apneagr: μισθοφόροι

Σε λέω αγαπητό, παρότι…

Όταν έδινα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, με είχες φιλοδωρήσει με ένα φάκελο ικανό να φράξει το δρόμο τα ζωής μου.
Και φοιτητή στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου με μια παρέα συναδέλφων σου μας είχατε δείρει, όσο τραβούσε η όρεξή σας, γιατί φωνάζαμε για το δίκιο.

Σε λέω, λοιπόν, αγαπητό, γιατί μεγαλώσαμε μαζί. Γιατί φάγαμε μαζί το ψωμί της φτώχειας. Δουλεύοντας είκοσι ώρες το 24ωρο, για να καλοτρώει το τεμπελχανείο των πάσης φύσεως παρασίτων.

Πρέπει όμως να σου εξομολογηθώ ότι...

Είναι τραγικό, αλλά έχει γίνει συνηθισμένο (ίσως και «χρήσιμο» να το βλέπουμε προκειμένου ο φόβος να εξαπλώνεται): ο διαδηλωτής πεσμένος κάτω, δαρμένος, αιμόφυρτος κι όμως ακόμη ένας αστυνομικός (σε αυτήν την περίπτωση μπάτσος) να... σπεύδει δέρνοντάς τον κι άλλο! με κλομπιές, με κλωτσιές κι αν μπορούσε με δαγκιές, και ύστερα, άλλος αστυνομικός -μπάτσος κι αυτός- να τρέχει με τη σειρά του και να συνεχίζει τον ξυλοδαρμό του ανυπεράσπιστου και πλέον εξουθενωμένου διαδηλωτή, πάλι με κλομπιές, με κλωτσιές στο κεφάλι, παντού, με μίσος, με ζήλο, με λύσσα κι ύστερα άλλος μπάτσος, κι άλλος, κι άλλος, όλοι να δείρουν, όλοι να θανατώσουν, με ειδεχθή αγριότητα, με επιδεικτική σκληρότητα, να χτυπούν στα μουλωχτά και να φεύγουν, σαν λαγοί, θρασύδειλοι, άθλιοι, ύαινες.

Τι μυαλά κουβαλάνε τέτοιοι...