Καλώς ήρθατε
Υπεράνω πάσης υποψίας ο 66χρονος σάτυρος, σοκάρει η κατάθεση της 12χρονης
Υπεράνω πάσης υποψίας ήταν ο 66χρονος "κυρ - Νίκος" που κατηγορείται ότι εκμεταλλευόταν σεξουαλικά μία 12χρονη με τις «ευλογίες» της μητέρας της και με αντάλλαγμα μερικά ευρώ και ένα πακέτο τσιγάρα. Συνταξιούχος, με... σοβαρά προβλήματα υγείας, με παιδιά και εγγόνια στην ηλικία της ανήλικης, ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες και ισχυρίζεται ότι είχε ερωτικές συνευρέσεις με διάφορες γυναίκες και ως εκ τούτου ... δεν είχε ανάγκη να «πειράξει» το παιδί. Σοκ προκαλούν ωστόσο όσα η 12χρονη κατέθεσε χθες...
Ο λόγος περί ισότητας …

Κι εκεί που νόμιζα ότι η ισότητα των δυο φύλων είναι γεγονός στην εποχή μας, μου ήρθε από μια καλή φίλη – την Ελπίδα – το παρακάτω.
Λιτό, χωρίς σχόλια, χωρίς περιττές κουβέντες, χωρίς έωλα επιχειρήματα.
Μικρές οι παρεμβάσεις μου στο κείμενο.
Και δεν πιστεύω να χρειάζονται περισσότερες.
Πώς λέγεται:
το αγόρι του δρόμου = μαγκάκι
το κορίτσι του δρόμου = π@υτ@ν@κι
ένα αγοράκι ντυμένο με μεγαλίστικα ρούχα = αντράκι
ένα κοριτσάκι ντυμένο με μεγαλίστικα ρούχα = π@υτ@ν@κι
ένας άντρας με .......
πολλές γυναίκες = γόης
μια γυναίκα με πολλούς άντρες = π@υτ@ν@.
ένας άντρας που εργάζεται ως μασέρ = φυσικοθεραπευτής
μια γυναίκα που εργάζεται ως μασέζ = π@υτ@ν@
ένας άντρας μετρ = ο επικεφαλής, ο ειδικός
μια γυναίκα μετρέσα = π@υτ@ν@
ένας άντρας ανήθικος = πολιτικός
μια γυναίκα ανήθικη... = πουτάνα
ένας κοινός άντρας = ένας αδιάφορος άντρας
μια κοινή γυναίκα = πουτάνα
Ένας άντρας που γυροφέρνει στους δρόμους = πλανόδιος
μια γυναίκα που γυροφέρνει στους δρόμους = πουτάνα
ένας εύκολος άντρας = ένας βολικός άνθρωπος
μια εύκολη γυναίκα = πουτάνα
ένας άντρας καλός στο πήδημα = άλτης
Μια γυναίκα καλή στο πήδημα = πουτάνα
ένας άντρας που γυρίζει στο σπίτι του τα ξημερώματα = ξενύχτης
μια γυναίκα που γυρίζει στο σπίτι της τα ξημερώματα = πουτάνα
ένας άντρας με πολλούς παράλληλους δεσμούς = μπερμπάντης
μια γυναίκα με πολλούς παράλληλους δεσμούς = πουτάνα
ένας άντρας που εγκαταλείπει την οικογένειά του = εν διαστάσει
μια γυναίκα που εγκαταλείπει την οικογένεια της = πουτάνα
ένας άντρας που βγάζει το ψωμί του το πεζοδρόμιο = μικροπωλητής
μια γυναίκα που βγάζει το ψωμί της το πεζοδρόμιο = πουτάνα
ένας άντρας με πλούσιο ερωτικό παρελθόν = έμπειρος
μια γυναίκα με πλούσιο ερωτικό παρελθόν = πουτάνα
ένας άντρας που ξενυχτάει στα μπουζούκια = γλεντζές
μια γυναίκα που ξενυχτάει στα μπουζούκια = πουτάνα
ένας άντρας που απατάει τη γυναίκα του = άντρας
μια γυναίκα που απατάει τον άντρα της = πουτάνα
ένας άντρας με προστάτη = άρρωστος
μια γυναίκα με προστάτη = πουτάνα
Ένας άντρας του δρόμου = άστεγος
μια γυναίκα του δρόμου = πουτάνα
ένας φτωχός άντρας που παντρεύεται μία πλούσια = φιλόδοξος
μια φτωχή γυναίκα που παντρεύεται έναν πλούσιο = πουτάνα
Ευθύλογος στό kafeneio
Επεκτείνοντας την πορνεία
Εδώ και έναν χρόνο παρατηρείται συνωστισμός τις νυχτερινές ώρες στην Πατησίων. Δεκάδες άτομα παρατάσσονται στην άκρη του πεζοδρομίου περιμένοντας ταξί.
Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση είχαν ορισμένοι απερπάτητοι. Διαβάζοντας στο «Βήμα» το οδοιπορικό του Αχιλλέα Χεκίμογλου «Το αθηναϊκό τρίγωνο της αμαρτίας» τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Ο κόσμος δεν περιμένει ταξί. Το φύλο, η φυλή και η ηλικία έπρεπε να είχαν προκαλέσει υποψίες στους αδαείς. Ναι, βρε, είναι μόνο κοριτσόπουλα, μόνο μαυρούλες, σεμνά ντυμένες.
Και περιμένουν πελάτες, από την πλατεία Κολιάτσου ως την πλατεία Βικτωρίας. Κάποτε η πιάτσα γινόταν σε απόμακρα, κακοφωτισμένα, μυθικά σημεία. Σήμερα η εκπόρνευση γίνεται μπροστά στα μάτια μας, κάτω από τα σπίτια μας.
Ίσως τα κορίτσια να μη στέκονται ξεβράκωτα, όπως... στην Ευριπίδου. Αυτό που γίνεται ορατό στην Πατησίων είναι ότι τα οχήματα σταματούν, γίνεται κόσμια διαπραγμάτευση και η επιβίβαση σαν σε ταξί. Τα περιπολικά δεν μπαίνουν στον κόπο να διαταράξουν αυτή τη διακριτική επαγγελματική δραστηριότητα, παρά το γεγονός ότι τη γνωρίζουν. Αφού το ξέρουν οι τόσοι πελάτες, το ξέρει και η Αστυνομία, άρα και ο υπουργός Προστασίας Πορνείας κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης.
Η Αθήνα έχει χωριστεί σαν μπακλαβάς: εδώ οι ανατολικές, πιο ΄κεί οι φοιτήτριες, παρακάτω τα πρεζάκια. Στην Πατησίων έλαχαν οι ευπρεπείς Αφρικανές, διατηρώντας υψηλά αισθητικά στάνταρντ. Δεν ισχύει το ίδιο για τις πρωινές ώρες. Στην αλλαγή βάρδιας τα κορίτσια φεύγουν για να έλθουν οι παράνομοι πωλητές. Τα εμπορεύματα απλώνονται στα πεζοδρόμια σαν τραχανάς. Φτηνές τσάντες, γυαλιά-μαϊμούδες, μεταχειρισμένα τηλέφωνα, ομπρέλες, παιχνίδια, σε όλο το μήκος του δρόμου. Και στο εμπόριο υπάρχει γεωγραφική περιχαράκωση: Αφρικανοί στην πλευρά της ΑΣΟΕΕ, Πακιστανοί στον ΟΤΕ. Δεν μιλάμε για έναν ή δύο πλανόδιους αλλά για εκατοντάδες (κυριολεκτικά) άτομα που επιδίδονται σε παράνομες δραστηριότητες όλο το εικοσιτετράωρο. Η πολιτεία έχει παρατήσει την Αθήνα στο έλεός της εν γνώσει της. Το καταλαβαίνουμε, όλοι αυτοί οι ξένοι δεν είναι καν β΄ κατηγορίας άνθρωποι. Είναι ανύπαρκτοι, ακαταχώριστοι, οπότε δεν μπορούμε να ξοδεύουμε εργατοώρες για να ελέγξουμε όσα πράττουν παρανόμως και δημοσίως. Ο κ. Χρυσοχοΐδης έχει άλλα καθήκοντα, δεν θα αφιερωθεί στις αλλοδαπές πόρνες και δη μιας υποβαθμιζόμενης γειτονιάς.
Πέρα από τη δυσφορία που προκαλούν αυτές οι τριτοκοσμικές εικόνες δημιουργούνται ερωτήματα. Τα κορίτσια και οι μικροπωλητές πέφτουν από τον ουρανό; Πού μένουν, πώς ζουν, ποιος κρατάει τα λεφτά τους, ποιος προμηθεύει τα εμπορεύματα; Δεν μπορεί αυτά τα πλήθη να έχουν εισέλθει στο σύνολό τους από βαρκάκια που ναυάγησαν στο Αιγαίο. Μιλάμε για έγκλημα τόσο καλά οργανωμένο που δεν εκτελείται από ατζαμήδες. Έρχονται κοντέινερ με πραμάτεια, ενοικιάζονται χώροι, γίνονται εκτελωνισμοί, κόβονται τιμολόγια, πηγαινοέρχονται άνθρωποι χωρίς χαρτιά, με πλαστά χαρτιά, με δανεικά ονόματα. Κάπου βρίσκονται οι αληθινοί έμποροι, σαρκός και μπιχλιμπιδιών. Δεν μπορεί να μην είναι γνωστοί εκεί που πρέπει, δηλαδή στην Αστυνομία. Και αν δεν είναι γνωστοί, τότε οι Αρχές είναι άχρηστες. Δεν χρειάζεται ο αστυνόμος Σαΐνης για να γίνει μια παρακολούθηση: ο μικροπωλητής κάπου θα πάει για να ανανεώσει το στοκ του.
Μέσα σε δύο ημέρες θα γινόταν ο εντοπισμός των προμηθευτών αν υπήρχε πολιτική βούληση. Το ίδιο ισχύει για τους μαστροπούς. Δεν χρειάζεται καν να αξιοποιηθεί η σύγχρονη τεχνολογία για να ευρεθούν οι διακινητές γυναικών. Αρκεί να ακολουθήσουν το άρωμά τους και τη λάμψη της χρυσής καδένας στον λαιμό. (Από το ρεπορτάζ του «Βήματος» μάθαμε ότι οι νταβατζήδες είναι εξόχως πλουμιστοί.) Τι λέμε όμως τώρα, τα αυτονόητα.
Κάποιοι ζουν ζωή χαρισάμενη από την αυξανόμενη ανομία. Θα συνεχίσουν να επεκτείνονται: κάθε εβδομάδα κερδίζουν ένα ακόμη οικοδομικό τετράγωνο. Ώσπου να φτάσουν στα πεζοδρόμια της Ηρώδου Αττικού κανείς δεν θα τους περιορίσει. Για τους βολεμένους οικογενειάρχες η εικόνα της Πατησίων είναι ενοχλητική από μόνη της. Για τους πιο ευαίσθητους υπάρχει ένα επιπλέον ηθικό ζήτημα: οι εκδιδόμενες δεν εισπράττουν τα δεδουλευμένα τους.
Βήμα
Νext top model, να το πω;

Κάθισα,που λες, και το είδα! Τα είδα τα καψερά τα κοριτσάκια να φωτογραφίζονται αγκαλιά με τη σπαλομπριζόλα. Τα είδα να κάνουν ακροβατικά λες και ήταν συμβασιούχοι στο τσίρκο Μεντράνο. Τα είδα να βουτάνε ντυμένες σε πισίνες. Τα είδα να αγχώνονται, να ξεκατινιάζονται, να ωρύονται, να αγωνιούν να «μικρομεγαλίζουν». Τα είδα να μαθαίνουν από μικρά τους νόμους της ζωής: «Πάτα με να σε πατώ, ν΄ ανεβούμε στο βουνό». Ή μάλλον, όχι: Εγώ θα ανέβω στο βουνό και θα γκρεμοτσακίσω εσένα!
Επειδή η κράση του Έλληνα είναι ανθεκτική, το...σοκ που με περίμενε ούτε που το είχα υποψιαστεί. Εντάξει, ούτε το πρώτο ριάλιτι είναι ούτε το τελευταίο. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κοριτσάκια. Με νέα παιδιά που τώρα διαπλάθουν χαρακτήρα. Τώρα η ζωή και τα όνειρα παίρνουν σχήμα. Τώρα...
Όταν η απόρριψη, η άρνηση χτυπάει την πόρτα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ολέθρια. Όλα έχουν ένα όριο. Και το δικό μου όριο το συγκεκριμένο ριάλιτι το ξεπέρασε.
Ένιωσα θυμό, ένιωσα οργή... Όχι σαν τηλεθεάτρια: Σαν μάνα!
Βλέπω στην οθόνη μου ένα κορίτσι (συνομήλικο του γιου μου) να μιλάει στο τηλέφωνο με τον πατέρα της. Τον ρωτούσε αν πήγε στον λυκειάρχη για να της δικαιολογηθούν οι απουσίες του σχολείου. Συγγνώμη... Συγγνώμη, πριν τρελαθούμε ομαδικώς: Υπάρχει ποτέ περίπτωση ένας λυκειάρχης να δικαιολογήσει απουσίες για να μπει μαθητής σε ριάλιτι;
Δηλαδή πώς έγινε η φάση; Η μικρή αποφάσισε - αντί να πάει σχολείο- να μπει στο ριάλιτι; Και το είπε στους γονείς της; Και οι γονείς της την άφησαν; Την αντιμετώπισαν ως απολύτως λογική όλη αυτήν την παράνοια;
Και πες ότι το κοριτσάκι τους το είπε. Και πες ότι οι γονείς το θεώρησαν πολύ φυσικό. Μετά; Τι κάνανε μετά; Πήγανε στο σχολείο και είπανε:
- Το παιδί μας θα μπει σε ριάλιτι και σας παρακαλούμε να δικαιολογήσετε τις απουσίες της;
Και άντε ότι αυτοί οι άνθρωποι το ξεστόμισαν το ανείπωτο! Ο λυκειάρχης; Δεν τους το ξέκοψε; Φλου το άφησε το θεματάκι;
Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι το κορίτσι ΟΝΤΩΣ δεν πήγε σχολείο; Ότι ΟΝΤΩΣ μπήκε στο σπίτι με τις κάμερες; Και τελικά, λέει, ΑΦΟΥ μπήκε, κάπου έκοψε η μαγιονέζα και έπρεπε να αποχωρήσει και να επιστρέψει στα θρανία! Γιατί- surprise, surprise!- απουσίες για ριάλιτι δεν προβλέπει το υπουργείο Παιδείας!
Τα είδα όλα! Στο Λύκειο επιτρέπονται 114 ωριαίες ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ απουσίες. Έτσι κι ταβλιαστεί το παιδί μας με πυρετό, εμείς μετράμε τις ωριαίες με τα μπακαλοτέφτερα!
Πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους άρρωστα στο σχολείο για να μη χάσουν την τάξη. Αντικοινωνική συμπεριφορά- γιατί θα κολλήσει και τα υπόλοιπα παιδιά; Τέτοια ώρα τέτοια λόγια!
Κι όταν λέμε δικαιολογημένες απουσίες εννοούμε από παιδίατρο, όχι από τη Βίκυ Καγιά! Δεν το χωράει ο νους μου, τρελαίνομαι! Παρατάει ένα παιδί το σχολειό για να μπει στο ριάλιτι; Κι ο γονιός το αφήνει;
Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η Βίκυ Καγιά να αποκαλεί μια κοπελίτσα «μοσχαράκι» γιατί έχειλέει- παραπανίσια κιλά.
Κι όλα αυτά σε μια εποχή όπου η νευρική ανορεξία θερίζει κυρίως στις έφηβες. Κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά οδηγούνται στον θάνατο από αυτήν τη μάστιγα. Πολλά μοντέλα παίρνουν και κοκαΐνη για να ελέγχουν την όρεξή τους και να μην τρώνε πολύ! Υπάρχει μια ευκαιρία να περάσεις ένα μήνυμα σε χιλιάδες νέα κορίτσια κι εσύ τα αποκαλείς «μοσχαράκια»; Θα τρελαθούμε τελείως;
Και δεν είναι μόνο αυτό! Είναι το μήνυμα που περνάει η παρουσιάστρια σε όλους τους τόνους: Λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!
Ούτε σπουδές, ούτε στόχους, ούτε αξίες, ούτε όνειρα νεανικά. Μόνο λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!
Ναι, έχω θυμώσει! Σαν μητέρα, σαν άνθρωπος έχω θυμώσει πολύ! Και κάποτε- κάποιος, κάπου, όταν, άμα, εάν και εφόσον- θέλω να απαντήσει στο ερώτημά μου:
Τελικά έχει πάτο αυτό το πηγάδι;
Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ στα ΝΕΑ





