα έρευνες με τεστ προσωπικότητας στοιχειοθετούν
επαρκώς το γεγονός ότι τα άτομα που έχουν «ροπή προς το ατύχημα»:

- δεν μπορούν να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν φιλικές διαπροσωπικές σχέσεις με άλλα άτομα - έχουν αποτύχει στις προσπάθειές τους για κοινωνικοοικονομική άνοδο - είναι αντιδραστικά προς την εξουσία και τα πρόσωπα που την κατέχουν - λειτουργούν παρορμητικά και όχι με την λογική - έχουν χαμηλή αντοχή στην ματαίωση και την απογοήτευση

και, το κυριότερο, μια εξέταση του προσωπικού τους ιστορικού θα αποδείξει ότι ΕΧΟΥΝ εμπλακεί και σε άλλα ατυχήματα από τα παιδικά τους χρόνια (εδώ απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή διότι όπως αναφέρουν οι Lesham & Brame πολλά άτομα «λησμονούν» προσωπικά τους ατυχήματα σπρώχνοντάς τα στη λήθη του υποσυνείδητου)...

Οι σύγχρονες ψυχοκοινωνικές θεωρίες δείχνουν ότι η «ροπή προς το ατύχημα» δεν μπορεί να εξαντληθεί αποκλειστικά και μόνο στα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά και τους συναφείς παράγοντες της ατομικής ανθρώπινης προσωπικότητας. Επιβάλλεται να λαμβάνονται υπόψη και πολλοί περιβαλλοντικοί παράγοντες ιδιαίτερα στα άτομα που
βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτου στρες επειδή τότε πολλά άτομα αποκτούν «παροδικά» μια τάση ροπής προς το ατύχημα όταν το στρες τους προέρχεται :

- από κάποια οργανική λοίμωξη
- από αϋπνία
- από κακή διατροφή
- από κατανάλωση αλκοόλ, ναρκωτικών ή διεγερτικών ουσιών
- από ένταξη σε άγνωστο ή υπερβολικά απαιτητικό για τις δυνατότητές τους περιβάλλον εργασίας
- από οικογενειακά προβλήματα

Προσωπικά πιστεύω όπως ίσως και οι περισσότεροι από εσάς ότι την προσεκτική και ασφαλή συμπεριφορά την μαθαίνουμε από τους γονείς μας στο σπίτι, στη συνέχεια το σχολείο ενδυναμώνει την αίσθηση της ανάγκης για διατήρηση ασφάλειας και αποφυγή ατυχημάτων και μετά ακολουθεί η μακρόχρονη ένταξή μας στο χώρο εργασίας. Εδώ φρονώ ότι πέφτει το βάρος της ενδυνάμωσης ΟΛΩΝ εκείνων των απαραίτητων γνώσεων, προϋποθέσεων και παραμέτρων που θα αποκλείσουν το ατύχημα και θα εξαλείψουν τη ροπή στο ατύχημα στο χώρο εργασίας.

Φυσικά μια σωρεία ατυχημάτων στον εργασιακό χώρο ΔΕΝ οφείλονται μόνο στη ροπή του ατόμου προς το ατύχημα αλλά και στην ΕΛΛΕΙΨΗ όλων των απαιτούμενων μέτρων προστασίας των εργαζομένων σε μια κακόβουλη προσπάθεια «περικοπής δαπανών».
Τέτοιες πρακτικές μπορεί να εξοικονομούν χρήματα για τους εργοδότες αλλά δημιουργούν προϋποθέσεις να χάσουν οι εργαζόμενοι την σωματική τους αρτιμέλεια ή την ζωή τους και οι οικογένειές τον σύζυγο, πατέρα, προστάτη τους…

του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου…

Πήγα σε ένα πάρτι και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην πιω αλκοόλ. Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά, έτσι αποφάσισα να πιω ένα αναψυκτικό. Ήμουν υπερήφανη για μένα, γιατί είχα ακούσει αυτό που, πριν φύγω, τόσο γλυκά με είχες συμβουλέψει, να μην πιω αν πρέπει να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου. Έκανα τη σωστή επιλογή και ήξερα ότι η συμβουλή σου ήταν η σωστή.

Όταν το πάρτι τελείωσε πολλοί μπήκαν στα αυτοκίνητα τους χωρίς να είναι σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το τιμόνι όντας σίγουρη ότι ήμουν καθαρή. Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε... Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω ένα αστυνομικό να λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο». Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή. Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να μην κλάψω. Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα καταφέρει...

Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν
φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ. Στο τέλος αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ τώρα πρέπει να πεθάνω!...
Γιατί το κάνουν μαμά, αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές;

Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαιριά. Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί, στο μπαμπά να είναι δυνατός. Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει εφόσον θα οδηγούσε. Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ τώρα να ήμουν ζωντανή...

Η ανάσα μου γίνετε όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι μαμά ότι αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι πάρα πολύ απελπισμένη… Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά ....και να σου πω ποσό σε Αγαπάω.
Σε αγαπάω μαμά....αντίο!!!
(έτσι το κατέγραψε Καναδή δημοσιογράφος που έζησε το γεγονός)

Για την αντιγραφή,
Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος